Feride Rüstemova’nın Rus üst kademelerinin içinden aldığı bilgilerle yazdığı 1 Mart tarihli Rusça raporu Ilya Lozovsky, İngilizce’ye çevirmiş ve “A Sip of Freedom” (Bir Yudum Hürriyet) adlı blogunda yayımlanmış. Raporu editörlerimizden Dr. Mustafa Levent Yener Türkçeye çevirdi.[i]

Lozovsky, Rüstemova’yı ve raporunu şöyle değerlendiriyor:

Feride Rüstamova, mükemmel ve süper sağlam bağlantılara sahip bir Rus gazeteci. Rus Hükümetinin en üst düzeylerinden derin kaynakları var. Bunlar sayesinde, işgali izleyen günlerde hâkim olan ruh halinin şimdiye kadar şahit olduğum en iyi resmini çiziyor.

Rüstemova’nın raporunun Türkçesi şöyle:

Putin’in davranış biçimi

Âni, çok gizli özel operasyonlara girişmek Rusya Başkanı Vladmir Putin’in temel davranış biçimidir. Eski bir ‘Çekist’ (İlk Rus istihbarat teşkilatı olan ÇEKA üyesi) olarak, her zaman, korkutmak ve istediğini yapabileceğine ikna etmek için herkesi gafil avlamak ister. Savaştan üç gün önce, [Rusya] Güvenlik Konseyi’nin acil toplantısında buna tekrar şahit olduk.

Yabancı istihbarat başkanı Sergei Naryshkin’in kekeleyişi, Kremlin yönetimi başkan yardımcısı Dmitry Kozak’ın kafa karışıklığı ve Moskova belediye başkanı Sergei Sobyanin’in endişeli yüzü yeterli kanıttı. Rusya’nın en etkili kişileri, Putin’in önünde aniden sınav yapacağını söyleyen bir öğretmenin önünde oturan öğrenciler gibi dizilmişlerdi. Kaldı ki bu toplantı savaş hakkında bile değildi, toplantıda Donetsk ve Luhansk ‘halk cumhuriyetleri’ tartışılıyordu.

Savaşın patlak vermesiyle, Rus siyasi alanı mümkün olduğu ölçüde temizlenmişti. Yetkililer ve yasa koyucular, ruhlarının derinliklerinde liderlerinin kararlarıyla aynı fikirde olmayabilirler – ama yalnızca ruhlarının derinliklerinde. Yüksek sesle, doğrudan doğruya yüzüne itiraz eden çok pek az kişi kalmıştı.

Üst düzey yetkililerin savaş sırasında yaptığı resmi yorumlar tek tip ve savaş ilan edildiğinde Başkan Putin’in söylediklerinin yankısıydı: “Rusya’ya başka seçenek bırakılmadı.”, “Ordumuz Ukrayna halkını milliyetçilerin baskısından kurtarıp özgürleştiriyor.” vs. vs.

Vekiller istifayı düşünüyor

Gerçekte, güç koridorlarında savaşa karşı tutum belirsizdir. Bu sonuca, birkaç parlamento üyesi ve çeşitli düzeylerdeki yetkiliyle konuştuktan sonra vardım. Bunların birçoğunun cesareti kırılmış, birçoğu korkuyor ve kıyamet tahminleri yapıyor. Andrei Kostin [büyük ölçüde devlete ait olan VTB Bankasının başkanı] “yasta”. Duma üyelerinin bazıları koltuklarından vazgeçmeyi düşünüyor. Putin ‘özel harekât’ı ilan etmeden iki gün önce Putin “özel harekat”ın başladığını duyurdu, ‘En bilgili’ arkadaşlarımdan biri savaşın olmayacağını çünkü savaşın kimseye fayda sağlamayacağını düşünüyordu. Görüyorum ki devlet kurumlarında görevlerinden ayrılan yetkililer, milletvekilleri ve hatta gazeteciler artık bu işle ilgileri kalmadığı için rahatlıyorlar ve savaşa karşı seslerini yükseltiyorlar.

Muhataplarımın söylediklerine dair herhangi bir ahlaki yargıda bulunmadan, tarafsız bir gazeteci olarak gözlemlediklerimi paylaşmaya karar verdim.

Birçok yetkili felç oldu

“Keşmekeş sözcüğünü dikkatlice telaffuz ediyorlar.” Konuştuğum bir kişi, yetkililerin savaşa tepkilerini böyle anlatıyor. Onun sözleriyle, iktidar koridorlarındaki ruh hâli hiç de mutlu değil.  Birçoğu neredeyse felç olmuş durumda.

“Kimse keyif almıyor. Birçoğu bunun bir hata olduğunu anlıyor ancak görevlerini yerine getirirken bir şekilde bununla başa çıkmak için açıklamalar yapıyorlar.” diyor Kremlin’e yakın başka bir kaynak. Bazı yetkililer, Putin’in kararını, üzerinde hiçbir etkileri olmayan ve anlamını bir süre daha kimsenin anlayamayacağı tarihi bir seçim olarak görerek olup bitenlerle kendilerini hiç ilişkilendirmiyorlar.

Sürpriz… savaşa giriyoruz

Putin’in savaş kararı alacağını kimse bekliyor muydu? Herkes, beklemedikleri konusunda beni ikna etti. Başkanın güvenlik garantileri konusunda [Batı ile] müzakerelerde daha fazla koz elde etmek için durumu tırmandırdığını ve her şeyin kendi idari sınırları içinde Donetsk ve Luhansk ‘halk cumhuriyetleri’nin tanınmasıyla sınırlı olacağını düşünüyorlardı.

Hükümete yakın bir kaynak, “Herkeste asıl soruya, “Bombalamaya başlayacak mıyız, başlamayacak mıyız?” sorusuna yanıt vermeyen dağınık bilgiler vardı.” dedi. “Ancak cumhurbaşkanlığı yönetimindeki bazı tanıdıklar, tüm kararların çoktan aldığından emindi. Ama her şey bir kişinin kafasında gerçekleşiyor.”

Kaynaklarım, büyük olasılıkla yalnızca en dar çevrenin bilgilendirildiğini söylüyor: Savunma Bakanı Sergei Shoigu, Genelkurmay Başkanı Valery Gerasimov ve karşı istihbarat servisinin liderleri. Kaynaklarıma göre, örneğin, daha etkili haleflerinin aksine rolü daha çok özel sekretere benzeyen başkanlık idaresi başkanı Anton Vaino’nun, bu tür kararlardan haberi yoktu. Ayrıca Vaino, birkaç haftadır süren ciddi bir COVID-19 vakasından mustaripti.

Bir kaynak, savaş başlamadan önceki genişletilmiş Güvenlik Konseyi toplantısında Putin’in Donetsk ve Luhansk ‘halk cumhuriyetleri’ni tanıma hakkında hemen hiçbir şey söylemediğini aktardı. Oturumun kendisi, gerçek bir tartışma görüntüsü sunmak için yapılan bir doğaçlama girişimdi. Kaynak, ‘Bu yüzden oradaki herkes çok kıpır kıpırdı’ dedi. ‘Onlara kesin olarak ‘Evet, onu destekliyoruz’ demeleri söylenseydi, öyle yaparlardı” diye ekledi.

Putin tarzı demokrasi

Kısa bir arasöz: Güvenlik Konseyi üyeleriyle -çoğunlukla ‘Küçük Konsey’le, yani yaklaşık bir düzine kişiden oluşan Konseyin daimi üyeleriyle- iletişim, Rusya’da demokrasinin küçüldüğünün göstergesidir. Bana göre bu, yaklaşık son on yıldır, Putin’in demokrasiyi nasıl anladığını gösterir: Güvenlik kurumlarının liderleriyle, Devlet Duması’nın konuşmacılarıyla, Federasyon Konseyi’yle ve başbakanla haftada bir konuşuyordu. İşte bu kadar. Böylece demokrasi uygulanmış, halka danışılmış oluyordu. Savaştan önceki güvenlik konseyi toplantısı Putin tarzı demokrasinin bir örneğidir.

Rusya yaptırımlara hazırlanıyor

Hükümet ve Merkez Bankası yaptırımlara hazırlanıyor ve finansal altyapı baskıya bir süre dayanacak. The Bell, savaştan kısa bir süre önce Başbakan Birinci Yardımcısı Andrei Belousov’un SWIFT bağlantısının kesilmesi ve yüksek teknoloji ithalatının yasaklanması gibi konular dahil olası zorluklara hazırlanmak için çeşitli toplantılar düzenlediğini bildirdi. Ve Başbakan Mihail Mişustin, Güvenlik Konseyi toplantısında, hükümetin birkaç aydır Donetsk ve Luhansk’ın tanınması için yaptırımlara hazırlandığını ağzından kaçırdı.

Ancak, Rus ekonomisinin gerçekten uygulanan ağır yaptırımlardan hızlı bir şekilde toparlanması pek mümkün değil – ve muhataplarım buna kimsenin hazırlıklı olmadığını söylüyor. Ayrıca ABD, AB ve Birleşik Krallık yetkilileri Merkez Bankası’nın uluslararası rezervlere erişimini kısmen sınırlamaya başlamıştır.

2021 ortalarındaki verilere göre, Merkez Bankası kasasındaki altın, kendi rezervlerinin sadece yüzde 21,7’sini oluşturuyor. Bunların çoğu, yüzde 63,6’sı yabancı tahvil ve mevduatlara yatırılıyor. Avrupa diplomasisi başkanı Josep Borrell, Merkez Bankası’nın G7 ülkelerinde tutulan finansal rezervlerinin yaklaşık yarısının bloke edileceğini söyledi. 18 Şubat itibariyle, rezervler rekor 643 milyar dolara ulaştı.

İmparatorluk rüyası

Putin’in savaşı başlatma nedenleri hakkında ne düşündüğünü sorduğumda, yüksek rütbeli bir yetkili, kırık bir sesle, “Rusya kendini bir imparatorluk olarak görüyorsa, neden komşularını sadakatlerini zorlamak yerine ülkeyi geliştirerek komşularına çekici gelmiyor? İyi yollar, kaliteli sağlık ve eğitim inşa edelim ve sonunda Mars’ı ilk kolonize eden olmamızı sağlayacak türden bir teknoloji bulalım. Bu oldukça imparatorluk gibi olurdu.” dedi.

Kokainman Zelensky

Başka bir kaynak – ona Putin’in iyi bir tanıdığı diyelim – şöyle diyor: Rusya Devlet Başkanı’nın kafasında oyunun kurallarının kırılıp yıkıldığı ancak bunun Rusya tarafından yapılmadığı fikri var. Ve eğer bu kuralsız bir kavgaysa, o zaman bu kuralsız bir kavgadır – içinde yaşadığımız yeni gerçeklik. Bu kaynak, “Burada o, kendini gücendirilmiş ve aşağılanmış hissediyor. Saçmalık noktasına ulaşan paranoyadır içinde.” diyor. Ona göre Putin, yönetiminin, en azından ilk yıllarında, Batı ile ilişkileri geliştirmek için elinden gelenin en iyisini yaptığına içtenlikle inanıyor. “Bir yanda, her yıl çeşitli ölçeklerde sürekli olarak zarar gördüğümüz ve Ukrayna’dan çok önce düşman ilan edildiğimiz gerçekten adaletsiz bir durum var.” dedi. “Öte yanda, politikalarımızı halka açık olanlar da dahil olmak üzere akıllıca oluşturup uygulayamamamız var. Üçüncüsü ise Putin’in çok uzun süre iktidarda kalmasından dolayı itibar kaybetmesi.” diye ekliyor. “Putin şimdi [Savunma Bakanı] Shoigu ve [Genelkurmay Başkanı] Gerasimov’un kendisine söylediklerine ciddi bir şekilde inanıyor: Kiev’i ne kadar çabuk alacakları, Ukraynalıların kendilerini havaya uçurduğu, Zelensky’nin bir kokain bağımlısı olduğu hakkında.”

Kimse itiraz edemiyor

Şimdiye kadar, yetkililerin hiçbiri, kamuya açık şekilde olanlara en küçük bir itiraza hatta istifaya cesaret edemedi. Yalnızca en zengin Rus işadamları arasında sayılan, şu anda yaptırımlarla tehdit edilen Alfa Group’un kurucusu Mikhail Fridman eleştirel bir şekilde konuştu. Londra merkezli Letter One şirketinin çalışanlarına yazdığı halka açık olmayan mektubu Financial Times tarafından alındı ancak bence bunu gazetecilerle kendisinin paylaşmış olması daha olası. Alfa Bank’ın yönetim kurulu başkanı Peter Aven, savaş ilan edildikten sonra Putin’in işadamlarıyla yaptığı toplantıdaydı ve oldukça mutsuz görünüyordu. Yandex’in genel müdürü Tigran Khudaverdyan’ın toplantıya hiç gitmek istemediği söylendi, ancak sonunda şirket çalışanlarına karşı sorumluluğu nedeniyle gitti, Yandex’in yönetimi ise içeride neler olduğu konusunda herhangi bir görüş belirtmedi.

Savaş karşıtı kapitalistler

Devlet bankası VTB başkanı Andrey Kostin’in de ağır yaptırımlar nedeniyle Ukrayna’daki askerî harekâtı hiç onaylamadığı söyleniyor. Bir tanıdığı “Yas tutuyor.” diyor. “20 yıldır bankayı inşa ettiğini söylüyor ve şimdi aptallık yüzünden her şey boşa gidiyor.”

Milyarder Oleg Tinkov dördüncü gün savaşa karşı çıktı. Instagram’da “Ukrayna’da her gün masum insanlar ölüyor, bu düşünülemez ve kabul edilemez! Devletler savaşa değil, insanları iyileştirmeye, kanseri yenmek için araştırmalara para harcamalı. Bu savaşa karşıyız!” yazdı.

Büyük çoğunluğuna yaptırım uygulanan Duma milletvekillerinden sadece üçü, Putin’in kararını sosyal medya hesaplarından eleştirerek ses çıkarmaya cesaret etti. Üçü de parlamentoda son sekiz yıldır Donetsk ve Luhansk “halk cumhuriyetlerini” tanımakta ısrar eden, en büyük ikinci hizip olan KPRF’yi [Komünist Parti] temsil ediyor.

Savaş karşıtı komünistler

Duma’nın bilim ve eğitim komitesi birinci başkan yardımcısı ve KPRF üyesi Oleg Smolin, tahminlerinde yanıldığını ve işgali öğrendiğinde şok olduğunu belirten bir yazı yayınladı. Smolin, Rusya’nın büyük çaplı düşmanlıklar başlatmayacağını ve durumun, Rusya’nın yalnızca Abhazya ve Güney Osetya’nın bağımsızlıklarını savunmasına yardım ettiği 2008’deki çok daha ılımlı bir senaryoya göre gelişeceğine inanıyordu.

Bir diğer Komünist, bölgesel politika komitesinin başkan yardımcısı Mihail Matveev, “savaş derhal durdurulmalı, öz yönetim ilan eden cumhuriyetlerin tanınmasına oy verdiğimde, savaşa değil barışa oy verdim. Rusya’nın bir kalkan olması için Donbass bombalanmasın, Kiev bombalanmasın diye.” diye yazdı.

Kandırıldık

Yetkilileri muhalefete zulmettikleri için eleştiren emekli Albay Vyacheslav Markhaev, Duma milletvekillerinin yanlış yönlendirildiğini ve savaş açma niyetinin gizlendiğini belirtti. “Aynı çifte standart yöntemlerini kullanmaya başlayan Rus liderliğini de kınıyorum. Öz yönetim ilan eden cumhuriyetleri tanımanın himayesi altında, en yakın komşumuzla topyekün bir savaş başlatma planlarını gizledik.” diye yazdı.

Smolin, Matveev ve Markhaev, yurtdışında mal varlığı veya mülkü olan milletvekilleri arasında değiller -en azından medyada böyle bir durum konu edilmedi- ve konuştuğum parti arkadaşları bunun farkında değil. Başka bir deyişle, beyanlarıyla korumaya çalıştıkları şey itibarlarıdır. Aynı zamanda, KPRF’nin Ukrayna ile savaş konusundaki genel çizgisi, partinin Putin’in endişelerini paylaştığı ve askeri operasyon başlatma kararını anladığı yönünde.

Üç cesur komünistin bakış açısı, görüştüğüm sözde muhalefet gruplarının diğer milletvekilleri tarafından paylaşılıyor. Alt meclis milletvekilleri ise yalnızca kendi kendini ilan eden cumhuriyetleri tanımak ve onlara meşru müdafaa konusunda sınırlı şartlarla yardımcı olmak istiyorlarken Askerlerin konuşlandırılmasına izin verenin senatörler olduğunu söyleyerek Federasyon Konseyi’ni [parlamentonun üst kanadını] suçluyorlar. Komünistlerden biri, gerçekten de tam ölçekli bir savaş gibi bir şey beklemediklerini söylüyor.

Başka bir Duma milletvekili, “Kimse Kiev’e yürüyeceğimizi düşünmedi” dedi ve ekledi “İlk başta, bunun çılgınca bir hile olduğunu düşünüyorsunuz ama sonra gerçek olduğu ortaya çıkıyor.” Rus makamlarının eylemleriyle artık hiçbir bağlantısı kalmaması için görevinden vazgeçmeyi düşünüyor.

Feride Rüstemova

[i] https://ilyalozovsky.substack.com/p/what-russian-officials-think-of-the?s=w&showWelcome=true&utm_source=pocket_mylist

Rus Yetkililer Ukrayna’nın İşgali Hakkında Ne Düşünüyor yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Amerikan araba yarışçısı Igor Sushko, https://twitter.com/igorsushko adresli twitter sayfasından Rusya’daki mevcut durumun analizini muvazzaf bir Rusya Federal Güvenlik Servisi analistinin 2000 sözcükten oluşan twitter akışını İngilizceye çevirerek paylaştı. Bu ilginç paylaşımı Türkçeye Mustafa Levent Yener çevirdi. Köşeli parantez içindeki yorumlar Igor Sushko’nun.

FSB memuru şöyle yazmış:

Pandora’nın kutusu açıldı

Bu günlerde neredeyse hiç uyumadım, neredeyse her zaman bilincim bulanık. Belki aşırı çalışmaktan ama gerçeküstü bir dünyadaymışım gibi hissediyorum.

Yaz itibariyle gerçek bir küresel korku başlayacak – küresel kıtlık kaçınılmaz. Rusya ve Ukrayna, tahılın dünyadaki ana tedarikçileriydi. Bu yılki hasat daha az olacak ve lojistik sorunları felakete yol açacak. [Bunun küresel kıtlıkla sonuçlanacağına katılmıyorum.]

Yetkili kişileri bu operasyonu yürütmeye devam ettirme kararı almaya neyin sevk ettiğini söyleyemem ancak şimdi metodik olarak bizi [FSB-Rusya Federal Güvenlik Servisi] suçluyorlar. Analizimiz nedeniyle azarlanıyoruz. Son zamanlarda, daha fazla rapor hazırlamak için giderek daha fazla baskı görüyoruz. Tüm bu siyasi danışmanlar, politikacılar ve siyaseten etkin güçler, kaosa neden oluyor. En önemlisi, kimse böyle bir savaş olacağını bilmiyordu – herkesten gizlendi. Örneğin, bir meteor fırtınasının çeşitli nedenlerini ve sonuçlarını analiz etmeniz isteniyor. [Burada büyük olasılıkla Batı’nın yaptırımlarını kastediyor] Saldırı şeklini araştırıyorsunuz. “Bu bir varsayımdan ibarettir, ayrıntıya boğulmayın” dendiği için raporun sadece bir onay kutusu olarak tasarlandığını anlıyorsunuz. Analizin sonuçları Rusya için olumlu olmalıdır, aksi takdirde temelde iyi iş yapmadığınız için sorgulanırsınız. Bu nedenle, belirli bir saldırı türünün etkilerini geçersiz kılmak için gerekli tüm önlemleri aldığımızı yazmalısınız. Çok fazla çalışıyoruz. Ama sonra varsayımın gerçeğe dönüştüğü ortaya çıktı ve bu varsayım üzerinde yaptığımız analiz tamamen çöp oldu.

Bu yüzden yaptırımlara bir cevabımız yok.

Kimse böyle bir savaş olacağını bilmiyordu, bu yüzden kimse yaptırımlara hazırlıklı değildi.

Sır perdesinin öte tarafındaki herkes, karanlıkta tutulduğuna göre, buna nasıl hazırlanabiliriz?

Kadirov çıldırdı!

Kadirov çıldırdı. Onun Kiev’deki ekibiyle ilgili Ukraynalıların FSB’den istihbarat aldıklarına dair dezenformasyonlar nedeniyle onunla bir çatışmaya çok yakındık. Birlikleri daha savaşmaya başlamadan parçalara ayrıldı ve tamamen yok oldu. Ukrayna’ya bir FSB sızıntısı olup olmadığına dair herhangi bir bilgim yok, bir sızıntı varsa da buna % 1-2 olasılık verirdim ancak bu olasılığı tamamen dışlayamazdım.

Kadirov toynaklarıyla yeri dövüyor. Kendi maceraları var. Yenilmez diye bir ün kazandı ama bir kez düşerse kendi halkı onu ortadan kaldıracak.

Blitzkrieg’imiz tamamen çöktü

Blitzkrieg’imiz[i] tamamen çöktü. Görevi tamamlamak imkânsız: Teorik olarak Zelenski ve milletvekilleri ile tüm kilit binalar ilk üç gün içinde ele geçirilseydi ve ülkeye teslim olduklarına ilişkin bir teslim bildirisi okumak zorunda kalsalardı, Ukrayna’nın direnişi büyük olasılıkla minimum düzeydeyken çözülürdü. Ama sonra ne olacak? Bu ideal sonuçta bile çözülemeyen bir sorun vardı: Görüşmelerimizin muhatabı kim?

Zelenski’yi çıkarırsak

Zelenski’yi çıkarırsak anlaşmayı kim imzalayacak? Zelenski çıkarıldıktan sonra bu anlaşmanın bir değeri yok.

ОПЗЖ [Ukrayna’da Rusya ile işbirliği yapan Muhalefet Partisi] işbirliği yapmayı reddetti. Korkak Medveçuk kaçtı. Başka bir lider var, Boyko ama o da reddetti; kendi halkı bile onu anlamayacak. Tsaryova’yı geri getirmek istedi ama Rusya’da bizimkiler bile ona karşı. Yanukoviç’i geri getirmek mi? Ama nasıl? Eğer işgal edemeyeceksek yeni kurulan hükümet biz gider gitmez 10 dakika içinde devrilir.

İşgal etmek mi?

İşgal etmek mi? Bu kadar insanı nereden bulacağız? Komuta merkezi, askeri polis, karşı istihbarat, güvenlik – Ukraynalıların minimum direnişinde bile, tedarik ve lojistik dahil olmak üzere 500.000’den fazla kişiye ihtiyacımız olacak. Bir kural var, eğer kalitesiz liderliği, nicelikle örtmeye çalışırsanız her şeyi daha da kötü hale getirirsiniz. Ve tekrar ediyorum, ideal senaryoda sorun bu olurdu ki ideal senaryo yok.

Peki şimdi ne olacak?

Peki şimdi ne olacak? Genel seferberliği iki nedenden dolayı ilan edemeyiz:

1) Seferberlik Rusya’nın içindeki durumu bozacaktır: siyasi, ekonomik ve sosyal açıdan.

2) Lojistiğimiz bugün zaten aşırı yayılmıştır. Ukrayna’ya çok büyük bir birlik göndererek ne elde edebiliriz? Ukrayna – bölgesel olarak muazzam bir ülke ve bize karşı nefretleri astronomik. Yollarımız bu tür konvoyların ikmalini karşılayamaz ve her şey durma noktasına gelir. Ve mevcut kaos içindeki yönetimle bunu başaramayız.

Bu iki nedenden sadece biri bile her şeyi yıkmak için yeterliyken ikisi de aynı anda bulunmakta.

Rus askeri kayıpları

Gerçek Rus askeri kayıplarını bilmiyorum; kimse bilmiyor. İlk 2 gün bazı bilgiler vardı ancak şimdi Ukrayna’da neler olduğunu kimse bilmiyor. Koskoca tümenlerle bağlantıyı kaybettik (!!) Yeniden temas kurabilirler veya bir saldırı altında dağılabilirler. Komutanlar bile kaç kişinin öldüğünü, yaralandığını veya esir alındığını bilmiyor. Toplam ölü kesinlikle binlerce, belki 10.000, belki 5000 ya da sadece 2,000. Ama bizim komutanlarımız dahil kimse bilmiyor. Muhtemelen 10.000’e daha yakın. Ve DNR &LNR’deki kayıpları saymayacağız.

Zelenski’yi öldürsek…

Şimdi Zelensky’yi öldürsek de esir alsak da hiçbir şey değişmeyecek. Bize karşı nefret seviyesi Çeçenistan’dakine benziyor.

Ve şimdi, Ukrayna’da bizim yandaşlarımız bile alenen bize karşı:  Her şey en üstte (Rusya’da) planlandığı için; bize, böyle bir senaryonun ancak ilk önce bize saldırıldığı takdirde gerçekleşeceği, barış yoluyla bir sonuç almak amacıyla pazarlık yapmak için tehditlerimizi en üst düzeye çıkarmamız gerektiği söylendiği için, Ukrayna’yı işgal etmeyi hiç düşünmeden Zelenski’ye karşı protestolar hazırlatıyorduk. Şimdi bizimkiler de şaşlın ve aleyhimize döndüler.

Şimdi, Ukrayna’daki sivil kayıplar geometrik bir örüntüyle artacak ve bize karşı direniş daha da güçlenecek. Piyadeler zaten şehirlere girmeye çalıştı – 20 paraşütçü gruptan sadece birinin “geçici” başarısı vardı. Musul’un işgalini hatırlayın – bu bir kuraldır – her ülkede olur, yeni bir şey değil.

Kuşatma mı?

Kuşatma mı? Avrupa’da -son on yıllarda Sırbistan en iyi örnektir- şehirler yıllarca kuşatma altında işlevsel kalabilir.

Avrupa’dan Ukrayna’ya insanî yardım konvoyların gelmesi an meselesi.

Koşullu son tarihimiz Haziran. Koşullu çünkü Haziran ayında Rusya’da ekonomi kalmayacak – hiçbir şey kalmayacak. Genel olarak, gelecek hafta [Rusya’da] iki taraftan birine devrileceğiz, çünkü durum mevcut koşullar altında sürdürülemez.

Analizlerimiz yok, bu kaosta herhangi bir tahminde bulunamıyoruz, kimse kesin bir şey söyleyemeyecek [Rusya’da].

Sezgilerle hareket etmek, özellikle yüksek duygusallık içinde, işe yaramaz; bu bir poker oyunu değil. Ancak bazı seçeneklerin başarılı olacağı umuduyla bahislerimizin büyümesi gerekecek.

Basitçe yanlış hesaplamamız ve sonuç olarak her şeyi kaybetmemiz bir trajedidir.

Genel olarak, Rusya’nın bir çıkışı yok. Olası bir zafer için seçenek yok, sadece kayıplar var – hepsi bu.

Hızlı bir zafer elde etmek için “zayıf” Japonya’yı tekmelemeye karar verdiğimiz geçen yüzyıldaki hatamızı %100 tekrarladık ve bu, ordumuzu tam bir felaketin eşiğine getirdi Sonra muzaffer sona kadar bir savaş başlattık, sonra tekrar orduya eğitim için Bolşevikleri askere almaya başladık. Sonra bu pek tanınmayan Bolşevikler, savaş karşıtı sloganlar atmaya başladılar.

Düşman motive

Cepheye hükümlülerden oluşan askeri birlikler gönderdiğimize dair en ufak bir ipucu bile olmaması için her şeyi yaptık. Siyasi tutukluları ve sosyal olarak istenmeyenleri askere alırsanız, ordunun ahlaki ruhu olumsuzlaşacaktır.

Düşman motive. Korkunç derecede motive. Nasıl savaşılacağını biliyor, Birçok yetenekli komutanları, silahları ve destekleri var. Dünyadaki insan felaketinin bir örneğini oluşturacağız.

Sözde Donbas Krizi

En çok korktuğumuz şey: Üst kademe, eski sorunları yeni sorunlarla maskelemeye çalışıyor. Büyük ölçüde, bu nedenle 2014’te Donbass krizi çıktı . Batı’yı Kırım’daki Rus Baharı’ndan uzaklaştırmamız gerekiyordu, bu yüzden sözde Donbas krizi tüm dikkatleri çekmek için kullanıldı ve bir pazarlık kozu hâline getirildi. Ama daha büyük sorunlar orada başladı. Ardından Erdoğan’a Güney Akımı’ndan [gaz] 4 boru alması için baskı yapmaya karar verdik ve Suriye’ye girdik. Bu, Süleymani’nin [İslam Devrim Muhafızları] kendi sorunlarını çözmek için bize, bilerek yanlış bilgi vermesinden sonra oldu.

Sonuç olarak, Kırım’la ilgili sorunu çözemedik ve Donbas’ın sorunları ortadan kalkmadı. Güney Akımı 2 boruya (gaza) düşürüldü ve Suriye sorunu havada kaldı – biz ayrılırsak Esad devrilecek; aptal gibi görüneceğiz. Orada kalmak zor ve anlamsız.

Ukrayna Blitzkrieg’i

“Ukrayna Blitzkrieg”ini kim ortaya attı bilmiyorum. Tüm gerçek girdileri elde etmiş olsaydık, en azından ilk planın tartışılabilir olduğunu ve bu kadar şeyin yeniden değerlendirilmesi gerektiğini belirtecektik. Birçok şey yeniden değerlendirilmeli.

Şimdi boğazımıza kadar pisliğin içine batıyoruz ve ne yapacağımızı bilmiyoruz. “Denazifikasyon” ve “demilitarizasyon” analitik kategoriler değildir çünkü hedeflerin karşılanmasının değerlendirilebileceği somut olarak formüle edilmiş parametreleri yoktur.

“Z”miz Gamalı Haç’a eşit olacak.

Şimdi, akli dengesi bozuk bir danışmanın, üst yönetimi Avrupa’yı yaptırımları gevşetmeleri için harple tehdit etmeye ikna etmesini bekliyoruz. Ya yaptırımları gevşetecekler ya da savaş! Ya Batı reddederse? Bu durumda, tıpkı 1939’daki Hitler gibi gerçek bir uluslararası çatışmanın içine çekileceğimizi göz ardı edemem. “Z”miz Gamalı Haç’a eşit olacak.

Yerelleştirilmiş bir nükleer saldırı olasılığı var mı? Evet. Herhangi bir askerî amaç için değil. Savunmanın ihlaline böyle bir silahın bir faydası olmaz. Ama amaç herkesi [Batı] korkutmak.

Ukrayna gizlice nükleer silah inşa ediyor

Her şeyi, tüm sorumluluğu Ukrayna’ya yıkacağımız bir senaryo yaratmak için ileri sürüyoruz. Narişkin [Rusya Dış İstihbarat Servisi Direktörü] ve SVR’si, Ukrayna’nın gizlice nükleer silah inşa ettiğini kanıtlamak için toprağı kazıyor. Daha önce analiz ettiğimiz ve kapattığımız defteri yeniden açıyorlar. Uzmanların ve Uranyum’un herhangi bir kanıtını ve varlığını uyduramayız. Ukrayna’nın bir ton tükenmiş 238 izotopu var – bu hiçbir şey. Üretim süreci öyle bir şeydir ki bunu gizlice yürütemezsiniz.

Kirli bir bomba gizlice yaratılamaz. Ukrayna’nın eski nükleer santralleri malzemeyi sadece en az miktarda yan ürün olarak üretebilir. Amerikalılar, MAGATE’lei bu santralleri o kadar çok gözlüyor ki bu konuda konuşmak bile aptalca.

90’ların aç günleri kapıda

Bir hafta sonra ne başlayacak biliyor musunuz? Hadi iki haftada anlaşalım. O kadar mahvolacağız ki 90’ların aç günlerini yad etmeye başlayacağız. Piyasalar kapatılırken Nabiullina doğru adımları atıyormuş gibi görünüyor ancak bu bir geminin, delik deşik gövdesini su almasın diye parmaklarınızla tıkamaya çalışmak gibi. Durum her hâlükârda ve daha da şiddetli bir şekilde görünecek. Artık 3, 5 veya 7 gün içinde hiçbir şey çözülmeyecek.

Sonra…

Sonra, Suriye. “Çocuklar, bekleyin, Ukrayna’da her şey sona erecek ve sonra Suriye’deki konumlarımızı güçlendireceğiz.” Ve şimdi her an orada konuşlu birliğimizin kaynakları tükenebilir ve sonra anlamsız bir sıcaklık gelecektir. Türkiye boğazı kapatıyor ve Suriye’ye hava yoluyla malzeme göndermek, sobaya kâğıt para atarak ısınmak gibi bir şey. Lütfen dikkat edin: Bunların hepsi aynı anda oluyor ve analiz için hepsini tek bir yığın halinde toplamaya bile zamanımız yok. Şu anki konumumuz 1943-1944’teki Almanya gibi – ancak Ukrayna’daki başlangıç konumumuz bu.

Bazen bu fazla çalışmanın içinde kayboluyorum, bazen bu sadece bir rüyaymış gibi ve her şey eskisiymiş gibi hissediyorum.

Hapishaneler…

Hapishaneler daha kötü olacak. Cevizlerinizi kanatana kadar sıkmaya başlayacaklar [Hapishanelerde baskının artacağını söylüyor. Rusların barış yanlılarını tutuklamalarına atıf]. Her yerde. Dürüst olmak gerekirse, tamamen teknik olarak, durumun kontrolünü sağlamanın tek yolu budur. Zaten tam seferberlik modundayız ancak bu modda uzun süre kalamayız ancak takvimimiz bilinmiyor ve şartlar daha da kötüleşecek. Seferberlik yönetişimi çığırından çıkartır.B

Meğer maratona kaydolmuşuz

Ve sadece hayal edin: 100 m sprint koşabilirsiniz, ancak bunu bir de maratonda deneyin.

Böylece, Ukrayna sorununa 100 m sprinte gidiyormuşuz gibi saldırdık ama bir maratona kaydolduğumuz ortaya çıktı ve bu, mevcut olaylara oldukça kısa bir genel bakıştır.

Kırmızı düğme ve fedakârlık

Bir kinaye daha yapayım, Putin’in tüm dünyayı yok etmek için kırmızı düğmeye basacağına inanmıyorum.

Birincisi, karar veren tek bir kişi değil ve onlardan birisi reddedecek. Orada bir sürü insan var ve tek bir “kırmızı” düğme yok.

İkincisi, gerçekten düzgün çalıştığına dair bazı şüpheler var. Deneyimler, kontrol prosedürleri ne kadar şeffaf olursa sorunları tanımlamanın o kadar kolay olduğunu göstermektedir. Kimin neyi ve nasıl kontrol ettiğinin belirsiz olduğu ancak raporların her zaman kabadayılıklarla dolu olduğu yer, her zaman sorunların olduğu yerdir. “Kırmızı düğme” sisteminin bildirilen verilere göre işediğinden emin değilim. Ayrıca, plütonyum yakıtı her 10 yılda bir yenilenmek zorundadır.

Üçüncüsü ve bu en iğrenç ve üzücü olanı, ben şahsen Putin’in en yakın bakanlarının ve danışmanlarının bile yakınında olmasına izin vermediği bir ruh hâlinde, kendini feda etme iradesine inanmıyorum. Bu davranışının, COVID korkusundan mı yoksa olası bir suikastten mi kaynaklandığı önemli değil. Eğer en güvenilir insanların size yaklaşmasından korkuyorsanız, o zaman kendinizi ve sizin için en değerli olanları yok etmeyi nasıl seçebilirsiniz?

[i] Blitzkrieg ya da yıldırım harbi, II. Dünya Savaşı sırasında Almanların temel savaş doktrinidir.^[1]Doktrinin amacı hızlı ve ani saldırılarla, düşmanın düzenli bir savunma kurmasını engelleyip sonra da hızlı bir şekilde yok etmektir. https://tr.wikipedia.org/wiki/Blitzkrieg

Pandoranın kutusu Ukrayna yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Alfabeyi kutsallaştırmak yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

1. Bakü Türkoloji Kongresinde Mehmet Fuat Köprülü ve Hüseyinzade Ali

Ufkun da ötesini görebilmek…

Bugün sıkça tartıştığımız konulardan biri alfabe. Latin harflerinin kabulünün bizi Müslümanlıktan çıkardığını sanan, neyi muhafaza edip etmeyeceğini bilmeyen bir grup muhafazakâr ve bu grubu sürekli yönlendiren derin fesli bir münevver(?) takımı bu tartışmayı sürekli sıcak tutar. Hayatında Latin alfabesiyle kitap okumamış bu muhafazakâr kitle, “Bizi kültürümüzden kopardılar.”, “Dedelerimizin mezarını okuyamıyoruz.” diye yakınıp durur. Bu grup sosyal ve kültürel değişimlerin akşamdan sabaha gerçekleşebileceğini sanacak kadar bilinçsizdir. Oysa her sosyal ve kültürel değişim uzun süren tartışmalar, mücadeleler sonunda gerçekleşir. Her 1 Kasım, bu kitlenin karın ağrılarını azdırır.

Her ne kadar Latin alfabesi adıyla tanınsa da kanunda Yeni Türk Harfleri olarak geçen bu alfabe değişikliği aslında sadece bir kültürel hamle değildir. Mustafa Kemal Atatürk, kendi söylediği “Yolunda yürüyen bir yolcunun yalnız ufku görmesi kâfi değildir. Muhakkak ufkun ötesini de görmesi ve bilmesi lâzımdır.” sözüne uygun olarak yapar bu hamleyi. Nasıl mı?

Çar ya da yoldaş fark etmez!

Türkiye Cumhuriyeti’nde yapılan Latin alfabesine geçiş hamlesi öyle küçümsenecek basit bir hareket değildir. 19. yüzyılın sonları ve 20. yüzyılın başlarında, Anadolu topraklarında alfabe reformu tartışılırken İdil-Ural Türkleri arasında da bu tartışma sürer.

Eğitimin çağdaşlaştırılması, Arap alfabesinin öğretim, basım ve yayımda getirdiği güçlükler alfabenin reformu konusunda aydınların tartıştığı konular arasındadır. Azerbaycan aydınlarının başlattığı Latinleştirme çalışmalarını, Kazak ve Tatar aydınlar eleştiriyordu. Türkçülük fikirlerinin temsilcisi olan İsmail Gaspıralı’nın “Dilde, fikirde, işte birlik!” şeklinde formülleştirilebilecek Türk birliği idealine darbe vurulacağı kaygısı bu eleştirilerin ortak noktasıydı.

Ruslar, Çarlık döneminde özellikle Türk halklarının üzerine Hristiyanlık ve misyonerlik etkinlikleri ile gitmişti. Bu etkinlikler karşısında, millî kimliklerini korumak için dinî kimliklerine sarılan Türkler açısından Arap alfabesinin korunması da önemliydi. Örneğin, Zakir ve Şakir Remiyev kardeşler, Arap harflerinden farklı görünmeyecek fakat okuma ve yazma zorluklarını ortadan kaldıracak tek tip bir Arap alfabesini önermişlerdi.

Siyaset satrançtır

Birinci Dünya Savaşı ve Bolşevik Devrimi sonrasında Hristiyan misyonerlerin yerini homosovyeticus yaratmaya çalışan Sovyet propagandistleri aldı. Bu dönemde Latin alfabesini savunan aydınlar kadar, Kiril alfabesini de savunan M. N Kulayev, İbray Altınsarin, Çokan Velihanov gibi aydınlar da çıkmıştır. Sovyetler, Türk aydınları arasındaki bu tartışmalarda Latin alfabesi tarafında yer almıştı. Burada Sovyetlerin çok iyi niyetli olduğu söylenemez. Aralarında kültür bağı bulunan Türk topluluklarını bu bağdan koparmak için Arap alfabesi ciddi bir engeldi. 1922’de Latin alfabesine geçen Azerbaycan, Lenin tarafından desteklenir. 1926’da Bakü Türkoloji Kongresi’nde alfabe konusu ciddi tartışmalara neden olur. Kongrede Kazan Türklerinin temsilcisi Alimcan Şeref ayrıntılı bir rapor sunar ve Latin alfabesine geçilmemesi gerektiğini savunur.

Kongreden Sovyetlerin istediği biçimde Latin alfabesine geçiş kararı çıkar. Kazan delegeleriyle birlikte, 7 kişi red oyu kullanırken Türkiye Cumhuriyeti delegesi Fuad Köprülü, çekimser oy kullanır. Ayaz İshakî ve Zeki Velidî Togan, Latin alfabesi fikrini Anadolu Türklüğü ile Türk toplulukları arasındaki bağın kopacağı endişesiyle eleştirirler. Sovyetler Birliği, 1927’de Türk topluluklarının dillerinin ses özelliklerine uygun düşecek bir alfabenin oluşturulması için komisyon kurulmasını ister. Komisyonun çalışmaları sonucunda 1929’da Türk topluluklarında Latin alfabesinin kullanılmasını emreden kanunu çıkarır. 1927’den sonra Türk toplulukları Latin alfabesini kullanmaya başlar.

Mustafa Kemal Atatürk, burada Sovyetlere şah çeker. Bakü Türkoloji Kongresi’nin sonuçlarını ve Sovyetlerin hamlelerini yorumlamıştır. Türk topluluklarının kullandıkları alfabeler de incelenerek Türkiye Cumhuriyeti’nde, 1928’de Latin alfabesi kullanılmaya başlanır. Böylece hem 75 yıllık tartışmayı sonuçlandırır hem de zamanlamasını Sovyetlerin ayrıştırma ve koparma politikasına göre ayarlar. Böylece Sovyetlerdeki Türk toplulukları ile bağ kesilmeyecek hem de sorun ve tartışma yaratan Arap alfabesinden de kurtulunmuş olacaktır.

Stalin Atatürk’e karşı

Stalin

Lenin’in ölümü ve II. Dünya Savaşı şartlarında Stalin’in başa geçmesi, Sovyet politikalarını derinden etkiler. 1930’da Komünist Partisi 16. Kongresi’nde, ulusal kültürlerin ortak dil ve kültürle kaynaşması kararı alınır. Ortak dil ve kültür, Rusça ve Rus kültürüdür. 1932’de ulusal kültürler için poligrafık -çok şekilli- alfabeler hazırlanması görüşü öne çıkmaya başlar. 1933’te Sovyet rejimi, Latin alfabesinin Türk lehçelerinin Rusçaya ve Rus kültürüne yaklaşması önünde engel olduğuna karar verir. 1938’den itibaren –tarihe dikkat edin– Sovyetlerin dört bir tarafında Latin alfabesini terk toplantıları düzenlenir, çeşitli propaganda teknikleriyle de halkın desteği olduğu kanısı uyandırılır.

Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ün Sovyetlere “şah” çekmesinin ardından Rusya’da siyasî hava değişir. Bu dönemde, Rusya’nın milliyetçi politikalarına uygun olarak Türk topluluklarının alfabelerinin değiştirilmeye başlanması manidardır. Emperyalizme karşı en büyük silahlı direnişi veren ve zafer kazanan Anadolu Türklüğü hem dış Türkleri cesaretlendirir hem de onlardan cesaret alarak 75 yıllık tartışmayı Latin alfabesiyle sonuçlandırır. 1927-1940 yılları arasında Latin alfabesini kullanan Türk toplulukları 1939’dan itibaren kendileri için ayrı ayrı hazırlanmış, aralarındaki bağları koparacak Kiril alfabesine geçmeye başlar. Stalin’in Latin alfabesine karşı aldığı tavır 1938’den sonra eylemli bir hâle dönüşür.

1938, Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ün öldüğü yıldır. Artık Türk topluluklarını etkileyecek figür ortadan kalkmıştır. Tıpkı Hitler’in savaşı başlatmak isteyen komutanlarına Mustafa Kemal gibi bir lider yaşarken savaşa girmenin ahmaklık olacağını söylemesine benzer bir şekilde, Stalin de O öldükten sonra eritme programını başlatır. Türk yurtlarının Kiril alfabesi esareti ise 50 yıl sürer. 20. yüzyılın sonlarına doğru Sovyetlerin çöküşüyle birlikte bağımsızlıklarını ya da özerkliklerini kazanan Türk devletleri birer birer Latin alfabesini yeniden kullanmaya başlarlar.

Bugün Türk cumhuriyetleri tek tek Latin temelli alfabeleri kabul etmeye devam ettikçe Gazi’nin bir yerlerde, dudaklarına o çocuksu ve muzır gülümsemesini takmış “Mat!” dediğini duyar gibiyim.

Şah Mat yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Ahmet Bican Ercilasun: Divânu Lugâti’t-Türk’teki şiirler ve atasözleri yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Cüce Sözcüğünün Monografisi-Dr. Kürşat Efe

Bilimde monografik çalışmaların önemi büyüktür. Bir konuyu derinlemesine ele alıp her yönüyle inceleyen monografik çalışmalar diğer araştırmacılara büyük resmi görmeleri konusunda paha biçilemez veri ve bulguları sağlarlar. Bir bütünü ele almaktansa bütünün parçaları üzerine odaklanan araştırmacıların tek tek çabaları bütünün algılanmasında ve yorumlanmasında daha işlevli olur.

Amasya Üniversitesi Türk Dili ve Edebiyatı Bölümü Öğretim Üyesi  Dr. Kürşat Efe ‘Cüce Sözcüğünün Monografisi’ adlı çalışmasıyla ‘cüce’ kelimesi ve kavram alanı üzerinden dünyanın en kadim ve en yaygın dillerinden biri olan Türkçeye, dönemlerine ve kullanım alanlarına ışık tutuyor.

‘Cüce’ sözcüğünün köken bilgisinin (etimolojisinin) yanında tarihî gelişimi, hayata, dile ve edebiyata yansımaları, bilim dallarındaki kullanım alanlarının ele alındığı çalışma, Türkiye’de bir sözcük üzerine derinlemesine yapılan nadir çalışmalardandır.

Çalışmaya konu olan ‘cüce’ sözcüğü  ayrıntılı şekilde ele alınmış, dildeki kullanımları,edebî metinlerdeki yansımaları yanında tıp, bitki, hayvan, uzay bilimlerindeki kullanımları için birçok yayın incelenerek bütünlüklü bir görünüm sunulmuştur.

Tarihî metinlerden bilimsel yayınlara kadar geniş evrende yapılan taramanın sonuçları sözcüğün tarihî gelişimi, sözlüklerdeki durumları, kökeni, edebî ürünlerdeki ve diğer bilim dallarındaki kullanımları hakkındaki verilerle derinlemesine değerlendirilmiştir.  Çalışmada  ‘cüce’ sözcüğünün kavram ve kullanım alanlarının belirlenmiş, sözcükle ilişkili  bağlantılı başka sözcükler de araştırılarak eş ve art zamanlı olarak sözcüğün gelişimi ve yayılımı belirlenmiştir.

Cüce sözcüğünün monografisi yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Zakir Kerimli-MGT İdare Heyeti Üyesi

Bakü’de Milliyetçi Gençler Teşkilatı Yönetim Kurulu Üyesi Zakir Kerimli’ye 15 gün hapis cezası verildi.

Milliyetçi Gençler Teşkilatı’nın Yönetim Kurulu Üyesi olan Zakir Kerimli teşkilata gözdağı vermek için hapse atılmıştır. Çarşamba günü öğle saatlerinde Milliyetçi Gençler Teşkilatı’nın Yönetim Kurulu üyesi Zakir Kerimli okuduğu üniversiteden sivil polisler tarafından alınarak Yasamal İlçesinde 28. Polis karakoluna götürülmüştür. Mahkeme kararıyla Zakir Kerimli’ye 15 gün hapis cezası verilmiştir. Suçu ise Türkçü olması Türkçü bir teşkilatta üye olmasıdır. Azerbaycan’da yeni nesil Milliyetçi Hareketin önderi MGT’ye karşı yıllardır bu politika uygulanmaktadır. Zakir Kerimli’ye özgürlük…

Milliyetçi Gençler Teşkilatı Yönetim Kurulu Üyesi Zakir Kerimli’ye 15 Gün Hapis Cezası yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Noman Çelebicihan-Kırım Tatarlarının yolbaşçısı

Kırım Tatarlarının tarihi yolbaşçısı, Kırım Başbakanı, Kırım ve Doğu Avrupa Müslümanları Müftüsü, 23 Şubat 1918 tarihinde Bolşevikler tarafından şehit edilen, Antlı Şehidimiz Noman Çelebicihan ile sürgün, göç ve işgal şehitlerimiz ruhuna ve işgal altında bulunan Kırım’da, kaçırılan ve tutuklanan vatandaşlarımızın hürriyetlerine kavuşması için okunacak duaya davet ediyoruz.

YER: Ankara Hacı Bayram-ı Velî Camii

TARİH: 22 Şubat 2019 Cuma

SAAT: Akşam ile Yatsı namazı arası

İşgal altındaki Kırım için duaya davet yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

powered by Advanced iFrame

Türkmen lider Erşat Salihi: Kerkük’te özel kuvvvetleri görmekten memnuniyet duyuyoruz yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Prof. Dr. Alimcan İNAYET- Türkiye, Doğu Türkistan’ın son umududur.

Son zamanlarda Doğu Türkistan’da yaşanan olayları Çin’in toprak bütünlüğüne saldıran CIA gibi kurumlara ve onların uzantısı olan FETÖ gibi gruplara bağlamak gibi bir algı oluşturulmaya çalışılıyor. Bölgede yaşanan olaylara bu gözlükle bakmak belki mümkündür; ancak oradaki Türkleri marjinalleştiren güç kimdir? Peki, bu durum gerçek olsa bile, orada yaşanan olaylar karşısında uygulanan politikaların haklı olduğu söylenebilir mi?

Mesleğimiz gereği, akademik amaçlarla Çin’e giden meslektaşlarımızın ya da oradan gelenlerin bize anlattıkları, durumun vehametini gösterir durumda. Orada bulundukları sürece kendileriyle iletişim kuramamamız, ülkeye döndüklerinde orada yaşadıklarını ya da yaşananları, bir daha araştırma yapma imkânı bulamayacakları kaygısıyla açık açık ifade etmekten kaçınmaları, hatta bir akademisyenin Uygur eşinin alıkonulması olayların hiç de komplo teorilerindeki gibi olmadığını gösteriyor.

Konu hakkında Ege Üniversitesi Türk Dünyası Araştırmaları Enstitüsü Türk Dünyası Araştırmaları Türk Folklorü Ana Bilim Dalı öğretim üyesi Prof. Dr. Alimcan İnayet’in açıklamalarını önemli görüyoruz. İnayet, bir Uygur Türk’ü olması ve uzmanlığının Uygur dili ve edebiyatı olması nedeniyle bölgeyi en iyi tanıyanlardan biridir.

Prof. Dr. Alimcan İnayet’in açıklaması

“Aziz kardeşlerim,
21. yüzyılda yaşadığımız bugünlerde Doğu Türkistan’da Çin tarafından kurulan Nazi kampları benzeri toplama kamplarında milyonlarca Müslüman Türk insan tasavvurunu aşan akıl almaz zulme tabi tutulmaktadır.

Yüzlerce tanınmış akademisyen arkadaşımız, şair ve yazarımız, sanatçımız “eğitim kampları“nda zorla tutulmaktadır. Komünist Çin yönetimi insanlık dışı baskı ve işkencelerle Türklere, Çin milli kimliğini dayatmaktadır. Amaç Türkü irkî, kültürel ve zihinsel açıdan asimile etmek, Sultan Satuk Buğrahan, Kaşgarlı Mahmud, Yusuf Has Hacib, Hoca Ahmet Yesevilerin yurdunu ebedi Çin toprağı haline getirmek ve Türk kültürünün beslendiği kaynağı kurutup Türk milli kimliğinin temelini sarsmaktır.

Hal böyle iken, Türkiye’de milliyetçi iddiasını taşıyan bazı gazete ve köşe yazarları anlaşılmaz bir biçimde Çin savunuculuğuna soyunmakta, Doğu Türkistan’da olup bitenleri CIA yalanı olduğunu iddia etmektedirler.

Askerler, polisler ve memurlar olmak üzere 1 milyon 120 bin Çinlinin çoğunluğu Müslüman Türklerden oluşan 1 milyon 690 bin hanede konakladığını Çin resmi gazeteleri yazarken, bu gazete ve köşe yazarları bunları görmezden gelerek Doğu Türkistanlı Türkleri yalancı, iftiracı, uydurmacı, CIA ajanı, hatta FETÖcü diye suçlamaya çalışmaktadırlar. Bunlara göre, Birleşmiş Milletler yalan söylüyor, Doğu Türkistan’da yaşayanlar yalan söylüyorlar. Eğer bugün Doğu Türkistan’da ABD ya da CIA’nın kullanabileceği bir durum ortaya çıkmışsa, bunun sorumlusu Çin komünist yönetimidir, onun asimilasyon hedefli etnik ve ateizm hedefli din politikasıdır.

Şunun bilinmesi gerekir ki Doğu Türkistanlı Türkler Türkiye ile Çin arasındaki ekonomik ve kültürel ilişkileri bozmak niyetinde değildir, onların Türkiye Cumhuriyeti devletinden istediği tek şey, adaletsizliğe ve zulme karşı bir ses vermesi, haksızlığa karşı haklının, zalime karşı mazlumun yanında olduğunu ortaya koyması, Filistinli mazlum Müslümanlara gösterilen ilginin yüzde birinin Doğu Türkistanlı Müslüman Türklere de göstermesidir.

Türkiye, Doğu Türkistan Türklerinin son umududur. Damarlarında Türk kanı akan her Türk’ün Çin zulmüne dur demesi gerekmektedir. Aklın, ahlakın ve vicdanın sesi budur.”

Prof. Dr. Alimcan İnayet: Türkiye, Doğu Türkistan Türklerinin son umududur! yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.