Azapay yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Yalın ve net bir başlık atmak istedim. Çünkü bu konuyu net bir şekilde anlatıp hafızamızda taze tutmakta fayda var.

Türkiye Cumhuriyeti Devleti’nin Anayasası’nın 42. Maddesinde ana dilde eğitim konusuna dair ilgili madde açık bir şekilde şunu yazar: “Türkçeden başka hiçbir dil, eğitim ve öğretim kurumlarında Türk vatandaşlarına ana dilleri olarak okutulamaz ve öğretilemez. Eğitim ve öğretim kurumlarında okutulacak yabancı diller ile yabancı dille eğitim ve öğretim yapan okulların tâbi olacağı esaslar kanunla düzenlenir. Milletlerarası antlaşma hükümleri saklıdır.”

“Terörsüz Türkiye” süreci çerçevesinde biliyorsunuz Meclis’te bir komisyon kuruldu. STK’ler, barolar, avukatlar, gazeteciler ve daha nicesi. Birçok kesimin görüşleri her komisyon görüşmesinde alınıyor. Geçtiğimiz günlerde komisyonun 13. toplantısı yapıldı.

Mevzu PKK terör örgütünün silah bırakması iken ne hikmetse Millî Dayanışma, Kardeşlik ve Demokrasi Komisyonu’nun bu 13’üncü toplantısında ana dilinde eğitim hakkı ve terörist başı, bebek katili Abdullah Öcalan’ın, umut hakkı konusuna dair görüşler gündeme alındı.

Komisyonda konuşan Özgürlükçü Hukukçular Derneği, Anayasa’nın 42‘nci maddesinin “Eğitim ve öğretim kurumlarında Türkçe’nin yanı sıra yaşayan diller ve lehçelerde ana dilinde eğitim yapılabilir.” şeklinde revize edilebileceği görüşünü gündeme getirdi. Ben bu yaşanılanlara “İhanetin açık arttırması” diyorum. Hani antika eşyaların satılması için mezatlar yapılır ya bu mezatta da ihaneti pazarlayan pazarlayana. Kime satacaksınız kardeşim bu ihaneti kime?

Kimler bu ihanete ne değerler biçti söylesenize? Neyse, devam edelim.

İnanın çok doluyum bu yazıyı yazarken, klavyeme birkaç gözyaşım damladı, saat 01.58…

Geçtiğimiz eylül ayında İstanbul’da büyük bir yürüyüş düzenlendi. Kürt Araştırmaları Derneği, Mezopotamya Kültür Merkezi (MKM) ve Ma Müzik öncülüğünde yapılan bu yürüyüşün konusu; Kürtçe’nin resmî statü kazanması ve ana dilinde eğitim hakkının tanınmasına dair talepleri. Yürüyüşe bebek katili Öcalan’ın yeğeni DEM Parti Urfa Milletvekili Ömer Öcalan da katıldı.

“Kürtçe’nin resmî dil ve eğitim dili olması için, her alanda gece gündüz çalışmamız gerekiyor. Abdullah Öcalan da dile değer veriyor, görüşmelerinde sürekli Kürtçe’nin öneminden bahsediyor.” şeklinde bir açıklama yaptı.

Hani alkışlıyordunuz ya “PKK silah bıraktı!” diye, neden bu açıklamalara bir tepki göstermiyorsunuz? Biriniz de çıkıp demiyorsunuz ki “Ya bu konunun silahları bırakmakla ne alâkası var? Resmen devletin üniter ve ulus yapısını hedef alıyorsunuz sizin derdiniz ne?”

İşte sizin soramadığınız soruları bizler köşe yazılarımızda soruyoruz, ne yapalım? “Kader böyle imiş ey garip anam!” diyorum İzmir Marşı’nın melodisi eşliğinde yazımı yazarken…

Türkiye’ye ana dilinde eğitim konusunda baskı yapan Almanya, Fransa ve İsveç’teki resmî dil ve eğitim dili uygulamasına bakıldığında, eğitim ve resmî dilinin tıpkı bizdeki gibi, ana dilde olduğunu görüyoruz. En demokratik ülkelerde bile ana dili öğrenilir ama eğitim dili ana dildedir. Yani resmî dildir. Peki kendilerinde olmayan uygulamayı neden bizde özellikle Kürtler üzerinden uygulamaya çalışıyorlar?

Bu oyunu 80 milyonun görmesi lazım, artık yeter!

Bir de şu konuya bir açıklık getirelim:

“Ana dil eğitimi ve ana dilinde eğitim”

Ana dili eğitimi; bir insanın, ailesinde çocuk yaşta kültür çerçevesinden öğrendiği dilidir. Bu Rusça olabilir, İngilizce olabilir, Fransızca olabilir. Çok basit bir mantıkla örnek veriyorum bakın; Alman bir anne ve Türk bir babanın çocuğunun, annesiyle iletişim kurması için Almanca öğrenmesi en doğal hakkıdır ki bunu annesi zaten çocuğa öğretir. Aynı şekilde babasıyla da iletişim kurması için Türkçe öğrenmesi gerekir. Peki bu aile Fransa’da yaşadığında ne olacak? Fransa’nın eğitim bakanlığına şu şekilde yazı mı yazacaklar Çocuğumuzun eğitim dili yani “Ana dili olarak çocuğumuz Almanca eğitim almalı.” Vallahi Fransa’nın eğitim bakanlığı dilekçeyi yırtar atar, “Devlet için ana dil yani eğitim dili Fransızca, beğenmiyorsanız başka ülkeye gidin.” der.

Türkiye’de ise Anayasası’nın 42. Maddesinde bu husus açık bir şekilde belirtilmiştir. 42. Madde, ilk dört madde gibi, değiştirilemez hükümlere sahip değil diye değiştirebiliriz havasına girenler, devletin ulus yapısını nasıl tehlikeye attıklarının hâlâ farkında değiller.

Ana dil eğitimi sosyal bir kültürdür, ana dilinde eğitim ise hukuki bir doktrindir. Ana dil ve ana dili ise aynı kavram gibi gözükse de kavram olarak birbirinden ayrı farklı iki kavramdır.

Ana dilde eğitim dediğinizde o, Türkiye’deki 85 milyon için yalnızca Türkçedir. Ana dilinde eğitim ise isteyen herkesin şahsî çabasıyla öğrenebileceği ve önünde yasal engel olmayan bir durumdur. Ana dil Türkiye için Türkçe, Almanya için Almanca, Fransa için Fransızcadır. Ana dilini, ana dil eğitimi olarak yani resmî dil olarak talep edenlere küçük bir bilgi: Türkiye’de ana dil olarak Türkçe ile hiçbir sorunu olmayan 17 farklı ana dili konuşucusu var. Resmî hâle getirilmiş 17 farklı ana dili konuşucuna bir sonraki aşamada da 17 farklı ana dilinde yani 17 farklı resmî dilde kamu hizmeti vermeniz gerekir. Bu da hem mümkün değil hem de bir ülkenin olmazsa olmaz iki unsuru; dil ve millet birliğinin, bilincinin ortadan kalkması ve o ülkenin parçalanması demektir.

HezKurd Kürd Dili Hareketi Derneği’nin avukatı Suphi Özgen’in yaptığı başvurular neticesinde İstanbul Esenyurt’taki Sultan Alparslan Ortaokulu’nda Kürtçe ders sınıfları oluşturulmuş. Bu konuyu önümüzdeki hafta okulu arayarak teyit edeceğim fakat avukatın X’deki paylaşımlarına bakarsak haber doğru gibi gözüküyor.
Malumunuz bir anayasa değişikliği gündemde. DEM Parti ve taraftarları özellikle bu konu üzerinden önümüzdeki günlerde epey bir dayatma yapacaklar.
Korkum şu ki “Hadi Anayasa’ya bölgesel diller Türkiye’nin ortak mirasının parçasıdır.” cümlesini ekleyelim demeleri.
İşte sonrasını düşünemiyorum.
Ana dilin öğrenimi, dilin gramer yapısı ve diğer özelliklerinin öğrenimi için ders verilmesi anlamı iken; ana dilinde eğitim, eğitim sürecinin bütün etnik grupların kendi dillerinde olmasını içerir. Ana dilinin öğrenilmesi için binlerce kurs veren özel eğitim kurumları var oralardan faydalanabilirsiniz, fakat Türkiye’nin eğitim müfredatında Anayasa’nın 42. Maddesini yok sayarak ikinci bir eğitim dili yani ikinci, üçüncü resmî dil olarak ana dilinde eğitim hakkı isteyemezsiniz.
Bu talep açık bir şekilde Türkiye’nin ulus devletini hiçe saymak demektir.
Allah Türk devletine ve isimsiz gariban vatan evlatlarına zeval vermesin.

Ana dilde eğitim Türkçedir! yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Sokaklar artık kimin elinde?
“Bu nasıl bir soru?” diye soracaksınız belki. Fakat tam da bugünlerde sormamız gereken bir soru ile karşı karşıyayız: “Terör, sokaklarda nasıl gettolaştı?”
Büyükşehirlerde  ve sahil kesimlerinde ciddi bir asayiş çürümesi ile karşı karşıyayız. İllegal hayatların, sosyal medya ve diziler üzerinden normalleştirilmesiyle başlayan süreç, sokaklarda terör estiren çetelerin güç gösterilerine dönmeye başladı.
Ve neticesinde gettolaşmış terör, asayişi katlederek ciddi bir iç güvenlik zafiyeti yarattı.

Sokaklarda yaşanılan asayiş olaylarından özellikle; cinayetlerin, göçmen ve insan kaçakçılığının, silah ve uyuşturucu ticaretinin, fuhşun, kasten adam yaralamanın, kaçak içki üretiminin ve satışının, narkoterörün, yağma ve hırsızlık gibi çoğu suçun organize bir şekilde çeteleşen gruplar aracılığıyla terörize edildiğinin farkında mısınız? Peki bu duruma nasıl gelindi, amaç nedir ve nasıl önlemler alınabilir?
Sizleri çok boğmadan bu konudan biraz bahsetmek istiyorum.
Şehirlerde ve sahil kesimlerinde asayişin çürümesinin temelinde göç hareketleri ve gettolaşmalar yatmaktadır. Düzensiz göçle birlikte meydana gelen çarpık kentleşme ve ekonomik yozlaşmadan gettolaşma doğmuştur. Gettolaşmalar da şehirlerin kimliğini hızla bozarak; hukuk ve asayiş arasındaki dengeyi ciddi manada tüketmiştir.
Mesela bugün suç oranının en çok olduğu İstanbul’un kendisine özgü bir şehir kimliğinden bahsetmek mümkün müdür? İstanbul’ da ‘’İstanbullu’’ değil, kendi kültüründen kopmuş ve yeni bir değer oluşturamamış, göç ettikleri şehrin kimliğini de tüketen bireyler yaşamaktadır.
Bu sadece İstanbul için geçerli değildir. İzmir, Konya, Adana, Ankara, Bursa gibi şehirler için de geçerlidir. Fakat bu şehirlerin İstanbul’a göre daha büyük bir avantajı vardır. Bu şehirlerde kentin öz kimliğini yansıtan ve yaşatan kırsal nüfus mevcuttur. Fakat zamanla bu kırsal nüfus da azalmaya başlamıştır.
Dışarıdan göç alan şehirlerin kendi kimliğini koruması  için göç eden kişilerin içinde bulundukları şehirle bütünleşmeleri gerekir.
Bunun için de uzun bir sürece ihtiyaç vardır. Ancak gettolaşma sebebiyle göç eden bireylerin göç ettikleri şehirle bütünleşmeleri ve entegrasyonu çoğu zaman mümkün olmamaktadır. Bu sebeple şehrin kültürü, gettolaşma neticesinde  ciddi bir kaosla karşı karşıya kalmaktadır.
Kaosun olduğu yerde ise; her türlü illegal faaliyetle birlikte terör de cirit atmaktadır. İşin en tehlikeli boyutu da burada başlamaktadır.
Terör örgütü PKK’nın, dağlardan şehir yapılanmasına 2015 hendek barikat operasyonlarından sonra geçiş yaptığını hepimiz anlattık ve anlatmaya da devam ediyoruz. PKK’nın şehir yapılanması YDG-H, YPS adı altında, hücre yapılanmalarıyla birlikte özellikle büyükşehirlerde ve sahil kesimlerinde yeniden konuşlandı. Bu öyle bir sinsi terör yapılanması ki…
Hani şehirlerde öyle canlı bomba eylemleri, karakol saldırıları, polis noktalarına taciz ateşi gibi şeyler beklemeyin. Artık tek amaçları; toplumun asayiş yapısını bozmak…
Nasıl mı?
Günümüzde sosyal medya  (TikTok, İnstagram, Facebook, YouTube ) üzerinden çekilen videolar ve mahalle içindeki güçlü adam imajı, gençleri suça ve mafyalaşmaya özendirmeye başladı. Bu mafyalaşma da özellikle “Biz aşiretiz, biz şuradan geldik, bize kimse dokunamaz, bizim sülalemizde keleşler var siz kimsiniz, ben buraya tüm sülalemi yığar sana çökerim, biz kalabalığız, amca oğlum yerime yatar çıkar ne olmuş, bizde adam bitmez, sizi dağa kaldırırız…” gibi söylemler üzerinden oluşturuldu.
Ardından bu söylemlerle beyinleri yıkanan ve gettolaşan bu yapılanmaların içinde yer alan bu gençler kendilerini kanunla değil, sokakla tanımlamaya başladı. Bu durumla birlikte hem bireysel geleceklerini yok saydılar hem de toplumsal huzuru bozmayı hedef haline getirdiler. “Huzuru bozan adamdır, sokaklara hâkim olandır.” söylemleri ile de birbirlerini kaba tabirle gaza getirerek, gettolaşma yarışına girdiler.
Sonuç?
Tükenen bir gençlik ve kaos…
Felsefe aynı, aktörler farklı. Değişen hiçbir şey yok. Özellikle de yaşı küçük çocukların zaaflarından faydalanarak devlete karşı illegal bir yapılanma oluşturup toplumun terörize edildiğini görüyoruz. Mesela PKK’lı mafyaların büyükşehirlerde yaşı küçük çocukları kendine üye olarak katması tam olarak bu durumun bir örneği. İşte bu durumda karşımıza çıkan kare ise : Gettolaşan terör.
“Gettolaşan terör” ile; büyükşehirlerde asayiş ve terör olaylarının belirli mahalle ya da bölgelerde yoğunlaştırıp kalıcı hâle getirerek, bu bölgelerin adeta bir “getto” gibi dışa kapalı, kontrolsüz ve radikal unsurların hâkimiyetine sokarak “Devletsiz bölge” diğer tabirle “Kurtarılmış bölge” sayısının arttırılması istenmekte.
Devletin yok sayıldığı, illegal yapılanmaların makul görüldüğü ve terör örgütlerine hak verildiği bu gettolaşan yapılar, iç güvenliğimiz ve asayiş yapılanmamız için çok ciddi bir durum teşkil ediyor.

Toparlayacak olursak; güvenlik zaafları, toplumsal kutuplaşma, gençlerin radikalleşmesi ve şehir içinde “devlet dışı alanlar” oluşturulması gibi ciddi risklerle karşı karşıyayız. Bu duruma ciddi manada tedbir alınmadığı takdirde, toplumsal kaosun kaçınılmaz olduğu ortada.
İşte bu sebeple; Emniyet Genel Müdürlüğü Terörle Mücadele Daire Başkanlığının ve Asayiş Daire Başkanlığının “gettolaşan terör” ile ilgili özel bir çalışma yapması gerekir.
Şahsen bir hukukçu olarak bu çalışmalara katkılar sunmak ve gençlerimizi bu bataklığın içinden kurtarmak isterim.
Birkaç önerimle devam edeceğim. Gettolaşan terörün önüne geçebilecek tek şey şehirlerin kimliğinin korunmasıdır.
Nasıl mı?
Her şehrin kendine has yapısı ve kültürü vardır.  Bu yapının korunabilmesi için düzenli göçün kontrol edilmesi ve göç neticesinde meydana gelen yerleşke uyum sürecinin devlet tarafından ciddi bir şekilde takip edilmesi gerekir. Aksi takdirde başıboş göç, şehirlerin kimliğiyle birlikte güvenlik sosyolojisini de değiştirmektedir.
Mesela nüfus dairelerine bu konuda özel takip birimleri kurularak, göç alan mahallelerinin emniyetle birlikte sosyolojik ve psikolojik takipleri yapılabilir.
Suç oranının arttığı ve asayişin sağlanamadığı yerlerde yaptırımların daha da arttırılması hatta bu olayların yaşandığı yerlerde, devletin kontrolüyle birlikte düzenli göç stratejilerinin uygulanmasıyla bu durum kontrol altına alınabilir.
Daha çok örnek sıralayabilirim.
Biraz gaddar bir fikir olarak değerlendirip “İnsanların seyahat ve yaşam hakkına karışamazsınız.” diyenler elbette olacaktır. Fakat durum tahmin ettiğinizden de ciddi.
Pazara, çarşıya, sergiye, fuara, sahile kısacası toplumsal faaliyetlerin yapıldığı çoğu yere giderken artık tedirginiz, korkuyoruz, kendimizi korumak zorunda kalıyoruz ya da bu alanlara gitmeyerek kendi seyahat ve yaşam hakkımızı kısıtlamak zorunda kalıyoruz.
Bu durum normal mi sizce?
Gettolaşan bu yapılar, Anayasal haklarımıza da saldırmış olmuyor mu?
Bir de bu açıdan düşünelim derim.
Bu konunun devamını getireceğim, şimdilik kelamıma son veriyorum, saygılarımla…

Gettolaşmış terör asayişi katletti yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Nereden başlayacağımı bilmiyorum. İçimdeki kasırgada oradan oraya savrulmaktan yoruldum.

Türk’ün sıkıştığı, nefes almakta zorlandığı bir süreçten geçiyoruz.

Geçtiğimiz hafta sonu paçavra siyasetinin yalakalarının “VAR BİR BİLDİĞİMİZ” masallarıyla geçirdiği 21 Mart Nevruz kutlamalarında İstanbul’un göbeğinde terörist başının posterlerinin açılmasını, sözde Kürdistan paçavralarının sallanmasını izledik öylece.

Baharı kardeşlik naraları ile kutlayalım diyenlerin karşısında “BİJİ SEROK APO!” naraları ile dikilen siyasal terörün aparatlarını görünce bir kez daha dedik ki “MÜSLÜMAN AYNI DELİKTEN İKİ DEFA SOKULMAZ, ISIRILMAZ.”

*

Siyasallaşan terörü uzun zamandır anlatmaya çalışıyorum. Bizzat siyasal terörle mücadele eden birisi olarak o kadar tehlikeli bir süreçten geçiyoruz ki artık her şeyi göze alıp toplumu bilinçlendirmekten başka çaremin kalmadığını düşünüyorum.

Siyasallaşan terörün arkasında hukuk ve siyaset var. Her şeyi kılıfına uydurarak Türk Hukuk Sistemi’ne dokunulmazlıklarıyla birlikte meydan okuyabilecek bir yapıyla karşı karşıyayız. 90’ların o jargonlarından eser kalmadı. “BENİ VE ABLAMI ZORLA DAĞA KAÇIRDILAR.” süreci bitti, terör bilinçli ve kasıtlı bir şekilde destekleniyor artık. Daha doğrusu terör, siyasallaşarak normalleştiriliyor. Çünkü hedef artık Türkiye’nin bölünmez bütünlüğü…

*

Bütün kapılar, bütün yollar Türkiye Cumhuriyeti Devleti’nin Anayasa’sının değiştirilemez ilk dört maddesine ve Türk vatandaşlığının tanımının yapıldığı 66. Maddesine çıkıyor.

Nasıl mı?

Bakınız çok basit bir örnek vereceğim. Bu seneki 21 Mart nevruz kutlamaları yaklaşık bir hafta sürdü. 24 Mart’ta İstanbul Yenikapı’da yapılan DEM Parti tarafından yapılan nevruz kutlamasında meydanda tek bir tane de olsa Türk bayrağı yoktu. Sözde Kürdistan paçavrasından, PKK terör örgütünün amblemlerinden , terörist başı Abdullah Öcalan’ın posterlerinden başka bir şey yoktu.

Peki bu durum ne anlama geliyordu?

Anayasa’nın değiştirilemez ilk dört maddesinden olan üçüncü maddesine gidiyorum hemen:

‘MADDE 3- Türkiye Devleti, ülkesi ve milletiyle bölünmez bir bütündür. Dili Türkçedir. Bayrağı, şekli kanununda belirtilen, beyaz ay yıldızlı al bayraktır. Millî marşı “İstiklal Marşı”dır.’

Bu durum Anayasa’yı yok sayan, Türk bayrağını kabul etmeyen bir güruhla karşı karşıya olduğumuzun anlamına geliyordu.

Böyle çok basite indirgeyerek anlatmaya çalıştım neden derseniz bu durumu hâlâ anlamamakta ısrar eden bir kesim var, belki anlar diye…

Daha fazla uzatmadan yazımı soru yağmurlarına tutarak sonlandırmak istiyorum.

Zira kalemimden korkuyorum…

*

Hukuku hiçe sayanlarla mı terörsüz Türkiye’yi getirecektik?

Türk bayrağının gölgesinde olmak istemeyenlerle mi terörsüz Türkiye’yi getirecektik?

Türkiye Cumhuriyeti Devleti’nin Anayasası’nı görmezden gelenlerle mi terörsüz Türkiye’yi getirecektik?

Kardeşlik adı altında kalleşlik yapanlarla mı terörsüz Türkiye’yi getirecektik?

Siyasette kutuplaştırıcı dil kullanmayalım deyip, kendilerine karşı en ufak eleştiride Türkiye Cumhuriyeti Devleti’ne parmak sallayanlarla mı terörsüz Türkiye’yi getirecektik?

Terörist başından icazet alanlarla mı terörsüz Türkiye’yi getirecektik?

Şehit ve gazi ailelerinin onurunu hiçe sayanlarla mı terörsüz Türkiye’yi getirecektik?

Narkoterörün baronlarıyla mı terörsüz Türkiye’yi getirecektik?

90’lı yılların palavracı siyasetçileriyle mi terörsüz Türkiye’yi getirecektik?

Uyuşturucu baronunun karısıyla mı terörsüz Türkiye’yi getirecektik?

Film sinema adı altında kendisini sempatik gösteren fakat sırtında keleş taşıyanlarla mı terörsüz Türkiye’yi getirecektik?

Kaldığı eve askerimin kanının bulandığı sözde feodal ağa bozuntularıyla  mı terörsüz Türkiye’yi getirecektik?

Kandil’in havasını solumuş siyasal teröristlerle mi terörsüz Türkiye’yi getirecektik?

Metropollere canlı bomba yetiştirenlerle mi terörsüz Türkiye’yi getirecektik?

Milletvekili dokunulmazlıklarını, terörist kaçırmaya feda edenlerle mi terörsüz Türkiye’yi getirecektik?

Biz sırtımızı YPG’YE, PYD’YE, YPJ’YE dayıyoruz diyenlerle mi terörsüz Türkiye’yi getirecektik?

6-7 Ekim olaylarında sözde Kobane savunması adı altında halkı sokağa dökenlerle mi terörsüz Türkiye’yi getirecektik?

Kent uzlaşısı adı altında belediyeleri parselleyenlerle mi terörsüz Türkiye’yi getirecektik?

KISACASI;

Paçavra siyasetinin sözcüleriyle mi terörsüz Türkiye’yi getirecektik?

Bana söyler misiniz?

Söyleyemezsiniz değil mi?

Çünkü bütün bu sorularıma cevap verecek yüzünüz kalmadı artık…

Ne diyelim, yazık ki ne yazık!

Paçavra Siyaseti yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Bu toprakların her bir karışını severken, destanın ta kendisini yaşarsınız. Acısından tatlısına onlarca hatırayı, heybenizde taşırsınız. Kimi zaman heybenizi omuzlarınızdan atmak istersiniz.

Kimi zaman da başınızda taşımak…

Tıpkı Almila gibi…

Almila’nın kalbi kırık.

Neden, kime, niye o da bilmiyor…

*

Seher vakti, heybesini omuzlarına atıp yola çıkan Almila; karın, kışın, kıyametin tam ortasına atmıştır kendisini, çıkmıştır yola. Baharın çiçekleriyle heybesini doldurmak için yola çıkmıştır Almila ama bahanesidir çiçekler, o aslında ulu çınarın yanına gitmek için çıkmıştır bu yola, hasrettir çünkü heybesindeki taşları ulu çınarın eteklerine koymaya…

Hâlbuki mevsimlerden kıştır, henüz çiçekler açmamıştır, bahara daha vardır. Nedir Almila’ya mevsimleri şaşırtan şey acaba? Düşünürken kara toprak, gökyüzü usulca seslenir. “Üzerine biraz güneşten bulut kondurdum, sen de bağrındaki karı erit biraz, yolunu aç Almila’nın varsın hele bakalım.

Ulu çınarın yanına, demek ki bu sefer heybesi erken dolmuş…”

*

Nefes nefese, karın kışın ortasında hızlı hızlı yürüyen Almila bir bakar ki güneş açmış, yolundaki karlar erimeye başlamış. Sırtındaki heybenin ağırlığına aldırış etmeden birden koşmaya başlamış Almila ulu çınarın bağrına…

Obasına çaşıtların attığı taşları, yerden toplayıp heybesine doldurmuştur Almila. Aslında obasındaki görevi bu değildir Almila’nın fakat doğduğu günden beri ulu çınarın gölgesinde büyüdüğü için ulu çınar onu böyle yetiştirmiştir. “Obana atılan taşları benim eteğime dökeceksin Almila, ardından dallarımdaki çiçekleri tek tek toplayıp obana götüreceksin. Bu senin ömrünün sonuna kadar vazifendir.

Gök, yer, sen ve ben bileceğiz bu vazifeyi. Sen, Türk töresinin bir sırrı olarak kalacaksın, bilesin…”

*

Ulu çınar; ayazın tam ortasından Almila’nın koşarak kendisine doğru geldiğini görür, neye uğradığını şaşırır.

“Almila! Almila! Senin ne işin var burada, kışın tam ayazında?” diye avazı çıkana kadar bağırır ulu çınar.

-Ulu çınar! Ulu çınar! Heybem taş, obam çaşıt dolu. Baharı bekleyemedim, ıstırabım ruhuma dokunur oldu artık dayanamadım, koştum geldim eteklerine…”

Ulu çınar, dönüp şöyle bir dallarına bakar. Kupkurudur. Hay Allah bu kız çocuğunun heybesini neyle dolduracağım, peşindeki çaşıtlardan koruyacak gölgem de yok der kendi kendine.

“Almila! Geri dön gelme buraya, git buradan!” der ulu çınar.

-Delirdin mi sen ulu çınar? Ben senden başka nereye giderim?

“Obana geri dön, erken vakitte tez gelmişsin. Çaşıtlar peşine düşmüştür çoktan, seni burada saklayamam Almila, arka yoldan git. Kara toprak seni saklayacak, yağız gök sana gölge olacak,

Git buradan Almila!”

*

Almila, büyük bir hayal kırıklığına uğrar. Gözlerinde biriken yaşlar, al yanaklarına

Düşmesin diye yumruklarını sıkar boğazını düğüm düğüm yapar. Heybesindeki taşların ağırlığından düşen omuzlarıyla, dizlerinin üstüne çöker.

Ulu çınarın içi paramparça olur, dalları bir bir önüne dökülür, çaresizce Almila’nın gözlerinin içine bakar.

“Almila, hadi kalk kızım ayağa! Bak çaşıtların yamacımızda, öylece durma burada.”

-Ulu çınar gücüm kalmadı, ben heybemdeki bu taşlarla nasıl geri döneyim? Hani benim çiçeklerim? Hiç mi kalmadı dalında tomurcuk nergislerim?

“Almila, git buradan. Bak seni kara toprakla, yağız göğe emanet ettim, hadi git…”

Almila, heybesindeki taşlarla, gönlündeki kırgınlıklarla geldiği yolun başına gider. Geri dönerek ulu çınara son bir kez seslenir:

-Artık heybemdeki taşları senin eteğine dökmeyeceğim. O taşları yağız yerin yedi kat dibine gömeceğim bilesin.

Ulu çınar öylece bakakalır Almila’nın ardından ve usulca kara toprağa eğilerek seslenir:

“Almila’nın, bağrına gömeceği heybesindeki taşlardan çiçekler bitsin.”

‘O taşlardan, hangi çiçek bitsin ey ulu çınar?’ der kara toprak.

“Nergis… Almila onun kokusunu çok sever. Nergislerin burcu burcu kokusu Almila’nın burnuna gelirse, dayanamaz eğilir alır senden, heybesini doldurur.” der ulu çınar.

Almila çoktan ufuk çizgisinden kaybolmuştur, heybesindeki taşlarla ve gönlündeki kırgınlıklarla…

Bir gün elbet gelecektir vatanı için ulu çınara…

İçi kanaya kanaya…

GÖNLÜ KIRIK ALMİLA yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Muhtemelen bu başlığı okuyan belli bir kesim içinden şu ifadeleri geçirecek: “Başladı yine faşist.”
O kesimin kimler olduğunu iyi biliyorsunuz. Bu yazım biraz akademik dilden uzak sitemkar ve duygusal bir yoğunluğa sahip olacak, şimdiden söyleyeyim…

“Türk” ‘ü dilimize aldığımızda kitlesel ve sistematik bir zorbalıkla baş başa kalıyoruz.
“Ben Türk’üm…”
-Kes sesini faşist! Seni Orta Asya’ya geri göndereceğiz!
“Türkçe resmi dilimiz…”
-Anadilde eğitimi istiyoruz, Türkçe bizim dilimiz değil!
“Türkiye Cumhuriyeti Devleti ilelebet…”
-Benim devletim değil ki içinde Türk ifadesi geçiyor, ismi Anadolu olsun öyle benimseriz bu devleti.
” Türk kahvesi içiyorum…”
– Türk kahvesi diye bir şey yok bu kahvenin özü Asurlardan gelmektedir.

Öyle bir süreçteyiz ki Türk’ün varlığının inkar edildiği, Türkiye Cumhuriyeti Devleti’nin varlığına saygı duyulmadığı.
Bölücülerin şımartıldığı şu dönemde Allah vatanperverlere sabır versin diyorum.
En son 2014’te Habur Sınır Kapısı’ndan geçen teröristleri gördüğümde bu kadar sabır çekmiştim.
Tarih tekerrür ediyormuş demek ki.
Bu sessizlik ve kimsesizlik sadece bize mi ait?
Dünyanın her yerinde şehitliklerimiz varken, bu sessizlik bize mi ait? Orta Asya’da, Avrupa’da, Afrika’da, Ortadoğu’nun her bölgesinde toprağın altında yatan onlarca isimsiz kahramanlarımız var…
Böyle kudretli bir tarihe sahip bir devleti, şu an Türkiye’de yaşayan bir avuç provokatör, sınırı olmayan zorbalıklarıyla sindirmeye çalışıyor.
Türkiye Cumhuriyeti Devleti’nin himayesinde, Türk bayrağının gölgesinde 85 milyon insan huzur içinde yaşarken, bu huzuru baltalamak isteyen tehlikeli bir güruhla karşı karşıyayız.
Tek amaçları, üniter devlet yapımızın temeline dinamiti döşemek.
Kitlesel algı propagandasını yaymak isteyen bu tehlikeli güruh karşımıza öyle profilleri  çıkarıyor ki.  Ufak bir örnek vererek size ne demek istediğimi açıklayayım:
Bir gün  bakıyoruz, TikTok’ta yemek yapan bir kadının videosu izlenme rekorları kırıyor. Videoda diyor ki “Bu yemek Türklerin değil, Ermenilerin.” ondan sonra sosyal medyada bir tartışma başlıyor ve sonuç bir şekilde Türkiye Cumhuriyeti Devleti’nin varlığına, Anayasa’nın ilk dört maddesine, 66. Maddesine ve Türk’ün varlığına geliyor.
Bakın konu yemekten nerelere geldi?
İşte böyle bir süreçteyiz.
Bu sebeple sosyal medyadaki provokatörlere çok dikkat etmeliyiz. Yeri geliyor hukukçu kimliğimizle biz bile yanılabiliyoruz öyle kamufle ediyorlar kendilerini.
Biliyorum sürekli ağzımdan bu ifadelerin çıkmasından bıktınız fakat karşı taraf da bıkmıyor, ısrarla bu saldırılarına devam ediyor.
-Anayasamızın ilk dört maddesi.
Türkiye Cumhuriyeti Devleti’nin, Türk milleti ile bölünmez bir bütünlüğe sahip oluşu…
-Anayasamızın 66. maddesi
Türk devletine vatandaşlık bağı ile bağlı olan herkesin Türk oluşu.
-Anayasamızın 42. maddesi.
Anadilde eğitimin sadece Türkçe oluşu…
Bakın bütün oklar, bütün saldırılar, bütün provokasyonlar hepsinin adresi aynı yere çıkıyor. Böylesi tehlikeli bir süreçteyiz.
Bizler de bu duruma dikkat çektiğimiz için öyle zorbalıklara maruz kalıyoruz ki anlatamam sizlere.
Mesela kendi üzerimden örnek vereyim:
Twitter’ı 3 yıldır aktif kullanan birisiyim. Tek derdim devletimin, ülkemin ve milletimin bekasını bütün dünyaya anlatabilmek. Öyle şeyler yaşadım ki, bir kadının başına gelmemesi gereken birçok şeyle karşı karşıya kaldım belki de fakat vazgeçmedim, bir kez olsun “Of” demedim. Gençliğimi feda ettiğim bu yolda olmaktan onur duyuyorum. Bu ifadeleri neden kullanıyorum bilmiyorum fakat söz uçar yazı kalır derler ya o misal…
Aklınıza gelebilecek her kesim tarafından linç edildim, öldürülmem için hedef gösterildim, bir tek Abdullah Öcalan’ın İmralı notlarına düşmedim diyebilirim o derece bakın.
Enayi diyen oldu, duygusal diyen oldu, etkileşim kasıyor diyen oldu…
Vay be! Terör örgütlerinin hedefinde olmanın neresi etkileşim? Kimi zaman vatan hainlerine tahammül edemeyişimin nesi duygusallık? Kime göre enayiyim? Plaza avukatı olup, milyon dolarlık çantaları satın almak için ihalelere girsem akıllı mı olacaktım sizin için?
İşte Türkiye Cumhuriyeti Devleti’ne, Türk milletine ve bu vatana olan sevdam o kadar büyük ki, Allah da dayanma sabrını veriyor bana. İnanın benim gibi bu topraklarda ismini bilmediğimiz binlercesi var, eline su dökemeyeceğimiz nice vatanperverler var bu topraklarda. Ben ise sadece görünen bir siluetten ibaretim…
Mücadele etmekten yılmayın. Her vatandaşın asli görevidir devletine, milletine ve ülkesine sahip çıkması.
Her şey Trendyol’dan alışveriş yapıp, markasını dahi bilmediğimiz kahveleri yudumlamaktan ibaret değil. Bunları ben de yapıyorum fakat hayatımın odak noktası haline getirip, vatanımın üzerinde olan olaylara kör kalmıyorum, kulaklarımı kapatıp sağırmışım gibi davranmıyorum. Bakın bu zor değil.
Körler ve sağırlar birbirini ağırlamasın artık…
Yoksa üç maymunlar bizimle oynamaya devam edecek..
Türk olmak kolay değildir.
Türk olmak çile demektir.
Bu çileyi, bağrına basıp, acısını da azığına katan isimsiz yiğitlere selam olsun diyerek yazımı sonlandırıyorum.

Türk yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Son bir haftada yaşanılan korkunç olayları kalemime dahi almaya cesaret edemiyorum.

Sosyal medyaya girmemeye çalışıyorum, psikolojim allak bullak olmuş bir hâlde.

Ne yazık ki üzülerek söylüyorum; son zamanlarda yaşanılan bu elim olaylardan sonra toplum artık asayiş ve hukuk arasındaki ilişkiyi sorguluyor.

İnsanlarda şöyle bir algı oluştu artık: “Polis yakalıyor, hakim bırakıyor, ve bu şahıslar serbest kalır kalmaz bir daha suç işliyor. Bu nasıl iş?”

Bu soruların sorulması çok doğal. Yargı mekanizmasında, bir hukukçu olarak benim de şaşırdığım birçok olay var. Toplumsal çürüme mi yaşıyoruz yoksa çürümeyi mi toplumsallaştırıyoruz çözemedim.

Nereden başlayacağımı ben de bilemiyorum, bu yazımda özellikle asayiş ve hukuk arasındaki illiyet bağına dikkat çekmek istiyorum.

Başlayalım o vakit.

Asayiş ve hukuk nedir?

Sizleri TDK tanımları ile boğmak istemem. Benim kendimce analizim şu şekilde: Asayiş, toplumun bel kemiğidir. Bel kemiğiniz kırıldığında ne ayağa kalkabilirsiniz ne oturabilirsiniz, kısacası günlük hayata dair bütün yaşam fonksiyonlarınızda aksamalar yaşanır. Hukuk ise toplumun omurgasıdır, bir insan omurgasız olamaz değil mi? Dik duramaz, nefes alamaz, kısacası yaşayamaz…

Asayişin bozulduğu yerde illegal yapılanmalar artar. İllegal yapılanmaların arttığı yerde devlet mekanizması yok sayılır. Devlet mekanizmasının yok sayıldığı yerde hukuk tanınmaz. Böyle bir ortamda terör örgütleri de yabancı istihbarat servisleri de cirit atar.

Şu an tam olarak öyle bir sürecin içindeyiz. Zemin çok kaygan, toplumsal kaosun çıkması

için ellerinden geleni ardına koymuyorlar. Toplumsal kaostan faydalanmak isteyen o kadar çok grup var ki. Kürtçüler, PKK’lılar, Talibancılar, Selefiler, DAEŞ, uyuşturucu baronları, göçmen kaçakçıları, ticaret simsarları, yabancı istihbarat servisleri ve daha nicesi..

Hangi birini sayacağız ki? Fakat hepsinin ortak tek bir noktası var: Türkiye düşmanlığı.

Türkiye’de iç huzurun olmaması için aklınıza gelebilecek her şeyi yapacak potansiyelde bu gruplar.

Allah bu devlete zeval vermesin…

Duygusallık göstermeden devam edelim.

Kamu düzenini ve toplum huzurunu yani asayişi sağlamanın birçok yolu vardır. Fakat en önemlisi asayişin, hukukla sağlanmasıdır. Hukukun olmadığı bir yerde asayişin sağlanması beklenemez. Kaçanı kovaladın, sonra yakalayıp adalete teslim ettin. Adalete teslim etmek yeterli oluyor mu? Hayır. Hopppp “Adli kontrol şartıyla serbest bırakılmasına…” ara kararı karşımıza geliyor.Bu cümle, bakın sadece bu cümle toplumda birçok şeyin değişmesine sebep olabiliyor.Nasıl mı?

Günümüzde ceza hukukunda yer alan orantılılık ilkesi ve şüpheden sanık yararlanır maddesi hak eden şüphelilere uygulanmıyor, adeta hak etmeyenlere uygulanıyor.

Adam resmen suç makinesi, ne ararsanız var. Mesela bir olay oluyor; işlediği suça dair delilleri karartma ihtimali var, kaçma şüphesi var. Buna rağmen şüpheli şahıs hakkında tutuklama tedbiri verilmiyor, adli kontrolle serbest bırakılıyor hatta bazen adli kontrol bile verilmiyor. Ne demek istediğimi somutlaştırmak için size hemen bir şüpheli profili yaratıyorum: “19 yaşında, 7 tane suçtan kesinleşmiş cezası var, uslanmaz bir kişilik, uyuşturucu ve şiddet bağımlısı. Motor hırsızlığına karışıyor, polisten kaçarken bir anda polis çevirmesinin ortasında buluyor kendini, ruhsatsız silahıyla havaya ateş ediyor, bir şekilde olay yerinden kaçıyor. 3 gün sonra gözaltına alınıyor ve hırsızlık suçunu işlediğine dair yeterli deliller bulunmasına rağmen serbest bırakılıyor. Daha sonra başka bir suça karışıyor ve bu silsile böyle devam edip gidiyor…”

Böyle kararlarla karşılaşıyor muyuz? Ne yazık ki evet…

Bakın 81 ilde kim bilir böyle ne kararlar var da sosyal medyaya yansımadığı için bilmiyoruz.

Kaçma şüphesi olan bu şahıs neden tutuklanmıyor mesela değil mi? Sonrasında ise toplum neden adalete inanmıyor diyoruz…

Yazık, canım ülkeme yazık be!

İnsan oturup şöyle bir düşünüyor: “Millet ve devlet arasındaki güven bağını ve adalet anlayışını bitirmek isteyen, böylelikle toplumsal kaos çıkmasını isteyen bir yapılanma mı var?”

Son zamanlarda bunu özellikle düşünmeye başladım. Göz göre göre bazı yargı kararlarının verilmesini art niyetli buluyorum. Suç oranlarının yüksek olduğu şehirlerimizde görev yapan yargı mensuplarının, MİT tarafından detaylı bir şekilde istihbarat çalışmalarının yapılması gerektiğini düşünüyorum. MİT tarafından hazırlanacak kapsamlı istihbarat raporlarından sonra gerekli tedbirleri alınması kanaatindeyim. Devlet kademelerimizde hâlâ art niyetli paralel yapılanmalara aidiyet besleyen, kripto yapılanmaların içine renklenmiş kamu görevlilerinin olduğunu düşünüyorum özellikle de yargı içerisinde. Umarım bu söylediklerim ilgili yerlere ulaşır.

Bakın gün geçtikçe eriyoruz. Bir şeyleri yazmak da fayda etmiyor artık. İnsanlar başına bir şey geldiğinde devletin kapısını değil de illegal yapılanmaların kapısını çalmaya başladıktan sonra, gereken tedbirleri alsak ne fayda? Toplumsal kaosun kapımıza dayanmak üzere olduğunu hâlâ öngöremiyor musunuz?

Bir yandan İsrail “Büyük İsrail Projesi” kapsamında Suriye’deki YPG üzerinden sınırlarımıza kadar gelme planları yapıyor, bir yandan da kendi içimizde çıkmaz sokakların içine kapatılmak isteniyoruz.

Biz güçlü bir devletiz, büyük bir milletiz. Sadece milletimizin şöyle bir kendine gelmesinde, etrafında olanlara bitenlere bir bakmasında fayda var. Ayrıca devlet kurumlarımız içerisindeki parazitleri temizlemeye de ihtiyaç var…

Neyse daha fazla uzatmayayım. Hukuk olmadan toplumsal huzur sağlanamaz. Toplumsal huzur da asayiş olmadan sağlanamaz.

Kısacası; asayişsiz, hukuk olmaz…

Asayişsiz hukuk olmaz  yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Anayasa’nın ilk dört maddesinden rahatsız öyle bir kesim var ki içimizde, anayasa değişikliği öncesi sesleri yavaş yavaş çıkmaya başladı. Türk’ün ulus devletini ve Anayasa’sının değiştirilemez ilk dört maddesini, manda ve himayesine girmek istedikleri rejimlerden almış oldukları emirlerle bu topraklardan silmek istiyorlar.

Gaflet, dalalet ve hıyanet içerisinde olan bu zihniyetler; Türk milletini zehirlemek istiyor. Bizler de kalemlerimizi bu zehre, panzehir olmak için kullanmaya ant içtik.

Başlayalım o vakit!

Türkiye Cumhuriyeti Devleti Anayasası MADDE 1

Türkiye Devleti bir Cumhuriyet’tir.

Bir insan Cumhuriyet’i neden tehlikeli görür ki? Egemenliğini, milletten alan bir devlet neden birilerini rahatsız eder ki? Toprak köleliği mi daha cazip geliyor bu zihniyetler için, yoksa Manda ve himaye gölgesi altında mı yaşamak mı bilemedim.

Anayasa’nın ilk dört maddesinden rahatsız olanlardan birisi de HÜDAPAR Genel Başkanı Zekeriya Yapıcıoğlu. Kendisi, Anayasa’nın dördüncü maddesini “Gelecek nesillerin iradesine ipotek koymak” olarak nitelendiriyor. Yapıcıoğlu’nun unuttuğu birkaç şey var. Değiştirilmesini istediği Anayasa’nın ilk dört maddesinde tanımlanan Cumhuriyet sayesinde , TBMM’ye milletvekili olarak girdiğini unutuyor.

Seçme ve seçilme hakkı sayesinde oy alarak, mecliste milletvekili sıfatıyla yer alıp, milletvekilliğinin sağladığı bütün avantajlardan faydalanırken, bu durumun Anayasa’da kaynaklandığını birilerinin hatırlatması gerek. Şahsen ben hatırlatıyorum kendisine.

Madem ki Anayasa’nın ilk dört maddesi, geleceğe bir ipotek, kendisini milletvekilliğinde istifa etmeye davet ediyorum. Zira bu ne perhiz bu ne lahana turşusu değil mi?

Türkiye Cumhuriyeti Devleti Anayasa MADDE 2

Türkiye Cumhuriyeti, toplumun huzuru, millî dayanışma ve adalet anlayışı içinde, insan haklarına saygılı, Atatürk Milliyetçiliğine bağlı, başlangıçta belirtilen temel ilkelere dayanan, demokratik, lâik ve sosyal bir Hukuk devletidir.

“Laiklik” kavramı üzerinden yıllardır çözüme kavuşturulamayan bir tartışma mevcut. Bir Allah’ın kulu da çıkıp şu ifadeyle laikliği anlatmıyor topluma: “ Laiklik, Cumhuriyet’in ayrılmaz bir parçasıdır; çünkü Cumhuriyet, toplumun, kendi seçtiği kişilerden oluşan meclislerde kendi kendini yönetmesidir. Bu yönetim; yasama, yürütme ve yargı güçlerinin ayrı ellerde olmasıyla gerçekleşir.”

Laiklik; toplumu dinî kurallar ile değil, meclislerin düzenlediği yasalarla yönetmek, dinî duyguları, inancı ve ibadeti, halkın özgür vicdanına bırakmaktır. Günümüzde toplumda, herkes inancını istediği şekilde yaşamak ve yaşattırmaktadır. Kim kimin inanç özgürlüğüne karışmış bir günden bir güne?

Kimse kusura bakmasın ama bırakın artık şu laiklik tartışmalarını. Herkes istediği inancı özgürce yaşasın diye bunun teminatı Anayasa’da laiklikle sağlanmış zaten, daha ne isteniyor?

Bunlardan ziyade; devlet içinde kadrolaşıp, nüfuz kullanarak devleti hiçe sayan bazı grupların varlığı tartışılsın önce.

Ne demek istediğimi anladınız siz.

Türkiye Cumhuriyeti Devleti Anayasa’sı, MADDE 3

Türkiye Devleti, ülkesi ve Milletiyle bölünmez bir bütündür. Dili Türkçe’dir. Bayrağı, şekli kanununda belirtilen, beyaz ay yıldızlı al bayraktır. Millî marşı “İstiklal Marşı”dır. Başkenti Ankara’dır.

PKK’nın siyasal sözcüsü DEM Parti, yeni Anayasa çalışmalarına katılmak için şartlarının;

“ÖZERKLİK, İKİNCİ RESMİ DİL ve TÜRKİYE VATANDAŞLIĞI” ifadelerinin yeni Anayasa’da yer almasının olduğunu söyledi. Dün sosyal medya X (Twitter) hesabımdan da bu konu ile ilgili bir video yayınladım. Bakın, çok tehlikeli bir süreçteyiz. Anayasa’nın ilk dört maddesinin değiştirilmesi için dört koldan düğmeye bastılar. Bütün bunların karşısında bir sonuç alamazlarsa bu sefer Türklüğün tanımının yapıldığı, Anayasa’nın 66. Maddesinin değiştirilmesine yönelecekler.

Anayasa’nın 66. Maddesi tam olarak şunu söyler: “ Türk Devletine vatandaşlık bağı ile bağlı olan herkes Türk’tür.”

Türk’ü Anayasa’dan silmek isteyenler diyecekler ki: “Madem ki Anayasa’nın ilk dört maddesini değiştiremiyorsunuz, bu şerhi kaldıramıyorsunuz. Anayasa’nın 66. Maddesini kaldırın o zaman. Ne de olsa 66. maddede değiştirilemez diye kesin bir hüküm yok. Yeni Anayasa’ya, ya Türkiyeli ya da Türkiye vatandaşlığı kavramı getirilsin. Sığınmacılardan bazıları parayı bastı, vatandaşlığı aldı, şimdi onlar Türk mü?”

İşte bu öyle tehlikeli bir ifade ki…

Anayasa’nın 66. Maddesini değiştirmek, bu konuyu tartışmaya dahi açmak, Anayasa’nın değiştirilemez ilk 4 maddesini değiştirmeye giden yolun başlangıcıdır.

Sizler hâlâ hafta sonu nereye gezmeye gitsem, kızlarla günlerde gram altına mı dolara mı girsem, arabanın jantlarını mı yenilesem diye düşünün durun. Evet hepimizin aile hayatı, özel yaşantısı var. Bunları hiçbirimiz bir kenara bırakmıyoruz. Fakat vatanın bölünmez bütünlüğünün pervasızca tartışılmaya açıldığı şu dönemde, bu kadar da umarsız olunmaz be kardeşim ! Tek derdiniz bunlar olmaz be kardeşim !

Türkiye Cumhuriyeti Devleti Anayasası Madde 4

Anayasanın 1 inci maddesindeki Devletin şeklinin Cumhuriyet olduğu hakkındaki hüküm ile, 2 nci maddesinde ki Cumhuriyetin nitelikleri ve 3 üncü maddesi hükümleri değiştirilemez ve değiştirilmesi teklif edilemez.

Türkiye Cumhuriyeti Devleti’ne olan sonsuz saygım, sevgim ve bağımdan ötürü, bu maddenin üzerine konuşmayı saygısızlık olarak değerlendiririm. Bu sebeple yazımı sonlandırmak istiyorum.

Anayasa’mızın ilk dört maddesine ve 66. Maddesine dair bir şeyleri, zihninizde şekillendirebildiysem ne mutlu bana.

-Türklüğümüz.

-Ulus devletmiz.

-Anayasa’mız.

Bu topraklardaki varlığımız…

Varlığımızı; sorgulayanları unutmayın, unutturmayın…

Saygılarımla.

Türk, ulus devlet ve Anayasa yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Savunma makamını temsil eden bir avukat olarak; son zamanlarda hukuka aykırı bir eylemi, normalleştirmeye çalışan bazı grupların asıl niyetlerinin ne olduğunu dile getirmek istiyorum.

Diyarbakır Barosu ve Batman Barosunda, bazı stajyer avukatlar avukatlık yeminini hem Kürtçe hem Türkçe yaptı. Yapılan bu yeminler hukuka aykırıdır, neden hukuka aykırı olduğunu aşağıda tek tek anlatacağım.

Avukatlık yemini

Biz avukatlar, mesleğe başlamadan önce Avukatlar Kanunu’nun 9. Maddesi’nde yer alan “Mesleğe kabul edilen avukata ruhsatname verilirken, baro yönetim kurulu önünde aşağıdaki şekilde ant içtirilir. Hukuka, ahlaka, mesleğin onuruna ve kurallarına uygun davranacağıma namusum ve şerefim üzerine ant içerim.” şeklinde avukatlık yeminini yaparız.

Yıllardır mesleğe başlayacak olan bütün avukatlar bu yemini yapmak zorundadır aksi takdirde avukatlık ruhsatnamesini alamaz ve mesleğe başlayamaz. Bu sebeple mesleğe başlayacak olan bir stajyer avukatın, avukatlık yeminini usulüne uygun olarak yapması gerekir.

Hukuk Muhakemesi Kanunu’ndaki ve Ceza Muhakemesi Kanunu’ndaki hukuki literatürdeki hususlar, bir nevi kesin hüküm şeklindedir. Yani siz Hukuk Muhakemesi Kanunu’na göre bir dava açarken, dava harcını yatırmazsanız usulden ret yersiniz, üst mahkemeye başvurma hakkınız da yoktur, dava açılmamış sayılır. Ceza Muhakemesi Kanunu’na göre ise tutukluluğa itiraz süresini kaçırdığınızda üst mahkemeye başvurma hakkınız yoktur, süresi içinde itiraz etmediğiniz için de tutukluluk hâli kesinleşmiş olur.

Anayasa

Bu örnekleri neden veriyorum derseniz, tıpkı usul hukukunda olduğu gibi Anayasa Hukuku’nda da kesin hüküm teşkil eden kanunlar vardır. Bunlardan en önemlisi; Türkiye Cumhuriyeti Devleti’nin Anayasa’sının değiştirilemez ilk dört maddesidir. Şöyle bir hafızamızı tazeleyerek Anayasa’nın ilk dört maddesini aşağıya bırakıyorum:

I. Devletin şekli

MADDE 1- Türkiye Devleti bir cumhuriyettir.

II. Cumhuriyetin nitelikleri

MADDE 2- Türkiye Cumhuriyeti, toplumun huzuru, millî dayanışma ve adalet anlayışı içinde, insan haklarına saygılı, Atatürk milliyetçiliğine bağlı, başlangıçta belirtilen temel ilkelere dayanan, demokratik, lâik ve sosyal bir hukuk devletidir.

III. Devletin bütünlüğü, resmî dili, bayrağı, millî marşı ve başkenti

MADDE 3- Türkiye Devleti, ülkesi ve milletiyle bölünmez bir bütündür. Dili Türkçe’dir.

Bayrağı, şekli kanununda belirtilen, beyaz ay yıldızlı al bayraktır.

Millî marşı “İstiklal Marşı” dır.

Başkenti Ankara’dır.

IV. Değiştirilemeyecek hükümler

MADDE 4- Anayasanın 1 inci maddesindeki Devletin şeklinin Cumhuriyet olduğu hakkındaki hüküm ile, 2 nci maddesindeki Cumhuriyetin nitelikleri ve 3 üncü maddesi hükümleri değiştirilemez ve değiştirilmesi teklif edilemez.

Özellikle 3. Ve 4. Maddeyi koyu renkle yazıyorum ki, resmî dil Türkçe konusunu net bir şekilde zihinlere yerleştirebileyim.

Anayasa’nın ilk dört maddesine dayanarak söylüyorum ki ; Diyarbakır ve Batman Barosunda avukatlık yeminini hem Türkçe hem Kürtçe yaparak yemin eden stajyer avukatlar mesleğe başlayamazlar. Bu durum hem Anayasa Hukuku’na aykırıdır hem de Avukatlık Kanunu’na aykırıdır. Türkiye Barolar Birliği’nin ve Adalet Bakanlığı’nın bu durumla ilgili bir soruşturma başlatması gerekir.

Gerçekten anlam veremiyorum. Bu duruma tepki gösterenlere de hemen “Kürtçe’ye tahammülünüz yok. Kürtçe her yerde yasaklanıyor.” mağdur edebiyatları ile yükleniyorlar da yükleniyorlar.

Meslek hayatım içerisinde; güneydoğu ve doğuda bazı duruşmalara katıldım. Adliye çalışanlarının %80’i Kürt kökenli vatandaşlarımız, mahkeme kalemlerinde çalışanlar kendi aralarında Kürtçe konuşuyor, Kürt kökenli hakim savcılar var, kimsenin kimseyle bir derdi sorunu yok, sen Kürtçe konuştun seni mahkeme salonundan atıyorum diye bir şey yok, Kürtçe tercümanlar var duruşmalarda Türkçe bilmeyen insanlara tercüme yapıyor. Ben burada bir ayrım, baskılanan bir dil ve Kürtçe’ye tahammülsüzlük göremiyorum.

İstedikleri şey şu; avukatlar Kürtçe savunma yapsın, dilekçelerini Kürtçe yazsınlar, Kürtçe duruşma zaptları hazırlansın, mahkeme salonlarının isimleri Kürtçe yazılsın, avukatlık yemini Kürtçe yapılsın, baro eğitimleri Kürtçe verilsin vs. vs.

Bunun adı özerklik değil de nedir affedersiniz?

Bu art niyeti görememek için kör olmak gerek bence.

Resmen bazı barolar üzerinden özerklik provası yapılıyor, nabız yoklanıyor.

Hukuku hiçe saymak

Yahu insanların derdi bu mu sahi? 18-19 yaşlarındaki Vanlı bir çocuk , sizin o 90’lardan kalma sığ zihniyetiniz gibi düşünmüyor ki. Dünya globalleşiyor, birden fazla yabancı dil öğreneyim kendimi geliştireyim diyor, çoğu Kürtçe’yi bilmiyor bile.

Toplumsal kutuplaşmayı , doğu ve batı arasındaki o bağı koparmak için elinizden geleni ardınıza koymuyorsunuz. Bir de utanmadan bunu avukatlık cübbesi ile yapıyorsunuz.

Avukatlık cübbesini kullanarak, hukuku hiçe sayıyorsunuz.

Bazı baroları arkanıza alarak , Anayasa’yı tanımıyorsunuz.

Hukukçu kimliğinizi arkanıza alarak, devletin varlığına karşı çıkıyorsunuz.

Tehlikenin farkında mısınız?

Ayrıca şunu belirtmek istiyorum ki; Avrupa’ya iltica ettiğinizde; sırf orada kalabilmek için o ülkenin anadilini öğreniyorsunuz , Avrupa’da “Kürtçe baskılanıyor, anadilde eğitim yok.” demiyorsunuz ama.

Bu zihniyette olanların bölücülük faaliyetlerine destek veren gruplar olduğunu hepimiz biliyoruz. Türkçe’nin resmî dil statüsünü koruyan birçok Kürt kökenli vatandaşlarımız var ve bunun ayrımını yapmasını gayet de iyi biliyoruz.

Neyse, sizleri daha fazla sıkmadan yazımı sonlandırmak istiyorum.

Avukatlık yeminimi Anayasa Hukuku’na göre yapmış, Türkiye Cumhuriyeti Devleti’nin bir hukukçusu olarak; Diyarbakır Barosu’nun ve Batman Barosu’nun hukuka aykırı bu eylemini kınıyorum.

Avukatlık yemini ve Türkçe yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.