Perişan Osmanlı Nazırlarından Kak Barzani’ye… Ve… Osmanlı Paşası Atatürk…

suzan1

suzan1Soğuk bir Şubat Günü…

İstanbul…

Karşısında “hazır ol” vaziyetinde duran yaverine buz gibi bakışlarla baktı orta yaşı geçmiş adam.  Mağrur bir tavırla susmaya devam etti.  Ama kibirli mavi gözleri sormaya devam ediyordu.

Yaver ciddiyetle konuştu:

“-Efendim, içeri girmek üzereler.  İstikbal edip size getireceğim .”

Adam yine cevap vermedi.  Mağrur bir ifade ile sadece baktı.

Yaveri  dışarı çıkıp koridoru geçmeye başladı.

Gerçekten de  İki adam  süslü binanın  kapısından içeri girdi. İkisinin de çok sıkıntılı oldukları gergin yüz hatlarından anlaşılıyordu. Muntazam kıyafetleri ve zarif tavırları ile çok güngörmüş oldukları belli idi.  Artık iyice kırlaşmış sakalını sıkıntıyla sıvazladı daha yaşlı görüneni ve neredeyse fısıltıyla konuştu:

“-Şu usûli  ziyareti bir  lahzada geçirmeyi çok arzu ederdim. “

Diğeri  yere bakıp düşündü birkaç saniye,  sonra  kederle cevap verdi:

“-Ben de mirim ben de… Zira bu  şartlar altında böyle bir zatı  ziyaret etmek mecburiyetinde kalmak  şahsımı  pek rencide etmektedir.”

O sırada karşıda görünen yaver onları soğuk bir askeri selamla karşıladı, kendisini takip etmelerini eliyle işaret etti.

Az sonra koridorun nihayetinde durdular. Yaver büyük bir ciddiyetle kapıyı tıklatıp bekledi. İçeriden gelen olumlu cevaptan sonra misafirlerin geldiğini bildirdi. Ardından dönüp  iki zatı içeri aldı.

Büyük odada  buz gibi mavi gözlü, fırça bıyıklı küstah adam ile ayakta bekleyen  genç biri daha vardı.
Kibri kendinden menkul o adam  koltukta oturuyordu ve bacak bacak üstüne atmıştı.  İçeri girenlere rağmen istifini bozmadı.

İki misafir büyük bir şaşkınlık yaşadı beş on saniye. Ama daha genç görünen misafir  kendini toparladı ve  oturana birkaç adım yaklaşıp elini uzattı, nazik bir şekilde konuşmak istedi:

“-Muhterem  General, ben…”

Adam sert bir hareketle elini kaldırıp konuşanı susturdu ve mağrur bir sesle cevap verdi:

“-Kim olduğunuzu elbette biliyoruz. Biz sizi sohbet etmeye çağırmadık. Şimdi susunuz ve dinleyiniz.”

Ayaktaki genç adam masanın üzerindeki dosyadan iki sahife aldı ve  yazılanları yüksek sesle okumaya başladı.
İki misafir ne diyeceklerini bilemeden ayakta kalakaldılar. Okunmakta olan metni dinlemeye başladılar.

Son derece küstah  bir şekilde kaleme alınmış  metni dinlemek mecburiyetti sanki, sanki bir kaderdi de onları öylece ayakta yakalayıp  tutuvermişti.

Okuma bitince misafirlerden yaşlı olanı itiraz etmek istedi. Ama  kibirli ve edebi ayaklar altına alan adam yine susturdu onu, sözlerini ağızlarına tıkadı. Bağıra çağıra, hakarete varan sözlerle bir süre konuştu, sonra birden sustu.

Sonra genç adam hemen gidip kapıyı açtı ve iki misafire yol gösterdi!…

O iki zat hakikaten bu hakareti hakketmiş miydi? Hakikaten böylesine çaresiz ve zavallı mı idiler?

Aslında bu iki adam misafir miydi acaba?

Elbette misafir değillerdi. Hakikatte onlar ev sahibi idi!

Pekiyi de kimdi bu çaresizler?

Onlar… Ah onlar!…

Ne yazık ki onlar Osmanlı Hükümetinin iki nazırı idi.  Biri Hariciye Nazırı Mustafa Reşit Paşa, diğeri de Harbiye Nazırı Ömer Yaver Paşa….

Evet….  Yıllardan yıl 1919 idi, aylardan Şubat,  günlerden  Şubat’ın 9’u…

Yer, hüzünlü Payitaht İstanbul …

Ve… Mekan da İngiliz Büyükelçiliği…

Böylesi bir rezalete imza atan  küstah adam da General Allenby idi!…

Son derece terbiyesiz olan bu davranışın altında yatan  aşağılık duygusunun elbette sebepleri vardı. Girdiği bütün savaşları kazanmıştı Allenby.  Ama  26 mart 1917’de son derece güçsüz ve sayıca az gördüğü Osmanlı birliklerine yenilmiş,  ardından gelen II. Gazze muharebesinde ağır hasta kabul edilen  Osmanlı’ya bir kez daha mağlup olmuştu.

İslam’a ve Osmanlı’ya duyduğu  deli  nefreti için bu sebepler yetmez miydi? Zira bu yenilgiler sebebiyle mesleki hayatı tartışılır olmuştu. Ama  savaş taktik ve tekniklerinde büyük değişiklikler yapmış, Cemal Paşa komutanlığındaki Osmanlı Ordusuna karşı genel taarruz emri verip de Şam’a ulaşınca doğruca Selahaddin-i Eyyubi’nin mezarına gitmiş, ayağını baş ucuna koyarak hınçla konuşmuştu:

“-Kalk Selahaddin! Biz yine geldik!”

Aynı İngiliz General kimi kaynaklara göre beyaz atla İstanbul’da geziniyor ve  güya Fatih Sultan Mehmet’e nazire yapıyordu!..

Bu satırlara inanmak istemediniz değil mi? Öyle ise  buyurun,  Hariciye Nazırının Sadarete verdiği 9 Şubat 1919 günlü rapordan can alıcı ve iç karartıcı birkaç satır okuyalım:

“….. 6 ıncı Ordu Komutanı Ali İhsan Paşa’nın mütareke tatbikatın işkâl etmiş olduktan maada ahali-i islâmiyeye silâh dağıtarak bunları İngilizler aleyhine teşvik bulunduğundan bahis ve şikayetle heman azledilerek Dersaadet’e celbini… Askerimizde bulunan top  ve eslihanın  İngilizlere teslim olunmasını ve mütarekenamenin  ruh ve  metniyle asla kabil-i tevfik  ve  telif görülmeyen bu misillu bir hayli  metalibi kabul etmekliğimizi beyan eyledi.” (1 )

Bu terbiyesiz ve emperyalist kefere generalin hakaretamiz bir tavırla daha neler neler söylediğine  ve  emrindeki İngiliz subayının Osmanlı’nın  Hariciye ve Harbiye Nazırlarının yüzlerine bağıra çağıra neyi okuduğuna gelince:

Elbette tahmin edeceksiniz;  İşgale karşı direnme emareleri gördüğü her konuyu ve baş kaldırmaya yönelik en küçük hareketi dahi  yok etmek  isteği ile hazırlanmış  bu metin ve sözlerde artık tükenmiş olan Osmanlı hükümetini tam baskı altına almak için gereken her türlü  emir vardı. (Bknz: Mütareke evrakı, Başbakanlık Arşivi)

Ne yazık ki dönemin hükumetleri baskıya karşı direnecekleri yerde bu emperyalist Türk Müslüman düşmanının dediklerini yaptıkları taktirde memleketi sulha kavuşturacaklarını sanarak kendi ordusuna karşı ağır bir baskı kurmuş, İngiliz keferesinin emri ile  Osmanlı’nın VI ordusunu  lağvetmiş, tecrübeli paşaları tuzaklara çekmiş, kimini sürgüne göndermiş, kimi de görevden azledip zindanlara tıkıvermişti.

Ama bu hal emperyalizmin doğasında vardı ve çöreklendikleri her ülkede, işgal ettikleri her devlette bu adi oyunu oynarlardı!

Aklınıza Afganistan’ın  Karzai’si,  Pakistan’lı yüzde oncusu, Irak’ta  kendi insanını katleden uşaklar geliyor değil mi?

“Ya biz” diyorsunuz değil mi? Ya bizde neler oluyor?

Aslında sorunun cevabını biliyorsunuz ve  nasıl da haklısınız!  Haklı söze  ne denebilir ki?

Neyse…. Biz devam edelim:

Bir avuç Osmanlı Paşası bu elim duruma elbette çare arıyorlardı. Ancak İngiliz keferesinin de istihbarı çok iyi çalışıyordu. Ama bir Osmanlı Paşasını hafife aldılar!

Bu Paşa Türk Tarihinin en mühim şahsiyetlerden olan Mustafa Kemal idi.  Atatürk  büyük bir  başarı ile niyetini gizleyip Anadolu’ya geçince İngiliz keferesi yaptığı kendilerince vahim hatayı anladı, ama  bu çok kanlı satranç oyununda genç  Osmanlı subayı ilk hamlede çok önemli bir başarı kazanmıştı.

Peşine bir sürü sahtekârı taktılar ve bir sürü tertibin içine girdiler. Hele bir Ali Galip Bey var ki insan böylesi münafığa ancak  pes der! 

Bir başka yazıda anlatmaya çalışırız  İnşAllah…

Yine bir neyse daha…

Mustafa Kemal Türk Milletinin o soylu ve muhteşem İstiklâl Savaşına  liderlik ederken,  her günü kahramanlık dolu nice ibretlik hadiseleri yaşayıp nasıl da yoruluyor ve bu yorgunluğa nasıl da direniyordu!

Düşünün: Sakarya Meydan Muharebesinde üç kaburga kemiği kırıktı sevgili Atatürk’ün.  Bu korkunç ıstıraba  rağmen “hemen hemen hiç uyumadan yirmi iki gün yirmi iki gece vuruşmayı yönetmiştir.”(2)

Sakarya ile şaha kalkan Türk, devletini kurarken  nasıl da yokluklar içindeydi, neleri, ne canları feda etti!
İsterseniz  Atatürk’ün sözleriyle tarif edelim Sakarya’yı. Diyor ki sevgili Atatürk:

“Efendiler!…  13 Eylül 1921 günü Sakarya nehrinin şarkında düşman ordusundan eser kalmadı. Bu suretle 23 Ağustos  gününden  13 Eylül gününe  kadar, bu günler de dahil olmak  üzere, yirmi iki gün  ve yirmi iki gece  bilâfasıla  devam eden  Sakarya  Melhamei Kübrası  yeni Türk Devletinin  tarihine; cihan tarihinde  ender  olan büyük  bir meydan muharebesi misali kaydetti. (3)
Evet….. Bu günler de dahil olmak üzere… Bu günler de dahil olmak üzere  lüks villalarında yaşayıp her akşam TV’lerde  boy göstererek sevgili Atatürk’ü suçlayan,  ona  şuursuzca saldıranlar  o rahatlıklarını  Atatürk’ün kırık kaburgalarına ve çektiği ıstıraplara borçlular.

Türk tarihini hiç bilmeyen, Türk’ü etnik bir topluluk zannedenler, Oğuz Han’ı, Çağrı Bey’i, Alpaslan’ı, Melikşah’ı bilmeyen balık zekalılar Atatürk’ü nasıl kavrayacaklar ki?

Yüce Rabbin Osmanlı Paşası Mustafa Kemal’e kurmasını nasip eylediği Atatürk’ün Türkiye’sinde  bu şanlı devleti bölmek için  var gücüyle uğraşan hainler ve gafiller de maaşlarını bu devletten almıyorlar mı?

Habur’da teröriste rica minnet ettirilen hakim ve savcılar Atatürk Türkiye’sinin hakimi değil mi?

Birileri diyebilir ki  mesele yok , Türkiye sağlam duruyor. Obama bizim Baş devletlû’ya nasıl da sarıldı!

Öyle mi? GOKAP yürüyor adım adım, sıra Suriye’de. Yakında İran da devrede!

GOKAP’ın  eş başkanı değil bizim  Baş devletlû, neredeyse baş başkanı.

“Free Great Kurdistane “ haritaları boşuna mı yayınlanıyor;

Boşuna mı bu kadar toplum mühendisliği  projeleri yapılarak  Türk Milleti tarifi sıradan etnisiteye indirilmek isteniyor ve bu masum millet kandırılıyor;

Boşuna mı  bilmem kaç etnisite sayılıyor durmadan ve Müslüman Türk kavramının içi boşaltılmak isteniyor;
Dış işlerinden mes’ul devletlûnun- ne yazık ki-  Kak dediği, TBMM başkanının postal yalayıcısı  tabirini layık gördüğü  Barzani’nin ağırlanıp böylesi  hüsn-ü kabul görmesi boşuna mı sahiden?
Yahudi dedeli  Barzani’yi boşuna mı temennalar ederek yolcu etti  eski Zerdüşt izleyicileri?
Hedefi Türkiye’yi bölmek olan ve PKK ile  asla uğraşmayacağını açıkça ifade eden bu aşiret ağası eskisi ile  kapalı kapılar arkasında boşuna mı uzun saatler geçirdiler kanlı bölücü örgütün TBMM’ndeki  uzantıları

Hedef Türkiye’dir, hedef Wilson  ilkeleri ve Sevr’dir!

Bu arada, Rumlar, ABD ve İsrail  çok ciddi yataklar buldular Kıbrıs  yakınlarındaki aramalarda.

Sahi…  Bizim yaşlı Piri Reis nerede?  Ne yapıyor şimdi?

Efendim, geçmiş gelecek bütün mübarek bayramlarınız kutlu olsun.

KAYNAKLAR
1-  Hikmet Bayur: Atatürk Hayatı ve Eseri I, Ankara, 1990, s.255
2-   Hikmet Bayur: a.g.e. s.33
3-   Kemal Atatürk: Nutuk  Cilt II, Ankara 1987, s.618

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*