“Bir varmış”la başlayan,

“Bir yokmuş”la biten…

2023 böyle başladı; az kaldı, böyle de bitecek.

Mademki böyle dedik ve…

Köşe Yazarı, Emekli Öğretmen, Yeğen olarak bir toplantı yaptık bu yazıya başlamadan… Olmuştur ya… Bilmeden bazı dostlarımızı kırmışızdır, bazılarını üzmüşüzdür.

Hiçbir zaman amacımız öyle olmasa da meramımızı anlatamamış ya da yanlış anlatmışızdır.

Şimdi bu dostlarımızdan özür dileme zamanı… Bizi bağışlasınlar.

Ama…

Bilsinler ki amacımız asla birilerini kırmak, birilerine had bildirmek olmadı. Asıl amacımız, ülkemizin sorunlarına ışık tutmak, bize göre yanlış olanları göstermek, olumsuzluklara karşı durabilmekti.

En önemli gözlemimiz şu oldu: Biz, tepkisiz bir topluma dönüşmüşüz. Dünyanın neresinde olursa olsun her yeri ayağa kaldıracak gelişmeler televizyon ve gazetelerde bir haftada yok olup gidiyor. En cesurlarımız sosyal medyada kendi mahallelerimizde atıp tutup rahatlıyoruz. Geride kalanlarımız ya içinden beddua ediyor ya da cambaza bakmaya devam ediyor.

Büyük şairimiz Fuzuli’nin “Söylesem tesiri yok, sussam gönül razı değil.” dizesindeki duygular arasında gittik geldik sürekli. Köşe Yazarı, Emekli Öğretmen, Yeğen olarak elbirliğiyle elimizden geleni yaptık. Çoğu zaman dertlendik. Yine Fuzuli’nin dizesi yetişti imdadımıza: “Beyhude gamlanma divane gönül.”

2023 Aralık ayı veda etmek üzere ama ondan önce bir veda eden var: Ercan Çalışkan’ın köşe yazarlığı bu yazıyla birlikte bitiyor.

Veda

Dostlar, yıllardan beri beni her pazar konuk ettiniz. Yazılarım aracılığıyla bol bol sohbet ettik.

Şimdi hem 2023’e hem köşe yazılarıma veda zamanı… Sezen Aksu’dan bir şarkıyla…

Bu gece son, biraz sonra

Bu kapıdan son kez çıkıp

Yine kendimi vuracağım yollara

Kim bilir kaç kere ıslanacak yüzüm

Elimi tut düşman olma

Ne olur parça parça olmasın içimiz

                                                           ***

İyi yıllar… Sevgiyle kalın, sağlıklı yaşayın.

Bir varmış, bir yokmuş! yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Ve onları görme haberine deli gibi sevinecek olan yedi yaşındaki kızı…

Önce eşiyle konuştu. Çabucak karar verdiler ve eşi de izin aldı. Hep birlikte Belçika’ya gideceklerdi. Hemen biletleri aldılar.

Haberi anne verdi kızına. Tahmin ettikleri gibi sevinçten çılgına döndü kızları. “Ne zaman gidiyoruz?” diye sordu heyecanı yatışınca. “İki ay…” dedi annesi. “Yani kaç gün annecim?” sorusunu yöneltti bu defa. “60 gün!” cevabı biraz hayal kırıklığı yaratsa da gün saymaya başladı. Odasındaki çalışma tahtasına bir takvim yaptı babası. Her gün bir günü karalıyor, yine de “Kaç gün kaldı?” diye sormayı ihmal etmiyordu.

Günler günleri kovaladı.  Telefonda dedesine, anneannesine “Bir hafta kaldı.” haberini coşkuyla verdi. Üç gün kalınca çok heyecanlı olduğunu söyledi onlara. Eşyalarını da hazırladı kendisi. Her şeyi, her günü planladı. Kuzeni için hediyeleri kendisi seçti. Alt katlarında oturan Ali abisine “Oradan ne istersin?” diye sormayı da ihmal etmedi.

Ve o gün geldi… Yüreği küt küt atıyordu küçük kızın. Check-in işlemlerini internetten yapmışlardı. Pasaportlarını işlemişlerdi. Şimdi havaalanındaydılar. İlk işleri eşyalarını vermek oldu. Görevli pasaportlarını istedi, işlemleri yaptı ve eşyaları teslim aldı.

Coşkuyla polis kontrolüne gittiler Oradaki işlemler de çabucak bitti. İçeri geçtiler. Uçağa gidecekleri kapının yanındaki koltuklarda beklemeye başladılar. Heyecanları, en çok da küçük kızın heyecanı doruktaydı. Kim bilir kaç defa sordu: ”Ne zaman biniyoruz?” diye…

Sonunda kapının açıldığı anonsu yapıldı. Anons sırasında görevliler de yerlerini aldılar. Heyecandan rengi al al olmuş küçük kız, annesi ve babası sıraya girdi. Önlerindekilerin işlemleri hiç bitmeyecek gibi geliyordu ama sıra onlara da geldi tabii.

Biletleri ve pasaportları uzattılar. Görevli aldı. Sisteme tarattı ve…

“Kızınızı uçağa alamayız efendim!” dedi.

Sanki annenin, babanın yüreğine bıçak saplanmıştı. Kız “Şaka mı yapıyorlar anne!” diye sordu. Küçücük aklı o cümlenin anlamını tam kavrayamamıştı belki. Anne gözyaşları arasında “Neden!” diye sordu. “Pasaportunun süresinin bitmesine üç aydan az bir süre kalmış.” cevabı geldi karşıdan. 

Çok uğraştılar. Baba her yere koşturdu ama bütün kapılar kapandı. Neymiş, gidecekleri ülke almayabilirmiş! Baba, “Riski biz üstleniriz, size ne?” dese de aşamamıştı duvarları. Dahası uçağa almayan kendileri olduğu halde bilet paralarını bile iade etmemişlerdi.

Anneyi uğurlarken kızı “Ağlamıyorum annecim, güle güle git. Beni düşünme.” derken bile göz yaşlarına boğulmuştu. Çaresiz baba, kızıyla geri dönmüştü. Anne yol boyunca hıçkıra hıçkıra ağlamış, iki gün sonra da acısını kendi içinde yaşarken hiçbir şey olmamış gibi ülkemizi kongrede gururla temsil etmişti. 

Küçük kız, eve döndüğünde ağlaya ağlaya uyuyakalmıştı; uyanmış ağlamış, yine uyanmış ve yine ağlamıştı gece boyunca… 

Belçika’da bir başka küçük yürek daha hayal kırıklığı yaşamıştı küçücük yaşında. Kendisine “Arya’m!” diye sarılan halasına tek kelimeyle iletmişti sorusunu: “Defne?”

Eşitlik mi dediniz?

Biliyorum, şu anda “Arya kim, Defne kim” diye soruyorsunuz bana…

Onlar benim can pınarlarım, yaşama kaynaklarım… Onlar benim torunlarım…

Ve siz dostlarım…

Biz bunları yaşarken siz basında Somali Cumhurbaşkanı’nın oğlunun haberlerini seyrediyor ve okuyordunuz.

Hani şu, ülkemizde yolun tam sağından giden bir motorlu kuryeyi otomobiliyle çarparak öldüren, sonra gözaltına bile alınmadan, hiçbir yasaklama getirilmeden serbest bırakılan…

İki gün sonrasında da torunumun gidemediği havaalanından, torunumu bindirmeyen markanın tarifeli uçağıyla elini kolunu sallaya sallaya giden… 

İşte o!..

Öyle ya! Bazıları eşit, bazıları daha eşit! 

O, katil olsa da biner uçağa, birkaç gün sonra da babası Türk heyetini huzuruna(!) kabul eder; Türkiye’ye Somali’ye verdiği katkılardan dolayı teşekkür eder.

Bazıları eşit, bazıları daha eşit! yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Buraya kadar hiçbir farklı düşüncem yok Cumhurbaşkanı’mızdan fakat “Hamas bir terör örgütü değildir.” düşüncesine katılmam mümkün değil. Bu son savaşın başlamasına sebep olan, üstelik sonucunda Filistin halkının kan ve gözyaşına boğulacağını bilmemek için herhangi bir analiz gerektirmeyen adımı atıp kadın erkek, genç yaşlı ve özellikle çocuk ayrımı yapmadan saldırıyı yapan, adı ne olursa olsun terör örgütüdür.

Sayın Cumhurbaşkanı’mız Hamas seçimle iktidara gelmiş, halkının haklarını savunan siyasi bir harekettir tezini savunuyor ama danışmanları onu, bu açıklamalar sırasında bir gazeteci çıkıp “Netenyahu atama yoluyla mı İsrail başbakanı oldu?” diye sorarsa zor durumda kalırsınız diye uyarmıyor mu ki?”

Bu soru aklıma takılır takılmaz yine o çıktı piyasaya. İç sesim… “Sormaz, sormaz!” dedi. “Neden?” diye karşı atağa geçtim. Uçakta gazetecilerle çektirdiği fotoğraf, birçok gazetenin manşetindeki “Netenyahu Gazze Kasabı” haberinin fotoğrafıydı. Şimdi o fotoğrafa bak ve düşün bakalım: O fotoğraftakilerin hangisi yukarıdaki soruyu sorar sence?

Bu iç sesim var ya, illa beni yanlış yollara sürükleyecek. Sorusunu duymazdan geldim. Şimdi ona haddini bildireceğim. Sayın Cumhurbaşkanı’nın iç sesimin bile bahane üretemeyeceği bir açıklaması daha oldu. Yine tamamına katıldığım bir düşünce. Bu defa iç sesimi ben çağırdım. “Şu açıklamaya ne diyeceksin bakalım?” diye sordum ve açıklamayı dayadım gözüne:

“Sadece bizden değil, Uluslararası Ceza Mahkemesi’ne dünyanın değişik yerlerinden de İsrail aleyhine ciddi manada başvuru yapan ülkeler bulunuyor. Bu ülkelerin bu dik duruşunun yanında da Filistinlilerle dayanışma içerisinde olan insanların sayısı her geçen gün artıyor. Londra’nın caddelerinde, New York’ta Beyaz Saray’ın önünde, Paris’te, Belçika’da, Hollanda’da, dünyanın birçok yerinde yükselen bu sesler, Filistin’deki zulüm bitene ve suçlulardan hesap sorulana dek dinmeyecek.”(2)

“İşte böyle atarlar golü! Sustun kaldın değil mi?” dedim. “Yoo susmadım, susmam da…” dedi. Yoksa golü ben mi yiyecektim? Çekinerek sordum. “Nesi var bu açıklamanın?”

“Bu açıklamada bir şey yok. Sorun şurada: Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan, 16 Kasım’da partisinin TBMM Grup Toplantısı’nda “13 bine yakın insan öldü, nerede bu başkanlar? Vicdanınız insafınız yok mu? Olay haçlı-hilal meselesidir.”(3) dedi mi dedi. “Şimdi dünya kamuoyu 16 Kasım’da yapılan açıklamayla 6 Aralık’ta yapılan açıklamalardan hangisine inanacak? Dahası ‘İsrailliler Yahudi’dir. Haçlı benzetmesi de nereden çıktı, yoksa bilinçaltının yansıması mı?’ diye sorarlarsa ne diyecekler?

Yok yok! Bu defa yenilgiyi kabul etmeyeceğim. Şu iç sesime haddini bildireceğim: “Sayın Cumhurbaşkanı’mızın yine uçakta göğsümüzü kabartan ‘Türkleri tanımıyorlar, bedelini çok ağır öderler.’ cümlesine ne diyeceksin? Sendeki düşünce yetmezse akıl hocan Emekli Öğretmen’e sor istersen.”

Bu defa da gerilemedi iç sesim: “Böyle ufak tefek işlerde Emekli Öğretmen’i rahatsız etmeye gerek yok ki… Ziya Paşa’nın bir dizesi bile bana yeterince yardım eder: Ayinesi iştir kişinin, lafa bakılmaz.” dedi ve sıralamaya başladı:

• AK Parti’nin iktidara geldiği 2002 yılında Türkiye’nin İsrail’e ihracatı 861,4 milyon dolar; İsrail’den ithalatı ise 544,5 milyon dolardı. 2022’de ihracat 6,74 milyar dolara yükselirken ithalat da 2,17 milyar dolara çıktı. Türkiye-İsrail ticaret hacmi son 20 yılda 6’ya katlandı. Gazze operasyonlarının başladığı Ekim ayında ise ihracat geçtiğimiz yılın aynı ayına göre sadece yüzde 29; ithalat yüzde 59 oranında düşüş gösterdi. Bu arada unutulmasın Filistinliler için giden ürünler alınmıyor. Azalmanın nedeni bu yani ticaret aynen devam…(4)
• Türkiye’den İsrail’e termal içlik taşıyan İsrail Firması Zim’in, 8 Ekim’den beri 78 gemi ile Türkiye’deki limanlardan çelik sevkiyatı da yaptığı yeni ortaya çıktı. (5)
• Şu ana kadar İsrail’e giden Türk gemi sayısı 350’yi geçti. (6) (6.12.2023)
• Bu gemilerin kimlikleri çıkarıldığında sahiplerinin ilişki ağlarını çıkarabiliyorsunuz. (7)
• Milletvekili Turhan Çömez’in “Savaşın başladığı günden beri Türkiye’den İsrail’e giden gemi sayısının 300 e yaklaştığını biliyorduk. Kargo uçaklarının uçuşlarına devam ettiğini de biliyorduk. Ama Türk topraklarından, İncirlik’ten, Amerikalılar eliyle İsrail’e silah yardımı yapıldığını bilmiyorduk.” ‘Doğru mu bu?’ diye soru önergesi veriyorum millet adına, acil cevap lütfen… çağrısı hâlâ cevapsız.(20.11.2023)

Şimdilik bu kadar yeter!

“Bunlar ne?” diye sordum.

“Sen laflarını sıraladın, ben yaptıklarını…” dedi.

• https://www.youtube.com/watch?v=bXERMrOpUdg&t=602s “Netanyahu’ya Gazze kasabı 7 dk 32. Sn.
• https://www.ahaber.com.tr/gundem/2023/12/06/baskan-erdogan-gazze-kasabi-netanyahuya-sert-sozlerle-yuklendi-artik-iflas-ile-bas-basa-kalmis-durumda
• https://www.turkiyegazetesi.com.tr/gundem/cumhurbaskani-erdogan-bu-yasananlar-hacli-hilal-meselesi-1002761
• https://tr.euronews.com/2023/12/01/turkiye-israil-ticari-iliskileri-gazze-operasyonlarindan-sonra-ihracat-ve-ithalat-nasil-de
• https://twitter.com/kacsaatolduson
• https://ankahaber.net/haber/detay/ahmet_davutogludan_israile_giden_gemiler_icin_cagri_gerekirse_bu_limanlara_yuruyup_oraya_giden_mallarin_onunde_engel_olmaya_var_misiniz_161875
• https://twitter.com/tele1comtr/status/1732316464193941775

Sen laflarını sıraladın, ben yaptıklarını… yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Sözüm kime? yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

İşte o gün geldi. Birlikte “Daha çok su götürecek bu hamurda neler varmış?” bakalım isterseniz.

Önce kısa bir 21 yıllık Anayasa yolculuğu…

Biliyorsunuz Anayasa’mız 177 maddeden oluşuyor.

21 yıllık iktidarında AKP, Anayasada 12’si kritik, 30’u aynı maddelerde olmak üzere toplam 134 maddede değişikliğe imza attı.

Yani neredeyse 12 Eylül’de kabul edilen Anayasa’nın değişmeyen maddeleri kalmadı. Anayasa’nın değiştirilemeyen ilk dört maddesini hatırlayıp konumuza devam edelim:

• Türkiye Devleti bir Cumhuriyettir.

• Türkiye Cumhuriyeti Devleti insan haklarına saygılı, Atatürk milliyetçiliğine bağlı demokratik, laik, sosyal bir hukuk devletidir.

• Türkiye Cumhuriyeti Devleti ülkesi ve milletiyle bölünmez bir bütündür.

• Türk Devletinin dili Türkçedir.

Şimdi soru şu:

“Değiştirilemeyen ne kaldı da ikide bir gündeme anayasa konusu getiriliyor?”

Ya da soruyu bir de şöyle soralım isterseniz:

“İlk dört madde zaten değiştirilemiyor. Değiştirmeyi geçin; değiştirmesi teklif dahi edilemiyor. Onları geçelim.  Cumhurbaşkanlığı Hükûmet Sistemi’nde Sayın Cumhurbaşkanı’nın yapmak isteyip de yapamadığı herhangi bir işi yaptırmayan veya Türkiye’nin gelişmesine engel olan hangi madde ya da maddeler vardır da bu konu gündeme gelmektedir?”

Ben gerçekten merak ediyorum. Bu arada yazılarında “değiştirme aşkı”na düşmüş köşe yazarlarını bu kadar motive eden ne olabilir ki? Hiç olmazsa onlar, yukarıdaki soruların cevabını yazsalar da öğrensek diyeceğim ama nerede bulacaksın öyle yazıyı?

Peki bu konuda asıl söz sahibi iki kişiyi motive eden, gerçekte Anayasa değişikliği mi, yoksa hedefte Anayasa Mahkemesi mi var?

“Tam da hedef bu!” diyenleriniz olduğunu duyar gibiyim. Acele etmeyin lütfen. Sizi biraz zamanda yolculuğa çıkarayım. Kararı ondan sonra verin.

Önce 30 Temmuz 2008’ye gideceğiz birlikte… Bu tarihte Anayasa Mahkemesi AKP’nin kapatılması teklifini reddetti. Ertesi gün Sabah gazetesinde Sayın Recep Tayyip Erdoğan’ın “Durmak yok, yola devam. Öncelik toplumsal barış!’ mesajı verildi.” demeci yer aldı.

Ve destekleyen gazetelerde sayfalar dolusu Anayasa Mahkemesi övgüleri…(1)

İkinci olarak sizi 18 Haziran 2014 tarihine götüreceğim. MHP Milletvekili Engin Alan, Anayasa Mahkemesi’nin bu tarihteki gerekçeli kararı nedeniyle, 19 Haziran 2014’te Balyoz Davası’ndan tahliye edildi. Bu karara yönelik olarak Sayın Devlet Bahçeli TBMM’de gerçekleşen partisinin ilk grup toplantısında ”İyi ki Anayasa Mahkemesi vardır, iyi ki vicdanı sapmayan hakimler görev başındadır.” demişti.(2)

Tam da burada geçen haftaki yazıyı hatırlamamız gerekiyor.

28 Şubat 2016’da Sayın Cumhurbaşkanı’mız ne demişti: “Anayasa Mahkemesinin verdiği karara uymuyorum, saygı da duymuyorum.”

Peki, 31 Mart 2021’de Sayın Devlet Bahçeli’nin “Anayasa Mahkemesi’nin de kapanması artık ertelenemez bir hedef olmalıdır.” dediğini de hatırladık mı?

Şimdi bunları hatırlayınca gönül rahatlığıyla hâlâ “Tam da hedef bu!” diyebiliyor musunuz?

Soruyu tersten soralım: 

Siz, Sayın Cumhurbaşkanı’mızın 15 üyenin 11 tanesini kendisinin, 4 tanesini de bir zamanlar kardeşim dediği, eski Cumhurbaşkanı’mız Abdullah Gül’ün atadığı Anayasa Mahkemesi üyeleriyle ilgili olumsuz bir şey düşünebileceğini sanıyor musunuz?

Yine siz, Sayın Bahçeli’nin, Sayın Erdoğan’a rağmen Anayasa Mahkemesini kapatabilecek gücüm var diye düşündüğünü sanıyor musunuz?

                    ***

Peki hedef Anayasa veya Anayasa Mahkemesi değilse ne olabilir? Biz bunları tartışırken başka şeyler olabilir mi? Acaba yine cambaza mı bakıyoruz?

Hadi lafı dolandırıp durmayayım da sizi bazılarınızın “Yok canım, daha neler!” diyeceği bir sonuca götüreyim:

Acaba AKP ile MHP arasında gizliden gizliye bir bilek güreşi mi başladı?

Ne dersiniz?

• https://bianet.org/haber/gazete-mansetlerinde-mahkemenin-akp-karari-108711

• https://www.cumhuriyet.com.tr/siyaset/aym-kapatilsin-diyen-devlet-bahcelinin-eski-sozleri-gundem-oldu-2141399

Bu hamur daha çok su götürür (2) yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Sayın Cumhurbaşkanı’mız Anayasa Mahkemesinin verdiği bir kararla ilgili olarak 28 Şubat’ta Atatürk Havalimanı’nda açıklamalarda bulunmuş ve “Anayasa Mahkemesinin verdiği karara uymuyorum, saygı da duymuyorum.” demişti.

Bu haberi dinlediğimde “Cumhurbaşkanı’mız böyle derse bunun sonu nasıl gelir? Bir başka mahkeme de aynı şekilde düşünüp Anayasa Mahkemesi ile tersleşirse bu sorun nasıl çözülür?” diye düşünüp hayretler içerisinde kalmıştım.

Yıllar geçti. 31 Mart 2021’de Sayın Devlet Bahçeli de yine bir Anayasa Mahkemesi kararına kızıp “Anayasa Mahkemesi’nin de kapanması artık ertelenemez bir hedef olmalıdır.” demişti.

Bu haberi dinleyince de aynı duyguları bir kez daha yaşamıştım. Biraz daha ayrıntılı düşündüğümü hatırlıyorum. “Anayasa olmadan ülke bir kaos ortamına girmez mi? Çok önemli sorunlarda başvurulacak bir makamın yok olması nasıl düşünülebilir ki?” gibi…

Yıllar geçti. Zaman zaman ülkenin gündemine geldi Anayasa Mahkemesi (AYM) konusu, zaman zaman ben de düşündüm nedense.

Derken… Son haftalarda bir Anayasa Mahkemesi fırtınası daha koptu.

İsterseniz kısaca özetleyeyim:

İstanbul 13’üncü Ağır Ceza Mahkemesinde 18 yıl hapse mahkûm edilen Can Atalay, Hatay milletvekili seçilince, hakkındaki yargılamanın durması ve tahliye edilmesi talebiyle Yargıtay’a başvuru yapmıştı.

Yargıtay 3’üncü Ceza Dairesi, başvuruyu reddetmiş, 18 yıl hapis cezasını da onamıştı. Bunun üzerine Atalay’ın avukatları, AYM’ye bireysel başvuruda bulunmuş; AYM de Can Atalay’ın ‘seçilme hakkı’ ile ‘kişi hürriyeti ve güvenliği hakkı’nın ihlâl edildiği yönünde karar vermişti.

Herkes, gıyabında kapısında ismi olan bir oda ayrılan, tüm partilerin oybirliği ile TBMM İnsan Hakları Komisyonu’na seçilen Can Atalay’ın TBMM’ye gidip yemin etmesini beklerken yerel mahkeme dosyayı yeniden Yargıtay 3’üncü Dairesi’ne göndermiş, Yargıtayın jet hızıyla üç maddede özetleyebileceğimiz kararı gündeme bomba gibi düşmüştü:

1. Can Atalay hakkında verilen mahkûmiyet kararının temyizi üzerine yapılan değerlendirmede, kararın Yargıtay tarafından onandığına işaret edilerek kesinleşen karar karşısında, AYM’nin söz konusu ihlal kararına uyulmamasına,
2. Hükümlü Can Atalay’ın milletvekilliğinin düşürülmesine yönelik işlemlere başlanması için kararın bir örneğinin TBMM Başkanlığı’na gönderilmesine,
3. AYM üyeleri hakkında gereğinin takdir ve ifası için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’na suç duyurusunda bulunulmasına karar verildi.

Peki, bu konuda Anayasamız ne diyor: 

Anayasa Mahkemesinin kararları kesindir. İptal kararları gerekçesi yazılmadan açıklanamaz. 

Anayasa Mahkemesi kararları Resmî Gazete’de hemen yayımlanır ve yasama, yürütme ve yargı organlarını, idare makamlarını, gerçek ve tüzel kişileri bağlar.

Eeee, şimdi birisi kalkıp derse! 

“Ortada hukuk varsa, anayasaya uymak zorundasınız. Haaa hukuk yok diyorsanız o başka!”

Ona ne cevap vereceğiz?

Not: “Bu konu bitti mi?” diye sorarsanız cevabı “Bitmedi!” ama devamı haftaya…

Bu hamur daha çok su götürür yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Orası, bana farklı bir keyif verir. Başka yerlerde hissetmediğim bir duygudur bu. Benzer bir duyguyu otuz seneden çok yaşadığım Karadeniz. Ereğli’de de hissederim. Oranın hakkını da yemeyeyim.

Her geldiğimde mezarlarımızı ziyaret ederim önce. Anama, babama, ağabeyime, atalarıma selam veririm. Dertleşirim onlarla, dua ederim. Sonra köydeki akrabalarımı, arkadaşlarımı ziyaret ederim. Herkes birbirini tanır burada. Neredeyse hepsi birbiriyle akrabadır. Ben, yeni nesli tanımıyorum tabii, ancak bazen yüzlerinden kimlerden olduğunu çıkartabiliyorum.

İlçe merkezinde de öyle. Çarşıda pazarda o kadar çok selam veren, konuşan oluyor ki bunun verdiği huzuru anlatamam.

İşte o günlerden birinde yaşadığım bir anı var ki içimi acıttı. Epeyden beri onu yazmak istiyordum ama farklı konuları yazmak zorunda kaldım; şimdi sizinle o konuyu paylaşmak istiyorum:

Eşimle pazarı dolaşıyorduk. Karı koca, köyde yetiştirdiklerini satan eski tanıdıklarımızın tezgâhına yanaştık. Hem biber seçiyor hem de laflıyorduk. Bir genç kız geldi. Bu bizim kızımız dediler. Biraz onunla ilgili konuştuk. İlçede bulunan bir fakültede okuduğunu, daha önce Ankara’da daha güzel bir okulu kazanmış olduğunu ama oraya biraz kızlarını büyük bir şehirde okutmanın tedirginliğinden, daha çok da ekonomik nedenlerle gönderemediklerini anlattılar. Bunları anlatırken kızlarının gözlerindeki elemi onlar gördü mü bilmiyorum ama o bakışlar benim içimi acıttı.

Sonra düşündüm. Nasıl okutabilsinler ki? Asgari ücretle çalışan, işi dışında tarlada karısıyla birlikte çiftçilik yapan bir baba, tezgâhta sattığı domates ve biberle -devlet yurdu çıksa bile- çocuklarını gurbette okutabilir mi? Mümkün değil! Hoş, oraya gönderebilseler bile içleri rahat eder mi bilemiyorum. Son günlerde üst üste gelen asansör olaylarını duymuşsunuzdur.

İsterseniz ilçemden dışarı çıkalım biraz ve soruyu genişletelim.

Tek maaşlı bir devlet memuru üzerinden bir değerlendirme yapalım. Bu devlet memuru en düşük maaş olan 22 bin TL değil de mesela 30 bin TL alsın. Çocuğunu kendi yaşadığı bir yer dışında okutabilir mi sizce? Mesela İstanbul’da, Ankara’da, İzmir’de…

Yeğenim bu yazıyı okusa kesin şöyle der: “Ne işi varmış çocuğun büyük şehirlerde, başka yerlerde? Reisimiz, çocuklar okusun diye her yere üniversite açtı. 129’u devlet üniversitesi olmak üzere tam 208 üniversite. Herkes, kendine en yakın olanda okutsun.”

Ne yazık ki memleketimizde artık “çoğunluğu asgaride yani en azda buluşturma uygulaması” sadece maaşlarda değil hayatın her yerinde etkili oluyor. Hatırlarsınız, Sayın Cumhurbaşkanı’mızın eşi Hanımefendi bile hepimizi porsiyonları küçültmeye bile davet etmişti bir zamanlar.

Şimdi yeğenime dönüp desem ki, “Yeğen, elbette üniversitelerimizin sayısı artsın ama bil ki önemli olan üniversite sayısının çokluğu değil nitelik bakımından değerinin büyüklüğüdür. Dünya sıralamasında bilimsellik bakımından ilk 1000’de olmaktır, ilk 100’de olmaktır, ilk 10’da olmaktır. İstersen, Almanya eski Başbakan’ı Merkel’e ‘Sizden bile çok üniversitemiz var.’ cümlesiyle hitap edildiğinde onun yüzünde beliren müstehzi ifadeyi görmeyenler gibi övünmeye devam etmektense gerçeklerle yüzleşmek istiyorsan Türkiye üniversitelerinin dünyadaki yerini araştır.

Bu arada Türkiye’deki en iyi üniversitelerden birinden mezun olduktan sonra, yüksek lisansını bitiren, şu anda doktorasını yapan ve çok iyi bir tarihçi olarak kendini yetiştiren kuzeninin otuz iki yaşında olduğunu ve hâlâ iş bulamadığını unutma!” desem “Köye çoban arıyoruz, inşaata işçi; kimse bulamıyoruz.” diyeceğini biliyorum.

Ona “Ben ne anlatıyorum, sen ne diyorsun?” desem onu da anlamayacak. Ben onu geçeyim size biraz da diğer yeğenimden, daha doğrusu onun oğlundan söz edeyim. Ona da hep “yeğenim” diye seslenirim. Geçtiğimiz haftalarda anlatacağım diye söz verdiğim konu bu:

Bu yaz yeğenim, üniversite öğrencilerine yönelik dünyanın pek çok ülkesini kapsayan, “work and travel” (çalış ve gez) uygulamasıyla Amerika’ya gitti. Programa göre iki ay çalışacak, bir ay da gezecekti. Gitmeden önce çalışacağı iş ve yer belirlenmişti. Bir yüzme havuzunda cankurtaranlık yapacaktı.

Bu plan tıkır tıkır işlemiş ve yeğenim iki ay gösterilen işte çalışmış. Bunları anlatırken bana dedi ki “Amca, isteseydim daha çok fazla mesai bile yapabilirdim ama kendimi çok yormak istemedim. Haftada 60 saat çalıştım.”

Yeğenim, saatte 14 dolar kazandığını, haftalık 40 saati aşınca saatlik ücretin 21 dolar olduğunu, yedi sekiz günlük bir çalışmayla Türkiye’de 76 bin 999 TL’ye satılan en meşhur telefonun en üst modelini aldığını, Türkiye’ye dönünce de 20 bin TL’lik vergisini yatırdığını, bir aylık gezi süresince de birkaç defa uçakla olmak üzere Amerika’da pek çok yeri gezdiğini anlattı ve “Yeme içme, kira masraflarımdan sonra önümüzdeki yaz Avrupa’ya gitmek için yeterli parayla döndüm.” dedi mutlulukla.(1,2)

Bütün bunları dinledikten sonra ben de en az yeğenim kadar mutlu oldum ama pazarda gördüğüm kızcağızın hüzünlü gözlerinin içimde açtığı yaranın sızısı daha da arttı.

Ülkedeki tüm evlatlarımızı düşündüm.

TÜİK’in verdiği rakamlarla, millî gelirin %68,9’unu alan ülke nüfusunun %40’ının yani yaklaşık 34 milyon nüfusun çocuklarının pazardaki kızımız gibi bir sorunu yoktur.(3)

Geride kalan 50 milyon nüfusun, yani milli gelirin sadece %31,1’ini alan ailelerin tüm çocukları için söylüyorum. Böyle bir şeyi yaşayabilirler mi? Mesela bu ailelerden herhangi birinin çocuğu olan üniversite öğrencisi, yaz tatili boyunca üç ay asgari ücretle çalışsa kazancıyla hiçbir şey yemeden içmeden bu telefonu alabilir mi?

Peki, tek maaşlı, iki çocuklu, 20 yıllık bir öğretmen üniversitede okuyan çocuğuna bu mutluluğu yaşatabilir mi?

Cevap çok açık ve acıklı; öyle değil mi?

“O zaman biz ne yapalım?” diye sorarsanız payımıza düşeni haykıralım:

Kahrolsun İsrail! Yaşasın Filistin!

Böylece belki İsrail’i öldürür, Filistin’i yaşatırız.

• https://yardimbasvurusu.com/amerika-iphone-fiyatlari
• https://www.apple.com/tr/shop/buy-iphone/iphone-15-pro/6.7-in%C3%A7-ekran-256gb-mavi-titanyum
• https://data.tuik.gov.tr/Bulten/Index?p=Income-Distribution-Statistics-2022-49745

Cevap çok açık yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

“Buyur Emekli Öğretmen! Sabah sabah hayırdır?”

“Sesinin tınısından hoşnutsuzluğunu sezmedim sanma! Her şeyi göze alarak aradım seni erkenden. Haftamız kutlu olsun.”

Bir anda anlayamadım. 29 Ekim’de Cumhuriyet’imizin 100. yıldönümünü birlikte coşkuyla kutlamıştık. Bu neyin kutlamasıydı ki? 

Susup kaldığımı görünce fırçayı bastı:

“Sen köşe yazarısın, ben emekli Türkçe öğretmeni. Bu hafta ikimizin ortak haftası. Nasıl hatırlamazsın?”

Bir anda jeton düştü bende. Türkiye’de 1 Kasım 1928 tarihinde 1353 sayılı “Türk Harflerinin Kabul ve Tatbiki Hakkında Kanun” kabul edilmiş, 3 Kasım 1928 tarihinde Resmî Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe girmişti. Bu yasanın onaylanmasıyla o güne değin kullanılan Arap harfleri esaslı Osmanlı alfabesinin geçerliliği son buldu ve Latin harflerini esas alan Türk alfabesi yürürlüğe kondu. Bu iki önemli günün içinde bulunduğu 1-7 Kasım, Türk Harf Devrimi Haftası olarak kutlanmaya başladı. Emekli Öğretmen’in kutladığı bu. Benim hatırlamamam kötü oldu. Bunu yıllarca aleyhimde kullanır artık.

“Sana bir e-posta attım. Onu bari unutma!” dedikten sonra kıs kıs gülerek telefonu kapattı.

Ben de hemen e-posta kutumu açtım. Bu haftanın yazısı orada duruyordu.

                    ***

1 Kasım… Türk kültür tarihinin en önemli günlerinden biri. Hani hayatında iki kitap okumamış olanlardan, Fesli Kadir öğretisiyle yetişmiş okuyanlarına kadar pek çoklarının “Bu millet bir gecede cahil bırakıldı.” iddiasını olur olmaz dile getirdikleri o büyük olayın gerçekleştiği gündür 1 Kasım. 

Bu iddiayı dile getirenlere sormak lazım: “1926’da Türk kültürünün geleceğiyle ilgili çok önemli bir toplantı düzenlenmiştir. Bu konuda bir fikriniz var mı?”

Bu sorunun cevabını bilen zaten “Bir gecede cahil bırakıldık.” diyemez.  İsterseniz sorumuzu daha açık hâle getirip öyle sorabilirsiniz: “1926’da Bakü’de düzenlenen kurultayın katılımcıları kimlerdi?”

Hâlâ cevap alamadıysanız -ki zaten cevap alabilseydiniz karşınızdaki, yukarıdaki iddiayı dillendiren birisi olmazdı- biraz daha açıklayıp sorabilirsiniz: “1926’da Bakü’de düzenlenen ve bütün Türk devletlerinin katıldığı “BİRİNCİ TÜRKOLOJİ KURULTAYI”nda alınan en önemli karar neydi?”

Neyse boş verin uğraşmayın. Yazının sonunda birlikte anlatırız. Sizinle, yakın tarihten içinizi acıtacak bir haber paylaşayım. Yazdıklarımı okuduktan sonra “Bir gecede cahil bırakıldık” diyenlere sorun bakalım, ne diyecekler?

Olay şu: Sultanahmet’te bulunan eski Başbakanlık Osmanlı Arşivi binası otele dönüştürüldü. İsterseniz Yandex Haritalar yardımıyla otelin bulunduğu Ticarethane Sokak’a gidildiğinde Sura Hagia Sophia Otelini görebilirsiniz. Bu konudaki “kanıtlı haber”e de ulaşabilirsiniz.(1)

O haberi okuyunca içinizin acısı geçmeden “Bir gecede cahil bırakıldık.” safsatacılarına bir sorun: 2013 yılında Kağıthane’ye Devlet Arşivleri Genel Müdürlüğü’nün taşınan arşiv binasının son hâlini, bu binanın taşındıktan bir yıl sonra sele maruz kaldığını, zarar gördüğünü ve tarihçilerin araştırma yaptıkları ve arşiv belgelerine ulaştıkları odanın bulunduğu katta, tesisat ve altyapı sorunları nedeniyle tavanın su akıttığını, rutubet yüzünden duvarların sürekli boyandığını biliyor musunuz?(2) 

Onlara harfler değişince belgelerin uzaya gitmediğini, kıymetini bilip koruyamayanlar tarafından verilen zararlardan sonra bile yüz binlerce evrakın hâlâ var olduğunu, yüzlerce ilahiyat mezununun yararlanmaması için hiçbir sebep bulunmadığını, tarihçilerin zaten büyük özverilerle bunlar üzerinde çalıştıklarını anlattıktan sonra onlara “Sayın Cumhurbaşkanı’mız, Cumhuriyet’in 100. yılı dolayısıyla yaptığı konuşmada MİLLETİMİZİN LATİN HARFLERİYLE CAHİL KALMADIĞINI, DURAKLAMA VE GERİLEME SÜRECİNDE OSMANLILAR DÖNEMİNDE CAHİL KALDIĞINI KANITLADI.” deyin ve onun verdiği şu bilgileri sıralayın: Cumhuriyet’imizin kurulduğu  1923’te fakülte ve yüksekokul olarak sadece 9 yükseköğretim kurumu olan ülkemizde ilk, orta, lise ve yükseköğrenim öğrenci sayısı yalnızca 359 bin, öğretmen sayısı da sadece 12 000’di.” İsterseniz, 1923’e gelindiğinde tüm Türkiye’de hekim sayısının sadece 500 olduğunu ve yine tüm ülkede hastane değil yatak sayısının 12 binin altında olduğunu da söyleyebilirsiniz. 

Bütün bunları anlattıktan sonra yukarıdaki “1926’da Bakü’de düzenlenen ve bütün Türk devletlerinin katıldığı “BİRİNCİ TÜRKOLOJİ KURULTAYI”nda alınan en önemli karar neydi?” sorumuzun cevabına gelebiliriz.

Kurultayın sonunda Türk dünyasında tüm devletlerin ortak alfabe olarak Latin alfabesine geçiş yapması kabul edilmiş, bu konuda çalışmak üzere 26 kişilik bir komisyon da oluşturulmuştur.

Bu kararın temel hedefi de Türk devletlerinin arasında kültür birliğini sağlamaktır. 

İşte, bu kongreyi Fuat Köprülü vasıtasıyla yakından takip ettiren Atatürk, Kurultay’dan iki sene sonra. 1 Kasım 1928 tarihinde 1353 sayılı “Türk Harflerinin Kabul ve Tatbiki Hakkında Kanun”la bu kültür birliği için en önemli adımı atmış; “ATATÜRK” olmanın ne demek olduğunu dosta düşmana bir kez daha anlatmıştır.

Ruhu şad olsun.

• https://teyit.org/analiz/basbakanlik-osmanli-arsivlerinin-eski-binasinin-otele-donusturuldugu-iddiasi

• https://www.milliyet.com.tr/gundem/arsiv-binasinda-kuf-ve-su-krizi-1983966   

Bir gecede cahil kalmak yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

“Yok canım! Bana göre olmaz. O kadar da değil!” diye düşündüm. Sonra da “Bu bana göre olmaz!” dediğim ilk şey değil ki! Mesela ‘Faiz sebep, enflasyon sonuç…’ da bunlardan biriydi. Son üç yılda inanılmaz ekonomik bir tayfun yaşamadık mı? Hatta üç yılın sonunda ekonominin başına getirilen bakan, ‘Rasyonel politikalara dönmekten başka çaremiz yok.’ diyerek benim haklı olduğumu itiraf etmemiş miydi? Aslında bir “Bana göre olmaz.” da bu bakanın atamasında vardı bence. Bütün medyanın, Sayın Cumhurbaşkanı’mızın 7 Aralık 2019’da(1), ‘Bunlar Halk Bank’ı da dolandırmaya çalıştı.’ dediğini iddia ettiği Sayın Mehmet Şimşek’i, bakan olarak atamasını başka nasıl açıklayabiliriz ki? İki durumdan biri kesin yanlış anlamına gelmiyor mu bu?

Neyse! Burada aklıma gelen pek çok deli soru var da ben konumuza döneyim.

Yeğenimin sorusundan sonra bunları düşünüp ona cevap yazdım: “Doğruysa şaşırmam!”

Ve şaşırmadım. 

Sayın Cumhurbaşkanı’mız 25 Ekim’deki grup toplantısında(2), “Aslında bugünkü grup toplantımızda, Cumhuriyetimizin 100’üncü yılıyla ilgili kapsamlı bir değerlendirme yapmayı planlıyorduk. Ancak, Gazze meselesiyle ilgili ülke ve dünya kamuoyuyla paylaşmamız gereken mesajların aciliyeti sebebiyle, vaktimizi bu konuya ayırmak mecburiyetinde kaldık.” dedi.

Bu birkaç cümlenin anlamı şuydu: “Cumhuriyet’imizin 100. yılıyla Gazze meselesi karşılaştırılmış ve Gazze meselesi tercih edilmişti.”

Aslında tercih sadece bu değildi ki! Cumhuriyet’imizin 50. yıl kutlamalarının muhteşemliğini geçen haftaki yazımda anlatmıştım. Özel kuruluşlar, sosyal medya, bazı televizyon kanalları da olmasa bu en büyük bayramımızın 100. yıldönümü olduğunu anlayamayacağız. Bu hafta boyunca tüm Türkiye’de dört bir köşenin Cumhuriyet için inlemesi gerekirken bir de üç günlük yas ilanını tercih etmiştik.

Baksanıza TRT’ye! Tüm 100. yıl kutlamalarını İsrail-Filistin çatışmalarını gerekçe göstererek, iptal etti ama Muazzez Ersoy şovuyla ‘vur patlasın çal oynasın’ programını yayınlamakta sakınca görmedi.

Ya Katar Büyükelçi’mize ne dersiniz? Bir eski milletvekilinin, bir belediye başkanının dışişleri kökenli olmayan kardeşi Sayın Mustafa Göksu, Türkiye Cumhuriyeti’nin 100’üncü yıl resepsiyonunu İsrail-Hamas savaşı nedeniyle iptal etti ancak oradaki bir düğüne gitmeyi ihmal etmedi. Orada el pençe divan pozlar bile verdi.

Unutmadan! Diyanet’in Cuma hutbesi sizi yanılttı mı? Doğrusu beni yanıltmadı. Güya Cumhuriyet’in 100. yılını kutlayan bir hutbe yayımlamışlar. İçinde daha çok Kudüs var ama kolayca tahmin edeceğiniz gibi ATATÜRK yok.

Burada bir kez daha yazayım. İsrail’in iğrençliğini, Hamas’ın savunmasız insanları katlettiğini unutmuyorum. Çoluk çocuk, kadın erkek demeden masum insanları katleden kimler varsa midemi bulandırıyor. Bunların acısını yüreğimde yaşıyorum.

Hepimiz de yaşıyoruz ama…

Onlar bizim başımıza gelenlerde aynı yürek acısını hissediyor mu? 

Şöyle bir düşünelim: 

Çok yakınlarda bir deprem yaşamıştık. 6 Şubat 2023’te Güneydoğu Anadolu Bölgesi’nin yerle bir olduğu günlerde Filistin yas ilan etmiş miydi? Ben Arnavutluk ve Kosova dışında yas ilan edeni duymadım da okumadım da…

Türk birliğini vuran Rus uçaklarının 34 askerimizi şehit ettiğinde, Filistin yas ilan etmiş veya Filistinliler miting düzenlemiş miydi? 

Yeri gelmişken herhangi bir Arap ülkesinin yas veya miting haberini okumuş muydunuz o günlerde? Hadi bizi geçtik. Filistin’le ilgili olarak ilan ettikleri yas veya düzenledikleri miting var mı? Okudunuz mu böyle bir şey? 

Ya Türkiye’de Filistin’e destek için cumhuriyetin 100.yıl kutlamaları ertelenip üç gün milli yas ilan edilirken İslam ülkelerinin en zenginleri arasında yer alan Birleşik Arap Emirlikleri’nde 18 Ekim’de Robbie Williams konseri düzenlenmesine ne dersiniz?(3)

Şimdi…

Hamas 7 Ekim’de İsrail’e karşı benzeri görülmemiş bir saldırı düzenledi. Büyük çoğunluğu konserde olan     kadın erkek, çoluk çocuk yüzlerce kişiyi öldürdü. Bazı bölgeleri ele geçirdi.

İsrail, 8 Ekim’de tüm bölgeleri geri aldığını açıkladı ve yıllardan beri Gazze’de açık hava hapishanesinde tuttuğu zavallı Filistin halkı üzerinde bir soykırım uygulamaya başladı. İnsanlık tarihinde ender görülen bebek, çocuk katliamları yaptı.

7-8 Ekim’den bu yana tam üç hafta geçti.

Soru şu: 28 Ekim’de İstanbul’da yapılacağı duyurulan Büyük Filistin Mitingi neden daha önce yapılmadı? BİZİM CUMHURİYET’İMİZİN 100. YILDÖNÜMÜNDE DOYA DOYA COŞKUMUZU YAŞAMAMIZ GEREKMEZ MİYDİ?

Bir soru da şu: Sınırları içinde yaşayan herkese “kullarım” diyen, onları bir çeşit köle olarak gören bir zihniyetten bizi kurtarıp “BÜYÜK TÜRK MİLLETİ” sıfatını kazandıran CUMHURİYET 100. yılında daha güzel kutlanmayı hak etmiyor muydu?

• https://www.milligazete.com.tr/haber/15243411/erdoganin-mehmet-simseke-dolandirici-dedigi-anlar-tekrar-gundemde

• https://www.trthaber.com/haber/gundem/cumhurbaskani-erdogan-yapilan-hicbir-siyasi-sov-baris-getirmeyecektir-806767.html

• https://www.yenicaggazetesi.com.tr/araplarin-filistin-umurunda-bile-degil-turkiyede-cumhuriyetin-100-yil-kutlamalari-725368h.htm

Doya doya yaşamamız gerekmez miydi? yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

“Efendim dostum! Hayırdır, durup dururken aramazsın sen?”

“Hayır mı, şer mi; birazdan konuşuruz. Sana bir sorum var. Şu İsrail’in iğrençlikleri olmasaydı hangi konuyu konuşuyor olurduk sence? Başka türlü sorayım: Şu günlerde İsrail’i soyut ya da somut ağız dolusu tükürüklere boğarken başka hangi konuyu konuşuyor olmalıydık?”

“Cumhurbaşkanlığınca ilan edilen üç günlük yasın yetersiz bir tepki olduğunu mu?”

“Hayır!”

“Pahalılık mı?”

“Hayır!”

“Emekliler mi?”

“Hayır!”

“Peki, İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcısı İsmail Uçar’ın, yargı organlarında rüşvet ve yolsuzluk yapıldığına dair Hakimler ve Savcılar Kurulu’na (HSK) bilgilendirme mektubu göndererek inceleme talep etmesi mi?

“Hayır!”

“Öyleyse iddialar gündeme bomba gibi düşünce Başsavcı Uçar’ın iddialarıyla ilgili TBB ve 81 il barosundan yapılan “HSK, harekete geçmeli.” ortak açıklaması mı?”

“Hayır! Hadi sana bir ipucu vereyim. Coşkulu bir konu bu.”

“Sen Fenerbahçelisin, ben Beşiktaşlı… Onlarla ilgili bir haber mi?”

“Köşe Yazarı sen formdan düşmüşsün. Türkiye sadece iki takım taraftarından mı oluşuyor? Bu ülkede yaşayan, bayrağımızın kırmızı beyaz renklerinin güzelliğini yüreğinde hisseden herkesin coşku duyacağı bir konu bu!”

“…”

“Sustun kaldın. Peki sana başka bir soru: Biz, seninle elli yıl önce bu tarihlerde ne yapıyorduk?”

“Haydaa! Ne biçim soru bu? Hem yaşımızı ortaya çıkarıyor hem de yarım asır öncesine yolculuk yaptırıyor. Bıktım sorularından! Çıkar artık dilinin altındaki baklayı!”

“Biz elli yıl önce lise ikinci sınıftaydık ve…”

***

Futbolcu Emeklisi öyle bir şut atmış, beynimi öylesine harekete geçirmişti ki dalıp gittim elli yıl öncesine.

O yıl Türkiye Cumhuriyeti’nin kuruluşunun 50. yıldönümünü ülke çapında muhteşem etkinliklerle kutlamıştık.

Okulumuzda sahneye konan bir tiyatro vardı; folklor ve müzik gösterisi, sınıflar arası spor karşılaşmaları yapılmıştı; Cumhuriyet’imizi anlatan konferanslar, bilgi yarışmaları da cabası… Müthiş coşkulu bir seneydi.

İlçemizde kulüpler arası futbol turnuvası, 29 Ekim’de Kurtuluş Savaşı ve Kore gazilerinin, tüm kuruluşların, esnafların, kısaca ilçedeki herkesin en azından seyirci olarak katkıda bulunduğu muhteşem bir tören geçişi, akşamına tören alayı…

Tüm illerde ve ilçelerde coşku dolu çeşitli etkinlikler, tüm Türkiye’de kalplerin aynı heyecanla attığı unutulmaz yıl…

Ve hepsine taç olan harika 50. yıl amblemi…

***

Bütün bunları sesli olarak düşünmüş olmalıyım ki Futbolcu Emeklisi sorularıyla beni ezmeye devam etti ama hak etmiştim doğrusu.

“Yaa bütün bu coşkuyu birlikte yaşadık Köşe Yazarı. Şimdi bana söyle bakayım. ‘Hangi aydayız ve bu ayın en önemli günü ayın kaçı?’ sence.”

“Ekim… 29 Ekim tabii…”

“Bravo sana! Nasıl da bildin?”

“Şimdi bir soru daha. Söyler misin bana bu sene Cumhuriyet’in kuruluşunun kaçıncı yıl dönümü?”

“100. yıl dönümü…”

“Ve sıra son sorularda: Türkiye Cumhuriyeti’nin kuruluşunun 100. yıldönümünde ilçelerde, illerde, Türkiye çapında hangi etkinlikler planlandı ve insanlarımızda nasıl bir coşku havası var?”

“…”

“Şimdi söyle bakalım: Hayır mı, şer mi?”

Hayır mı şer mi? yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.