Türkiye’nin son 21 yılını adeta domine eden iktidar, 2017 yılında İYİ Parti kurulana kadar mağlubiyeti hiç tatmamıştı. Fakat İYİ Parti kurulduktan sonra yalnızca Ankara ve İstanbul kazanılmadı aynı zamanda seçimlerin matematiği de değişti. İşte bu sebeple İYİ Parti’nin kurulması son 21 yılda Türk siyasetinin kaderini doğrudan değiştiren yegâne olaydır. Sizin de bu olayın başrolü olduğunuz herkesin malumudur.

Söz konusu sizseniz bugüne kadar içerisinde bulunduğunuz tüm yapılarda başrol olduğunuzu da unutmamak gerekir. Bunların en önemli örneklerinden biri de badem bıyıklıların dahi korkup sustuğu 28 Şubat’tır. Evet, siz hem tavrınız hem şahsiyetinizle net bir şekilde 28 Şubat’ın da başrolüsünüz.

Bugün belki de Türk siyasi tarihinin en önemli seçimlerinden birine hazırlanıyoruz. Bu seçim yalnızca bir kazanıp kaybetme değil aynı zamanda Türk demokrasisinin de ayakta kalma mücadelesidir. Başkanlık adı verilen sistemden kurtulup parlamenter sisteme geçmenin belki de en önemli yoludur. Yine görmekteyiz ki bu uğurda kurulmuş olan altılı masanın da başrolü net bir şekilde sizsiniz. Çünkü pek çok ankette %20’yi geçmiş görünen İYİ Parti olmasaydı biz bugün seçimi kazanmayı asla düşünemiyor olurduk.

Bütün bunlara rağmen anketlerde CHP’nin oyları önceki seçimlerde olduğu gibi sabit bir şekilde %24-25 civarlarındadır. Bu da demek oluyor ki masada rüzgârı arkasına alan parti İYİ Parti, masada başrol olan kişi de sizsiniz. Masadaki partiler de seçmen de bunun net bir şekilde farkında olmalıdır.

Eğer mevcut duruma oylar değil de kişiler üzerinden bakarsak masadaki en eski ve yetkin siyasetçi de sizsiniz. Eğer seçmen kitlesi üzerinden bakarsak da masada hem muhafazakâr hem de seküler seçmene hitap edebilen tek parti de size ait. Yani yalnızca masada değil halkta da en büyük etki alanı size ait. Böylesine bir gücünüz olmasına rağmen sizse ‘’Cumhurbaşkanı adayı olmayacağım.’’ diyerek ciddi bir fedakârlık örneği gösterdiniz. Çünkü hiçbir şekilde bu seçimin riske atılmamasını öncelediniz. Anketleri takip edip sokağın nabzını tuttunuz. Halkın isteklerine kulak verdiniz. ‘’Kim kesin kazanacaksa aday odur.’’ dediniz. Ben de kararınıza saygı duyarak daha önce sizin cumhurbaşkanı olmanız gerektiğine dair yazı yazmama rağmen sonraları yazmadım.

Fakat rahmetli Süleyman Demirel’in ‘’Dün dündür, bugün bugündür.’’ sözünü de asla unutmamak gerekir.

Sayın Meral Hanım, malumunuz Sayın Kılıçdaroğlu yaptığı açıklamada “Siz gerçekten benimle birlikte misiniz? Bazılarınızın bana zarar verdiğini görüyorum.’’ diyerek destek istedi. Fikrimce buradan çıkarılması gereken, destek veren belediye başkanlarının sayısı ya da ismi değildir. Sayın Kılıçdaroğlu’nun açıklaması, kendi seçmenini ikna edemediğinin apaçık bir göstergesidir. Üstelik açıklama gösteriyor ki Kılıçdaroğlu kendi seçmeninden şüphe etmektedir.

Pekâlâ, kendi seçmenini ikna edemeyen ve kendi seçmeninden şüphe duyan bir kişinin cumhurbaşkanı adayı olması böylesine önemli bir seçimde sağlıklı bir durum mudur? Bir başka problemse inanmışlarla değil ikna edilmişlerle yola çıkılmasıdır.

Evet, Kılıçdaroğlu yapıcı ve kucaklayıcı bir dile sahip olabilir fakat bunlardan çok daha önemli olan yegâne şey, anketlerin ne söylediği ve halkın ne istediğidir. Üstelik son bir ay içerisinde birkaç defa HDP ve Kürdistan söylemleriyle gündem olan bir CHP’nin Batı’dan ne kadar oy alabileceği de ayrı bir sorundur. Oy kazanmak uğruna Diyarbakır’da söylenecek her söz, İzmir’de ve Ankara’da birkaç oy götürecektir.

Kısacası Kılıçdaroğlu, milliyetçi ve muhafazakâr seçmene kendini kabul ettiremezse seçmende net bir karşılık bulamayacaktır. Çünkü unutmamak gerekir ki seçimin kaderini HDP’den alınacak oylar değil AKP’den alınacak oylar belirleyecektir. Anketler göstermektedir ki AKP’den en yüksek oyu koparan parti de İYİ Parti’dir.

İşte bütün bu saikler çerçevesinde size, İYİ Parti Genel Başkanı Meral Akşener’e, samimi bir genç olarak sesleniyorum:

Siz her ne kadar istemiyorum deseniz de süreç size doğru dönüyor.  Esnaf ziyareti diye gittiğiniz her yer miting alanına dönüyor, halk sokaklara sığmıyor. Çünkü halk size ve samimiyetinize güveniyor.  Ya çıkın aday olun ve bizler sizin baktığınız her yerde olalım. Kapı kapı oy isteyip gerekirse uyumayalım. Ya da bize adayınızı açık açık gösterin ki gidip gerekirse kapısını kırarak zorla aday yapalım. Fakat ne olursa olsun ikna edilmişlerle değil inanmışlarla yola çıkalım.

Bizler meclis kürsüsünde ‘’Kahrolsun İstibdat Yaşasın Hürriyet!’’ diyen kadını cumhurbaşkanı olarak görmek istiyoruz. Çünkü onun ‘’Hürriyet ve İstiklal benim karakterimdir.’’ diyen Atatürk’ün yolundan gittiğini biliyoruz.

Hangi şart ve durumda olursanız olun asla yalnız yürümeyeceksiniz!

Türk milliyetçisi bir gencin kaleminden…

Selam ve saygılarımla.

M.Esad KIRAÇ

Meral Akşener’e Açık Mektup yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Geleceğin öğretmenleri

Malumunuz bazı bölümleri belli sıralamanın altında kalanlar tercih edemiyorlar.

Mesela Tıp tercih edecekseniz sıralamanız sayısalda en az 50 bin olmalıdır.

Diş hekimliği için sayısalda en az 80 bin,

Eczacılık için sayısalda en az 100 bin,

Hukuk için eşit ağırlıkta en az 125 bin,

Mimarlık için sayısalda en az 250 bin,

Mühendislik içinse sayısal puan türünde en az 300 bininci olmalısınız ki bu bölümleri tercih edebilesiniz. Özellikle Tıp, Diş Hekimliği ve Eczacılık için belirtilen sıralamalar oldukça makul.

Fakat bir de bu bölümlerin hepsini tercih edecek öğrencilerin derslerine girenlerin, yani öğretmenlerin, sıralama sınırı var. Eğer öğretmenlik tercih edecekseniz sıralamanız en az 300 bin olmalıdır.

300 bin sıralama için bir öğrencinin ortalama 50-60 net yapması rahatlıkla yetiyor. Tıp fakültesi isteyen bir öğrenci ise en azından 50 bin sıralamaya girmek için 75-85 arası bir net yapması gerekiyor.

Yani ÖSYM bize diyor ki 50 net yapan öğretmen olup 80 net yapan öğrenciler yetiştirsin. Öğretmende kaliteyi bu denli düşürerek aslında gençlerimizi ve geleceğimizi tehlikeye atıyorlar. 50 net yapan bir öğrenciye geleceğinizi, gençlerinizi teslim eder misiniz?

Puanları sıfırlayanlar

Tabi bir de her YKS’den sonra sıfır çeken öğrencilerimiz var. Bu sene YKS’de toplam 96 bin 518 aday sıfır çekmiş. Bu demektir ki temel okuma anlama ve yorumlama becerilerinden yoksunlar. Fakat bütün bu temel becerilerden yoksun kişiler önümüzdeki seçimlerde oy kullanacaklar.

Umarım iyi bir vicdana ve sağlam insani değerlere sahiptirler.

Hadi bunu da geçtim Alan Yeterlilik Sınavı dediğimiz AYT’de Türkiye genelinde Felsefe ortalaması 2 netken Din Kültüründe ise bu ortalama 1.5 net. Felsefede Din Kültürü dersinden daha başarılı olan bir kuşak söz konusu. Gördüğünüz üzere dindar nesil her yerde kendini belli ediyor. (!)

 Özel üniversitelerin uçuk ücretleri

Öğrencilerin iyi bir üniversite ve iyi bir bölüm aradığı şu günlerde en çok dikkatimi çeken meselelerden biri de özel üniversitelerin yükselen fiyatları oldu. Birkaçını şöyle yazayım gerisini siz düşünün:

Özyeğin Üniversitesi: 205 bin TL

Bilkent Üniversitesi: 118 bin TL

Sabancı Üniversitesi: 240 bin TL

Bilgi Üniversitesi: 140 bin TL

Koç Üniversitesi: 278 bin TL ama eğer Tıp okuyacaksanız 382 bin TL.

Türkiye’de eskiden orta sınıf, çocuklarını en azından belli başlı özel üniversitelere gönderebiliyordu. Artık ülkemizde orta sınıf kalmadığı için özel üniversiteler de yalnızca varlıklı kesime hitap edecek gibi görünüyor. Yükselen ev kiraları ve yurt ücretleri ise ailelerin tercihte öncelikli olarak yaşadıkları şehri tercih edeceğini gösteriyor. Bu da demek oluyor ki dar gelirlinin çocuğu adeta kaderine terk ediliyor.

Dar gelirli bir öğrencinin anne ve babasından vergisini alan devlet, onların çocuklarını işsiz bırakıyor. Fakat aldığı vergiyle pek çok öğrenciye kredi veya burs veriyor. Buna karşılık dar gelirli vatandaş ise çocuğunu okutamıyor. İşte biz buna eğitimin sırtlan payı diyoruz.

OBP adaletsizliktir

Varlıklı bir öğrenciyi dar gelirli bir öğrencinin önüne geçiren şeylerden biri de OBP dediğimiz ortaöğretim başarı puanıdır. Yani halkın anlayacağı dilde lise diploma notu diyebiliriz. Varlıklı ailelerin birçoğu çocuklarını kolejlere gönderirken sebep olarak OBP’yi gösteriyor. ‘’Kimse benim çocuğumun önüne geçmesin ve okul ona tam puan versin.’’ diye gönderiyorlar. Kolejler de zaten öğrencilerin bu sebeple geldiğini biliyor ve şişirilmiş puanlar veriyor.

Buna karşılık devlette iyi bir liseyi kazanan pek çok öğrenci dahi bazen birkaç puan için öğretmenleriyle ters düşebiliyor hatta o birkaç puan onun geleceğini engelleyebiliyor. Nasıl mı?

Ben de bir Türkçe öğretmeniyim. Bu sene üniversite sınavına hazırladığım öğrencilerimle birlikte ben de YKS’ye girdim. Sözel ham sıralamam 6.929 geldi. Yani benim hedefim Gazi Üniversitesi Türkçe Öğretmenliği bölümü olsaydı rahatlıkla girebiliyordum. Fakat OBP dediğimiz puanım düşük olduğu için yerleştirme puanımla birlikte benim sıralamam 13.015’e geriledi. Neredeyse iki katım geriye fırlattı!

Ben, benim önüme geçen 6 bin öğrenciden daha yüksek net yapmış olmama rağmen daha kötü bir sıralamaya sahip oldum. Çünkü lise diploma puanım beni geriye fırlattı. Örneği kendi üzerimden vermemin sebebi daha kolay anlaşılmasını arzu etmemden dolayıdır.

Şimdi soruyorum sizlere: YKS eğer bir test başarısını ölçüyor ve ona göre yerleştirme yapıyorsa OBP adaletsizlik değil midir? Kolejlerden şişirilmiş puanlarla mezun olan gençler bu puanları vasıtasıyla pek çok kişinin önüne haksız bir şekilde geçmiyor mu? İşte bu sebeple samimi şekilde diyorum ki OBP adaletsizliktir.

Çocuklarınızı yine koleje gönderin ama bu sebeple değil iyi bir yabancı dil öğrensinler ve sporda ya da sosyal faaliyetlerde daha aktif olabilsinler diye gönderin. Adaletsizliği çocuğunuzun lehine inşa etmek için değil!

Kontenjanlar ve istihdam oranları

Türkiye’de üniversiteler belki de eğitimin en vasat olduğu kurumların başında gelmektedir. Öğrenci memnuniyetini önemsemeyen hatta akademisyen odaklı kurumlardır. Hatta bir dersi açarken öğrencinin değil akademisyenin isteğine göre ders açılıyor. Buna karşılık öğrenci de bu derslere zorunlu katılım sağlıyor. Ders saati az olan ya da maaşı istediği miktara ulaşmayan birçok akademisyen ‘’Şu dersi de açın da ben para kazanayım.’’ diyor. Böyle bir ortamda tabi ki en büyük mağduriyeti öğrenci yaşıyor.

Üniversitelerin hali ortadayken kontenjanlar ve istihdam oranlarında da tabi ki öğrenci es geçiliyor. Şöyle bir inceleyelim:

Türk Dili ve Edebiyatı bölümü için 2022 yılında AÖF de dahil olmak üzere açılan toplam kontenjan: 12.400 fakat son açıklanan 20 bin öğretmenlik atama takvimi içerisinde Türk Dili ve Edebiyatına ayrılan kontenjan ise 616. Her sene 12 bin öğrenciyi mezun edip 600 öğretmeni atayabilen bir sistemde ne kaçınılmazdır? Tabi ki işsizlik!

Tarih bölümün 2022 yılı toplam kontenjanı 14 bin civarındayken buna karşılık MEB’in son atamasında yalnızca 345 ataması yapılacak.

Fen ve Edebiyat Fakültelerindeki bölümleri ayrı ayrı inceleyiniz hepsinde aynı durum mevcut. İşsizlikte ciddi bir yığılma ve öğrencilerde de geleceğe dair büyük bir korku mevcut. Bütün bunlara rağmen işsiz kalacağını bile bile öğrenci almaya devam eden bu bölümler, bu üniversiteler ve bu YÖK suçlu değil midir?

Nasıl bir tercih?   

Yukarıda yazdıklarımı bir ateş çemberi olarak düşünürseniz işte bu çemberin ortasında kalanları da öğrenciler olarak düşünebilirsiniz. İşte bizim çocuklarımız böyle bir ortamda 27 Temmuz itibariyle üniversite tercihlerine başlayacaklar. Peki tercih yaparken üniversite mi yoksa bölüm mü önemlidir, neye göre tercih yapmalıyım ya da hangi bölümler gelecek vadediyor gibi pek çok soruya da gelecek yazımda değineceğiz.

Asla unutmamak gerekir ki nasıl bir ortam ve atmosferde olursak olalım ümit daima vardır.

Eğitimde Ağır Fatura: YKS Sonuçları ve Çelişkilerimiz yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Büyük şahsiyetlerimizi yalnızca fikirleri üzerinden anlatmamız onları git gide soyut insanlar haline getirmiyor mu? Hâlbuki onlar var oldular, yaşadılar, nefes aldılar, doğrular ve yanlışlar yaptılar. Onları yalnızca fikirleri üzerinden anlatmak Türkçülerin tahayyülünde dahi o isimleri eksik bırakmaktadır. –

Sizce Gökalp oturduğu her ortamda Türkçülük anlatan, insanlara daima ciddi nutuklar atan, mizahtan anlamayan ve maddi durumu çok iyi olup halk ile pek iç içe olmayan bir aydın mıydı? O halde buyrunuz onun insani yönünü hatıralarında Gökalp’a yer veren isim ve edebi şahsiyetlerimizden okuyalım…

Uriel Heyd’in okumalarındaki Gökalp…

Heyd, ‘’Türk Ulusçuluğunun Temelleri’’ isimli kitabında uzun uzun Gökalp’ın şahsiyetine, düşünce dünyasına ve eserlerine yönelik analizler yapmıştır. Fakat bizim konumuz Gökalp’ın insani yönü olması sebebiyle fikir dünyasını yer yer dışarıda tutmaya çalışacağız.

Heyd, kitabında Gökalp’ın karakteri için şu cümlelere yer veriyor: ‘’Gökalp’ın arkadaşları kendisini tipik bir bilim adamı olarak tanımlarlar. Ciddi ve sessiz bir kimse olan Gökalp, şaka ve espriden hoşlanmazdı. Genel olarak fazla hareket göstermez, etrafı ile az ilgilenir ve kendi düşüncelerine dalmış görünürdü. Çok önem verdiği bir konunun tartışılması halinde ise derhal kendine gelir ve görüşlerini açıkça ve coşkuyla açıklardı. Yaradılışı gereği, çok alçakgönüllü ve aşırı derecede çekingendi. Üzülmesine rağmen, Doğu Anadolu şivesini bir türlü bırakamadı. İstanbul’da onun zihni yeteneklerine ve ülkücülüğüne olan bütün saygılarına rağmen akademik görünüşünü ve öğretici davranışlarını olay konusu yapan belagatlı ve canlı arkadaşlarının arasında aşağılık duygusuna kapıldığı da sanılmaktadır.’’

Heyd, Gökalp’a dair bu ifadeleri onun hakkında yazılmış hatıralardan topladığını özellikle Gökalp’ın damadı Ali Nüzhet, Enver Behnan ve Yahya Kemâl gibi kişilerin eserlerinden aktardığını da belirtiyor.

Heyd’in çizdiği Gökalp portresine nazaran şimdi diğer Gökalp portrelerine bir göz atalım…

Yahya Kemâl’in tanıdığı Ziya Gökalp

Paris’ten İstanbul’a dönen Yahya Kemâl Babıâli Caddesi’nde yürürken arkadaşı Doktor Nazım Bey ile karşılaşır. İşte o karşılaşma anını Yahya Kemâl şöyle anlatır: ‘’Nazım’ın yanında şişman, değirmi yüzlü, hâl ve şanı taşralı ve çocuk gibi mahcup biri vardı. Saint Simon, en öz ve en hassas şairlerden olan Racine’i tarif ederken söylüyor ki Racine’in şair olduğunu belli eden hiçbir hâli yokmuş; Ziya Bey de tıpkı böyleydi.’’

Yahya Kemâl’in Gökalp ile tanışmasında aklından geçenler işte bu şekildedir. Bu ifadeler bize yukarıda bahsettiğimiz Heyd’in ifadelerinden oldukça tanıdık geliyor. Peki ya sonrası?

Yahya Kemâl, Gökalp’ın İstanbul’da aynı Diyarbakır’da yaşamaya alıştığı gibi yaşamını sürdürmeye devam ettiğini söylüyor ve o çerçeveden dışarı çıkmadığını ekliyor. Gökalp’ın yaşantısı için: ‘’Türklüğün en yeni kafası, yeni hayatın en cesur ve îmanlı mübeşşiri böyle sakin bir kenar hayatı sürüyordu, alıştığı hayatı bırakamıyordu.’’ diye bahsetmiştir. Bazı günler İstanbul’daki arkadaşlarıyla akşam yemeği yiyen Gökalp’ın sofrasında bulunan kişiler arasında Ahmet Ağaoğlu, Hamdullah Suphi, Yahya Kemâl, Fuad Köprülü, Celâl Sahir gibi önemli aydınlarda bulunuyordu. Bu yemeklerdeki sohbetleri Yahya Kemâl: ‘’ Bu toplantılarımız fikirlerin meydan muhârebesi gibi bir şey oluyordu. Akşama kadar yalnız fikirler etrafında, sürekli münakaşalar içinde konuşuyorduk.’’ diye anlatır.

Tabi sohbetlerin başrolü daima Gökalp olurmuş. Türk sosyolojisinin bir ucundan tutar, durmaksızın anlatır, önce lezzetle dinlettirir bir yumağı açar gibi konuyu açıp uzatırmış. En anlayışlı ve meraklı dinleyicilerini dahi bıktırasıya kadar konuşur, yorulduğunun farkına varmazmış. Gökalp’ın bu tavrı için Kemâl şu örneği vermektedir: ‘’ Sokrat’ın usulü sormakmış, Ziya Bey’in bilakis sormaksızın söylemekti.’’ Fakat Gökalp’ın bu konuşmaları onun Garp ilmini tam manasıyla kavraması sayesindeydi. Anladığını, hakikaten anlamış insanlar gibi kolay, bâriz, şeffaf ve ihtiraslı şekilde anlatır Sokrat’tan Bergson’a kadar bütün konuya hakimdir.

Rakı sofralarında Gökalp ise her sofraya oturuşunda şu eski beyti söylermiş:

İçelim içelim şârab içelim

Nice bir gâv gibi âb içelim

Ardından şarabın lehinde ve suyun aleyhinde söylemeye başlarmış. Türklerin Asya’daki şarap nehri olan Fergana’dan tutturur, ilk şölenlere geçer, baştanbaşa Türk tarihini anlatırmış. Şevkli zamanlarında masadakilerden birini parmağına dolar ve alaya alırmış.  Yahya Kemâl, bu saatlerin keyifli saatler olduğunu söylüyor. Bir sıra Yahya Kemâl’e târizde bulunmak isteyerek şöyle söylemiş:

Harâbisin harâbâtî değilsin!

Gözün mâzidedir âtî değilsin!

Tabi Yahya Kemâl de o ortamda irticalen şöyle cevap vermiş:

Ne harâbi ne harâbâtîyim,

Kökü mâzîde olan âtîyim.

Tabi bu atışma bu keyifli masada uzun süre devam etmiş…

Yahya Kemâl, Gökalp’ın kitaplara ve fikirlere kapanmış bir adam olduğunu söyleyerek onun maddi mânâda iyilik etmeyi bilmeyen biri olduğunu, fakat bu durumun onun paraya değer vermesinden dolayı değil maddi hayata tamamen ilgisizliğinden kaynaklandığını söyleyerek insani ve arkadaş olarak iyi biri olduğunu açık yüreklilikle belirtiyor.

Onu en son hastanânede gören Yahya Kemâl Gökalp’a dair ifadelerini şu şekilde sonlandırıyor:

’’ Ziya Bey’i son defa Fransız Hastanesinde gördüm ve hastanenin müdürü dostum Doktor Gassend’e onun bizim en kıymette milli bir hazinemiz olduğunu söyledim; kurtarabileceğini, bütün meşum tahminlere rağmen umdum lâkin iş işten geçmişti. Ziya Bey’i kaybettik, hem de öyle bir zamanda kaybettik ki kaybettiğimiz başın cevherini havas zümresi bile hakiki şuurla anlayamadı. Ziya Bey’in radyum olan dimağı söndüğü günden beri vatandaki ilimde karanlık vardır.’’

Yusuf Ziya Ortaç’ın tanıdığı Ziya Gökalp

Yusuf Ziya Ortaç, Bizim Yokuş ve Portreler isimli eserlerinde yaşadığı dönemin en önemli simalarını yazmış ve okuyucularına aktarmıştır. Ne de iyi yapmıştır! İşte onun bize aktardığı değerli isimlerden biri de Ziya Gökalp’tır.

Gökalp ile kapı komşusu Rıza Tevfik vasıtasıyla tanışan Ortaç, bir gün Rıza Tevfik ile Bilgi Derneğine gider. Tabi Ortaç için Gökalp çok büyük bir isimdir. Onun pek çok şiirini ezbere bilir. Gökalp’ın

‘’Vatan ne Türkiye’dir Türklere ne Türkistan,

Vatan büyük ve müebbet bir ülkedir: Turan!’’ mısraları için ‘’Bu şiir, edebiyatımıza çağ değiştirtiyordu: Ümmet devrinden millet devrine onunla girdik!’’ ifadelerini kullanıyordu.

Bilgi Derneğine gelince Rıza Tevfik, Ortaç’a sen salona geç ben bir Abdullah Cevdet’i görüp geleceğim demiştir. O esnada salona giren Ortaç salonun bir ucunda tek başına oturan sessiz sedasız bir adam görür. O anı şu cümlelerle anlatır: ‘’Ömrümde bu kadar yalnız kaldığımı bilmiyorum. İçeride upuzun bir masa vardı. Başında da yuvarlak yüzlü, pos bıyıklı, kravatının düğümü gerdanı altında kaybolmuş, yarı dalgın yarı utangaç bir adam…

Sonradan öğrendim: Karşı karşıya yarım saat sustuğumuz yumuşak adam Ziya Gökalp’mış. Rıza Tevfik ile içeri giren ise Ömer Seyfettin!’’

İşte orada ilk defa Gökalp ile tanışan Ortaç hakiki manada bir fikir insanıyla oturmanın anlamını fark ediyor. Çünkü Gökalp konuşmaya başlayınca onun etkisinden kurtulamıyor. Gökalp için: ‘’Gökalp’ı dinleyenler ona inanırdı. Çünkü inandığını konuşan adamdı o!’’ diyor.

Gökalp’ın konuştuğu andan itibaren Ortaç’ın hisleri şu şekildedir:’’ Yeşil masanın başındaki konuşmayan adam konuştu o gün… Üç dilden, Türkçeden, Arapçadan, Farsçadan, karma bir yapılamayacağını anlattı… Yazı dilinin konuşma dilinden ayrılamayacağını anlattı.

Tutuk bir Türkçe ile konuşuyordu, düşüne düşüne… İnsanı alıp götüren bir konuşma değildi bu. Ama ne kadar özden, ne kadar inandırıcı idi bilseniz…’’ Yusuf Ziya Ortaç işte orada bu konuşmanın etkisiyle hece ölçüsüne dönmüş ve aruz ölçüsüyle yazmayı bırakmıştır. Hecenin beş şairinin üçüyle orada tanışmıştır. Ömrünün sonuna kadar da Gökalp’ın onu ne kadar etkilediğini her yerde anlatmıştır.

Ortaç, Gökalp’ın para ile olan alakasını daha doğrusu fakirliğini şu cümlelerle anlatmaktadır:’’ O, arkasında ince çizgili bir entari, çıplak ayaklarında mercan terlikler, gelir, saatlerce, Türk mitolojisini anlatır, yarınki Türk operasını hayal eder, bize yepyeni, bambaşka ufuklar açardı.

Bu şatafatsız adam, Osmanlı İmparatorluğunu avucunda tutan adamdı. Bu fakir ev de onun eviydi. Hem de kira evi! Ziya Gökalp parayı tanımadan yaşadı, tanımadan öldü. Evinin kışlık odununu bile arkadaşları alırdılar. O, yalnız hayallerinin içinde bahtiyardı: Minarelerinde Türkçe ezan okunan camiler, dükkânlarında Türk malları satılan çarşılar, erkekle eşit Türk kadını ve…

Ve çağdaş Müslüman Türk milleti!

Bir kere kızdığını gördüm: Fuzuli’nin Türklüğünden şüphelenen Abdullah Cevdet’e karşı:

-Böyledir, diye bağırmıştı, kendisinden şüphe edenler, başkalarından da eder!’’

Onu son gördüğü zamanları ise Yusuf Ziya şöyle aktarır:

‘’Onu mütarekede tevkif edeceklerdi. Dostları –kaç—dediler. Güldü ve sustu. Ertesi sabah hapsettiler. Haftada iki gün ziyaretine giderdim. Demir karyolasının bir ucuna o otururdu, bir ucuna ben…

Bu ölüm hücresinde, yatak odasındaymış kadar rahat yine eski sohbetlerine devam ederdi. Bizim derdi iki benliğimiz vardır: Biri şeytan benliğimiz biri melek. Zindanda olan şeytan benliğimizdir. Melek benliğimiz, hür duygular, hür düşünceler halinde dolaşıyor.

Asılmaktan kurtulup da Malta’ya sürüldüğü gün, ne cebinde on parası vardı, ne de evinde… Dostu Cafer Dikmen, rıhtımdan kalkmak üzere çarkları işleyen gemiye, nefes nefese birkaç yüz lira yetiştirebilmişti ancak. ‘’

Ve son

Evet, biz Türkçüler bu kıymetli ilim ve fikir adamı Gökalp’ı fikir babamız kabul etmekte sonuna kadar haklıyız. Çünkü inandığı gibi konuşan, gerekmeyen yerde konuşmayan iyi eğitimli, ahlaklı bir Türkçünün Türkçülüğün fikir babası olmasından daha büyük bir gurur var mıdır? Onun düşüncelerini takip ediyor, onun kitaplarını okuyor ve onu anlatıyoruz.

Bu defa fikirleri özelinde değil insani özellikleri üzerinden anlattık. Büyük fikir adamımıza, sistem adamına, Türkçülüğün babası Ziya Gökalp’a rahmet ve minnetle…

Ziya Gökalp Nasıl Bir İnsandı? yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

‘’Bir ülkede ekonomik istikrarı sağlamak mı yoksa üniversite açmak mı daha kolaydır?’’ diye soru sorduğumuzda cevap tabi ki üniversite açmak olacaktır. Üstelik açılan üniversite vesilesiyle hem iş dünyası hem de ekonomi sektörü rahat bir nefes alır. Çünkü iş dünyası piyasaya girecek olan milyonlarca genci bir anda kaldıramaz. Ekonomi sektörü ise üniversite öğrencisinin tüketici alışkanlıkları vesilesiyle kazanç sağlar. Hülasası üniversite esasında bir filtre işlevi görür.

Asıl yıkıcı olan ise normal şartlarda mezun öğrencilerin serbest piyasa ile mücadele etmesi gerekirken Türkiye’de mezun öğrenciler; okuyan aktif öğrencilerle mücadele etmektedir. Çünkü ekonomimiz binlerce genci istihdam ettirebilecek bir güçte değildir. Böylece mezun olanlar okuyanları sevmezler. Mezunları ise piyasa sevmez.

‘’Bu işin alternatifi nedir?’’ diye bir soru sorduğumuzda güzel ülkemiz cevaben ‘’Asker ya da polis’’ olmaktır diye cevap veriyor. Alanında istihdam edemeyen pek çok genç güvenlik güçlerinde çalışmaya yönleniyor. Maalesef bunlar, bu yazıyı okuyan herkesin bildiği gibi, ülkemizin acı gerçekleridir.

Baraj Düşerse Kalite de Düşer mi?

Bu yıl üniversite sınavına dair en çok konuşulan olay baraj puanlarının AYT’de 170’e TYT’de ise 140 puana düşürülmesi oldu. ‘’Niçin böyle bir şey yapıldı?’’ diye bir soru sorarsak cevap tabi ki belli: ‘’Eğitim için(!)’’ demeyi çok isterdim fakat durum pek de öyle değil.

Türkiye genelinde sayısal öğrencilerin %42’si, eşit ağırlık öğrencilerinin %48’i ve sözel öğrencilerin ise %60’ı barajı geçebilmiş. Yani sayısal ve eşit ağırlık alanlarında sınava giren her iki öğrenciden biri baraj altı kalmış. Hatta daha da fazlası!

TYT dediğimiz temel yeterlilik sınavındaki 120 soru üzerinden barajı geçmeniz için 17 net yapabilmeniz yeterli. Fakat gelin görün ki onu da 13 net civarına düşürdüler. Sonra da bu 13 net yapan öğrenciyi üniversiteye sokmaya çalıştılar. Sizce bu bir eğitim politikası mıdır? Böyle bir eğitim politikası doğru mudur?

Şimdi gelelim işin aslına… Eğer baraj düşürülmeseydi Türkiye’de evvela genç işsiz oranı artacaktı. Bu da tabi ki ekonomiyi baltalayacaktı. Ardından üniversite kontenjanları dolmayacak ve özellikle taşra illerdeki ekonomi de ciddi kayba uğrayacaktı. Daha da önemlisi pek çok vakıf üniversitesi boş kalacağı için özel eğitim de maddi hasar alacaktı. Şimdi böyle bir ortamda sizce barajı düşürmek eğitim mi yoksa ekonomi politikası mıdır?

Baraj düşünce ne değişti?

TYT’de toplam 245 bin öğrenci tercih hakkı kazandı. AYT dediğimiz alan yeterlilik testinde ise sayısalda 79 bin, eşit ağırlıkta 109 bin ve sözelde 80 bin öğrenci tercih hakkı kazandı. Tabi bu öğrenciler ilk yerleştirmede tercih yapmadılar. İlk yerleştirme sonuçlarını incelediğimizde elimizdeki veri ise şu şekilde: Türkiye’de 1137 lisans programını 10 ve altında bir sayıda öğrenci tercih etti. Pek çok bölüm kapanma tehdidi altında. Yine 166 lisans programını bir öğrenci dahi tercih etmedi.

Yani barajı düşürmek kaliteyi düşürürken bir yandan da hiçbir şeye çözüm olmadığını gösteriyor.

Birkaç Sayısal Veri

2021 YKS’de tercih yapan adayların %85.80’i üniversiteye yerleşti. Üniversitelerde toplam 1.010.669 kontenjan bulunuyordu ve bunun 815.365’i doldu. Boş kontenjan sayısı ise 195.304 olarak kaldı. Bunun 120.167’si lisans ve 75.173’ü ise ön lisans programlarına ait. Tabi kayıt yaptırmayacak öğrencileri de dahil ettiğimizde bu sayı mutlaka artacaktır. Kontenjanı 1000’in üzerinde olan ve tüm üniversitelerde tam dolan lisans programları: Eczacılık, Veterinerlik, Fen Bilgisi Öğretmenliği, İlköğretim Matematik Öğretmenliği ve Özel Eğitim Öğretmenliği oldu.

Geçen yıllara oranla talepte en çok düşüş yaşayan bölümlerin başında ise hukuk geliyor.

Hukuk Fakültelerinin İtibar Kaybı

Belki de 2021 YKS yerleştirme sonuçlarının en çarpıcısı hukuk fakültelerinin taban puanlarının oldukça düşmesiydi. Geçtiğimiz yıllarda en düşük 38 ile 40 bin arasında bir sıralama ile alan devlet üniversitelerindeki hukuk bölümüne bu sene Kırıkkale Üniversitesinde ikinci öğretime 71.900 sıralama ile girilebildi. Örneğin İstanbul Üniversitesi’nde taban puan 464’ten 409’a; Ankara Üniversitesi’nde 467’den 412’ye; Kocaeli Üniversitesi’nde 424’ten 360’a; Marmara Üniversitesi’nde 451’den 395’e; Dokuz Eylül Üniversitesi’nde ise 439’dan 382’ye düştü. Aradaki puan farkı 64’e kadar ulaştı.

Görüyoruz ki devlet eğer bir kontenjan sınırlaması koymazsa gelecek 5-10 yıl içerisinde Avrupa’da en çok hukukçu bulunmasına karşın adaletin en az sağlanabildiği ülke olacağız. Hatta daha da acısı işsiz bir avukatlar ordumuz da bulunacak.

Türkiye’de özellikle son yıllardaki adalet terazisindeki bozukluğun z kuşağına nasıl yansıdığını çok net görebiliyoruz. Sosyal medyadaki adalet arayışları anlaşılıyor ki hukuku oldukça etkilemiş ve zedelemiş.

İmam Hatip Politikası Çöktü mü?

2021 YKS tercih sonuçları bize gösterdi ki evvela imam hatipler açıp ardından da her yere İlahiyat ve İslami İlimler Fakültesi açarak ‘’dindar nesil’’ projesi başlatan siyasi iktidarın bu politikası çökmüş.

Üç ayrı şekilden de anlaşılacağı üzere Türkiye’de İlahiyat ve İslami İlimler Fakültelerinin de ciddi bir ilgisizliğe bırakıldığını görüyoruz. Tabi tercih yapan yaş grubunun z kuşağına tekabül etmesi dolayısıyla genç kuşağın din algısı üzerine de bize bir veri sunmaktadır.

Eğer İlahiyat Fakültelerinin atanması olmasaydı ve bu bölümler tercih edilmeseydi bu durum gayet anlaşılabilir olurdu fakat hem yeterince atanması var hem de tercih edilmiyor olması bizlere net bir şekilde siyasal İslamın her anlamda kaybetmeye başladığının göstergesidir. Tabi aklı başında bir devletin bu tabloyu gördükten sonra İlahiyat ve İslami İlimler Fakültelerinin de kontenjanını düzenlemesi gerekirken yakın zamanda kontenjan sayılarında artışa giderlerse şaşırmayınız (!)

İdealist Gençlik Nereyi Tercih Etmiş?

Tabi ki Türkiye’de yüzlerce üniversite olsa da belli başlı üniversiteler idealleri olan gençlerin en büyük arzusu. Bu üniversitelerin başında Boğaziçi, ODTÜ, Hacettepe gibi kıymetli okullarımız var. Bir de hangi üniversite olduğuna bakmaksızın çok yüksek puan almasına rağmen hayal ettiği bölümü yazan idealistlerimiz var. İşte bu yılın idealist gençleri aşağıdaki tablodadır:

Görüldüğü üzere 607. olan bir öğrencimizin 562.388.olan bir öğrencinin seçtiği üniversiteyi ve bölümü tercih etmesi gibi durumlar da sınavda meydana geldi. Tabi bu öğrenciler için üç seçenek oluşabilir:

• Ya gerçekten idealistler.
• Bursu için tercih ettiler.
• Hali hazırda üniversite okuyup kendi şehirlerinde bir bölüm yazdılar.

Vakıf Üniversitelerinin Durumu

Bilim odaklı vakıf üniversitelerinin birçoğu kontenjanlarını doldururken yalnızca birkaç bina ve birkaç hocadan ibaret olan pek çok vakıf üniversitesi de boş kaldı. Kontenjanlarını doldurabilen 20 vakıf üniversitesi:

Bir de tercih edilmeyen ve çoğu kontenjanı boş kalan vakıf üniversitesi listesine bakalım:

Hâl ve Çareler

‘’Eğitimde merhamet vatana ihanettir.’’ derler… Türkiye’de eğitimle uğraşanların birçoğunun eğitimci olmaması dahi maalesef durumumuzu özetlemektedir. Elbette son 2 yılda gerek salgın koşulları, canlı dersler derken ciddi bir kayıp neslin oluşmasından korktuk. Tabi ki üniversite sınav sonuçlarında bunun da etkisi olduğunu göz ardı etmemeliyiz. Fakat burada daha ciddi bir sorun varsa denetimsiz eğitimdir. Kontenjanları denetlenmeyen, istihdam oranı önemsenmeyen bölümler açılmaya devam edilirse gelecekte bizleri daha büyük sorunlar beklemektedir. Birçok üniversitede adeta öğrenci için değil de akademisyen için bölüm açıldığına şahit olduğumuz bu günlerde Türk eğitiminin en büyük çaresi kuşkusuz liyakat eksikliğinin giderilmesidir.

Bu vesileyle Gazi Mustafa Kemâl Atatürk’ün ‘’Eğitimdir ki, bir milleti ya özgür, bağımsız, şanlı, yüksek bir topluluk halinde yaşatır ya da esaret ve sefalete terk eder.’’sözünü hatırlatıyor sefaletten ziyade yüksek ve şuurlu bir millet olarak yaşamamızı temenni ediyorum.

Eğitim Yazıları 1- Üniversite Sarmalında Z Kuşağı yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Raporunun tamamına buraya tıklayarak ulaşabilirsiniz.

ÇİN POLİTİKAMIZ NASIL OLMALIDIR?

Raporun içerdiği bilgiler oldukça dikkat çekici… Peki, bu raporun içerisinde neler var?

23 Ocak, 30 Ocak ve 6 Şubat 2021 tarihleri arasında yapılan üç oturumlu beyin fırtınasında uzmanlarımız; Çin’in politikaları ve dünya siyasetindeki konumuyla ilgili fikirlerini sundular. Bu üç toplantı sonucunda ortaya birbirinden farklı bakış açıları çıktı. Ayrıca Türkiye’nin Çin ile ilişkisinin tek başına ele alınamayacağı, Çin’in Asya’dan Avrupa’ya uzanan bölgesel etkisi ve gücünün de dikkate alınması gerektiği bu toplantılarda dile getirildi. Sağlam ve etkin bir dış politikanın işleyen bir anayasaya ve güçlü bir ekonomiye dayandığı, ülke içi ayrışmaların uluslararası alanda bir ülkeyi zayıf düşüreceği vurgulandı. Bu sebeple, herhangi bir ülkeyle ilişkiler tartışılırken her iki ülkenin de iç ve dış önceliklerine bakmak gerektiği hususu ağırlık kazandı.

Uzmanlarımıza göre Türkiye’nin ülke içi öncelikleri raporda şu başlıklar altında sıralandı:

• İşleyen bir anayasal sistem ve bağımsız yargının tesisi
• Teröre ve bölücülüğe karşı mücâdele
• Ekonomik denge ve refah hedefi
• Millî Eğitim
• Kültür politikaları
• Devletin bekası

Her bir maddeyle ilgili gerekli çözüm önerilerini sunan uzmanlarımız ardından Türkiye’nin uluslararası arenadaki önceliklerini tespit ederek bunları da şu başlıklar altında belirtti:

• Teröre ve bölücülüğe karşı uluslararası dayanışmayı sağlamak
• Avrupa Birliği süreci
• Suriye ve Irak meselelerinin hâlli
• Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti
• Adalar Denizi
• Doğu Akdeniz
• Güney Kafkasya’da istikrar
• Asılsız Ermeni iddialarına karşı aktif mücâdele
• Kırım meselesinin barış yoluyla hâlli
• Doğu Türkistan’da insan hakları ihlâlleri
• Türk Dünyası yakınlaşması
• Balkanlarda istikrar
• Batı’da yükselen Türkiye karşıtlığı ile mücâdele

Türkiye’nin ülke içi önceliklerine 6, uluslararası önceliklerine 13 maddede reçete sunan uzmanlarımızın her bir maddeye dair açıklamaları oldukça dikkate değer. Saha sonra Çin’in ülke içi öncelikleri ve uluslararası arenadaki öncelikleri tespit edilerek raporda şu başlıklara ulaşılmıştır:

Çin Halk Cumhuriyeti’nin ülke içi öncelikleri

• Çin Komünist Partisinin iktidarına halel gelmemesi
• Ekonomik kalkınma
• Azınlık milletlerin Çin kültürüne tehdit olarak algılanması

Özellikle azınlık milletlerin Çin kültürüne tehdit olarak algılanması hususunda uzmanlarımızın Doğu Türkistan hassasiyeti oldukça önemlidir. Raporda bu madde: ‘’Çin Komünist Partisi 1949’da Çin Halk Cumhuriyeti’ni ilan ettikten sonra ilk iş olarak Doğu Türkistan’ı işgal etti. 1950’li yıllarda da Tibet üzerine baskı kurdu ve tartışmalı bir anlaşmayla bu bölgeyi de ilhak etti. Çin kültüründen başka kültürlerin hâkim olduğu batı bölgelerinde egemenliğini ve meşruiyetini sağlamak için bir milliyetler politikası geliştirdi ve bazı halklara kâğıt üzerinde özerklik vermek zorunda kaldı. Çin Halk Cumhuriyeti’nin bundan sonraki hedefi, Çin kültür ve nüfusunu bu bölgelerde hâkim kılmaktı. Bu bölgelere yoğun Çinli göçüyle birkaç bölge haricinde, nüfus üstünlüğünü ve kültürel hâkimiyetini sağladı. Bugün için kültürel hâkimiyet sağlayamadığı bölgeler olarak Doğu Türkistan ve Tibet görülmektedir. Demografik ve kültürel olarak hâkim olduğu İç Moğolistan Özerk Bölgesindeki mevcut uygulamaları da8 Çin’in Tibet ve Doğu Türkistan’da gelecekte uygulayacağı politikaları göstermektedir. Çin’in iç politika önceliklerinden biri buralarda önce kültürel hâkimiyetini sağlamak, sonra da bölgeyi tamamen Çinlileştirmektir.’’ İfadeleriyle belirtiliyor. Doğu Türkistan’da Çin’in uyguladığı yaptırım ve kültürel yıkımların ne tür sonuçlara yol açacağına özellikle değiniliyor.

Uluslararası Arenada Çin Halk Cumhuriyeti’nin Öncelikleri

• Tek Çin Politikası
• Deniz alanlarındaki komşularla sorunlar
• Çin tipi Yeni Dünya Düzeni Yaratmak
• Kuşak-Yol İnisiyatifi
• Teknoloji ihracı
• Uluslararası altyapı yatırımları
• Kültürel tanıtım
• Müttefik ülkeler yaratma ve çoğaltma

Özellikle 2013 yılında Çin tarafından başlatılan Kuşak-Yol İnisiyatifi projesinin bugün geldiği noktaya ve yayılmasına dikkat çekilen raporda, Çin’in ‘’Tek Çin Politikası’’ndan hareketle ne düzeye ulaştığını ve hedeflerini okumaktayız. Raporda Kuşak-Yol projesinin bugünkü durumu şu cümlelerle ifade edilmektedir:  ‘’Bugünkü durumda Kuşak-Yol İnisiyatifinin kapsamı ilk ilan edildiğine göre çok daha genişlemiştir. 126 ülke ve 29 uluslararası örgütle bu siyasetin bileşenlerini oluşturan anlaşmalar imzalanmıştır. Yakın zamanda imzalanan Çin-İran ulaştırma işbirlikleri ise bütün güzergâhları etkileme kapasitesine sahiptir. Çin ve İran’ın küresel siyasette müttefike muhtaç ve ortak düşmana sahip olmaları onları yakınlaştıran önemli bir unsurdur. Kısacası Kuşak-Yol İnisiyatifi, Çin Halk Cumhuriyeti için temel dış politika önceliklerinden biri hâline gelmiştir.’’

Kültürel tanıtım hususunda Konfüçyüs Enstitüleri’nin rolüne değinen rapor, Konfüçyüs Enstitülerinin yabancı ülkelerde Çince öğrenenlerin sayısını arttırmakta ve Çin kültürünü tanıtmakta olduğunu vurgulamıştır. Küresel ölçekte kültür tanıtımının günümüzde en önemli unsurları film, dizi ve müzik sektörüdür. Bilişim teknolojisinin gelişmesiyle bunlara oyun sektörü de eklenmiştir. Çin günümüz oyun teknolojisiyle de ciddi bir yatırım ağına sahiptir.

Çin’in müttefik ve dost ülke edinme siyasetine ise raporda ‘’Müttefik ve dost ülkeler, Çin’in hem iç siyaseti için hem de küresel siyaseti için gereklidir. Bunun en yakın örneği Temmuz 2019’da yaşandı. 22 ülke Çin’in Doğu Türkistan’daki insan hakları ihlâllerini kınadıktan birkaç gün sonra, 37 ülke bu kınamaya karşı Çin politikalarına destek bildirisinde bulundu. O gün başlayan bilek güreşi hâlâ devam etmektedir. 2020 itibarıyla insan hakları ihlâllerine son verme çağrısı yapan ülkeler 39’a, buna karşı Çin’e destek veren ülkeler de 46’ya yükseldi.

Görüldüğü gibi Çin’in kendisine yönelik eleştirileri bertaraf etmek için ciddi bir müttefik ihtiyacı vardır. Diğer yandan Çin Halk Cumhuriyeti, küresel bir iddia sahibi olduğu için bu hedefini gerçekleştirmek yolunda da müttefik edinmeye önem vermektedir.’’ Denilerek yer verilmiştir.

Doğu Türkistan ile Türkiye’nin sosyal bağları tarih boyunca devam etmiş, 20. yüzyıldaki gelişmeler sonucu Doğu Türkistan’ı terk etmek zorunda kalan Türkler, Türkiye Cumhuriyetine yerleşmişlerdir. Bugün son iki yüz yıllık gelişmelerden dolayı Türkiye’ye gelmek zorunda kalan Doğu Türkistanlıların kimi bölgede beşinci nesilleri, kimi bölgede sekizinci nesilleri yaşamaktadır. Böylece Türkiye bölgeyle hâlâ yakın akrabalıkları bulunan bir nüfusa da sahiptir. Bütün bunlar Türkiye’nin Doğu Türkistan’la sosyal ve kültürel bir bağı olduğunu göstermektedir. Bu bağın farkında olan Çin bütün bu yayılmacı politikalarıyla evvela Türkiye’nin de yaptırım gücünü azaltmaya çalışmaktadır. Böylece Doğu Türkistan’da dilediği gibi politika uygulayabilecek gücü ve alanı kendisinde bulacaktır.

Daha sonra Türkiye ile Çin arasındaki ana konuları belirleyen rapor bu konular üzerine de değerli tespitlerde bulunarak yedi ana sorun üzerinden Türkiye-Çin ilişkisini ele alıyor:

• Doğu Türkistan meselesi
• Yatırım
• Teknoloji
• Turizm
• Ticaret
• Tarihî İpek Yolu’nun Canlandırılmasından Kuşak-Yol İnisiyatifine
• Büyük Güç ilişkisi

a- Batı Asya

b- Türk Dünyası

c- Balkanlar

ç- Rusya

Sonuç bölümüne gelmeden evvel ‘’Türkiye’nin Dünyadaki İlişkilerinde Çin’’ bölümüne yer veren raporda kısaca şu ifadeler üzerine mutlaka düşünülmelidir: ‘’Çin Batı ülkeleri gibi şeklen dahi olsa PKK’yı terör örgütleri listesine almamıştır. Diğer yandan Çin Halk Cumhuriyeti, bölgemizde diğer güçler kadar görünür olmadığı için terör örgütlerine yaklaşımı hususunda kamuoyunda bir bilinmezlik vardır. Halbuki Çin’e yakın bölgelere bakıldığında Çin’in de tıpkı diğer büyük güçler gibi terör örgütleri arasında ayrım yaptığı görülür. Nitekim Çin Halk Cumhuriyeti, Doğu Türkistan İslam Partisi adlı bir örgütün uluslararası terör örgütleri listesine girmesinde aktif rol oynarken bu tutumunun tersine Hindistan’da faal olan radikal İslamcı bir başka terör örgütünün bu listeye alınmasını engellemiştir.’’

Rapor; PKK’yı terör örgütü olarak kabul etmeyip Doğu Türkistan İslam Partisi’ni terör örgütü olarak nitelendiren Çin’e karşı nasıl bir yol, nasıl bir politika izlemeliyiz sorusunu sorar.

Nasıl Bir Politika izlenmeli?

Raporun sonunda uzmanlar Türkiye’nin Çin politikasında nasıl bir yol izlemesi gerektiğini somut önerilerle sıralıyor. Atılması gereken somut adımları şu şekilde belirtiyorlar:

Türkiye’nin dış politikada kendisine en uygun yeni dengeyi tutturamaması ülke içerisinde de kafa karışıklığına yol açmaktadır. Ülke içinde hem Batı blokunun hem Rusya’nın hem de Çin’in düşmanları ve taraftarları giderek artmış ve birbirlerini suçlama boyutlarına ulaşmıştır. Bu, sürdürülebilir bir durum değildir. Türkiye, bir yandan NATO üyeliğini devam ettirmenin diğer yandan yeni iki süper güçle yakın ilişki kurmanın savrulmalara kapılmadan bir yolunu bulmalıdır. Türkiye, bütün süper güçler için vazgeçilmez bir ortaktır. Ülke yöneticilerinin de bu vazgeçilmezliği bilip, süper güçlerden birini öbürüne tercih etmeden önümüzdeki yarım asrın politikalarını sağlam bir şekilde belirleme mecburiyeti vardır. Türkiye hem Çin ile ilişkilerini devam ettirme hem de Çin’i insan hakları ihlallerinden vazgeçirme yollarını bulmalıdır. Türk devleti ve bürokrasisinin bunu yapabilecek gücü ve tecrübesi vardır. Sonuç olarak bu ülkeyle ilişkilerimizi aşağıdaki ana esaslar üzerine oturtmak doğru olacaktır:

• Uluslararası konularda görüş    beyan ederken devlet                yetkilileri daha dikkatli bir dil kullanmalıdır. Bu konuda özellikle dışişleri uzmanlarının dışındaki devlet memurlarının kontrolsüz müdahalelerinden kaçınılmalıdır.
• Çin Halk Cumhuriyeti’yle               ekonomik ve ticari ilişkiler eşit  ilişki temelinde geliştirilmelidir. Bu anlamda tek tek sektörlerin çıkarlarını değil, genel ülke çıkarını dikkate alınmalıdır. Bu da ülke içi sektörlerin kendilerini bu yönde uyarlamalarına fırsat sağlayacaktır.
• Yeni kapitülasyonlar oluşmaması için Çin de dâhil olmak üzere, ülkemize gelecek yatırımların ilkeleri net bir şekilde belirlenmeli ve ilan edilmelidir.
• Kuşak-Yol İnsiyatifi’nin tek yönlü    bir ulaşım hâline gelmesini            önlemek için ekonomik ve ticari politikalar üretilmelidir. Bu projenin Türkiye’deki kısmında kontrol tamamen ele alınmalıdır.
• Çin Halk Cumhuriyeti, başta Doğu Türkistan’da olmak üzere çiğnediği insan hakları ihlâllerinden vazgeçmeye teşvik edilmelidir.
• Bu doğrultuda bir yandan uluslararası platformlarda bu insan hakları ihlâlleri dillendirmelidir. Fakat özellikle Batılı ülkelerin bu konuya sadece bir koz olarak baktığını da unutmamak gerekir. Batılı ülkelerin Çin’den alacakları tavizler karşılığında insan hakları ihlâllerini görmezden gelebilecekleri göz önünde bulundurulmalıdır.
• Türkiye’de ve dünyada Çin’in    insan hakları ihlâllerini duyurmaya çalışan sivil toplum kuruluşlarının raporları dikkate alınmalıdır.
• Diğer yandan Çin hükümetiyle        diyalog kanalları da açık tutulmalıdır. Çin hükümetiyle barışık bir Uygur toplumunun hem Türkiye ile hem de dünya ile ilişkileri geliştirmede Çin için daha yararlı olacağı bu ülke yöneticilerine anlatılmalıdır.
• Doğu Türkistan’ın Çin-Türkiye  ilişkilerinde bir tehdit değil, bir köprü olduğu Çin’e diplomatik dilde anlatılmalıdır. Doğu Türkistan’la Türkiye arasında geliştirilecek sosyal, kültürel ve ekonomik ilişkilerin Doğu Türkistan halkını Çin devletine daha sadık hâle getireceği belirtilmelidir. Doğu Türkistan’daki Uygur, Kazak, Kırgız ve diğer halkların Türkiye-Çin ilişkisinde aktif rol oynamaları, Asya’nın iki ucundaki ülkeyi karadan bağlama yolunda önemli olacaktır. Kuşak-Yol İnisiyatifinin Doğu Türkistan’da insan haklarını ihlâl ederek değil, tam tersine Doğu Türkistan halkının komşu ülkelerle daha fazla ticari, ekonomik ilişkiye girmesini sağlayarak daha başarılı olabileceğinin altını çizilmelidir. Bunun somut adımlarından biri Ürümçi’de bir konsolosluk açmaktır. Şu anki sert durumda Doğu Türkistan’ın Çin ile Türk Cumhuriyetleri arasındaki ilişkilerde kolaylaştırıcı bir rol oynayabileceğinin anlatılması lüks gibi görünmektedir. Fakat bu husus bıkmadan usanmadan dile getirilmelidir.

Raporun tamamına buraya tıklayarak ulaşabilirsiniz. ÇİN POLİTİKAMIZ NASIL OLMALIDIR?

Millî Düşünce Merkezimizin Hazırladığı Çin Raporu yayında yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

‘’O gün Tanrıdağı’nda tan ağardığı çağda.
Dediler Oğuz Han’ın otağına giren var.

Ve Tanrı Kut Mete’nin huzurunda Atsız’ı
Kür Şad’la Kül Tiğin’le diz vururken gören var.’’

Ulu Türkçü Atsız Beğ’im, siz Tanrı Kut Mete’nin huzurunda diz vuralı bugün tam 43 yıl oldu. Bu süre içerisinde memleketin siyasi ve içtimaî meselelerinde pek çok değişiklik meydana geldi. Bütün bu değişiklikler neticesinde ise Türkçülük fikri Türkçülerin kahir ekseriyeti tarafından ‘’kahrolsun’’ ve ‘’yaşasın’’ ile başlayan sloganlara terk edildi. Siyasi ve içtimaî meselelerdeki değişiklikler sonucu dalkavuk hâle gelen birçok sözde Türkçü, şahsi ikbâl ve istikbâl karşılığında fikrî saflarını değiştiriyor, değiştirmeye de devam ediyorlar. Henüz 25 yaşında ve Türkçülüğü eserleriniz tarafından yoğrulmuş olan şahsım ise günümüzdeki vaziyete bakarak gözleri  ‘’Siyasi, içtimaî mezhebim Türkçülüktür.’’ diyen siz Atsız Beğimi arıyor.

Evvelden komünizm belâsı ile mücadele eden Türkçülük, günümüzde ise İslâmcılık ile mücadele etmektedir. Komünizm ile mücadelede Türkçülere ruh veren ve çelik gibi iradesi ile Türkçülerin daima arkasında duran Atsız Beğleri var idi. Günümüzde ise ne yazık ki Türkçüler yetim kalmışlardır. Hülasâsı: ‘’Bir kemiğin ardında saatlerce yol giden itler bile gülmüştür kimsesizliğimize.’’ Bunun en büyük örneği ise 20 Şubat 2015 tarihinde uçmağa vararak sizin şiirlerinizle yanınıza uğurladığımız Şehit Fırat Yılmaz Çakıroğlu kardeşimizdir.

Bir yandan milliyetçilik ayaklar altına alınıyor, diğer yandan Türkçüler İslamcılık kıskacında bırakılıyor. Türkçü aydınların pek çoğu karanlıkta yaşıyor ya da Türkçü gibi kendilerini dayatıyorlar. At izinin it izine karıştığı şu dönemde yine bizler doğru sözü sizin dörtlüğünüzde buluyoruz:

‘’Yufka yüreklilerle çetin yollar aşılmaz;
Çünkü bu yol kutludur, gider Tanrı Dağına.
Hâlbuki yoldaşını bırakıp dönenlerin
Değişilir topu da bir sokak kaltağına.’’

Atsız Beğ’im, en üzücü hadiselerden biri ise kendisinin ‘’Atsızcı’’ olduğunu belirterek sizi yanlış tanıtan ve aslında samimi olmasına rağmen okumayan Türkçü kardeşlerimizdir. Sizin içinde bulunduğunuz koşullarda yapmış olduğunuz Türkçülüğü her durumda ve her devirde yapmaya kalkan kişiler mevcuttur.

Komünizm çökmüş fakat halen komünizm lanetlemeleri yaparak hareket eden ve çağını okuyamayan Türkçüler mevcuttur. Devrinde tüm dünyayı okuyup takip etmiş, hatta faşizm tehlikesi üzerine Mussolini’ye ‘’Davetiye’’ şiirini yazmış olan siz, çağınızın gereklerini yerine getirmişsiniz elbette.  Kalbi temiz Türkçü kardeşlerimizin pek çoğu ise halen Mussolini’ye şiir yazmaya çalışmaktadırlar. Hâlbuki bugün yaşasa idiniz muhtemelen kahir ekseriyetle İslamcılık tehlikesinden, teknolojinin ilerlemesinden, yapay zekâdan bahsediyor olurdunuz. Bu vesileyle zannediyorum en büyük problemlerimizden biri çağı okuyamıyor oluşumuzdur. Hülasası anakronizm Türkçülüğün ve Türkçülerin ne yazık ki sorunlarından biridir.

Okumayanlara rağmen muhakkak ki bugün Türkçü gençler arasında pek çoğu aşk denilince Güntülü’den ve Selim Pusat’tan, kahramanlık denilince Kür Şad’dan ve Pars’tan bahsedecektir. Yine söz konusu mefhum Türkçülük, şahsiyet, dürüstlük, doğruluk gibi kavramlar olduğunda ise ilk akla gelecek isim kuşkusuz sizsiniz.

Atsız Atam, bu doğrultuda size bir soru sormak istiyorum: Vefatınızdan sonra camiamızdan sizin kalibrenizde bir fikri önder çıkmaması ise aslında en büyük soru işaretlerinden olmalıdır. Milliyetçiliğe birçok hakaretin edildiği, İslamcılığın revaçta olduğu, Türkçülerin dağınık hatta birçok gruba ayrıldığı günümüzde, tüm Türkçüleri peşinden sürükleyebilecek netlikte ve sertlikte bir kalemin olmaması yahut var olduğunu düşündüğümüz şahsiyetlerin de Türkçülerde karşılık bulamamasının sebebi sizce nedir? Eminim siz bunun cevabını uçmağdan daha net görüyorsunuzdur.

Tabii bu denli olumsuzlukları belirttikten sonra sanmayınız ki Türkçülük bitmiştir. Eleştirim de övgüm de naçizane Türklük içindir. Bununla beraber hakiki manada Türkçü olan pek çok kişi de dimdik durmaya devam etmektedir. Bizler sizin kaleminizle yetişen hocalarımızın bilgi ve tecrübeleriyle yetişmeye çalışan genç Türkçüleriz.  Siz nasıl bu milletin değerlerine bağlı iseniz bizler de daima öyle bağlı kalacağız. Bizler için yazdığınız şiirinizin son kıtasında belirttiğiniz gibi:

“Ölümlerden sakınma, meyus olmaktan utan!
Bir kere düşün nedir seni dünyada tutan?
Mefkûresinden başka her varlığı unutan
Kahramanlar gibi sen, ebedi kalmalısın…’’

Ömrümüz vefa ettikçe Türklük ve Türkçülük için yaşayacak, mefkûremizden başka her varlığı unutacağız. Ne ihtiras gönlümüzde yer bulacak ne de haset…

Yolbaşçı Atsız Atam, tarih sayfaları açıldığı andan beri tek hakikat olan millet gerçeği ve milletlerin mücadelesi günümüz dünyasını da şekillendiren yegâne değerdir. Bugün bütün dünya milliyetçilik gerçeği ve milliyetçiliğin ne denli önemli olduğu hakikati ile karşı karşıya. Bize düşen sizin ışığınızda ve çağın şartlarında, Türk milletini en yüksek seviyede temsil etmek ve dünyaya Türkçülüğün mührünü vurmaktır.

Büyük Atatürk’ün belirttiği üzere ‘’Muhtaç olduğumuz kudret damarlarımızdaki asil kanda mevcuttur.’’

Uçmağdan Türk’ün ve Türkçülüğün şahlanışını izlemeniz temennisiyle saygılarımı sunuyorum.

Tanrı Türk’ü Korusun ve Yüceltsin!

Atsız Beğ’e mektup yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.