İhtiyar adam da genç adamın gözlerindeki  mânâyı okumaya gayret etti. Bu yakışıklı, solgun benizli, bezgin görünen genç adamın gözleri de “ elimizden kurtuldun, başımızı belâdan belâya sokan ihtiyar… Şu yorgun yüreğim seni asla affetmeyecek. Ne yapayım ki seni huzuruma kabul etmek zorundayım!” der gibiydi.

Genç adamın zarif ve soğuk tavırları karşısında yaşlı adam çok kaba, çok sıradan kalıyordu.

İki karşı gücü temsilen yüz yüze idiler.

Yaşlı olan hırsın, iktidarın, zaferlere, yenmeye olan tutkulu aşkın esiri idi. Her şeye ve her yere hâkim bir iktidarın sahibi olmak üzere yola koyulmuş, ancak kendince çok aza razı gelmek zorunda kalmıştı.

Genç adam yüz yılların yorgunu idi. Ne maceralardan bu ana gelinmişti. Ne büyük zaferlerle taçlanmıştı geçmişi ve bu geçmişte dünya tarihine atılan ne muhteşem imzalar vardı…

Lâkin gencecik olmasına rağmen bedenen çok yorgundu.

İhtiyar yavaş adımlarla geldi,  genç adamın önünde düz çöktü. Her emrini ve teklifini kabul ettiğini söyleyip ona tabi olduğunu süslü sözlerle dile getirmeye çalıştı.

Geniş salonda güya gün görmüş, yaşlı, orta yaşa gelmiş  insanlar  büyük bir dikkatle iki adama bakıyordu. O iki insan dede torun gibiydiler.

Göz göze geldiklerinde ne yaşın önemi kaldı, ne hırsın, ne yorgunluğun, ne iktidar tutkusunun. Ortada sesiz ve kararlı, karanlık bir ruh gibi dolaşan şey ihanetin affedilmez ağırlığı idi.

Şimdi bu çok büyük ihanete rağmen yapılacak pek bir şey yoktu kabulden başka.

Devletlerin depremler geçirmesi, kanlı hesaplaşmalar,   binlerce insanın hayatı, bir sürü felaketin art arda yaşanması, ağır iktisadi faturalar bu ihtiyar adamın hırsını söndürememiş, iktidar tutkusunu dindirememişti.

Genç adam da kendine miras olan, adeta kucağına doğduğu felaketler yumağından dolayı bu çileli yolda yürümek zorunda olduğunu biliyordu.

Zorunlu bir törendi bu, neticesi mecburiyetten doğan, asla istenilmeyen bir aftı.

İhtiyar adam ayağa kalktığında salondakiler belli belirsiz gülümsediler sanki.   Bu büyük hengâme bitmiş, ortalık bir müddet de olsa durulmuştu ya da öyle görünüyordu.

Genç adam düşündü, babası bu ihtiyar ile uğraşırken  ölmüştü.  Bu adam  huzurlu geçirebileceği en güzel yıllarını kâbusa çevirmişti.

Bu hadiseden üç yıl sonra ihtiyar adam  bunak ve aklı gitmiş olarak öldü.  Belki de   hırsının sonunda ölen binlerce insanın ahı tutmuştu, kim bilebilir ki Yüce Allah’tan başka…

Genç adam da sırtındaki o ağır yükü  fazla taşıyamadı. Babası gibi ciğerleri iflas etti ve daha çok gençken, 38 yaşında veremden terk-i dünya eyledi, Allah rahmet etsin…

Evet…

Bu genç adam kim miydi? Ya o yaşlı adam? Ne olmuştu da genç adamdan af diliyordu?

Zamanda yolculuğa hazırsanız tam 168 yıl öncesine gidelim, yani 1845 yılının İstanbul’una.

Saray elbette Osmanlı Sarayı,  o gencecik adam Osmanlı Sultanı  Abdülmecid…

Sultan Abdülmecid’i anlatmaya gerek yok… 38 yıl yaşamış ama Osmanlı’nın en buhranlı dönemlerinden biri de bu  zarif ve çok  şey yapmak isteyen, bu sebeple de çok yorgun düşen  genç Padişahın.

Ama önce bir özet yapalım döneme dair: Osmanlının başı isyanlarla belâda. Her zamanki gibi  Osmanlı’dan bir parça koparmak için ellerinden geleni yapıp her işimize  karışan Rusya’dan tutun  Avrupalısına kadar bütün kefere  dünyası peş peşe çıkan isyanlarda  büyük rol oynuyor.

Gelelim özür dileyen yaşlı adama. Elbette hemen tanıdınız: Kavalalı Mehmet Ali Paşa… Hepimiz biliriz  Osmanlı’yı neredeyse yıkma noktasına getiren Kavalalı’yı…

Okuması yazması olmayan,  bir adem Kavalalı. Ama cesur, çok akıllı ve tutku derecesinde hırslı.

Kader onu Mısır’a Napolyon’un işgaline karşı  savaşan milis kuvvetlerinin başı yapar ve çok başarılıdır. 1805 yılında Mısır Valisi olur.

Nasıl mı vali olur? İşte bu nokta çok ibret verici: Neredeyse şeytana papucunu ters giydirerek! Küçük bir misal verelim Kölemenleri toptan yok edişine dair: Vahabi isyanlarını bastırmak için sefere çıkma bahanedir. Tarihi kaynaklar bu hadiseyi şöyle yazar:

“Fakat kendisi Mısır’dan ayrıldığı takdirde Kölemenlerin kendisini arkadan vurup Mısır’a hakim olma ihtimalleri vardı. Bu ihtimal tamamen ortadan kaldırmak için «Cihâd ı Mukaddes» ilan ettiği       Vahhâbi seferine Kölemenleri de davet etti. Kölemenler gelince askerlerini kalede, kendilerini de bir ziyafet esnasında sarayda tamamen imha etti.(1)”Ardından Vahhâbi isyanını bastırır Kavalalı.

Ama…. Osmanlı’da dert bitmez ki! Rusya’nın kışkırtması ile Yunan isyanı başlar bu defa ve bu isyanda bölgedeki Türk Müslüman ahali katliama tabi tutulur.

Ve… Osmanlı kendi valisinden, yani Kavalalı’dan yardım ister.

Eh, artık Paşaya gün doğmuştur.  Mora valiliğini de ister. Karşılığında  oğlu İbrahim Paşa’nın komutasındaki ordunun Mora’ya gönderir. Böylece isyan kırılmaya yüz tutar.

Ancak….

Evet, derin bir nefes alıp hüzünle devam edelim satırlarımıza:  İngiltere, Fransa ve Rusya   Navarin Deniz Muharebesi’nde Osmanlı-Mısır donanmasını yakar!

Neticeyi biliyorsunuz: Osmanlı Devleti 1829 yılında Edirne Antlaşmasını imzalar ve Yunanistan bağımsız olur. Kavalalı’ya da Girit Valiliği düşmüştür!

Kavalı için bu teklif bir züldür, Osmanlı’ya isyan eder…

“Ne cesaret!” demeyin. Zira tayinle paşa yapılan kurnaz çarıklı erkan-ı harp  o ana kadar feleğin çemberinden pek çok defa geçmiş, dünyayı tanımış, batıdaki teknolojik, siyasal ve kültürel gelişmeyi çok yakından takip ederek Osmanlı’nın yapamadığını yapmıştır. Üstelik Osmanlı’nın zaaflarını, artık çaresiz olduğunu kesin bir şekilde fark etmiştir.

Kendince zaman Kavalalı zamanı olmalıdır! O dönemin politik guruplarını birbirine düşürerek bir hayli mesafe kat etmiştir. Artık çok iyi bir ordusu, o döneme göre çok iyi bir donanması,  son teknolojilerle kalkındırdığı bir coğrafyası, zenginleşen, kendini saygıyla benimseyen bir ahalisi vardır. Arap dünyası onu muhteşem bir sultan olarak kabullenmiştir. Özellikle Fransa ile özel bağları ve anlaşmaları vardır. Özün özü sadece bağımsızlığını ilan etmemiş bir devlettir!

Fransız keferesi bunu değerlendirmek ister, isyanı destekler elbette.

Filistin, Akka, Hatay’da Belen geçidi, Konya… Bu savaşlarda Osmanlı  Kavalalı karşısında çaresiz kalır.

Ordusu Kütahya önüne gelen (1833) Mehmet Ali Paşa’nın hedefleri çok yükselmiştir: Kendine ait “ yeni bir Osmanlı” neden olmasın?

Ne hazindir ki  II. Mahmut bu defa ona karşı bu ezeli düşmanın kapısını çalar, isyankâr Paşasına karşı yardım ister. Hünkâr İskelesi anlaşması karşılığında destek alır…

Rus-Osmanlı yakınlaşmasını tehlikeli bulan Avrupa kefereleri işin içine girerler ve zoraki bir anlaşma ile Mehmet Ali Paşa durdurulur. (Kütahya antlaşması 1833).

Ama kavga bitmez, Kavalalı’nın oğlu  İbrahim Paşa Osmanlı ordusunu Nizip’te perişan eder!

Nasıl etmesin ki! Osmanlı Ordusundaki komutanlar arasında tartışılan konuların satır başlarına bakalım:

«Cuma. günü harp etmek şer’an caiz değildir. »

«Haydut gibi baskın yapmak, hileye başvurmak Osmanlı şanına yakışmaz.»

«Sabahleyin de İbrahim Paşanın çemberi içinde kalacağız çekilelim» teklifine karşı görüş: «çekilmek şerefsizliktir.» (2)

Ve…

II. Mahmut veremden ve kederinden 57 yaşında can verir. Tahta gencecik Abdülmecit geçer. (1839)

Ama keferenin endişesi çok artmıştır. İki sebebi vardır. Birincisi Osmanlı- Rus yakınlaşması, ikincisi, daha da önemlisi her an batırabilecekleri bir Osmanlı yerine ufukta teknoloji ve ilmi takipte iyice üstün olan, kalkınmış, ordusu çok modern bir Mısır vardır!

Netice mi… Netice: İngiltere, Avusturya, Rusya ve Prusya arasında Londra antlaşması. Bu anlaşmayı  kabul eden Osmanlı’ bir ferman ile  “Ed-Devletü’t-Türkiyye” diye anılan Mısır’ın babadan oğula geçmek üzere Kavalalıya bırakır. İlavesi de Güney Suriye, Akkâ’nın hayatı boyu valiliği.

Bu teklifi kabul etmez  Paşa. Osmanlı  Kavalalı’yı azille asi ilan eder.

Kefere devletler-mecburen- Osmanlı’yı destekler. Kavalalı’ya rüyasını gördüğü büyük imparatorluk yerine valilikleri kabul düşer!

Lâkin Osmanlı’nın hali pür melali de açıkça ortaya çıkmıştır… Tehlike zamanında fark edilmemiş, başı bozuk bir maceraperestten  ağır bir isyan ve faturası çıkmıştır!

Osmanlı’ya karşı yapılan bütün isyanlarda  hep bu kefere parmağı ve parası vardır. Arap isyanlarında özellikle İngiliz altınları ve istihbarat örgütleri baş rol oynamadılar mı?  Hepsi Türkiye’yi arkadan hançerleyip kan üstüne iktidar kurdular, şu andaki durumları da, geçmişleri de ortada.

Adımlar çok planlı sinsice atıldı hep.

Kuruluşu Sevgili Atatürk’e nasip olan Türkiye’nin milli ve üniter yapısı hep engeldi kefere için.  Bu engeli yok etmek için durmadan oyunlar oynandı. Orta Doğu’da tek sağlam hedef vardı, o da Türkiye idi.

Hep çatışma içinde bırakıldı Sevgili Türkiye. Ama bu çatışmanın en belalısı Osmanlı’dan bu tarafa kaşıyıp oluk oluk kan akıttıkları Kürt kartı idi.

Biz hep unuttuk, ama kefere unutmadı,

Gelelim günümüzün Mısır’ına ve Orta Doğusuna… Keferenin politikasında milim değişiklik yok. Müslüman coğrafyalarının yağması devam etmeli, kardeş kardeşinin kanında boğulmalı, günümüzün Kavalalıları daha da çoğaltılmalı…

İhvan-ı Müslimin’i kendilerince ehlileştirdiklerini sandılar. Arap baharı palavrasından sonra ve bizdeki ılımlı İslam(!) düzenine benzer bir oyun oynamaya kalktılar. Ama Mursi kurnaz değildi, sırlarını faş edince ürktüler. Hemen tepelenmesi gerekiyordu, tüccar generallerin hışmına uğratıldı, Mısır  belirsizliğe doğru savruluyor…

Ürdün çantada keklikti. Filistin için El Fetih- Hamas kavgası daimi  çok iyi bir vezirdi bu kanlı satranç oyununda.

Suudi zaten avuçlarında tuttukları bir münafıktı, İslam coğrafyasında bir Truva atı idi.

Diğer devletleri saymaya gerek yok, sindirildiler, susturuldular, Irak kan gölü…

Katar mı? Şeyha Moza ile genç oğlu şimdilerde Türkiye’ye sırtını dönmek için fırsat kolluyor!

Suriye’yi Türkiye ile vurmaya kalktılar. Türkiye’yi maşa olarak kullanıp başına bu sıkıntıyı doladılar.

Pekiyi Türkiye ne yaptı?

Son on yılda büyük hülyalara dalan Devletlûlar neler mi yaptılar? Her şey ortada:

İçerde en stratejik kamu malları ve birikimleri satıldı, büyük çoğunluk yabancılarda! Telekom, limanlar, vatan toprakları v.s…

Ordunun beli kırıldı, savaşamaz noktaya geldi, gelecek!

Tarım bitme noktasına geldi, çiftçi kan ağlıyor.

Eğitim ve araştırma, bilimsel gelişme derseniz… Kaç buluş var ortada? Bilim adamları sindirildi, sesini çıkarana aba altında sopalar milyon tane. Üniversite mezunu işsiz genç sayısı ortada.

Cari açık dehşet verici, dış borç  için söyleyecek söz bulamıyoruz.

Sıcak para ile dönen bir ekonomi.

Örtülü ödenekten acaba ne kadar nereye gitti acep? Mesela Libya’ya ne kadar gitti ve kime? Aynı soruyu Suriye içinde sorarsak…

Ya dış politika? Bu on yılda Türkiye tam bir savrulma yaşadı. Yeni Osmanlıcılık adına – ki bir kefere projesi olduğu ortada-  devletlûlar vahim hatalar yaptılar, Ermenistan bu sayede Türkiye karşısında büyük kazançlar elde etti. Akdamar kilisesi bir hediye edilmiş simgeydi, bir tapu hediyesiydi Ermenistan’a verilen.

Kıbrıs’ı elimizle verme noktasına geldik. Rumlar bu fırsattan faydalanıp AB’ne girdiler. Biz AB kapısının sadık bekçisi olduk.

İflas noktasında olan Yunanistan dahi  adalarımızı işgal etti –Kardak, Eşek adası v.s.- kilise yaptı, askeri üs kurdu, bir ileri zekalı siyasi “ birkaç kayacık” dedi, unuttuk!!!

Dedeleri Arap çöllerinde Mehmetçik kanı döken  papaz sakallı Suudi kralı ve 400 bin kişilik Katar’ın Şeyhi ve Şeyha Moza ile dostluğumuzu ilerlettik.

Barzani’ye devlet kurdurduk, Erbil’i ihya ettik ve övündük.

Oysa keferenin planı adım adım yürüyordu, gecenin en karanlık yerinde kıvrıla kıvrıla, sinsice gelen dehşetengiz bir yılan ordusu gibi.

Türkiye’nin teröre karşı verdiği amansız savaşta çok başarılı olmuşken, PKK marjinalleşmek üzere iken…

Bir proje çıktı karşımıza sinsi planın gereği olarak. Önce fısıltılarla, sonra nabız tutmalarla, sonra “hepimiz kardeşiz, Osmanlı’yız” yalellisi ile.

Sonra” başkanlığı tartışsak ne olur” dendi çok masum yüz ifadeleri takınılarak. Ardından “analar ağlamasın” dendi. Demokrasi dendi, kardeşlik dendi. Kimi solcu, komünist liboşlar, vatan hainleri, devşirmeler Müslüman kalemlerle kanka olmuşlar baş devletlunun Orta Doğu  liderliğini anlata anlata bitiremiyorlardı, hele Tahrir meydanındaki konuşması bir şaheserdi!

Kutsal bildiğimiz her şey basitleştirildi, gayritabii bildiğimiz her şey “normalleştirildi.”

AB’ye girmek için  güya kanun değişikliği yapılıp Mahalli idarelerden özerkliğe giden kapı aralandı.

Ve… Demokrasi palavralarıyla etnik kimlikler icat edilip Türk kimliği aşağılanmaya başlandı.

Bu arada “Kürt” kimliği ve dili moda edildi.

Terörist başı adam yerine konup adı dillendirildi, fikirleri malum medya tarafından sevgili milletimize  durmadan tekrar edildi, bir filozof gibi devlet katında muhatap kabul edilip pazarlığa oturtuldu.

Bütün bunlar gerçekten terörün bitmesi için miydi?

Hiç sanmıyoruz!

Zira kaç PKK, kaç Barzani ve kaç ayrılıkçı kanlı örgüt var ve olacak? Sürüsüne bereket!

Aslında Türkiye  Türk-Kürt Konfederasyonuna  hazırlanıyordu. Sünni bir konfederal yapı birkaç noktada çok önemli idi kefere için:

Birincisi Orta Asya ve Hazar Havzası enerji kaynaklarına ulaşmak için önünde set olan Suriye –İran şii  duvarını yıkmak;

İkincisi Bu duvara karşı şii İran’ın komşusu olan  sünni,   ılımlı  islam(!) haline dönüştürdüğü, sırtına Erbil’i yükleyip  böylece konfederal bir devletçikler yapısına çevirdiği Türkiye’yi  bir zaman için maşa gibi kullanmak;

Üçüncüsü diğer süper güçlerin hamlelerine göre vaziyet alıp Bağımsız Kürdistan tercihini değerlendirmek.

Bu sebeple milli ve üniter yapı taraftarı olan TSK’nın beli kırıldı, itibarsızlaştırıldı.

Doğu ve Güneydoğu’dan  askerin adım adım çekilmesi bu yüzdendi.

Suriye’ye bulaştırılmamız bu sebepleydi.

Ama konfederasyona balıklama atlayıp “Yeni Osmanlıcılık” hayalleri kuran devletluların hesaplayamadıkları bir kör nokta vardı:  Suriye denemesi Türkiye için vahim sonuçlar verdi:

Esad gönderilemedi,  gidecek gibi görünmüyor;

Suriye, şimdiye kadar kimlik vermediği Kürtlere kuzeyini bıraktı, PKK oraya yerleşti ve cephe savaşı tecrübesi kazanıyor;

Barzani hedefe adım adım gidiyor, yeni Kürt konferansına Türkiye’den malum hainler de arz-ı endam eyledi.  Bağımsız Kürdistan’a doğru hızla mesafe alınıyor;

Erbil’in çekindiği artık Türkiye değil, bölük pörçük olan Arap dünyası!

Kanlı ve bölücü örgütün tehditleri Türkiye’nin neredeyse her yerini kapsıyor. Terörist başları Devleti tehdit ediyor!!!

Ve… İran ABD keferesine göz kırpıyor!

Şii ittifakının elinin kuvvetlendiği ortada. Dolaylı olarak kanlı örgüt de İran’a  hizmet vermiş görünüyor!

Anlaşılan o ki iyice yalnızlaştırılan Türkiye  artık kefere tarafından gözden çıkarılmıştır, ama bütün dengeleri bozulduktan sonra!

Artık gaflet uykusundan kurtulmanın ve derlenip toparlanmanın zamanı gelmedi mi?

Sorumuzu tekrar soralım mı? Sahi nerede Piri Reis ve Şeyha Moza’dan ne haber???

KAYNAKLAR

1-Tahsin ÜNAL : Türk Siyasi Tarihi, 1700-1953 5. Baskı Ankara s. 203

2-Tahsin ÜNAL:  a. g e Sah. (211-212)

Türkiye’nin Gaflet Uykusu, Açılım Kıskacı yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Sert esen rüzgâr çamurlu sokaktaki harabe evlerden uğuldayarak geçti. Kırık dökük pencereler, sıvası dökülmüş duvarlar, perişan, bakımsız küçük bahçeler boynu bükük yetimler gibiydi.

Beli bükük kapılar sımsıkı kapalı, pencerelerdeki eski perdeler sonuna kadar çekili idi. Kederle dolu ağır bir sessizlik sanki bütün evrenleri kaplamıştı da o zavallı sokakta karargâh kurmuştu.

Derken sokağın başında keskin bir çığlık duyuldu:

“-Ana! Ana! Et dağıtıyorlar. Ana, et, et!…”

Çığlık dalga dalga yayıldı. Sanki bütün kapıları tek tek ve heyecanla çaldı. O yıkık dökük evlerin perdeleri açıldı. Yavaş yavaş, sakin bir merakla dışarı çıktı kadınlar, beş on yaşlı beli bükük insan ve bir sürü çocuk.

Çığlığın sahibi de küçük bir çocuktu. Kapı önünde kendisini bekleyen yorgun kadına sarıldı ve heyecanla konuştu:

“-Ana! İngiliz kâfiri et dağıtıyor. Gidip alayım ne olur!”

Kadın yaşlı gözlerle semaya baktı. Derin bir kederle mırıldandı:

“-Gelibolu’da İngiliz keferesinin kurşunu ile şehit olan aslanım bu halimize ne derdi ki?”

Elinin tersiyle gözyaşlarını sildi. Düşündü. Değil ete, artık bir lokma kuru ekmeğe muhtaçtı. Üç çocuğuyla nasıl da çaresizdi.

Az sonra yorgun kadınlar, beli bükük ihtiyarlar ve masum çocuklar bir lokma et için yollara düştüler…

Tam o sırada aynı şehrin en zengin kabul edilen çok gösterişli, pek bakımlı, adeta bir saray yavrusu olan bir yalıdan org-piyano sesi yükseliyor, Haydn’ın ünlü eserlerinden biri icra ediliyordu.

Piyanoyu çalan adam büyük bir kibirle tuşlara basıyor, gözlerini yumup kendinden geçiyordu ara ara. Üzerinde kaliteli bir smoking vardı. Bıyıklı, orta yaşlarda görünen kalıplı bir adamdı. Karşısındaki koltukta hoş bir kadın vardı, dekoltesi bir hayli abartılı çok güzel bir tuvalet giymişti. Hülyalı bakışlarla adamı süzüyor, hafifçe gülümsüyordu.(1)(Murat Bardakçı: Şahbaba, sh 110)

Müzik susunca görkemli salona dantelalı başlığı ve önlüğü ile esmer güzeli bir hizmetçi girdi ve saygı ile konuştu:

“- Madam e Mösyö, yemek salonu hazır. Sizi bekloorlar.”

Evet…

Yıllardan 1919 idi, aylardan Şubat…

Yer mi, evet bildiniz, İstanbul’du…

Eti kim mi dağıtıyordu zavallı, fakir, kimsesiz ahaliye? İngiliz ajanı rahip, misyoner Frew başkanlığında ve oluk oluk akan İngiliz liralarıyla kurulan, üyelerinin arasında Kâmil Paşazade Şevket Bey, Sait Molla, gazeteci Ali Kemal, Rıza Tevfik, Damat Ferit Paşa gibi dönemin ileri gelenlerinin de bulunduğu İngiliz Muhibbiler Cemiyeti yapıyordu bu iyiliği (!)

Evet… Osmanlı can çekişirken, İstanbul işgal altındayken piyano çalan, işgalcilere balolar ve davetler tertip edip, onlara temenna eden, Batı ve Elen kültürüne aşık, kendi kültürüne düşman Damat Ferit Paşa…

İngiliz hayranı, iktidar saplantılı, çılgın hırsları olan, kendi milletinin özelliklerini tanımaya tenezzül etmeyen Damat Ferit, Anadolu’da Atatürk’ün başlattığı istiklal savaşını boğmak için elinden geleni yapıp bu cemiyetin emrine zevkle girmişti. Kendi iktidar hırsı için Osmanlı’nın parçalanmasını sadece seyretmekle kalmamıştı.

Rahip Frew kanalıyla gelen ingiliz liraları ile hangi planlar yapılmamıştı ki! İsyanlar tertiplenmiş, Atatürk için idam fermanları çıkarılmıştı.

Damat Ferit için İngiliz keferesi ne demişse onu aynen uygulamak adeta sıradan bir iş haline gelmişti.

En sonunda da 10 Ağustos 1920’de Sevr Antlaşmasını imzalayarak Osmanlı’nın hazin bitişini tamamlamıştı.

Ardından kaçıp Nice’de ölmüş, Türk tarihine İngiliz keferesiyle bir olup Türk’ü boğmaya kalkan bir vatan haini olarak geçmiştir.

Keferenin amacına hizmet eden bu zavallı kuduz sırtlanlar gibi Osmanlı’ya saldıran haçlılarla nasıl birlikte olabilir diye sorabilirsiniz elbette. Her dönemde dönek, devşirme hain yok mu insanımızın içinde?

İnsanın kalbi ve gözü kör olunca böyle oluyor demek ki… Üstelik keferenin emelleri belli iken, gizli anlaşmalar açık edilmişken, Sykes-Picot anlaşması, Wilson planları ortada iken…

İnsanın içi acıyor, gönlü yanıyor değil mi?

Hazır anlaşma demişken günümüze gelip bir kaç anlaşmaya daha bakalım mı? Mesela ABD eski Dışişleri Bakanı Colin Powel ile o dönem başbakan olan cumhurbaşkanı Abdullah Gül arasındaki gizlenen anlaşmayı gözden geçirelim mi? Basında, sosyal medyada satır satır yer alan ve yalanlanmayan bu gizli mutabakatın maddelerini haydi birlikte okuyalım:

“1. madde: Türk askeri Irak’ın kuzeyinden çekilecek: Irak’ın kuzeyinde bulunan bütün Türk birlikleri ve Türk ordusuna bağlı özel kuvvetler, dört ay içinde aşamalı olarak Türkiye sınırları içine çekilecek.”

Çekilmedi mi!!!

“2. madde: Sınır harekâtlarına son verilecek ve Türk ordusu bundan böyle hangi gerekçeyle olursa olsun, “sınır ötesi harekâtta bulunmayacak. PKK/KADEK’in Türkiye egemenlik alanı dışında takip ve bastırılması harekâtlarına da son verilecek.”

Ne dersiniz, bir kaç göstermelik harekâtın dışında ne oldu?

“3. madde. PKK’ya askerî harekât için ABD’den izin: PKK/KADEK’E karşı Türkiye devletinin egemenlik alanı içinde yapılacak askerî harekâtlar için, ABD askerî makamlarına haber ve bilgi verilecek, izin alınacak.”

İnanılır gibi değil ama, gerçekten işler böyle yürüyor artık!

“4.madde: Türkiye’ye ambargo ve askerî yaptırım tehdidi: Eğer Türk Silahlı Kuvvetleri, PKK/KADEK’e karşı ABD askeri makamlarına bilgi vermeden ve izin almadan harekât yapacak olursa, ABD hükümeti, “Kürt halkına karşı şiddet kullanıldığı ve soykırım uygulandığı” çerçevesi içinde uyarıda bulunma hakkını kullanabilecek. Bu durumda ABD gerekli gördüğü ambargo ve silahlı müdahale gibi siyasal ve askerî yaptırımları saklı tutacak.”

Devletlûların iktidarları boyunca PKK’ya karşı bu kadar boynu bükük olmaları karşısında bu maddenin de yürürlüğünün devam ettiği söz konusu olsa gerekir(!)

“5. Madde: ABD’nin İran ve Ortadoğu harekâtlarına aktif destek ve katılım: Türkiye, ABD’nin İran’a ve diğer Ortadoğu ülkelerine karşı uygulayacağı sınırlı askerî harekâtlara, ABD’nin talep etmesi halinde şartsız olarak üs ve taşıma kolaylıkları sağlayacak, askerî birlik verecek. Türk birliklerinin üst komuta yetkisi, ABD komutanlığında olacak.”

Bu maddeye yorum yapmaya gerek var mı???

“6. Madde: Türk ordusunun asker ve silah gücünde indirim: Türk ordusunun asker sayısı ve silah kuvveti, ABD’nin uygun bulduğu sayı ve kabiliyete indirilecek, özellikle tank ve ağır silahların miktarı düşürülecek, savaş uçağı sayısı sınırlanacak, bütün silah ve cephane bundan sonra ağırlıklı olarak kısa menzilli taktik savunma kavramına [Belgede konsept deniyor] göre ayarlanacak, Türkiye’de bulunan ABD ve NATO irtibat subaylarının görev alanları ve yetkileri genişletilecektir.”

Acı acı gülümsediniz değil mi? Bu maddenin çok üstüne çıkıldı ve Türk Silahlı Kuvvetleri’nin beli kırılmaya çalışılıyor!

“7. Madde: Irak’ın kuzeyinde kurulan kukla devlet Türkiye tarafından resmen tanınacak: Irak’ın kuzeyinde kurulmuş olan ve sözüm ona ‘Kürdistan’ adı verilen kukla devlet, resmen ilan edildikten sonra, Türkiye tarafından da resmen tanınacak. Türk devletinin kukla devletin kuruluşunu “savaş nedeni” sayan Millî Güvenlik Siyaset Belgesi ve bu yöndeki politika ve kararları kaldırılacak.”

Bu maddeyle ilgili devletluların söyledikleri ve yaptıkları ne çok, ama ne çok şey var Sevgili Türkiye’mizin aleyhinde olan.

“8. Madde: PKK/KADEK elemanlarına geniş kapsamlı af: Abdullah Öcalan ve diğer dört lideri dışında bütün PKK/KADEK yönetici ve elemanlarına geniş kapsamlı af çıkarılacak.”

Eh, az kaldı! Bir kaç adım daha… Terörist başını TBMM’nde milletvekili olarak görürsek şaşırmayacağız artık!

“9. madde: PKK/KADEK yasallaştırılacak: Etnik grupların yasal siyasete katılmaları önündeki bütün yasal kısıtlamalar ve engeller kaldırılacak. Af yasasıyla bağlantılı olarak PKK/KADEK’e yasal siyaset düzleminde yer alma olanağı sağlanacak, hapiste veya dağda bulunan yöneticilerin siyasal mücadeleye katılmaları için gerekli hukukî ve siyasal önlemler alınacak ve uygulanacak.”

Artık PKK kanlı terör örgütünün naifleştirilmeye çalışıldığını görmeyenin gözlerinden hakikaten şüphe etmeli! Yakında zehirli kanlı yılanın başı da akil adam pozuna girecektir, şüpheniz olmasın!!!

“10. Madde: Belediyelere özerklik: Kamu Reformu Yasası ve yeni Yerel Yönetim Yasaları hızla çıkartılarak, Türkiye’deki Kürt nüfusun yoğun olarak yaşadığı şehir ve kasabaların belediyelerinin özerkleşmesi süreci kararlı olarak yürütülecek.”

Olmadı mı? Olmuyor mu? Ellerinden gelse gerekeni en hızlı biçimde yapmayacaklar mı?

“11. Madde: Dört yılda aşamalı olarak federasyona geçiş: Türkiye, dört yıl içinde uygulanacak bir planla, üniter devlet yapısını terk ederek, federasyona geçecek.”

Başdevletlûnun yüksek sesle son söyledikleri, Türk milliyetçiliğe acımasızca saldırıları, dış işlerinden sorumlu devletlûnun Diyarbakır’daki konuşması ve kanlı örgütün siyasal uzantısı olanlarla canciğer kuzu sarması hali, Türkiye’nin ısrarla Suriye’nin parçalanmasına yönelik dehşetengiz çabaları bu maddenin acımasız bir gerçek olduğunu göstermiyor mu?

“12.Madde: Kıbrıs’ta Denktaş devre dışı bırakılacak ve Annan Planı küçük değişikliklerle uygulanacak: KKTC Cumhurbaşkanı Rauf Denktaş, “Arafat modeli” denen uygulamayla devre dışı bırakılarak, Kıbrıs’ta Annan Planı bazı küçük değişikliklerle hayata geçirilecek.”

Yoruma gerek var mı? Rum kesiminin ” hayır” demesine rağmen bizim devletlûlar bu meş’um planı işletmeye çalışmıyorlar mı?

“13. Madde: Ege’de Yunanistan’ın taleplerine esnek tutum: Ege kıta sahanlığı konusunda Türkiye, Yunan doktrinine daha esnek davranacak, Türk jetlerinin uçuş alanı daraltılacak, sık sık ortaya çıkan “it dalaşı” sorunu Yunanistan rahatsız edilmeden çözülecek.”

Öyle esnek davrandık ki bize ait adaları Yunanlılar işgal etti, kilise bile inşa etti. Ne Kardak kaldı ne Eşek Adası. Aymaz bir devletlû da ” bir kaç kaya” deyip geçiverdi!!!

“14. Madde: Ermenistan’a yönelik kısıtlamaların kaldırılması: Türkiye’nin Ermenistan ile ilişkileri normalleştirilecek ve iyileştirilecek, sınır ticaretinde Ermeniler lehine düzenlemeler yapılacak, Ermenilerin Türkiye’ye gezilerindeki bazı kısıtlamalar kaldırılacak.”

Eee, bu madde için neler yapmadık ki! Trilyonlarca lira harcayıp Akdamar Adasındaki harabeyi kilise yaptı devletlûlar ve ermeni ayinleri düzenlendi, birlikte maçlar seyredilip Azerbaycan’ımız küstürüldü!

Şimdi can alıcı soruyu soralım: Şimdinin Damat Feritleri kim? İngiliz Muhipler Cemiyeti mensupları kim?

Ve… Gelelim en vahim konuya:

On yılı aşkındır neredeyse her Allah’ın günü özellikle başdevletlûnun tek tek etnik kimlik sayıp dökerek insanımızı bölmesi, Şizofrenik kanlı katile heyetler göndermeler, tesbih hediye etmeler, onun basına sızan efelenmeleri ve hastalıklı hayalleri, iki numaralı sinsi karayılanın ” TSK’ni dize getirdik” hezeyanları, BDP’lilerin çok açık hale gelen Sevgili Türkiye’mizi tehditleri, Davutoğlu’nun nutukları büyük oyunun parçaları değil mi?

Sahi Anayasanın ilk üç maddesini değiştirmek için bin bir türlü kılıf bulma niçin?

Türkiye’yi paramparça etmek tehlikesini hiçe sayarak Büyük Kürdistan’ı kurmaya çalışmıyor mu devletlûlar?

Papazın kızı Condelesa Rice’nin Türkiye’yi de parçalama iddiasında bulunan GOKAP’ı adım adım ilerlemiyor mu?

Güya kanlı bölücü örgüte silah bıraktıracaklarmış! İnsanın havsalası almıyor bu saflığı. Allah aşkına, kaç derin PKK var, Kim dinler bu şizofrenik kanlı katili?

Çok ama çok büyük bir oyun döndürülüyor Türkiye’yi çökertmek için ve ne yazık ki kimileri deli hırsları uğruna bu oyunda başrol oynuyor. Ne yazık ki kimi medya ve basın da sahibinin sesine uygun olarak piyonluğa temenna ediyor…

Biz yine de sorularımızı soralım:

Suriye için örtülü ödenekten bir sürü para boşu boşuna harcanırken Cari açık, işsizlik oranları ve sıcak paradan ne haber?

Kanlı katil bölücü başı Başdevletlûyu kurtardı mı (!) , MİT’in başını da?(!!!)

Ve… Meclisteki iktidar partisi mensuplarının hepsi bu ağır tehlike karşısında suskun kalabilecekler mi?

Konfederasyon ve başkanlık hayaline karşı milletimiz izin verecek mi? Dahası, Orta Doğu ve dünya buna hazır mı?

Kanlı Bölücüye Tesbih Açılımı Suya mı Düştü, Sahi Su Ne oluyor?.. yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Hüzünlü bir bayram geçiriyoruz…

Yüce Rabbimizden Gazi Antep’e sabır ve baş sağlığı,

Şehitlerimize rahmet diliyoruz.

İnşAllah  daha iyi bayramlar geçirmek  temennisi ile…

Elini alnına koyup ufka baktı. Zirveleri karlı ulu dağların eteklerinde idi.

Uğultulu rüzgârları sırlarını,  Ormanların hayata dair fısıltılarını, nehirlerin derinden derine gelen çağıltılarını, bülbüllerin nağmelerini, kumruların huhularını, koca kartalların, cesur şahinlerin, yiğit doğanların, şimşek gibi geçen atmacaların ötelerden gelen tiz çığlıklarını dinlemişti günlerce.

Ve… Bin bir renk, bin bir çeşit çiçeğin kokusunu içine çekerken hep şükretmişti.  Mevsim mevsim geçtiği her şehirde, her ovada, her dağda, her vadide  Yüce Allah’a hamd gönlünün baş köşesinde idi,  kalbinin en ince yerinde.

Huzurla düşündü: “Şu tepeyi aşınca şehre ulaşacağız İnşAllah”

Atının karnına  hafifçe değdi topuğu. Hisli hayvan hızlandı.

Gerçekten de epeyi aşınca şehir göründü. Sırtını dağlara vermiş  ünlü  şehir…

Şehrin kapılarına geldiğinde büyük bir kalabalığın onu heyecanla beklediğini gördü, onu ve ardından gelen atlıları…

Kalabalığa yanaşınca yavaşladı atlılar. İkiye bölünen halk gelenleri büyük bir merak ve saygı ile  selâmladılar.

En öndeki atlı yavaş yavaş insanların arasından geçerken ileride bir dalgalanma gördü. Dikkatle bakınca yaşlı bir adamın kendilerine doğru gelmekte olduğunu fark etti. Elini kaldırdı. Ardındakiler durdular.

Herkes büyük bir hürmetle ona yol verince yaşlı adam yavaş yavaş yanına yanaştı ve ihtiyar gözleriyle en öndeki atlıyı  beş on saniye süzdü.

Atlı sağ yanındakinin kulağına fısıldadı:

“-Kim bu yaşlı koca?”

Cevap fısıltısını duyunca yüzüne tatlı bir hayret ifadesi yerleşti önce. Sonra büyük bir memnuniyetle gülümsedi. Bir sıçrayışla attan indi. yaşlı adamın yanına varıp ellerini öptü.

Büyük bir dinginlikle, huzurla tekrar baktı yaşlı adam ona. Sonra tane tane ama neredeyse fısıltıyla sordu:

“- Ey  Türk!  Allah’ın halkına ne yapmak istiyorsun? “ (1)

Yere bakıp saygıyla gülümsedi el öpen adam. Kırk yaşlarında, sarkık bıyıklı, seyrek sakallı, kara, badem gözlü, buğday benizli, orta boylu, pek yakışıklı idi. Heybetli bir görünüşü vardı. Güzel sesiyle soruya  çok manalı bir cevap verdi:

“-Ne emredersen.” (2)

Yaşlı adam bir an gözlerini yumup  düşündü. Sonra dedi ki:

“-Bismillahirrahmanirrahim. “Muhakkak ki Allah adalet ve ihsan yapmayı buyurur.” Tanrının emrini yap!” (3 s.)

Gözleri yaşardı genç olanın. Mütevazi sesle  konuştu:

“-Öyle yapacağım.”

İhtiyar parmağından bir halka çıkardı. uzanıp karşısındakinin elini tuttu, yavaşça  halkayı  onun parmağına geçirdi. Yavaş yavaş konuştu:

“-Bunun gibi dünya ülkelerini senin  eline koydum; adalet üzre ol!” (4)

Evet…..

Yıl 1040 idi, yer ise Hamedan…

Zagros dağlarına sırtını dayamış olan  ünlü İbni Sina’nın şehri….

Yaşlı adam o dönemin çok saygı duyulan ermişi Tahir Baba….

Atlı kim miydi? Elbette bileceksiniz Selçuklu Tuğrul Bey, ardındaki atlılar ise Dandanakan savaşını kazanmış ordusu…

Şimdi soracaksınız Tahir Baba’nın Tuğrul Beyin parmağına geçirdiği halka bir gümüş yüzük müydü diye!

Olur mu, hiç olur mu!  Derviş meşrepli bir ermişin parmağında gümüş yüzük ne arasın! O halka abdest almak için kullandığı ibrik kapağından kopmuş bir halka idi…

Ve…. Tuğrul Bey bu hadiseden sonra  o aziz  halkayı savaşlarda mutlaka parmağına takardı…

Oğuz Hanın neslinden, Kınık mensubu olan Tuğrul Bey gözü yaşlı, ihlas sahibi bir Müslüman, peygamberine aşık   şanlı  bir Türk idi.

Hayatı bir destan… Halkın karşısında  boynu bükük bir hizmetkâr idi. Haddini nasıl da biliyordu. Haddini bilmek onun imtihan vadisi idi. Kibir ona hiç bulaşmamıştı.

Bir düşünelim: Oğuz neslinden gelen Tuğrul Bey’in ağzından “ulan ananı da al git” sözü çıkabilir miydi?

Eminim bana  Tahir Baba’nın söylediği “ Muhakkak ki Allah adalet ve ihsan yapmayı buyurur.” sözlerini soracaksınız. Bu sözler elbette insan sözü değil. Yüce Rabbin ayet- kerimesi. Nahl suresi 90. ayet. Buyurun, tamamını okuyalım:

“-Bismillahirrahmanirrahim.  Muhakkak ki Allah adalet ve ihsan yapmayı, yakınlarına yardım etmeyi buyurur. Hayasızlığı, fenalık ve  azgınlığı da yasaklar. O, düşünüp tutasınız diye size öğüt veriyor.”(6)

Bu ayeti  Sultana söyleyen Tahir Baba korku bilmeyen, dünya nimetlerine tenezzül etmeyen bir yüce kişi idi.

Tahir Baba’dan sonra korumalarla dolu  jiplerle gezinip, zenginlik içinde yüzüp, yalancı dünya cennetlerinde yaşayıp, holdinglerin emrinde olduğu,  dinler arası diyalog hikayeleriyle, ılımlı islam masallarıyla mübarek dinimizi sulandıran ve kimileri tarafından  zamane evliyası ilan edilenleri sizlerin taktirlerinize bırakıyorum.

Hayasızlığı, fenalığı ve azgınlığı yapanları da  elbette…

Tuğrul Bey  de dahil olmak üzere adını tarihe yazdırmış olan o muhteşem insanlar savaşlara giderken kefen rengi beyazlara bürünür ve şehadet isterlerdi.

İşte ülkü buydu, ülküdaşlık da bu…

Bu gün de tarif budur, yarın da budur ülkünün ve ülküdaşlığın tarifi…

Şehadet sevgilinin kucağında uçmağa varmaktı onlar için. Nasıl mı, haydi tekrar tarihe dönelim:

Yıl 625…

Yer, Uhud…

Ünlü Uhud Muharebesi….

Savaşın en şiddetli anlarında kafirler dalgalar halinde saldırırlar. Hz Peygamber sorar:

“-Bunlara kim karşı çıkacak?”

Seke’nin  oğlu Ziyad şevkle cevap verir:

“-Ben çıkarım Ya Resulallah.”(5 )

Arkadaşlarıyla birlikte uçar keferenin üstüne ve neticede hepsi şehit olur…

Sevgili Resul Ziyad’ı yanına ister.  Hemen getirirler. Ziyad’ın son anlarıdır.  Onu kucağına alır Hz. Muhammed (SAV)

Ve…. Ziyad, gözleri Sevgili Nebi’nin gözlerinde, kendini şehadetin kollarına bırakır….

Yani Sevgili Muhammed Aleyhisselam’ın, yani Türkçeleşmiş hali ile Ahmed-i Mehmed’in kucağında bir şehitlik makamıdır o…

Bu güne gelirsek, her Mehmetçik için Sevgili Hz Muhammed’in yani bu günkü Türkçe ile en sevgili Mehmed’in kucağında şehitlik en büyük hedeftir…

Ol bu sebeple “birkaç Mehmet” deyip geçmek kimsenin haddi değildir, hele hele bu kişi müselman ise ve elbette Türk’ün başında bulunmak şerefine erişmiş bir devletlû ise…

Ama devletlûluk kolay değildir elbette. Çok uzak ufukları okuyarak, yüz yıllar ötesini düşünerek, devletin Âli menfaatlerini tespit ve tahlil ederek adım adım siyaset icrası gerekir.

Hele hele keferenin tayin ettiği hain ve emperyalist planları uygulamakla görevli  olmak devletlûların – asla ve kat’a- işi olmasa gerekir.

Bu hal devletini seven hiçbir devlet adamının yapamayacağı bir ihanettir. Tarihten bir misal getirelim mi: İşte size bir telgrafın son satırları:

“Pek ciddi ve samimi olarak arz ederim ki mütareke şartları arasında yanlış telakkileri de ortadan kaldıracak  tedbirler alınmadıkça  orduları terhis edecek  ve İngilizlerin  her dediğine  boyun eğecek olursak  İngilizlerin ihtiraslarının önüne geçmek için imkan kalmayacaktır.” (7s. 447)   imza: Mustafa  Kemal, tarih: 05.11.1918

Telgraf Adana’dan, Yıldırım Ordular Grubu Kumandanlığı adına çekilmiş. Uzun bir telgraf ve çok hüzünlü…

Mondros Ateşkesinden sonra çekilmiş… Yani… Yenildiği kabul edilen Osmanlı’dan sonra… Türk’ün en sevgili Muhammed Mustafa’sına (SAV) tabi olan Sevgili Mustafa Kemal Atatürk,  çok uzak ufukları görüyor ve İngiliz keferesinin ne tehlikeli bir emperyalist olduğunu  biliyor, tehlikeyi açık bir şekilde dile getiriyor!

Şimdi Baş Devletû’nun  Atatürk’ü güya aşağılayarak  “ neyi ördün?  Demir  ağları biz ördük “ deme kibriyle  övünme cesaretinde bulunmasını bir düşünelim, bir de  şanlı Tuğrul Bey’i, Tahir Baba’nın sözlerini ve elbette dile getirdiğimiz muhteşem ayet-i kerimeyi….

İbret ile seyretmek ne zor bir hal: O dönemin  o ağır şartlarından sonra ne zor hallerle kurulan devletimizin müesseselerini tek tek yabancılara satan, kutsal vatan topraklarını kefereye metre metre hediye eden bu devletlûları, şehadete uçmuş şehitlerimize, kucağındaki şehitleri cennetlere yolcu eden Sevgili Resule ve elbette, evvela Yüce Allah’a şikayet etmek hakkımız değil mi?

Kefere Hilary ile kolkola Suriye ve Orta Doğu’yu kana bulayan bu siyasiler  Türkiye’yi temellerinden sarstıklarını görmüyorlar mı?

Milletin vekili olarak her türlü imkândan faydalanan bölücü hainler bunların yüzünden azarken “bu ne muhabbet” diye sual etme garabetine karşı bizim “ devlet nerede?” sorusunu sormak hakkımız değil mi?

Her zamanki sorularımızı yine soralım mı:

Ne oldu Piri Reis?

Mülteci adı altında yerleştirdiğimiz polis döven çapulcular kim?

Bunlara eğitim veren CİA, MOSSAD, M15 ajanları şehirlerimizde cirit atarken ne oldu one munite?

Suriye’de kurulacak tampon bölge ikinci bir Barzani kukla devleti yaratmayacak mı?

Giderek hızla artan terör daha nerelere gidecek bu ufuksuz Suriye kavgasında doğrudan yer alınırsa?

Bağrımıza sokulu hançeri çıkarmadan Arap baharı palavrasıyla daha ne kadar savrulacağız?

Hey gidi Sevgili  Oğuz Han soyundanTuğrul Bey…. Ne yiğitmişsin sen…

Ne hikmetli bir ermişmişsin sen Tahir Baba…

Sevgili Mustafa Kemal Atatürk,  Orta Doğu’yu  ne güzel okumuşsun!

Bu mübarek bayram gününde Sevgili Peygamberim Muhammed Mustafa aşkına yardım eyle   Yüce Allah’ım!

KAYNAKLAR:

1-     Prof. Dr. Osman Turan: Türk Cihân Hâkimiyeti Mefkûresi Tarihi, Ötüken, İstanbul, s. 202

2-           Prof. Dr. Osman Turan, a.g.e. s. 202

3-           Prof. Dr. Osman Turan, a.g.e. s. 202

4-           Prof. Dr. Osman Turan, a.g.e. s. 202

5-     Ahmet CevdetÇ Kısas-ı Enbiya, Kültür ve Turizm Bakanlığı Yayınları, 1985, s. 189

6-     Kur’an-ı Kerim, Nahl Suresi, 90. ayet, DİB yayını

7-     Mirliva Sedat: Filistin’e Veda, Yedi tepe yayını, 2009, s.447

Sevgilinin Kucağındaki Mehmet yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Güzel bir Haziran günü idi… 

Ilık esen yel, güzel bahçedeki rengârenk güllerin kokusunu etrafa yayıyor,  ağaçlarda terennüm eden  kuşların sesleri  insan  konuşmalarına karışıyordu.

Yavaş yavaş yürüyor, süslü taşlarla süslenmiş yolda yürürken son verdiği dersi düşünüyordu. Talebeleri kendini yine dikkatle dinlemiş, derin bilgisini hayranlıklarını coşkuyla dile getirmişlerdi. Hele bir öğrencisi vardı ki  değil bir cümle, bir söz, bir harfi dahi kaçırmamaya çalışıyordu. Yedi aydır hep yanında, yöresindeydi.

Hayatını düşündü: Yüce Allah ona çok hoş bir kader hediye etmişti. Büyük bir alim kabul edilen babası onu en ünlü mekteplere göndermiş, en iyi hocalardan ders almıştı. En ünlü yerlerde ders vermiş, döneminin siyasileri dahi kendine hayran olmuş, sohbetlerinde bulunmayı istemişlerdi.

Çalışma odasına geldiğinde gördü ki en dikkatli talebesi kapısının önünde  bekliyordu. Gülümsedi ona, zevkle davet etti. Beraber içeri girdiler. Ardından da raflardaki kitaplarının arasından o günkü dersle ilgili olana uzandı.

Lâkin içeri giren talebe hemen kapıyı kapattı. Çok şaşırdı hoca bu davranışa.  Merakla gencin yüzüne baktı. İçi ürperdi. O gözlerde tuhaf bir nefret vardı, garip bir kararlılıkla bakıyorlardı. Başka bir şey daha dikkatini çekti: Talebesi elini cübbesinin içine sokmuş, adım adım kendine yanaşıyordu.

Şaşkınlıkla ağzını açtı. Tam ne istediğini soracaktı ki genç, elini cübbeden hızla çıkardı.  Ortaya ucu sivri,  kısa bir hançer çıktı.

Talebe saldırmak için hiç beklemedi. Ama hoca dehşet içinde yana sıçradı,  gencin ilk hamlesini savuşturdu. Dehşet içinde sordu:

“- Ne istersin benden be adam?”

Hain genç yüzsüz bir sırıtışla ve zevkle konuştu:

“-Zat-ı  alinizin karnını göğsünden göbeğine yarmak istiyorum. Çünkü kürsünüzden bizlere küfür yağdırmaktasınız!”(1)

Hoca can havliyle kapıya koştu, ama  hain  onu kısa bir boğuşmadan sonra altına alıverdi,  göğsüne çöktü, hançeri boğazına dayadı.

Dehşet içindeki adam aklına gelen ilk düşünce ile birkaç saniye dondu kaldı.  Bu katillerin hançerleri hep zehirli olurdu.  İliklerine kadar titreyerek  yalım yalım yalvardı:

“-Dur,  canımı bağışla. Ne istersen yaparım. ”

Hain kendince eğlenerek altında debelenen adamı beş on saniye seyretti.

“-Yüce Allah adına yemin ederim, dedi  hoca can korkusuyla, bundan sonra  sizin aleyhinizde ağzımdan tek söz çıkmayacak. Hem… Eğer canımı bağışlarsan, şuracıkta kese var.  İçindeki 360 altın dinar da senindir.”

Yüzünden memnuniyet ifadesi geçti katilin. Ama pazarlığı uzatmak niyetinde idi:

“-Yetmez Efendim, dedi. Bu sözün teminatı olarak her yıl aynı keseyi isterim sizden.”

Canını kurtarmak için her yıl 360 dinarı vermeyi vaat etti adam. O günden sonra verdiği bütün derslerde ve yaptığı konuşmalarda çok dikkatli oldu!

Evet…..

Zaman 13. yüz yılda  geçen bir zamandı;

Yer, o dönemin en ünlü kültür merkezlerinden Selçuklu’nun Rey şehri…

Hoca mı kimdi? Dönemin en ünlü ilahiyat üstatlarından Fahreddin Razi!

Pekiyi ya hançerli hain öğrenci kılığındaki katil neyin nesiydi?

O, Hasan Sabah’ın fedailerinden  eli kanlı  bir haşhaşi idi!

Hasan Sabbah da başta Selçuklular olmak üzere bütün İslam Coğrafyalarında, hatta kimi Hıristiyan ülkelerinde adı dehşetle, şiddetle, ölümle aynı manaya gelen terörist başı!

Bu terörist başı çok iyi bir tahsil görmüştü.  Pek çok alanda bilgi sahibi idi, şiir ve edebiyatla  iç içe  idi. Kendince şair ve feylesof idi, hendese dahil bir çok fenni ilimlerde bilgi sahibi idi.

Ama…

İslam ile asla uyuşmayan bir takım akidelerle dolu tezini yaymak için insanın kanını donduran terörü kullandı. Dünyanın en yüksek sıra dağlarından biri olan Elbruz dağlarının zirvelerinin birinde bulunan kaleyi ele geçirince orayı  kendine mekan edindi bu tarihin en büyük şakisi.

Adına Alamut, yani Kartal Yuvası dediği bu ulaşılmaz kalede yüz yılı  çok aşan süreyle insanlara kan kusturmak için elinden geleni ardına koymadı Hasan Sabbah ve avanesi!

Şimdiki İran, Irak, Suriye coğrafyasında pek çok ulaşılmaz kaleleri çeşitli yollarla ele geçirdiler. Hüküm sürdükleri zamanda nice ademi öldürdüler, nicelerini haraca bağlayıp ölüm korkusu ile yaşamaya mahkum ettiler. Misal  verelim mi: Mısır’daki çok ses getiren, insanların soluğunu kesen en önemli suikast Fâtımî halifesi Âmir-Biahkâmillah’a karşı idi.  1192’de  de Kudüs kralı Conrad de Montferrat’ı katledip Avrupa’yı şaşkına çevirdiler…(2)Kimi kaynaklara göre ünlü başvezir Nizam – ül Mülk  de bu  zehirli hançerlerden biriyle can verenlerdendi!

Hasan Sabbah ve hempaları iki alanda insanları çok iyi kullandılar : Alanlardan biri şüphesiz  dindi. Ama nasıl bir din?

Uzun hikaye… Romanlara, filmlere konu oldu. Ama masum imamlardan dailere, fedailere kadar uzanan bu inanç sisteminde Kur’an’a ve sünnete ters düşen pek çok şey vardı!

İnsanların psikolojisini çok iyi anlayan Hasan Sabbah önceleri kendini Allah’a ulaşmış bir  sevgili kul, büyük bir veli olarak takdim etmişti.  İddiası Cennetin anahtarının  avuçlarında olduğu (?) idi.  Muhteşem cennetler vaat ediyordu müritlerine. Cinayetleri öylesine idealize ediyordu ki  fedainin gözünde adi cinayet  ebedi saadete giden tek kapı,  yakalanıldığı taktirde toprak bedenin feda edilmesiyle  sonsuz mutluluk için geçirilen bir basamak oluyordu!

Hasan Sabbah ve katil ekibinin büyük bir başarı ile kullandığı ikinci alan elbette  o dönemin jeopolitiğinin neticesi olan diplomasi idi. Haşhaşilerin başı ve adamları bu dönemin özelliğini çok iyi değerlendirerek o zamanda yaşayan güçlü ve zayıf olan iktidar sahiplerini  gayet güzel tespit ve takip etmişlerdi. Dönemin hırslı devlet adamlarından aciz ve ucuzlarına kadar hepsinin zaaflarından faydalanıyor, birileri adına cinayet işlerken  hakikatte kendi durumlarını kuvvetlendiriyorlardı.

Bu  zaaflar onlara  güvenlik kapılarını açıyor, en kuvvetli sanılan sultanların yatak odalarına dahi hançerli mektuplar bırakabiliyorlardı!

Sonra mı ne oldu?

Bilirsiniz elbette: Cengiz Han’ın torunu Hulagü Han ordusu ile Alamut önlerine gelince kalenin savaşarak alınamayacağını hemen anladı.

Yaman bir hakandı Hülagü. Önce iyi bir istihbarat edindi. Sonra yanındaki ilim adamları nefti, yani petrolü gördüler. Bazı tarihi kaynaklara göre bu yalçın kayaların tepesindeki kalenin altı  bir sürü koridorla oyuldu ve içine  ham petrol  dolduruldu. Dünya tarihinde ilk olan dehşetengiz patlamalarla kale berhava edildi!

Ardından yemeğe davet bahanesi ile Haşhaşilerin o günkü başı  Rükneddin ve etrafındakiler tamamen yok edildi.

Ama son hamle geldi başı kesilen terör örgütünün  Suriye kanadından. Moğolları perişan eden  Memluk Sultanı Kıpçak Türkü şanlı Baybars Han’a elçiler gönderip  ortak düşmana, yani Hülagü Han’a karşı birleşme talebinde bulundular.

Lâkin muhteşem zekası ile geleceği gören ve bu belanın ne denli büyük olduğunu kavrayan Baybars Han da son hamleyi yaptı,  Suriye ve Irak’taki  Alamut uzantısı kaleleri  geri alarak sonunu getirdi bu katiller güruhunun. (3) Böylece  dünya rahat bir nefes aldı…

Şimdi… Bütün bunları niye anlattık dersiniz?

Eh, artık tarihin bu kanlı sahifelerinden çıkıp günümüz acı ve kanlı hakikatlerine dönelim:

Sahi günümüzün Alamut’u neresi?  Daha doğru bir ifade ile soralım, kaç Alamut kalesi var? Bütün uğraşmalarımıza rağmen, bombalayıp durduğumuz, ama yok edemediğimiz kaç dağ var ve  başlarında  Hasan Sabbah’lığa soyunan kaç kanlı ve bölücü katil?

Şimdi  acı gerçeklere bakalım ve ilk tespitimizi tekrarlayalım:

Ellerine şehitlerimizin kanı bulaşmış bu bölücü şakiler, kanlı katiller yüksek tahsilli. 8 kınalı kuzumuzun hayatına mal olan kararı veren  Suriye’li cani tıp mezunu.

Hepsinin ağzı laf yapıyor. İmralı’daki bölücü hain de filozofluğa, akil adamlığa soyunmuş vaziyette.  Ne yazık ki akil adam kılığında bizim devletlûlara akıl da veriyor…

Yani… Sözün kısası bu hainlerin hepsi birer Hasan Sabbah’lığı oynayan şaki. Her gün vatan evlatları üçer beşer  şehit düşüyor bunların kanlı pusularıyla.

Ve….

Kanlı terör örgütünü destekleyen, Stratejik  (!) olan, olmayan bütün kefere – sözüm ona dost- devletler Türkiye’ye karşı bu bölücü katillerle  hep bir pazarlık içinde oldular, olacaklar, desteklediler, destekleyecekler,  bu açık bir gerçek… Tıpkı yüz yıllar evvelki  Haşhaşi hikayesindeki aymaz ama hırslı devlet adamları gibi.

Bu bölücü örgüt de tehditler savurdu, adam öldürdü, yok edilmediği müddetçe de cinayetlerine devam edecek. Bu cinayetler sadece askerlerimize insanımıza yönelik değil. Hedefi için gerekli gördüğü  her şeye, her insana saldırdı, saldıracak. Bu konuda çarpıcı bir misal verelim mi:  PKK’ yı yıllarca destekleyen ve bunun karşısında  Güney Doğu ve Doğumuzdaki madenlere göz diken Olaf Palme  aynen haşhaşi cinayetlerinde olduğu gibi esrarengiz bir şekilde öldürülmedi mi? (4)

Bütün bunlar Türkiye’mizin acı gerçekleri, anladık! Ama şimdi başka iç karartıcı  gerçeklere de bakıp ikinci tesbitimizi altını çizerek tekrarlayalım mı:

Kalleşlikte pek mahir olduğu tarihten bilinen İngiltere’nin başkanlığında Oslo’da kanlı terör örgütü ile Bütün laubali bir havada pazarlık edip yemek muhabbeti yapanların arkalarında duranların milli ve üniter bir Türkiye istemedikleri bir başka acı gerçek;

Artık ayan beyan ortada ki GOKAP paralelinde sıkışan Türkiye, Türk milletine rağmen, Türk Milletine sezdirilmeden bölünüyor! Bu da kaldırılması çok zor acı bir gerçek;

İşte bu sebeple bu günün Hasan Sabbah bozuntularının sırtı sıvazlanıyor, adam yerine konuluyor, röportajlar yapılıyor ve sevimli ve akil adam makyajları yapılıyor! Bu aymaz hal de şaşırtıcı ve dehşet verici bir gerçek!

Şimdi bu gerçeklerin arkasına bakalım ve sorularımızı soralım:

Kimi gazetecilerin dile getirdiği PKK ile –sözde- barıştan sonra bu militanların  özerk bölge polisi olacakları Oslo’da vaat edildi mi?

Güney Doğu ve Doğu bölgemizde teröre karşı mücadele eden gazi ve görevlilerimizin bu sebeple yargılanma sözü Oslo’da PKK katillerine verilmiş midir?

Bundan cesaretle kimi  kansız iş adamları artık Kandil’e gidip  kanlı katillerle iş tutarak para kazanma cesaretinde midir?

Devlet görevlilerinden kimileri Kandilde grip geçiren kanlı katillerin başına telefon ederek geçmiş olsun dileklerini bildirip yapabileceği bir şeyin olup olmadığını sorabilmekte midir?

Oslo’da Irak’ın kuzeyindeki kukla devletinin -sözüm ona- tebaası  ile Güney Doğu ve Doğu’da yaşayan vatandaşlarımıza  çifte vatandaşlık hakkı  sözü verilmiş midir?

Bu soruları biz sormuyoruz. günlerdir basın sorup duruyor ve cevap verilmediğine göre….

Bir neyse deyip bu soruların neticesine bakalım mı:

Bu tavizlerle terör örgütü bir bakıma meşru zemine çekilip genel aflarla – ki buna kanlı bölücü başının ev hapsi de dahildir – teröristler affedilerek yeni konfederasyonun güvenlik elemanı, çifte pasaportlu vatandaşları olacaklardır…

Bütün bu vahim hakikatlerin neticesi olan şu durumlar da asla dikkatinizden kaçmamıştır:

·  Büyük Kürdistan hayali ile yaşayan Yahudi soylu Barzani ile pazarlıklar yapılıp sırtı sıvazlanıyor…

·  Niye mi?  Anayasa değişikliği ile Türkiye Anayasası konfederal bir devlete dönüştürülürse ” iş tamamdır !” Yani yeni Osmanlıcılık adına Barzani ile konfederasyon!

·  Görüntüde Türkiye konfederal yapıya dönüşerek büyüyecektir.

Ancak… Ancak ne yazık ki  GOKAP burada bitmemektedir,  sonraki adımda Türkiye’nin bölünerek küçülecek, bağımsız Kürdistan kucağımıza doğdurulacaktır!

·  Tamam da  bütün bunlar neye karşılık? Bağımsız, milli, üniter Türkiye’nin yok edilmesine karşılık!

Elbette kefere Batı’nın hesabı bu. Bu hesap üstelik Osmanlı’dan bu tarafa  asla vazgeçilmeyen bir hesap.

İşte bu yüzden Irak’ın merkezi hükümetini hesaba almadan Irak’ın kuzeyindeki kukla devleti mamur hale getiriyor, alt yapısını hazırlıyor bizim devletlûlar.

Ama bu yetmedi, yetemezdi.! bu denklemde eksik olan  ve yapılması gereken önemli bir husus daha vardı: Suriye’nin bölünmesi, pardon, demokratikleşmesi (!) lazımdı!

Bunun için de Suriye’nin bölünmesi ve tampon bölge hin planıyla bir Kürt bölgesi ihdası gerekiyordu;

Bunun içinde Suriye’de iç savaş gerekiyordu, CIA’sıyla, MOSSAD’ı ile İngiliz İstihbaratıyla bütün kefere devletler plan üstüne plan yapıp bir muhalefet oluşturmak, iç savaş çıkarmak için bilinen hesapları ortaya koydular.

İşin en  sıkıntılı tarafı Türkiye’nin bu  emperyalist oyuna dahil olmasıydı! Niye mi? Kendimizi Orta Doğu’nun yeni efendisi sanıyorduk ta ki Suriye uçağımızı düşürene kadar!

Şimdi…. Evet, şimdi yine sorularımızı soralım mı :

·   Sahi Suriye Libya gibi, Mısır gibi mi?

·  Eski KGB başkanı Putin’in Rusya’sı Suriye’yi artık arka bahçesi kabul etmekte, Özellikle Doğu Akdeniz’deki iddialarını sürdürmekle kararlıdır. İşte bu sebeple Lazkiye’ye füze rampaları kurup her türlü teçhizatı sağlarken;

·  Çin enerji kaynakları açısından ve  Orta Doğu ve Afrika’da tutunabilmesi  için Suriye’yi garanti bölgesi kabul etmektedir. Dolayısıyla Suriye’nin arkasında durup sessiz ve derinden ince bir diplomasi uygularken ;

·  İran büyük bir inatla sakin olmaya çalışıp göbek bağıyla bağlı olduğu Suriye ve Hizbullah’ı sessizce ve her alanda  desteklerken;

·  Ve….  Obama seçime hazırlanıp parasız kalmışken, bu yüzden kaknem Hilary nine dahi sesini kısmaya başlamışken; AB laf ü güzaf ile uğraşıp ekonomik kriz ile boğuşurken;

A!…  Bir de baktık ki Suriye uçağımızı düşürmüş!…

Acaba hadise bu kadar sıradan ve basit mi???

Suriye’yi basalım, Şam’a haddini bildirelim diye çığlık atmadan önce  başka bir soru soralım mı?

Bu hadise Suriye’nin Türkiye’ye karşı  bir meydan okuması mıdır?  Amaçlanan  kendi ahalisine göz dağı vermek midir? Gerçekten hadise bu kadar basit midir? Yoksa… Yoksa bu bir kılıf senaryo mudur? Acaba Suriye suçu mu üstleniyor?

Suriye uçağımızın çok alçaktan uçtuğu ve bu yüzden tanımlanamadığı, İsrail uçağı sanılarak düşürüldüğünü açıkladığına göre anlatılan senaryonun ardında ne var? Mesela Rusya bu hadiseye ne kadar müdahildir?

Suriye aynı Suriye, bizim başdevletlû  neredeyse her konuşmasında Beşar Esad’a hakaret edip, verip veriştirirken, dış işlerinden mes’ul akademisyen devletlûmuz dünyayı dolaşıp bu devleti tepeletmek için elinden geleni yaparken, Annan yine sahnedeyken, plan üstüne plan yapıyorken, bütün bunların karşısında Suriye’nin gıkı çıkmazken, ne oldu da bu hesaba katmadığımız komşumuz ne cesaretle uçağımızı düşürüyor?

Ve…Neden, niçin, niye şimdi?

Acaba ağır bir komplo ile iki komşu devlet ani ve beklenmedik bir Orta Doğu  savaşının sebebi mi edilmek isteniyor?

Hesap ortadadır: küçük bir kıvılcımla çıkarılacak bir Türkiye- Suriye savaşında her iki devlet de bölünmeye mahkumdur. Her iki devlet de kefere emperyalistlerden  büyük paralar ödeyerek aldıkları silahlarla  ve tüm enerjilerini birbirini boğazlamaya harcarken, her iki  coğrafyada çıkacak Batı destekli isyan emperyalistlerinin çok istedikleri  Kürdistan’ın kurulması için bulunmaz bir sebep olacak, Türk ve  İslam coğrafyası “yeni bir İsrail” ile yüzleşmek zorunda kalacaktır.

Uçağımızın düşürülmesiyle yalın bir hakikat daha karşımıza çıkmıştır: Türkiye için Batı kefereleri yine parmaklarını dahi oynatmayacaktır! NATO sadece kınıyor, İngiliz keferesi uçaklarını söylüyor, ABD  Baş devletlûmuzu  desteklediğini söylüyor! Yani batı kefereleri her zamanki oynaklığını yapıp Müslümanı Müslümana kırdırma yolunu seçiyor!

Bu tehlikeyi görmek istemeyen ve mangalda kül bırakmayan devletlûlarımız yine nutuklar atıyor. Ama netice  Mavi Marmara hadisesindeki durumdur.  Piri Reis’i de hatırlayalım!

Suriye’ye hesap sormak mı, geçelim bir yol….

Şimdi…. Gelelim  işin bam teline, gerçeğin ta kendisine ve esas soruyu soralım:

Devletlûlarımız Batı keferesinin oluşturduğu Suriye muhalifleriyle İstanbul’da toplantı yapıp keferenin silahıyla iç savaş taktikleri verirken güya barış isteğinden çark eden kanlı bölücü örgüt  saldırılarını iyice artırdı. Neden?

Neden mi? Cevaplar soru içindeki sorularda gizli: Kaç Alamut kalesi var  ve kaç kanlı katil başı? Kimler destekliyor? Müzakere aymazlığı ile sırtı sıvazlanıp şımartılan ve semiren çete kimin elinde çok önemli banko kart haline geldi? Bu katiller güruhuna isyan fırsatı çıkarsa kimler destekleyecek?

Tarihimize bakalım, cevaplar hazır!

Türkiye –Suriye savaşını ellerini keyifle ovuşturarak bekleyen ve bu vahim durumun isyan için harika bir fırsat olduğunu bilen bu çeteler elbette terörün şiddetini artıracaklardır.

İşin acı yanı  kanlı terör örgütüne elimizle yandaş bulduk! Dönemin Hasan Sabbahları Suriye’yi de arkalarına aldılar, tıp tahsilli  kanlı katile kapılarını açtılar!  Üstelik her türlü desteği bu canilere sağlayan CIA  ve MOSSAD Hatay’da cirit atarken!…

Demek ki komşularımızla savaşmaya karar verirken onların da ne yapacağını, kimlerden destek alıp kimlere destek vereceğini iyi hesap etmemiz gerekiyor.

Demek kanlı bölücü örgütü hesaba katmadan, Suriye başta olmak üzere, diğer komşularla ilişkilerimizi efelenerek yürütmek ve yeni efendi rolüne girmek doğru bir politika değil!

Demek ki hamasi nutuklarla, gerçekçi olmayan hayallerle ne iç politika, ne dış politika yürüyor.

Demek ki…. Kaybettiğimiz ekonomik bağımsızlığımızı düşünürsek, milli savunma ve silah sanayiimizin olmadığını da dikkate alırsak, içimizi yakan terör meselesini, bölünme tehlikesini önemsemeyerek, Irak’ın kuzeyindeki kukla oluşumu ve ideallerini görmezden gelerek  komşularımızı,  fiili komşumuz ABD ve yandaşlarını ve özellikle İsrail’i hesaba katmadan “Yeni Osmanlıcık” hayali kurmak  da  mümkün değildir…

Bu şartlar altında Batı Türklüğü, yani Sevgili Türkiye’miz hedefte iken Orta Doğu bataklığına fütursuzca girmenin hiçbir yararı yoktur.

İçinizden “Ah, neredesin Kıpçak Türkü yiğit Sultan Baybars!” demek gelmiyor mu, ne dersiniz?

KAYNAKLAR

1-  Bernard Lewis: Alamut Kalesi ve Hasan El Sabah,  Nokta Kitap, 2009, İstanbul, s 137-138

2-  4: Bernard Lewis : a.g.e

3-  Daha geniş bilgi için Bknz:  İbnü’l Esir: El-Kâmil

4-  Enis Berberoğlu: Palme cinayetinde PKK taşeron mu? 3 Haziran 1999)

Kaç Hasan Sabbah Var ve Kaç Fedai Türkiye’ye Karşılık… yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Cennetlerin şehadet bahçesinde yine kan kırmızı güller açtı….Bu nazlı güllere , bu kınalı kuzular selam olsun…. Türkiye’min başı sağ olsun….

Suzan ÇATALOLUK

Tepelere  çarparak yankılanan silah sesleri durmak bilmiyordu. Sanki ölümün  yavaş yavaş  yaklaşan  ayak seslerinde çok farklı bir sır, elinde cennet tadında şehadet şerbeti  taşan bir Firdevs kadehi vardı…

Hain, tuzak kurmuş, yükseklerden  alçakça ateş edip dururken  askerlerini korumaya çalışıyordu. Düşündüğü  tekşey, kendine emanet edilen vatan evlatları idi.

Kurşunlar etrafında sekerken o,  Mehmetçiklerini bu amansız badireden sağ salim kurtarmanın derdinde idi.  Yurdun çok farklı yerlerden gelen bu kınalı kuzularının  vatan görevlerini bitirip  sağ salim eve dönmesi için elinden geleni yapıyordu.

Sarp  ve dik tepede sıkışmışlardı. Bütün şiddetiyle süren  acımasız ateş altında gereken bütün tedbirleri almaya çalışıyordu.

Ama…

Ama   sağ tarafında  o güne yaşamadığı   yabancı, çok yabancı bir  şey hissetti.  Acı gibi de değildi. İnce ince  yayılan garip bir sıkıntı  vücudunu hızla sarıyordu sanki. Acele ile sağ yanına baktı.  Gömleğinin ıslatan kanı gördü. Vurulmuştu.

Tuhaf bir şekilde korkmadığını  çok sevinerek fark etti. Acele ile  kanayan kolunu sımsıkı sarıp bağladı.  Yaralandığını önemsemeden emanetlerini korumaya devam etti.

Ama sanki çok terlemişti. Özellikle sağ baldırından süzülen ter sıcak sıcak akıyor, kendini rahatsız ediyordu.

Tam altı saat sürdü çatışma.  Acımasız kurşun yağmuru altında  kaldılar. Yardım yetiştiğinde, hain bölücü püskürtüldüğünde   sağlam durmaya,  askerini  korumaya devam ediyordu.

Hastanede ameliyata alındığında hekimler hayretle ve dehşetle fark ettiler ki  bu yiğit komutanın sağ bacağında da bir kurşun vardı. Sıcak  sıcak akan ve ter zannettiği  kendi  kanı idi ve tam altı saat ılık ılık akmıştı…

Evet….

Dışarıda  yeşilin bahar renkleri ve kır çiçekleri vardı. Bir açıp bir kapanan, bir küsüp bir barışan dostlar misali bir hava vardı.

Karşımda o genç komutan vardı.   Bana çay ısmarlamıştı. Beraber çay içiyorduk.

Sadece üç beş kelime ile anlattı bu elim hadiseyi. Çok fazla konuşmadı.  Ama vurguladığı  kelime “askerlerim”di! Yani milletin kendisine teslim ettikleri emanetleri, yani kınalı kuzuları…

Düşündüm, vatan sevgisi bu idi. Vatan aşkı böyle olmalı idi.

Ardından farkında olmadan  yanımda bulunan tandır ekmeğinden  ikram ettim kendisine. Çok uzaklardan gelmişti bu ekmek…  Genç gazinin hain pusuda yaralandığı yerden biraz öteden.

Komutan hiç yüksünmedi, uzandı, o tandır ekmeğinden bir parça kopardı ve gülümsedi.  Dedi ki:

“-İşte bizim insanımız böyledir. İşte biz buyuz!”

O yiğit komutana bakıp düşündüm: Millet sevgisi buydu. Böyle olmalıydı. Hainden insanımızı ayırd eden,  gerçek, sımsıcacık gönüller dolusu, okyanuslar kadar engin  sevgi hazineleri  idi millet sevgisi  ve böyle tarif edilmeliydi.

Ben de tandır ekmeğinin hikâyesini anlattım o yiğit komutana. Birkaç gün evvel  çok uzaklardan gelen bu ekmeğin çok hüzünlü bir öyküsüvardı: Sevgili Türkiye’min  bir köşesinden okumak için büyük şehre koşan delikanlı  benim gencecik arkadaşlarımdandı.  On beş – yirmi haneli bir köyde yaşıyorlardı. Özellikle ablası okumasını çok istiyordu. Evlenmemiş, o küçük şehirde bir işe girmiş, ayda kazandığı 300 lirayı,  kuruşuna dokunmadan uzaklarda okuyan kardeşine gönderiyordu!

İçim acımıştı. İstanbul’a gittiğimde  tıp profesörü bir arkadaşıma anlattım. Çok üzülüp cebindeki bütün parayı delikanlıya iletmem için bana verdi.

İstanbul dönüşü delikanlıyı aradım. Yoktu. Destek olan ablası ağır hasta olarak hastaneye kaldırılmış,  o da  çok uzaklardaki hastaneye  hemen gitmek istemişti ama yer bulamamıştı.  Yirmi saati aşkın süre ayakta durmayı göze alıp yollara düşmüştü.

Telefonla buldum ve bilgi aldım. Abla ağır hastaydı,  durumu da çok kötü idi. Bizim delikanlı bütün engelleri aşıp ablasına ulaşmış, baş ucunda nöbete başlamıştı!

Dehşete kapıldım!  Bu hastalık! Bu çağda!…

Ya delikanlı, ya ailesi, ya köyü, ya yaşadığı her yer…

Derhal yetkililere gittim. Ama o gün bir çare bulamadım.  Akşam çok mutsuz bir şekilde eve döndüm.  Kapıda yan komşumla karşılaştım. Çok önemli bir sağlık kurulunun yetkililerindendi. Bana çok yardımı oldu, fikir verdi.  Kendisine olan şükranlarım hep baki. O doğrultuda hizmet veren o derneğe ulaşım.

O gün asla unutmayacağım bir ilgi ile karşılaştım.   Durumu anlattım o harika Hanım yetkiliye. Kendisine yıldızlar sayısınca teşekkürlerim var!

Sonra delikanlı memleketinden döner dönmez o dernek tarafından bütün tetkikleri yapıldı. Ailesine de uzanacaklarına dair bilgi de geldi.

Meğer hastalık yeniden hortlamış!  Köy kasaba kol atmaya başlamış.

Sonra ağır bir çelişki gelip yüreğime oturdu. Bu nasıl bir hal idi, bu nasıl bir mesele idi?

Bir yanda pusuya düşürülen o yiğit komutan, öte yanda  ağır hasta kızın kardeşi olan,  büyük şehirde üniversite okuyan ve çok yetenekli o delikanlı…

Küçük bir vesileye karşılık  bana  hediye gönderen anneciği.  Hediyeler benim için ne kadar da kıymetli, tahmin edersiniz.

Hediyeler mi neler,  hemen söyleyeyim: Kenarları harika oyalı bir baş örtü, nefis motiflerle süslü sıcacık patikler ve iki tandır ekmeği…

Ve….

Türk Milletinin askeri, komutanı dedirten ve övüneceğimiz komutanın sözleri:

“-İşte bizim insanımız!”

Nasıl da birleştirici, bütünleştirici sözler ve nasıl da güzel bir hülasa!

Sonra memleket meselelerini  konuştuk. Sonra bana dostlukla ilgili bir şiir okudu, ebediyete uzanıyordu sanki…

Sonra düşündüm: Biz buyduk. Tarih sahnesine çıkışımızdan bu dakikaya kadar biz hep bu idik, temiz, saf ve sevgi dolu gönüllü, sağlam ve yiğit… Koruyan, kollayan, kin tutmayan… Oğuz Kağan’dan Alp Arslan’a,  muhteşem Osman Gazi’den  sevgili  fedakâr Atatürk’e…

Türk ,bir şemsiye misali, kolunun kanadının altındaki bütün insanı koruyup kollayan büyük bir millet…

Ama devran hüzünlü, an kasvetli, dem hıçkırıklı idi işte!

Ve….

Tuhaf bir gündü o gün! Akşam  televizyonda  ağzı kalabalık,  kerameti kendinden menkul bir zat Ümit Özdağ Hocaya hesap soruyordu aklınca:

“-Başka ilahiyatçı bulamadınız mı da general aldınız ? Bakın nasıl da itiraf ediyor!”

Hedeflerine  hızla ulaşmanın verdiği fütursuzlukla saldırıyor da saldırıyordu.  Sanki islam dini sadece onlara gelmişti ve Türk ordusu  düşman ordusu idi…

İnsanın yüreği daralıyor doğrusu, uykuları kaçıyor… Bu hal aymazlık mıdır yoksa başka bir durum mu, kararı siz verin artık!

Bu gün mü….

Ah… Şehrimde şiddetli bir yağmur var şua an. Şimşekler çakıyor, gök gürültüsü yankılanıyor. Gökler ağlıyor, biliyorum!

Evet, gökler ağlıyor… Zira bu gün…. Evet, bu gün  o aymaz adamın  Ümit Özdağ  Hocayı vesile ederek saldırdığı ordunun mensubu bir binbaşı bir teğmen ve iki kınalı kuzuyu daha toprağa veriyoruz… Şehit teğmen Ahmet’in eşi Neslihan dört aylık hamile…

Allah bu komutanların ve kınalı kuzularının ailesi başta olmak üzere Milletimize sabr-ı cemil ihsan etsin…

İmdi…. Gelelim esas konuya:

Suriye’ye  yabancı emperyalist projeleri gerçekleştirmek için can atıp  savaş açmaya ve başka devletlerin iç işlerine alenen müdahale etmeye çalışan Devletlular, bir ayda kaç şehit verdik, bunu biliyorsunuz,  bu yabancı projelere kul olacağınıza kendi milli menfaatlerimiz doğrultusunda ne yapacağınızı düşündünüz mü on yıldır?

Bu kadar şehit verilirken neden asıl tehlike görülmez ve birileri palazlandırılır, kanımızı emerek, ekonomimizden beslenerek elimizle devlet haline getirmek istediğimiz ile sonra hesaplaşmayacak mıyız?

Kerkük ve Musul böyle gitmedi mi?

İran’a karşı Kürecik’te  yabancıların kalkanını kuran Devletlular, önce postal yalayıcısı dediğiniz, Erbil’e çocuklarımızı götüren Yahudi asıllı Barzani’ye bir destur çeksenize…

Bu çocuklar Erbil’de sözüm ona Üniversite okutuluyor, hocaları da ya Yahudiler ya sınır komşumuz (!) stratejik dostumuz(!) ABD..

Bu çocuklar yarın belli kesimin entellektüeli olma iddiasıyla Türkiye’nin  önüne çıkmayacaklar mı?

Gözümüzün önümde bizden çalınan bu çocuklar bize hain bir yabancı strateji doğrultusunda silah çekmeyecek mi ve aslında çektirilmiyor mu?

Önce fakirlik ve bakımsızlık neticesinde ortaya çıkan hastalıkları halletsenize!

Böylesi büyük ve vahim tehlikeyi nasıl görmüyorsunuz??

Ama… Eğer Devletluların önüne konan emperyalist projede Türkiye bir konfederasyona dönüştürülmek isteniyorsa, bu sebeple eğitim en az iki dilli olması hedeflenmişse,

Bu bölünme ve yıkım projesinin adını da cilalayarak “yeni Osmanlılık”  koymuşlarsa…

Bu acı gerçek karşısında Osmanlı’nın son dönemleri aklınıza gelmiyor mu?

Sahi uykularınız kaçmıyor mu muhterem Devletlûlar?

Sahi sizin çocuğunuz ağır hasta olsaydı ne yapardınız Ey sağlıkla ilgili akademisyen hekim Devletlû?

Sahi siz bu kızın sonunu merak ettiniz mi?

Sahi  onu bana sorar mısınız, var mı yüreğiniz???

Ya o yiğit komutan yerinde olsaydınız, evde sizi yürek ağrılarıyla bekleyen sevgili evdeşiniz ve balalarınız da varsa, sahi siz ne halde olurdunuz Suriye’ye hemen müdahale için can atan  akademisyen, dış işlerinden sorumlu bulunan Devletlû?

Sahi siz  kanlı bölücü örgütle çarpışırken  ağır yaralar alsaydınız, kanınızı akıtıp, canınızı ortaya koysaydınız ey bizi idare eden Devletlûlar, sizin başınızdakiler yabancı emperyalist projeler uğruna devletinizi  uçuruma götürseydi, uyuyabilir miydiniz?

Sahi Suriye ile savaşta hangi devletin silahlarını kullanacaksınız? Ne oldu oneminute?

Nerede Piri Reis adlı ihtiyar gemimiz?

Ne diyelim bu vahim hakikatler  karşısında, bir  şiir söyleyelim mi  Mehmet Akif’ten:

“Sus Ey bülbül…..

Türkiye’min başı sağ olsun…. yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Önce rüzgarı anladı, sonra havayı, sonra kokuyu ölçtü ,biçti, sıcaklığı da. Sonra korkuyu ve gözlere yansıyan, vücuda hızla yayılan ölüm dehşetini seyretti.  Ardından umursamayı veya umursamamayı bilmeden, bilemeden yutuverdi herhangi bir lokma gibi…

Küçük lokmaydı o yediği. Ama sonra büyüdü lokmalar. Aslında lokmayı da, küçük veya büyük olup olmadığını da bilmiyordu o. Bütün bütün yutardı bedenleri. Sonra ıssız bir köşeye sinerdi hep, her yuttuğunu hazmetmek için.

Derken büyüdü de büyüdü… Küçük büklümler halindeki vücudu şimdi okyanusu vatan kabul eden devasa dalgalar gibiydi.

Yedi, yedi, hep yedi. Bütün canlıların görünce irkildiği, kimilerinin donup kaldığı bir  gerçekti o.

Ama… Günlerden bir gün, anlardan bir an hiç tanıyamadığı bir nesneyi algıladı dili, beyni. Sordu kendi kendine:

“Kim bu, ney bu?  Hem de kolsuz bacaksız bir şey bu, ufka uzayan, durmadan yayılan, hatta genişleyen de bir şey bu! Acaba nereden gelmiş, nereye gitmektedir? Canlıya da benziyor, cansıza da. Ya canlıysa, ya nefis bir tadı varsa! Hemen yutmam lazım!!”

Diliyle tekrar tekrar ölçtü, biçti. Çenelerini açtı ve birbirinden çıkardı, dişlerini geçirdi o nesneye. Ama  o an kendi canı  da yandı, sanki birileri de kendini ısırıyordu.

Aslında kimdi o, neyi ısırıyordu o?

Aslında, aslında ejderhaya dönmüş bir yılandı o ve önüne geleni yutmuştu. Öylesine büyümüştü ki artık kendi bedenini unutmuştu, kendini unutmuştu..

Kıvrım kıvrım kıvrılarak geri dönmüş, sonsuzlukta çapı ufuklara uzanan bir daire çizip kendi kuyruğuna ulaşana kadar  kendi bedenini unutmuştu.

Ve…  Artık  tanımıyordu, ısırdığı kendi kuyruğu, yutmaya çalıştığı kendisi idi!

Evet… İfade etmeye çalıştığımız bu küçük kıssadaki  yılanın kendi kuyruğundan kendini  yemeğe başlaması ile ilgili tevatür pek çok kültürde var.  Bilim adamlarının da ilgisini çeken,  felsefenin de yakından ilgilendiği bir kavram. Ünlü Einstein  maddenin ışık hızını aşması halinde zamanın geri kayacağını ve insanın kendini, kendi ensesini seyredeceğinin söylüyor. Yani, artık geriye doğru kaçan zamanda, aynen kendi kuyruğunu gören yılan gibi kendi ensemizi görüp kendi hayatımızı seyredebileceğimizi ifade ediyor.

Uzun hikaye…

Kimi kaynaklara göre  kuyruğunu ısıran yılan  hayatın ve zamanın ilanihaye devam ettiğini anlatmaktadır,  kimi kaynaklara göre de hayatın içinde iyinin de kötünün de bulunduğu yer altına ait karanlıklarla ifade edilen kavramların ve yer üstüne ait ışıklı dünyanın, hatta evrenin de hikayesinden söz edilmektedir. Azteklerden tutunuz  Hint  mitolojisine kadar bütün efsanelerde kuyruğunu yiyen yılan var.

Yahudi eksik kalır mı : Siyonist Yahudiye göre daire şeklindeki kendi kuyruğunu yiyen  Sion yılanı ise dünyaya hakim olmayı temsil ediyor!

Ama biz   esas manaya, ne demeye geldiğine bakalım:  Yılanın kendi kuyruğunu  ısırması Sonun başlangıcı demek!

Sonun başlangıcı…   Yani  kendini artık tanıyamamaktan dolayı kendini kendi yapanların ayrışarak kendini yemesi! Yani bünyenin kendine yönelik yamyamlığı…  Bir bakıma kaçınılmaz son, elbette tercihlere bağlı olarak.

İnanılmayacak kadar kocaman bir yılan kafası düşününüz, büyük bir kısmı çürümüş, kokmuş devasa bedenini  artık taşımaya gücü yetmeyen, refleksleri iyice azalmaya başlamış, beyninde bütün enerjisini emen bir parazitle yaşamaya çalışan, kuduza bulaşmış bir kafa. Artık gözleri de görmüyor ve  deli bir yaşama iç güdüsü ile sadece saldırıyor. Saldırdığı her yeri ve her şeyi paralıyor ama yediği darbelerin  farkında değil.

Parazit mi kim, onu biliyorsunuz, hani Greg Felton  ne demişti kitabında: Konak ve Parazit, ABD  ve İsrail Lobisi…

Öteki yılan boydan boya parçalanmaya yüz tutmuş ve dehşet içinde…

İmdi…  Bu yılanın peşine takılıp kendi varlıklarını paylaşmaya ve ona şirin görünüp günü kurtarmaya ve bu sonun başlangıcına gelmiş, ahlaken, erdem açısından ve iktisaden hızla çökmekte olan yılanın dişlerine asılmaya çalışanlara ne denileceğini sizlere bırakıyorum…

Sonun başlangıcı dedik… Evet, sonun başlangıcı… Sadece kuyruğunu ısıran yılanla mı izah edeceğiz sonun başlangıcını? Elbette hayır… Ama  ayrışmayı tanımayan hatta ayrışmayı kendileri yapanların düştükleri hüzünlü  durumu izah etmek için bu misalden yola çıkacağız.

Evvela son hadiselere bakalım, önce iç siyaset:

Evvela Oslo görüşmeleri:

Son günlerde basında son hadiselerle ilgili  ne çok yayın yapıldı, ne çok mugalata ve kıyl ü kal  ortalıklara saçıldı…..

Neler neler söylenmedi ki…

Acaba neden böylesi bir gizli görüşme faş edildi de  utanç verici gizli sırlar ortaya çıktı? Hangi dış dengeler ve şantajlar ile yoğrulmuş bu  kirli ilişkiler ağındaki kimi sırlar ortaya dökülerek aba altından sopa gösterildi?

Devletlularda önce büyük bir şaşkınlık, ardından “denize düşen yılana sarılır” misali  jet hızı ile tayinler, kanun çıkarmalar, ardından tehditler…

Elbette hemen gündem değiştirmek için yeni tartışma konuları medyaya sunuldu! Oslo hikayesi böylece gündemden düştü!

Mesela eğitim ile ilgili o çok tartışılan ve tartışılacak olan 4+4+4 kanunu…

Yine büyük tartışmalar arasında Meclis’ten geçti ve unutulmaya başlandı…

Eğitim ile kavga da artık unutturulmalı idi, çünkü işlevi bitmiş, iş çoktan kotarılmıştı, bu konu da unutturulmalı idi.

Bu konu Türkiye’nin geleceğini etkileyecekmiş, nesilleri perişan edecekmiş, kimin umurunda idi?

Hemen yeni bir gündem maddesi basın toplantısı ile açıklandı:

Baş devletlûnun “Büyük proje, asrın projesi”  diye takdim ettiği paket hikayesi   bir kaç gün kamu oyunu ve basını oyalamaya yetti…

Hülasa: İç siyasette durmadan yapay gündemler icat edilip insanımızın beyni  yozlaşmış medya ile mankurtlaştırılıyor, beyinlerimiz uyuşturulurken  dış politikalarda neler oluyordu?

Neler mi oluyordu, işte olanlar:

Ne dedi gudubet Hilary Nine: “Türkiye’ye Suriye konusunda çok güveniyoruz!”

Bakın ABD basınına : Türkiye’nin Suriye’ye girmesi için elinden geleni yapıyor, neler neler yazılmıyor ki. Sanırsınız ki Türkiye  masaya yumruğunu vurduğu zaman  Çin’i , Rusya’sı, İran’ı hizaya girecek ve Suriye’yi feda  edecek!..

Diş işlerinden mesul Devletlû  çantası dünyayı gezip ikna turları ile meşgul. Neyi ikna? Suriye’yi tepeleme iknası!

Suriye’de demokrasi yokmuş! Breh, breh, breh!  O çok güvendiğiniz Suudi’de mi demokrasi var, para kasası olarak gördüğünüz Katar’da mı, veya yerlere göklere koymadığınız Brunei Sultanında mı?

Allahtan korkun, CİA ,MOSSAD başta olmak üzere Fransız ve İngiliz  istihbaratı Suriye’de!  Halkı kışkırtıy or, Beşar Esad’a karşı muhalifleri eğitiyor, her türlü  silah veriyor, Türkiye  hükümeti  de ABD taşeronu olarak görev yapıyor!  Allah aşkına kimin kanı akıyor  ve kim ellerini keyifle ovuşturup  sinsi sinsi sırıtıyor?

Allah aşkına söyler misiniz Suriye’yi bu kadar küçük görüp tepelemeye kararlı görünen dış işlerinden sorumlu Devletlû sanıyor mu ki Suriye’ye girecek ordudaki vatan evlatlarımız gül ile karşılanacak? Kendi evladını veya en yakınlarının çocuklarını bu savaşa girecek olan askerin arasına koyabilecek mi  bu akademisyenimiz?

Çıkacak savaşa kimin kanı akacak, ABD’li Coni’nin mi, demokrasi palavralarıyla Orta Doğu ve Ön Asya’yı kana bulamaya niyetli NATO devletlerinin mi?

Allah aşkına söyler misiniz, Gazi Antep’te Suriye ile ticaret yapıp işlerini tam yoluna koymuşken şimdi kan ağlayan ve iflas noktasına gelen esnaf  ne olacak?

Ne oldu sıfır sorun politikası, ne oldu ailece görüşmeler? Ne oldu  müşterek Bakanlar Kurulu toplantıları?

Hadiseler öyle hızlı gelişiyor ve öylesine inanılmaz hatalar yapılıyor ki insanın yüreği daralıyor. Durup dururken bütün komşularla kavga edip savaş tamtamları çalmanın manası nedir?

Beşar Esad’ı dar ağacına asmaya kararlı devletlular niye Barzani’ye kızamıyor?

Allah aşkına görmüyor musunuz, elimizde  Büyük Kürdistan’ı kuruyoruz Suriye’yi sıkıştırırken.

Ne Dedi Barzani: Ne dedi Barzani: Suriye’de Kürt otonom bölgesinin kurulması,  Kamışlı merkezli özerk bölge oluşturup Kuzey Irak’a bağlamak!…

Biz Suriye’ye girmeye kalkarsak İran ne yapacak, ya Rusya?

Kimsenin sormadığını soralım artık: Fırsattan istifade deyip çıkarılacak ve bölücü terörün desteklediği isyanda neler olabileceğini ve kimlerden destek alacağını tahmin etmek hiç de zor olmasa gerekir!!!

Kuyruğunu çoktan yutmuş, bedeninin yarısı yemiş, artık sonun başlangıcına gelmiş bir kefere ABD’nin  dişlerinin arasında duran gencecik Sevgili Türkiye!

Türkiye’de hükümet eden devletlûlar bu vahim hatayı edip Suriye’ye girerse kendi sonlarını da, devletin sonunu da hazırlayacaklardır. İnşAllah bu hatayı yapılmaz, Batı Türklüğünü  hızla bitiş noktasına gelmekte olan ABD başta olmak üzere keferelere feda edilmez!

Of dediniz değil mi, yüreğimiz daraldı değil mi?

Uzaklaşalım o zaman bu konudan birkaç saniye. Gelin Azerbaycan gazetelerinden bir haberi  aynen verelim:

“2012-02-24 günlü Edalet gazetesi haberine göre:

Paltar asarkən yıhılıb öldü

Bu gün Bakıda bədbəht hadisə baş verib.

Qaradağ rayon Polis İdarəsindən Lent.az-a verilən məlumata görə, Müşfiqabad qəsəbəsi 9/11 ünvanında həmin ünvanda yaşayan, 1981-ci il təvəllüdlü Nurşən Mirzəyeva binanın 6-cı mərtəbəsindən yıhılaraq ölüb.

Qadın eyvanda paltar asarkən ehtiyatsızlıq nəticəsində yıhılıb və həstəhanaya aparılarkən dünyasını dəyişib.”

Sahi Türkiye’nin partalı ne acep ve hangi katta?

Sonun Başlangıcı, Devletlûların Savaş Çığlıkları, Partal Asarken Düşmek… yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Seçilen Saflar, Talas Nehri, Yeni İran Açılımı Aideu Fransa mı? yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Soğuk bir Şubat Günü…

İstanbul…

Karşısında “hazır ol” vaziyetinde duran yaverine buz gibi bakışlarla baktı orta yaşı geçmiş adam.  Mağrur bir tavırla susmaya devam etti.  Ama kibirli mavi gözleri sormaya devam ediyordu.

Yaver ciddiyetle konuştu:

“-Efendim, içeri girmek üzereler.  İstikbal edip size getireceğim .”

Adam yine cevap vermedi.  Mağrur bir ifade ile sadece baktı.

Yaveri  dışarı çıkıp koridoru geçmeye başladı.

Gerçekten de  İki adam  süslü binanın  kapısından içeri girdi. İkisinin de çok sıkıntılı oldukları gergin yüz hatlarından anlaşılıyordu. Muntazam kıyafetleri ve zarif tavırları ile çok güngörmüş oldukları belli idi.  Artık iyice kırlaşmış sakalını sıkıntıyla sıvazladı daha yaşlı görüneni ve neredeyse fısıltıyla konuştu:

“-Şu usûli  ziyareti bir  lahzada geçirmeyi çok arzu ederdim. “

Diğeri  yere bakıp düşündü birkaç saniye,  sonra  kederle cevap verdi:

“-Ben de mirim ben de… Zira bu  şartlar altında böyle bir zatı  ziyaret etmek mecburiyetinde kalmak  şahsımı  pek rencide etmektedir.”

O sırada karşıda görünen yaver onları soğuk bir askeri selamla karşıladı, kendisini takip etmelerini eliyle işaret etti.

Az sonra koridorun nihayetinde durdular. Yaver büyük bir ciddiyetle kapıyı tıklatıp bekledi. İçeriden gelen olumlu cevaptan sonra misafirlerin geldiğini bildirdi. Ardından dönüp  iki zatı içeri aldı.

Büyük odada  buz gibi mavi gözlü, fırça bıyıklı küstah adam ile ayakta bekleyen  genç biri daha vardı.
Kibri kendinden menkul o adam  koltukta oturuyordu ve bacak bacak üstüne atmıştı.  İçeri girenlere rağmen istifini bozmadı.

İki misafir büyük bir şaşkınlık yaşadı beş on saniye. Ama daha genç görünen misafir  kendini toparladı ve  oturana birkaç adım yaklaşıp elini uzattı, nazik bir şekilde konuşmak istedi:

“-Muhterem  General, ben…”

Adam sert bir hareketle elini kaldırıp konuşanı susturdu ve mağrur bir sesle cevap verdi:

“-Kim olduğunuzu elbette biliyoruz. Biz sizi sohbet etmeye çağırmadık. Şimdi susunuz ve dinleyiniz.”

Ayaktaki genç adam masanın üzerindeki dosyadan iki sahife aldı ve  yazılanları yüksek sesle okumaya başladı.
İki misafir ne diyeceklerini bilemeden ayakta kalakaldılar. Okunmakta olan metni dinlemeye başladılar.

Son derece küstah  bir şekilde kaleme alınmış  metni dinlemek mecburiyetti sanki, sanki bir kaderdi de onları öylece ayakta yakalayıp  tutuvermişti.

Okuma bitince misafirlerden yaşlı olanı itiraz etmek istedi. Ama  kibirli ve edebi ayaklar altına alan adam yine susturdu onu, sözlerini ağızlarına tıkadı. Bağıra çağıra, hakarete varan sözlerle bir süre konuştu, sonra birden sustu.

Sonra genç adam hemen gidip kapıyı açtı ve iki misafire yol gösterdi!…

O iki zat hakikaten bu hakareti hakketmiş miydi? Hakikaten böylesine çaresiz ve zavallı mı idiler?

Aslında bu iki adam misafir miydi acaba?

Elbette misafir değillerdi. Hakikatte onlar ev sahibi idi!

Pekiyi de kimdi bu çaresizler?

Onlar… Ah onlar!…

Ne yazık ki onlar Osmanlı Hükümetinin iki nazırı idi.  Biri Hariciye Nazırı Mustafa Reşit Paşa, diğeri de Harbiye Nazırı Ömer Yaver Paşa….

Evet….  Yıllardan yıl 1919 idi, aylardan Şubat,  günlerden  Şubat’ın 9’u…

Yer, hüzünlü Payitaht İstanbul …

Ve… Mekan da İngiliz Büyükelçiliği…

Böylesi bir rezalete imza atan  küstah adam da General Allenby idi!…

Son derece terbiyesiz olan bu davranışın altında yatan  aşağılık duygusunun elbette sebepleri vardı. Girdiği bütün savaşları kazanmıştı Allenby.  Ama  26 mart 1917’de son derece güçsüz ve sayıca az gördüğü Osmanlı birliklerine yenilmiş,  ardından gelen II. Gazze muharebesinde ağır hasta kabul edilen  Osmanlı’ya bir kez daha mağlup olmuştu.

İslam’a ve Osmanlı’ya duyduğu  deli  nefreti için bu sebepler yetmez miydi? Zira bu yenilgiler sebebiyle mesleki hayatı tartışılır olmuştu. Ama  savaş taktik ve tekniklerinde büyük değişiklikler yapmış, Cemal Paşa komutanlığındaki Osmanlı Ordusuna karşı genel taarruz emri verip de Şam’a ulaşınca doğruca Selahaddin-i Eyyubi’nin mezarına gitmiş, ayağını baş ucuna koyarak hınçla konuşmuştu:

“-Kalk Selahaddin! Biz yine geldik!”

Aynı İngiliz General kimi kaynaklara göre beyaz atla İstanbul’da geziniyor ve  güya Fatih Sultan Mehmet’e nazire yapıyordu!..

Bu satırlara inanmak istemediniz değil mi? Öyle ise  buyurun,  Hariciye Nazırının Sadarete verdiği 9 Şubat 1919 günlü rapordan can alıcı ve iç karartıcı birkaç satır okuyalım:

“….. 6 ıncı Ordu Komutanı Ali İhsan Paşa’nın mütareke tatbikatın işkâl etmiş olduktan maada ahali-i islâmiyeye silâh dağıtarak bunları İngilizler aleyhine teşvik bulunduğundan bahis ve şikayetle heman azledilerek Dersaadet’e celbini… Askerimizde bulunan top  ve eslihanın  İngilizlere teslim olunmasını ve mütarekenamenin  ruh ve  metniyle asla kabil-i tevfik  ve  telif görülmeyen bu misillu bir hayli  metalibi kabul etmekliğimizi beyan eyledi.” (1 )

Bu terbiyesiz ve emperyalist kefere generalin hakaretamiz bir tavırla daha neler neler söylediğine  ve  emrindeki İngiliz subayının Osmanlı’nın  Hariciye ve Harbiye Nazırlarının yüzlerine bağıra çağıra neyi okuduğuna gelince:

Elbette tahmin edeceksiniz;  İşgale karşı direnme emareleri gördüğü her konuyu ve baş kaldırmaya yönelik en küçük hareketi dahi  yok etmek  isteği ile hazırlanmış  bu metin ve sözlerde artık tükenmiş olan Osmanlı hükümetini tam baskı altına almak için gereken her türlü  emir vardı. (Bknz: Mütareke evrakı, Başbakanlık Arşivi)

Ne yazık ki dönemin hükumetleri baskıya karşı direnecekleri yerde bu emperyalist Türk Müslüman düşmanının dediklerini yaptıkları taktirde memleketi sulha kavuşturacaklarını sanarak kendi ordusuna karşı ağır bir baskı kurmuş, İngiliz keferesinin emri ile  Osmanlı’nın VI ordusunu  lağvetmiş, tecrübeli paşaları tuzaklara çekmiş, kimini sürgüne göndermiş, kimi de görevden azledip zindanlara tıkıvermişti.

Ama bu hal emperyalizmin doğasında vardı ve çöreklendikleri her ülkede, işgal ettikleri her devlette bu adi oyunu oynarlardı!

Aklınıza Afganistan’ın  Karzai’si,  Pakistan’lı yüzde oncusu, Irak’ta  kendi insanını katleden uşaklar geliyor değil mi?

“Ya biz” diyorsunuz değil mi? Ya bizde neler oluyor?

Aslında sorunun cevabını biliyorsunuz ve  nasıl da haklısınız!  Haklı söze  ne denebilir ki?

Neyse…. Biz devam edelim:

Bir avuç Osmanlı Paşası bu elim duruma elbette çare arıyorlardı. Ancak İngiliz keferesinin de istihbarı çok iyi çalışıyordu. Ama bir Osmanlı Paşasını hafife aldılar!

Bu Paşa Türk Tarihinin en mühim şahsiyetlerden olan Mustafa Kemal idi.  Atatürk  büyük bir  başarı ile niyetini gizleyip Anadolu’ya geçince İngiliz keferesi yaptığı kendilerince vahim hatayı anladı, ama  bu çok kanlı satranç oyununda genç  Osmanlı subayı ilk hamlede çok önemli bir başarı kazanmıştı.

Peşine bir sürü sahtekârı taktılar ve bir sürü tertibin içine girdiler. Hele bir Ali Galip Bey var ki insan böylesi münafığa ancak  pes der! 

Bir başka yazıda anlatmaya çalışırız  İnşAllah…

Yine bir neyse daha…

Mustafa Kemal Türk Milletinin o soylu ve muhteşem İstiklâl Savaşına  liderlik ederken,  her günü kahramanlık dolu nice ibretlik hadiseleri yaşayıp nasıl da yoruluyor ve bu yorgunluğa nasıl da direniyordu!

Düşünün: Sakarya Meydan Muharebesinde üç kaburga kemiği kırıktı sevgili Atatürk’ün.  Bu korkunç ıstıraba  rağmen “hemen hemen hiç uyumadan yirmi iki gün yirmi iki gece vuruşmayı yönetmiştir.”(2)

Sakarya ile şaha kalkan Türk, devletini kurarken  nasıl da yokluklar içindeydi, neleri, ne canları feda etti!
İsterseniz  Atatürk’ün sözleriyle tarif edelim Sakarya’yı. Diyor ki sevgili Atatürk:

“Efendiler!…  13 Eylül 1921 günü Sakarya nehrinin şarkında düşman ordusundan eser kalmadı. Bu suretle 23 Ağustos  gününden  13 Eylül gününe  kadar, bu günler de dahil olmak  üzere, yirmi iki gün  ve yirmi iki gece  bilâfasıla  devam eden  Sakarya  Melhamei Kübrası  yeni Türk Devletinin  tarihine; cihan tarihinde  ender  olan büyük  bir meydan muharebesi misali kaydetti. (3)
Evet….. Bu günler de dahil olmak üzere… Bu günler de dahil olmak üzere  lüks villalarında yaşayıp her akşam TV’lerde  boy göstererek sevgili Atatürk’ü suçlayan,  ona  şuursuzca saldıranlar  o rahatlıklarını  Atatürk’ün kırık kaburgalarına ve çektiği ıstıraplara borçlular.

Türk tarihini hiç bilmeyen, Türk’ü etnik bir topluluk zannedenler, Oğuz Han’ı, Çağrı Bey’i, Alpaslan’ı, Melikşah’ı bilmeyen balık zekalılar Atatürk’ü nasıl kavrayacaklar ki?

Yüce Rabbin Osmanlı Paşası Mustafa Kemal’e kurmasını nasip eylediği Atatürk’ün Türkiye’sinde  bu şanlı devleti bölmek için  var gücüyle uğraşan hainler ve gafiller de maaşlarını bu devletten almıyorlar mı?

Habur’da teröriste rica minnet ettirilen hakim ve savcılar Atatürk Türkiye’sinin hakimi değil mi?

Birileri diyebilir ki  mesele yok , Türkiye sağlam duruyor. Obama bizim Baş devletlû’ya nasıl da sarıldı!

Öyle mi? GOKAP yürüyor adım adım, sıra Suriye’de. Yakında İran da devrede!

GOKAP’ın  eş başkanı değil bizim  Baş devletlû, neredeyse baş başkanı.

“Free Great Kurdistane “ haritaları boşuna mı yayınlanıyor;

Boşuna mı bu kadar toplum mühendisliği  projeleri yapılarak  Türk Milleti tarifi sıradan etnisiteye indirilmek isteniyor ve bu masum millet kandırılıyor;

Boşuna mı  bilmem kaç etnisite sayılıyor durmadan ve Müslüman Türk kavramının içi boşaltılmak isteniyor;
Dış işlerinden mes’ul devletlûnun- ne yazık ki-  Kak dediği, TBMM başkanının postal yalayıcısı  tabirini layık gördüğü  Barzani’nin ağırlanıp böylesi  hüsn-ü kabul görmesi boşuna mı sahiden?
Yahudi dedeli  Barzani’yi boşuna mı temennalar ederek yolcu etti  eski Zerdüşt izleyicileri?
Hedefi Türkiye’yi bölmek olan ve PKK ile  asla uğraşmayacağını açıkça ifade eden bu aşiret ağası eskisi ile  kapalı kapılar arkasında boşuna mı uzun saatler geçirdiler kanlı bölücü örgütün TBMM’ndeki  uzantıları

Hedef Türkiye’dir, hedef Wilson  ilkeleri ve Sevr’dir!

Bu arada, Rumlar, ABD ve İsrail  çok ciddi yataklar buldular Kıbrıs  yakınlarındaki aramalarda.

Sahi…  Bizim yaşlı Piri Reis nerede?  Ne yapıyor şimdi?

Efendim, geçmiş gelecek bütün mübarek bayramlarınız kutlu olsun.

KAYNAKLAR
1-  Hikmet Bayur: Atatürk Hayatı ve Eseri I, Ankara, 1990, s.255
2-   Hikmet Bayur: a.g.e. s.33
3-   Kemal Atatürk: Nutuk  Cilt II, Ankara 1987, s.618

Perişan Osmanlı Nazırlarından Kak Barzani’ye… Ve… Osmanlı Paşası Atatürk… yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Gülbün Mesara’dan  nefis bir misal.

Gülbün Mesara adı bana hep  gönlümün baş köşesinde yer eden şu mutlu  günü hatırlatır:

Hep resim  öğrenmek isteyip Hukuk Fakültesini bitirdiğim yıl…

Kasım ayı olsa gerek…

Bir daha üniversite imtihanlarına girip  Gazi’nin resim bölümünü kazanmışım. Ama ben sanki daha farklı ve daha çok Türk kültürü ile ilgili bir şeyler öğrenmek  istiyorum.

Prof. Dr. Ethem Ruhi Fığlalı’nın kızları bir kursa gidiyor. Küçük kızı Ayşegül  bana kursta yaptıklarını gösteriyor.  Ne kadar da aşinayım. Hemen gitmeye karar veriyorum.

Kursta karşıma çıkan Osmanlı İstanbul’unun hanımefendisi. Çok zarif  tavırlarına  hayran oluyorum. Bildiği ne varsa öğrencisine aktarmaya çalışan bu güzeller güzeli Hanımefendi, Süheyl Ünver’e çok benzeyen sevgili kızı Gülbün Mesara…

Gülbün Mesara’dan nadide bir Tezhib

( Celî Sülüs Levha, Yâ Şâfî)

Hat: Hüseyin Kutlu

Aradan geçen bunca yıla rağmen  öğrencisi olmaktan gurur duyduğum Hocam Gülbün Mesara… Kalbimde şiir gibi  ezberlediğim sözleri: “Biz, ancak güzel şeyleri yapmak ve konuşmak için varız.”

Gülbün Mesara  halen Süheyl Ünver Sanat Atölyesi’nin Başkanı.   Bu kültür ocağında Türk Süsleme Sanatlarının sonsuz okyanusunu tanıttığı sayısız öğrenci yetiştirmiştir, ve yetiştirmektedir ve Süheyl Ünver Hocanın vasiyeti yerine gelmiştir.

Süheyl Ünver gibi bir  Üstat-ı azamın dergahında yetişmek kolay mı?  Zira o dergahta durmak yok,  “ben artık oldum “ demek yok… Bir zirve keşfediliyor, arkasından diğeri, daha sonra bir başkası, hep ilerdeki, daha uzaktaki, ufuktaki…

Derken… Aşılan şahikaların yerini başkaları alıyor ve   doruklar çoğalıyor, siz yaklaştıkça ufuk hedef uzaklaşıyor.  Sonu yok ki  bu alanın.  Osmanlı, Beylikler Dönemi Selçuklu,  Büyük Selçuklu, Timurlular, Akkoyunlular, Orta Asya, Uygurlular, derken   koca bir Türk Tarihi ve Sanatları…

Bu sonsuzluğa açılan yola baş koyan Süheyl Ünver Hoca,  kızı Gülbün Mesara’ya da aynı ülkü ve ilkeleri  nakşetmiş. O da bu çileli yolun yorulmaz ve bıkmaz  rehberi.

Öğrenci yetiştirmekle kalmayıp pek çok nadide eserler meydana getiren  ve araştırmalarını  çok güzel kitaplarında toplayan üstün sanatkâr Gülbün Mesara Süsleme Sanatlarının  her alanında olduğu gibi “Karamemi” adlı  zirvenin vadilerinde de keşifler yapıp  çok güzel eserlere imza atmış.

Dönemin  en iyi tezhip üstadı  Karamemi, Kanuni Sultan Süleyman’ın ünlü  eseri  Muhibbi Divanı’nın tezhiplerini yapmış.

İşte bu  muhteşem Karamemi’nin adını bizlere   duyuran Süheyl Ünver Üstat.

Aynı ufuklara yelken açan  Gülbün Mesara  yaptığı çok titiz çalışma ile Muhibbi divanını yeniden canlandırmıştır.

Nuruosmaniye Kütüphanesi’nde bulunan Muhibbi Divanı’dan başka eserlerin de tezhibi yapan Karamemi’deki farklılığı da yakalayıp gün ışığına çıkarmak  gerçekten çok önemli.

Niye mi?

Zira Karamemi  o güne kadar gelen müzehhiplerin dışında bir üslup kullanmış:   Daha naturalist bir müşahede ile gördüğü her çiçeği stilize edip   diğer tarzlarla  mecz ederek  özellikle Muhibbi Divanı’na koymuştur:  Gülbün  Mesara  Hoca bu  hoş güzelliği  şöyle açıklıyor:

“Tabiattaki  örneklerine çok yakın olan  çiçek tasvirleri arasında  ise altın  veya yeşil yapraklı  katmerli /yalın kat  kırmızı, pembe  güller ve koncaları, yabani güller, altın saplı mavi ve mor sümbüller, karanfil, lale, menekşe, mine, hatmi, ayn-ı sefa, peygamber düğmesi,  süsen, anemon (Manisa lalesi),  tomurcuklu kır çiçekleri, haşhaş veya nar çiçeği sayılabilir.”(7)

Gülbün Mesara: Karamemi’den ilhamla bir güzellik daha..

Konu çiçekten açılmışken, Gül Kitabı yani The Turkish Rose”  Gülbün Mesara’nın en güzel eserlerinden biri. İçindeki gülleri hanımların masa örtülerinde dahi süs olarak gördüğümüz, dantelalarına motif olarak koydukları, başlı başına zengin bir kaynak.  Bu  güzel eser Türk Süsleme Sanatlarındaki  güllerin, onları resmeden sanatkârların da tanıtıldığı bir albüm. Elbette canlandırmalar Gülbün Mesara ve A.Sühelyl Ünver imzalı.(8)

Ayrıca, Türk Süsleme Sanatlarında önemli bir yeri bulunan  “Kaat’ı  (ince kağıt oymacılığı) Sanatında da usta bir sanatkâr olan  Mesara, bu konuda da çok kıymetli eserler vermiş ve yazmış.  Konu kitaplarda  kaat’ı sanatı  hem teknik olarak anlatılmakta hem de  tarihimizden orijinal örnekler verilmektedir ve kendi eserleri de bu örneklere dahil edilmiştir. (9)

Şaşmaz bir dikkatle babasının izinden giden Mesara Hoca talebeleriyle açtığı  son sergilerde  çok önemli iki özelliği  ortaya koyuyor: Tarihi sanatla tekrar ihya etme ve yeni yorumlarla süsleme:

Konu eserler Gülbün Mesara  Başkanlığında   büyük bir titizlikle  inceleniyor; bu eserlerde bulunan minyatürlerin, tezhiplerin gün ışığına çıkarılması, yani yeniden canlandırılarak  sergilenmesi ve  böylece  halka tanıtılması sağlanıyor.

Son derece zor, bir o kadar  dikkatli çalışma gerektiren bu nadide eserler  renk ve desen olarak çalışılıyor Mesara Hoca’nın başkanlığında. Ortaya çıkan eserler  için söylenecek söz yok hayranlıktan başka.

Bu konuda misâl verirsek, son sergilerden biri  Mardin’in  mimari yapılardaki tezhip ve minyatürlerle ilgili ve büyük ilgi gördü, eserler nefis bir kitap olarak basıldı. Gerçekten görülmeğe değer.

Bir misâl daha getirelim: En son serginin konusu ise Osmanlı’daki  şair padişahların minyatürleri, şiirleri.

Minyatürler Gülbün Mesara Hoca ve öğrencileri tarafından yapıldı. Şiirlerin hüsn-i hattını Hüseyin Kutlu Hoca ve öğrencileri yazdı. Günümüz Türkçe’si ile dillendirilmesiyle ilgili vazife İskender Pala’ya düştü.

Bize yaptığı açıklamalara göre Gülbün Mesara Hoca bize ait olan, ancak unutulan  bu muhteşem dünyaları yeniden  keşfetmeyi  ve bize tanıtıp anlatmayı sürdürecek.

Dileriz ki Gülbün Mesara Hoca rumilerin, münhanilerin, hatailerin,  çintemanilerin, bulutların, daha nice nice  güzelliklerin  yaşandığı ve yaşatıldığı, hayal ile gerçeklerin karışıp, güzellik adına birbirine sevdalandığı  bu ummanda hep var olur, son derece başarılı hocalığına, o “güzeller güzeli” mürşideliğine  hep devam eder…

Devam edecek efendim… DEVAMI İÇİN TIKLAYINIZ !!!

SÜHEYL ÜNVER, GÜLBÜN MESARA, AHMET YAKUPOĞLU VE… MERHABA SANAT (2)… yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Ord. Prof. Dr. Süheyl Ünver, kızı Müzehhibe Gülbün Mesara, öğrencisi Ressam Ahmet Yakupoğlu

Ne zaman güzel bir minyatür  görsem bir İstanbul günü geliyor aklıma,  yazdan kalma, güzelliklerle dolu.

Semti hatırlamıyorum…

Süheyl Ünver Hocamızın  yanındayım. Her hali, her adımı, gülümsemesi ve her sözü benim için bir edep kitabı…

Bir ara o zamanlar var olan tramvaya biniyoruz. Genç bir anne adayını fark ediyor Üstat,   ondan çok yaşlı olduğu halde kalkıp yer veriyor.

Daha sonra  caddede  yürürken  bir sokak başında duruyor ve benden  sokağa dikkatle bakmamı  istiyor. Sonra ne gördüğümü soruyor. Ben gördüğümü zannettiğim şeyleri sıralıyorum. Koluma giriyor, sokağın ortalarında  yapayalnız,  artık suları akmayan bir mermer çeşmenin yanında duruyoruz. Çeşmenin yekpare mermerindeki rumi süslemeleri göstererek diyor ki:

“- Ecdat  mirası bunlar. Bunları durmadan, bıkmadan  kaydetmek lazım.  Bunu vazife addetmek lazım.  Biz vazifemizi yaparız. Vazifede menfaat yoktur. “

Rumilerin üzerinde zarafetle gezinen eli küçük bir çocuğun başını okşayan dedenin elleri sanki.

Bu hatıra ile birlikte aklıma bir sürü soru geliyor: Acep kim Süheyl Ünver, Süheyl Ünver  olmak  için ne yaptı? Türkiye ne kadar tanıyor Süheyl Ünver’i?

Bu   soruların cevapları öylesine güzel ve hayranlık uyandırıcı ki   şu düşüncenin  akıldan geçmemesi mümkün değil: Süheyl Ünver  bir değil,  belki en az yüz ömür geçirmişçesine dolu dolu bir kader  yaşadı ve öylesine büyük  ufuklar açtı ki o ufukları bir kez görenler kendilerini çok yeni dünyalara doğru sırlı yolculuklar yaparken  buldular.

Onu, rahatlıkla, döneminin  Evliya Çelebi’si,  Levni’si, Katip Çelebi’si,  “metafizik realist  düşünürü”(1) olarak  niteleyebiliriz.

Süheyl Ünver   bin aydan daha hayırlı olan bir gecede, Kadir gecesinde dünyaya gelmiş,  1898 yılında, 17 Şubat’ta,  Perşembeyi Cuma’ya bağlayan  gece.

Esas âleme geçişi de bir Cuma günü.  Yine Şubat ayı, 14 Şubat 1986.

Sanat ve meslek ile ilgili olan  yayınlanmış  2300’e yakın  eseri bulunuyor. Kitap, risale, makale, gazete yazıları, broşür,  önsöz, takdim, takrir  v s…  Bu  eserlerin  bir kısmı yabancı dilde.  Açtığı,  katıldığı her sergide Türk – İslam  Sanatlarını ve Türkiye’yi temsil etme şuuru  çok güzel bir misal olarak hep karşımızda.

Ama daha da önemlisi,  belge niteliğinde bulunan 1116 defter çeşitli konuları muhtevi olup her biri  kültürümüz açısından çok mühimdir. Bunların yanında çeşitli sanatçılara, çeşitli sanat dallarına ait olmak üzere 453 dosyaya, sayısı tespit edilemeyen el yapması esere imza atıp sayısız öğrenci yetiştirmiş. Bu öğrencilerine maddi- manevi destek vermiş, evlatlarını çok seven baba desteği…

Süheyl Ünver İmzalı güzelliklerden misaller…

Fransa, Amerika, Almanya, İtalya, Avusturya, Mısır, İran’ı gezen, Ülkemizin neredeyse bütün şehirlerine seyahat eden, önemli bulduğu  küçük kasabalarda dahi araştırmalar yapan  Üstat, buralarda  bulunan Türk- İslam  kültürü ile ilgili eserlerini – başta Süsleme Sanatlarımız olmak üzere-  tespit edip belgelemiştir…

Bütün bu bilgilerin dışında dile gelmeyenler var mı? Olması gerekiyor: Zira  onu tanıyan  her insanda farklı bir Süheyl Ünver  var. Çünkü  Hoca  kapısını çalan her insana farklı bir güzellik bahçesi açmış.

Üstadın  hayatında yer alan iki alan da  zor: Hekimlik ve sanat.  Her iki alanda da bir ihtisas alanında kalmamış. Bu hayat tarzını benimseyen belki başkaları da bulunmaktadır. Ancak,  Süheyl Ünver’de  öylesine ayrı ve öylesine güzel özellikler var ki  gerçekten bir ömre   pek çok ömür sığdırmış…

Bu güzelliklerde şöyle bir gezinelim ve  önce “edep” ten başlayalım:

Hüsn-i hat sanatında en çok yazıya dökülen özlü sözlerdendir “Edep Yahu”.  Çünkü insanı-ı kâmile ulaşmanın temel taşı olan  “edep” e giden yol hiç de kolay değil. Üzerinize gelen her türlü çirkinliği bu yol ile savmanın, edep ile nefsinize hâkimiyet kurmanın ne kadar zor olduğunu her gün yaşayarak bir kez daha keşfetmiyor muyuz?

İşte bu zorlu yolun azimli rehberi Süheyl Ünver Hoca’ya baktığımızda hayatını harikulade bir edep ile yaşandığını görüyoruz.

Üstadın hayatı boyunca yedi yabancıdan can dostlarına,  en yaşlıdan  küçük çocuğa, yaratılan her zerreye  dahi  çok hoş bir edep ile yaklaştığını görürüz.

Süheyl Ünver Hoca’nın yüzünde devamlı bir gülümseme vardır,  hareketleri hep zariftir. Yanında ki her insan kendini pek önemli hisseder. Çünkü Üstat öyle güzel, öyle edeple davranır ki siz sizi çok değerli bulursunuz.

Üstadın hayatına baktığımızda  bir başka güzellik  daha hemen karşımıza çıkıyor: Sevgi ve sevgiyi ifade etme gücü ve güzelliği: Üstat sevgisini ifade etmek için vesileler icat eder ve etrafında  hep bir sevgi halesi meydana getirir. Çok sevgili annesine, büyük aşka sevdiği eşi Müzehher  Hanım’a,  kızı Gülbün Mesara’ya, mürşidi Mecdi Efendi’ye ve bütün  kıymetli dostlarına yazdığı mektuplar ve gönlünden çağlayanlar gibi taşan  şiirler  bu sevgi deryasının  ne güzel  misalleridir.

Üstat Süheyl Ünver’in  bir başka güzel özelliği de  kendi kültürüne  olan aşkıdır :

Bu  aşk öylesine derin ve öylesine  tutkulu ki  nerede bulunursa bulunsun, o yeri adım adım gezip  Türk tarihinden  izler arıyor ve buluyor. Kimi zaman bir Osmanlı, kimi zaman Selçuklu, kimi zaman Beylikler dönemi, kimi zaman daha, daha eskiler Hoca’nın defterlerine, dosyalarına, notlarına konu oluyor. Neredeyse karış karış gezdiği Anadolu’da ve yabancı diyarlarda neler tespit etmemiş ki.

Yaşadığı dönemde  İstanbul’unun neredeyse bütün sokaklarını dolaşır, o zarif  sokakların resimlerini yapıp,  yedi tepeyi güzeller güzeli Asitane’yi   güzel eserleri ile belgeler. (2)

Süheyl Ünver imzalı  güzelliklerden bir demet…

Bu konu ile ilgili olan  hatırasını şöyle anlatır Hocamız:

“Bir akşamüstü Üsküdar’da Sultantepe’de bir hastaya  çağrılmıştım. Bir konağa  götürdüler, üst kata çıkıldı. Hasta, manzaralı geniş bir odada yatıyordu. Pencereden dışarı  gözüm iliştiğinde  Üsküdar’ın ve İstanbul’un  şahane seyriyle adeta büyülenmiş hale geldim. Hemen hastanın yanına gidip önce nabzını  ve genel  durumunu kontrol ettim. Baktım ki  mühim  bir şeyi yok.  Bana  bir iki dakika  müsaade, camdan  dışarı bir şeye bakmam lazım, deyip  ufak bir kağıda manzarayı hemen tespit ettim, daha sonra da doktorluk vazifeme döndüm.”(3)

Evet … Her konuda defterler hazırlayarak  suluboya resimler ve minyatürler yapıp her ne gördüyse belgelemesi  kültürümüze olan o derin sevdasındandır.

İyi ki de bütün bu güzellikleri yapmış. Sevgili Üstadımızın ruhu şad, mekanı cennet olsun. Çünkü  o güzel resimlerle belgelediği tarihi eserlerin yerlerinde şimdi yeller bile esemiyor. Çirkin çirkin binaların yer aldığı  sevgili Bursa’dan biliyorum. Yeşil Türbe ve Emir Sultan Hazretlerinin yanı, yöresi içler acısı…

Elindeki sırlı meşalesi ile öğrencilerine, eşine dostuna, bir kere dahi rastladıklarına,  adını duyan herkese önderlik yapmıştır  ve özellikle   kültürümüze ait ne varsa belgelememizi ve defter tutmamızı istemiştir Üstat.

Ne kadar da  haklı çıkmıştır, çıkmaktadır ve çıkacaktır. Zira, “ bu yozlaşma bu şekilde devam ederse elimizde kültürümüz  adına ne kalacaktır”  sorusu  her münevverin  gönül yarasıdır herhalde.

Süheyl Ünver’in en güzel özelliklerinden biri de çalışma tutkusu ve azmidir. Hayatı boyunca büyük bir disiplinle çalışmıştır. Kendine ait büyülü dünyasındaki bu devinim asla aksamamıştır, emeklilikten sonra da şevkle dönüp durmuştur.

Zamanı çok iyi değerlendirme özelliği dolayısıyla  en sıradan kabul edilen  vakti dahi dolu dolu  geçirmiştir. Boş konuşmalar onun hiç kabul etmediği bir haldir. Ya araştıracaktır, ya yazacaktır, resmedecektir veya sohbetlerde bulunacaktır.

Bütün bu ve daha pek çok güzel özellik elbette olağanüstü tevafuklarla  hediye edilen  hayatı için  lazımdır.

Bunun için de Süheyl Ünver Üstada   bir mürşit gerekir, o mürşit de Abdülaziz Mecdi Efendidir.

Ve….

22 yıl süren kerametlerle dolu sımsıcak  dostluk  Süheyl Ünver’e Süheyl Ünver’i hediye eder.

Abdülaziz Mecdi Efendi’nin sohbetleri Süheyl Ünver için adeta çölde susuz kalmış çaresizlerin suya kavuşması, zamanın bir köşesinde sıkışıp kalmış naçar  gönüllerin imdat sofrası, sırları açan giz perdesi, sevgiliye giden yolda  meşale gibidir. Üstadın   ruhundaki tayfunlar diner Mecdi Efendi’nin sohbet ülkesinde.

Mecdi Efendi genç hekim Süheyl Bey’e pozitivizm ile mistisizm çatışmasının  kendisinin sunduğu alemde asla olamayacağını anlatır. İslâm tasavvufunda  bu Batı kültürüne has çelişki, yerini sulh ve sükuna bırakmıştır.

Yani, hiçbir zaman kâinatta çelişki, düzensizlik olmamıştır, olmayacaktır, cevher aynı cevherdir, aşk aynı aşktır, cezbe aynı cezbedir. Elbette  bu görünen veya gizlenen hallerin kendine mahsus kanunları vardır, bu kanunlarda da –şüphesiz ki –  çatışma yoktur. O halde, biz büyük bir hayranlıkla keşif yoluna devam ederken  karşımıza çıkan ve o ana kadar görmediğimiz, bilmediğimiz gerçekleri inkâr etmek yerine  bu gerçekleri anlamaya, çözmeye gayret edeceğiz. Onları kör pozitivizmin kör kuyularında aramayacak, yok saymayacağız.

Bu konuda Üstadın çok hoş bir   tespiti vardır: Halk arasında  çok ilgi çekici olan ama ilk duyduğumuzda bize çok saçma gelebilecek bir tedavi şekli ile karşılaştığımızda  hemen onu reddetmeyelim. Araştıralım,  bu saçma görünenin altında yüzyılların birikimi olan gerçekçi bir metot karşımıza çıkabilir.

Yine, bu konu ile ilgili olarak Ressam Üsküdarlı Hoca Ali Rıza Beyi anmadan geçemeyeceğiz.  Hoca Ali Rıza Bey, harikulade bir tespit ile bu gün olacakları adeta biliyor ve  öğrencisi Süheyl Ünver’e şu tavsiyede bulunuyor:

“En ufak bir kağıdı bile atma. Hoşa giden her şeyi kaydet. Memleketimizin milli abide ve evlerini tespit et. Dostlara ağırlık verme ve onları sık sık taciz etme. Fakirlere acı! Bize hizmet eden zavallıları minnetle yad ederek gönüllerini şad et. Onların yardımına koş. Derviş olmayarak  dervişmeşrep ol. Daima faydalı  şeylerle meşgul olarak çalış. Güzel sözlerle ruhunu incelt. Güzel resimlerle defterler doldur.  Küçükleri sevindir. Her türlü mahluka acı. Örnek bir vatanperver ol!”

Kızı Gülbün Mesara  sevgili babasının sanat yolculuğunu anlatırken sevgili babasının şu sohbetini naklediyor:

“  Sanat formasyonu üzerine dikkat çekici bir sohbetini zikredersek: “Sanata olan merakım dolayısıyla çok seneler muahezeler (eleştiriler) işittim. Sanata bağlılığım irsî olarak gelişmişti. Annemin babası hattat Şevki Efendi meşhur bir hattattı. Onun dayısı hattat Hulûsi Efendi ve damadı Emin Efendi, dayım Sait Bey keza. Babam telgrafçılık fenninde mahir ve  musikişinas. Babamın babası Hacı Mehmed Efendi de Tırnova’da ressam. Amcam Vasıf Bey zabit ve hattat. İşte ben bu ruhların telâkisinden doğunca bittabi sanata irsî olarak girdim. Eğer bu saydıklarım hastalık da olsa idi onları da tevarüs edebilirdim. Sanat hevesim hekimlik tahsilim esnasında inkişaf etti. Üsküdarlı Ressam Ali Rıza Bey’den resim dersi aldım. Hattat Mektebine Tıbbiye’de talebe iken girdim. Sanat  benim ruhum üzerinde işlediğinden hekimliğimin insanlık tarafında da faydalı oldu ve mesleğim dışındaki meşgalem oldu. Yani insanlığa karşı şefkat ve bağlılık hislerim arttı. Sanat beni mütevazi, sessiz, mücadelesiz bambaşka bir adam yaptı. Yani ahlâkımı düzeltmekte âmil oldu. En büyük sanatkâr ahlâklı insandan olur. Bir sanat eseri ahlâk tezahürüdür. Sanat tarafım hekimliğimin yanında benim zevk ve his cephemdir. Beni dinlendiren ve ruhumu ilâ eden bu şubeyi bırakmama imkân yoktur. Velev ki dünyayı değiştireyim.”(4)

Süheyl Ünver’e çok tesir eden dostlarından biri de Akil Muhtar Beydir.

Akil Muhtar Bey bütün masraflarını deruhte ederek genç Süheyl’i iki yıllığına Paris’e  gönderir.  Paris seyahatinden evvel  ziyaret ettiği Akil Muhtar Bey’in Süheyl Ünver’den pek mahir bir şekilde ifade edilen, ibret âleminin sırlı perdelerini açan  dilekleri vardır. Bunları  Süheyl Ünver’den dinleyelim:

“ Süheyl! Seni Avrupa’ya herhangi bir maksat için göndermiyorum. Senden bir ricam var. O da şu: Avdetinde bu memlekette biraz da ilim için çalışman. Bunu söylerken  o mübarek  gözlerinin yaşardığını da fark ettim ve beni öptüler…”(5)

Onu bir metafizik realist, idealist bir vatansever olarak  değerlendirenler çok haklıdırlar. Bu konuda Prof. Dr. A. Güner Sayar’ın şu  ifadesine ile  katılmamak mümkün değildir:

“Süheyl Ünver’in  metafizik-realizmini besleyen temel kaynak  Abdülaziz Mecdi Efendi’nin  tasavvufi  sohbetleridir. Bu sohbetlerden birinde  Mecdi  Efendi,  Ahmet Amiş Efendi’nin şu mühim sözünü  Süheyl Ünver’in kulağına üflemiştir:  Türk  devleti kıyamete kadar bakidir.” (6)

Ama…Her canlı gibi Süheyl Ünver Hoca da vakti, saati gelince sonsuzluğa merhaba dedi ve böylesine harikulade  güzel ve dopdolu bir hayatın sahibi, her fani gibi,  esas aleme yolcu oldu.

Ancak, öyle bir miras bıraktı ki  onun takdiri sanat dünyasınındır, milletimizindir: Kızı,  Türk  Süsleme Sanatları Hocası olan  Gülbün Mesara…

Gülbün Mesara Hoca’yı ikinci bölümde anlatmaya çalışacağız Efendim, izninizle…

SÜHEYL ÜNVER, GÜLBÜN MESARA, AHMET YAKUPOĞLU VE… MERHABA SANAT (1)… yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.