Devletin yıkılışında birinci Cihan Savaşı galiplerine karşı Çanakkale’de Irak’ta muhteşem zaferler kazanılmış, devletin tarihî ömrünü tamamlaması da muhteşem olmuştur.

Bugün Osmanlı Devleti yok. Osmanlı Türktür, şanlı, şerefli bir geçmiştir. Bugün Türkiye Cumhuriyeti Devleti vardır. Türkiye Cumhuriyeti, Devlet-i Osmanlı’nın devamı devletimizdir. Atatürk’ün dehası, milletimizin Atatürk’e inanması, Atatürk’ün liderliğinde, vatanımızın kurtarılması için canının ortaya koymasıyla, Birinci Cihan Savaşı galipleri yenilmiş, Türkiye Cumhuriyeti Devleti kurulmuştur.

Osmanlı Devletini geri getirme hayaldir. Cumhuriyetimizi özenle korumak ve gelişmesi için çalışmak birinci görevimiz olmalıdır.

Akademik değeri ne olursa olsun bir bilim adamının Osmanlı Devletini överek Osmanlı üzerinden Cumhuriyeti eleştirmesi hoş karşılanamaz. Hep birlikte Cumhuriyetimiz korumalıyız.

Osmanlı Türktür yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Atatürk Türkiye Cumhuriyeti Devletini millî devlet olarak kurmuştur. 1924 anayasasında bu açıkça görülür. Atatürk’ün millet tarifi de önemlidir. “Türkiye Cumhuriyeti Devleti sınırları içinde yaşayan ve İstiklâl savaşını yapan bütün halkı Türk kabul eder.” Atatürk’ün bu görüşü anayasamıza da yansımıştır. “Anayasanın 66. maddesi Türkiye Cumhuriyeti Devletine vatandaşlık bağı ile bağlı olan herkes Türk’tür.” der.

Yıllarca Mardin ve Kızıltepe’de Cumhuriyet Savcısı olarak çalıştım. Mardin’de olsun, Kızıltepe’de olsun çok kişinin tahmin edemeyeceği kadar devletimize bağlı Türklüğü benimsemiş vatandaşlarımız vardır.

Katılımcı anayasa sebebiyle bu bölgeler DEM Partiye bırakılırsa orada Türklüğü benimsemiş vatandaşlarımızın da yaşaması zorlaşır. Ayrıca Abdullah Öcalan’ın kendilerini PKK’ya katılmaya davet ettiği, katılmamaları halinde öldürmekle tehdit ettiği bu açık tehdide rağmen PKK’ya katılmayan askerimizin yanında çalışan korucularımız da savunmasız kalır. Bu sebeple DEM Parti ile ortaklık kabul edilmemesi önemlidir.

Sayın Cumhurbaşkanımızın karar verirken bu durumu mutlaka değerlendireceğini düşünüyorum.  Ama yine de hatırlatmakta yarar gördüm.

DEM’le ortaklığa hayır! yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Her yıl haziran ayında Keşan’a giderim. Haziranda havaların ısınmasıyla deniz de ısınmıştır, insanlar denize girmeye başlar. Ben fazla girmiyorum. Eşim de girmez. Ama ikimiz de deniz hayranıyız. 

Haziran ayında Erikli ısınır, haziran ayında yağmur da yağar, ancak halk mayıstan itibaren gelmeye başlar. Kısa sürede yazlıkçılar sahili doldurur.

Evimiz sahile çok yakındır, ancak 50 ila 60 metre yüksektedir. Balkonundan suya girenleri, denizde kayıklarıyla dolaşanları, hız yapanları izleriz. Bunları izlemek beni her zaman eğlendirir. Akşam olunca otomobilimizle sahile ineriz. Otomobili eşim kullanır. Benim de ehliyetim var, fakat 4-5 senedir kullanmıyorum. 

Erikli sahili, Türkiye’nin en güzel sahillerinden birisidir. Denizin içinde tatlı su kaynağı vardır. Keşan belediye başkanından dinledim; büyük denizcilerimizden Piri Reis, Saros Körfezi’ne geldiğinde, gemilerini bu kaynaktan çıkan suyla doldururmuş. Bu bir rivayet, doğru olmayabilir, ancak denizin ortasından çıkan bu tatlı suyun gür olduğu muhakkaktır. Bu su sebebiyle deniz temizleniyor, daima temiz kalıyor. 

Ama ben daha çok karşımızdaki yarımadayı seyretmeye dalarım.

Erikli’den görünen tarih 

Çanakkale kara savaşlarının yapıldığı Gelibolu Yarımadası tam karşımızdadır. Gelibolu Yarımadası’nın tam karşımızda olması beni hep Çanakkale kara savaşlarının yapıldığı günlere götürür.

Birinci Cihan Savaşı’nda Almanya bizim müttefikimizdi. Karşımızda da İngiltere başta olmak üzere, Fransa, İtalya, Sırbistan, Rusya, Yunanistan, Portekiz ve Romanya vardı.

İngiltere, 1915 yılında Çanakkale Boğazı’na saldırmayı planladı. Amaçları Çanakkale Boğazı’na geçmek, İstanbul’u ele geçirmekti. O günün en güçlü donanmasına sahipti. Fransa’nın donanması da güçlüydü. Bu güçleriyle boğazı zorlanmadan geçeceklerini ve İstanbul’u işgal edeceklerini düşünüyorlardı.

Çanakkale Boğazı’nın geçilmesi ve İstanbul’un işgal edilmesi kendileri için iyi düşünülmüş bir plandı. Almanya, savaşta başarılı olamamıştı. İtilaf devletlerinin bu planı başarılı olsaydı savaş dört yıl uzamaz, kısa zamanda sona ererdi. 

İtilaf devletlerinin çok güvendikleri donanma, 18 Mart 1915 günü boğaza geçmek üzere taarruza geçti. Adeta yüzen kale olan gemiler, boğazı doldurdu. Türk siperlerine bomba yağdırmaya başladılar.

Tabyalarımızın çoğu gemilerin ateşi sebebiyle çöktü, ama ateşin çökerttiği tabyalarda dimdik ayakta olan yiğitlerimizin azmi vardı. Fırsat buldukça onlar da isabetli top atışlarıyla itilaf devletleri donanmasını rahatsız etmeye başladı. İsabetli atışlar yapıyorlardı. Kahramanlarımız arasında, 275 okkalı gülleyi insanüstü bir güçle sırtlayıp topun namlusuna süren Seyit Onbaşı da vardı. 

Sonunda, bu muazzam armada boğazı geçemeyeceğini anladı. Çok gemi yaralanmıştı. İngiliz amirali, donanmasına ricat emrini verdi. Batmayan yaralı gemiler, boğazın başlangıcında Türk topçu ateşinin ulaşamayacağı yerde olan Karanlıkdere’ye sığındılar. Bunlar da bir gece evvel İngiliz gemilerinin arasından görünmeden geçen Nusret Mayın Gemisi’nin karanlık dereye döşediği mayınlara çarptı ve battı.

Fakat İtilaf devletleri Çanakkale Boğazı’nı geçmekten vazgeçmedi. Boğazı karadan geçebileceklerini ve İstanbul’u işgal edebileceklerini düşünüyorlardı. 25 Nisan 1915 günü karaya asker çıkardılar.

Boğazı korumakla görevli komutanlarımız düşmanın nereden çıkarma yapacağını çok iyi görmüş, çıkarmayı önlemek için oralara çok iyi tahkimat yapmıştı. İtilaf kuvvetlerinin buradan çıkarma yapması imkânsız denecek kadar zordu, fakat boğazı korumakla görevli kuvvetlerin başkomutanı, müttefikimiz Almanya’nın bir mareşali olan Liman von Sanders’ti. Çıkarmanın Saros Körfezi’nden yapılacağına inanıyordu. Bizim komutanların, çıkarmanın yapılacağını düşündükleri nokta için hazırladıkları savunma tertibatını yıktırdı, Saros Körfezi’ne çekildi. Orada İngilizlerin çıkarma yapmasını bekledi.

Yarbay Mustafa Kemal, 25 Nisan 1915 günü, kuvvetlerine tatbikat yaptırmayı düşünüyordu. Tam bu sırada İtilaf devletleri çıkarma yapmışlardı. Sahili korumakla görevli albay, Mustafa Kemal’e telefon etti. Düşman, karaya çok asker çıkarmıştı. Kuvvetlerinin bir bölüğünü yardım için göndermesini istedi. 

Yarbay Mustafa Kemal, çıkarma alanına baktı ve durumu anladı. Düşman karaya çok büyük kuvvet çıkarmıştı. Bu kuvvet, süratle Kabatepe’ye ilerliyordu. Koşar adım Kabatepe’ye ulaştı. Düşman kuvvetleri Kabatepe’ye hâkim olurlarsa, çıkarmanın ilk günü Çanakkale’ye ulaşır ve İstanbul yolunu açardı. 

Mustafa Kemal Kabatepe’ye ulaştığında bizim asker kaçıyor, İtilaf devletleri askerleri arkasından kovalıyordu. 

Mustafa Kemal “niçin kaçıyorsunuz?” diye sordu. Asker, “mermimiz kalmadı” dedi. Mustafa Kemal “Süngünüz var. Asker, süngü tak yere yat!” emrini verdi. Türk askerinin mevziiye girdiğini gören düşman da yere yattı. Düşmanın duralaması, Mustafa Kemal’e istediği zamanı kazandırdı. Bu sırada takviye kuvvetleri yetişmiş, savaşa hazır hale gelmişti. 

Mustafa Kemal ordu komutanına ulaşmak istemiş, ulaşamamıştı. Esat Paşa’nın kurmay başkanı Fahrettin Altay’a ulaşmış, bilgi vermişti. 

Mustafa Kemal’in durumun vahametini görmesi, doğrudan inisiyatif kullanması çok önemlidir. Her komutan bu kararı veremez, fakat verdiği karar doğruydu. 

Kuvvetlerini hazırladı, düşmana hücum etmeden önce askerlerine durumu anlattı: “Burada hepimiz şehit olabiliriz, fakat biz ölünce yerimize başka birlikler gelir, size taarruzu değil ölmeyi emrediyorum” dedi. 57’nci Alay’ı hücuma kaldırdı. 57’nci Alay’ın hücumu çok şiddetli olmuş, düşman geriye püskürtülmüştü. 

O gün Yarbay Mustafa Kemal, İtilaf kuvvetlerinin Çanakkale yolunu aşmasına mâni olmuştu. Devam eden günlerde Mustafa Kemal her cephede düşmanın önünü kesmiş; ordu komutanı, Liman Von Sanders tarafından cephe komutanı yapılmıştı. Cephe komutanı olduğunda da düşmanı kesin olarak mağlup etmiştir. 

Mustafa Kemal, “Ordu komutanlığından mağlup olan İtilaf kuvvetlerinin çekilmelerine izin vermeyelim, hücum edelim, hepsini denize dökelim” diye teklifte bulunmuştur. Her nedense ordu komutanı bu teklifi kabul etmemiş, itilaf kuvvetleri sessizce çekilip gitmişlerdir. Halbuki bunların yaptığı çıkartma sebebiyle on binlerce Mehmetçik şehit olmuştur. Liman Von Sanders burada düşman kuvvetlerini adeta korumuştur.

*  *  *

Erikli’de ben de o kahramanlarla birlikte düşmana süngü sallar, kurşun sıkar, onlarla birlikte hayallere dalarım… O topraklara baktıkça başka bir şey düşünmek çok da mümkün olmaz doğrusu. 

Bu vatanı bize emanet edenlere rahmet olsun…

Erikli’den Gelibolu’ya bakarken yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Hıdırellezin olduğu günü takip eden pazar gününde dallığa gidilirdi. Annem dallık için çeşitli yemekler yapardı. Dallığa ilk gidişimi hatırlıyorum. İlkokulun birinci veya ikinci sınıfındaydım, o gün dallığa öküz arabası ile gittik. Araba ağaç dalları ile süslenmişti. Öküz arabası ile hıdırelleze hangi yılda gittiğimi hatırlamıyorum. 1948 yılı olabilir.

O günün Keşan’ında sadece iki taksi vardı. İnsanlar dallığa, at arabası veya öküz arabası ile giderlerdi. Belki mevcut iki taksi ile de gidenler de vardı.

Dallık dediğim koru İpsala yolunun sağ tarafında kalıyordu. Özel mülktü. Keşan’da yaşayan Kolukısalar adıyla bilinen bir aileye aitti. Babam da öğle üzeri dükkânı kapatır. Dallığa gelirdi. Babam, işi sebebiyle ramazan ve kurban bayramının birinci ve ikinci günleri, bir de hıdırellez günlerinde bizimle birlikte olurdu. Bu sebeple hıdırellez günlerini de bayram günleri gibi severdim.

Ancak düşünceme göre o yıllarda ailelerin belki de çoğu üstü açık kamyonlarla dallığa gidiyordu.

İpsala yolundaki Kolukısalar korusuna kaç defa gittiğimi hatırlamıyorum. İki sene gittiğimden eminim, üç yılda olabilir.

Sonraki yıllarda dallık olarak Uzunköprü yolunun solunda kalan koruya gitmeye başladık. Bu koru Zati Bey’in korusuydu. Zati Bey 1950 öncesinde Keşan Belediye Başkanıydı. Koru, Paşayiğit köyü hudutları içindeydi.

1960 yılını takip eden yıllarda Türkiye kendi otomobilini üretmeye başlamıştı. Renault 12, Anadol, Murat 124 otomobilleri Türkiye’de üretilen yerli otomobillerdi. Ailelerin çoğu hıdırellez kutlamaları için dallığa kendi otomobilleri ile gidiyordu. Dallığa öküz arabası ile üstü açık kamyonla gitmek bir anı olarak geçmişte kalmıştı.

Hukuk Fakültesini bitirmiştim. Tuzla’da yedek subay okulundaydım. Yedeksubay okulunda cumartesi günü izin verilirdi. Pazar günü de saat 19.00’a kadar izin devam ederdi. İzine çıktığım bir cumartesi günü Keşan’a gittim. Pazar günü dallığa gidilecekti.

Fakülteyi bitirmeden önce evlenmiştim. Fakültenin son sınıfında iken oğlum Murat doğmuştu. Pazar günü eşim, kucağında Murat, annem, ağabeyim, ağabeyimin çocukları dallığa gittik. Ablam, eniştem ve oğlu Cengiz’de bizimleydi.

Tam saatinde Tuzla’da piyade okuluna girişimi yapmak için saat 12.00’de dallıktan ayrıldım. Eşimle vedalaşırken radyoda “alnına koyarken veda buseni” şarkısı okunmaya başladı. Tabi olarak eşim ve ben hüzünlendik. Duygu yüklü bir anı oldu. Hatırlamak hayal etmek cana değer derler. Ben de o anı hatırladığımda duygulanırım.

Yaşım ilerledi son veda busemi alnına ne zaman koyarım bilemem. Belki daha uzun müddet yaşarım. Yaşadığım müddetçe Yusuf Nalkesen’in bestelediği bu şarkı, her okunuşunda beni o ana götürecek. O anı bana yaşatacaktır.

Keşan’da Hıdırellez ve “Veda Busesi” yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Abdullah Öcalan ve Öcalan’a bağlı bölücüler 1921 anayasası ile Kürtlere ayrıcalıklı haklar verildiğini iddia ederler.

Leyla Zana, Orhan Doğan, Ahmet Türk ve diğer PKK’lı milletvekilleri Ankara Devlet güvenlik mahkemesinde yargılanmaları sırasında Meclis Hükümeti döneminde Kürtlere ayrıcalıklı haklar verildiğini iddia etmişler, konunun TBMM’den araştırılmasını istemişlerdir.

İddia makamında ben bulunuyordum. TBMM’ne müzekkere yazılmasını ve sanıkların iddialarının doğruluğunun araştırılmasını istedim. Müzekkere yazıldı. TBMM’den iddianın araştırılması istendi. TBMM yaptığı araştırma sonucunu mahkememize bildirdi. Meclis Hükümeti döneminde PKK’lı milletvekillerinin iddia ettiği gibi Kürtlere ayrıcalıklı hiçbir hak tanınmadığı anlaşıldı.

Atatürk, Sivas Kongresinden sonra Ankara’ya gelmiştir. Ankara, Atatürk’ü büyük coşkuyla karşılamış bağrına basmıştır. Türkiye’nin kurtuluş savaşı Ankara’dan idare edilecektir. Ankara bu tarihte, yani Atatürk’ün Ankara’ya geldiği tarihte, İstanbul Hükümetinden daha öne geçmiştir. Doğuda Kazım Karabekir Paşa bütün ordusuyla Atatürk’ün emrine girmiş, İnönü’de İsmet Paşa Yunanlılara karşı iki defa üst üste zafer kazanmıştır. Güneyde Fransızlar, Maraş’ta Gaziantep’te, Adana’da vatanlarını savunun milis kuvvetlerimize mağlup olmuşlardır. Fransa, TBMM ile Ankara Antlaşmasını imzalamak zorunda kalmıştır.

İstanbul’da bulunan Osmanlı Meclis-i Mebusan’ı son toplantısında Misak-ı Milli’yi kabul etmiş, İngilizlerle Mondros Mütarekesi yapıldığı tarihte elimizde bulunan toprakları sınır kabul etmiş, bu topraklar kurtarılıncaya kadar savaşa devam edileceğini duyurmuştur.

Meclis-i Mebusan’ın bu kararı İstanbul önünde bekleyen İngilizlerin hoşuna gitmemiş. 16 Mart 1920 günü sabahı karaya asker çıkarmışlar sabahın erken saatlerinde Şehzadebaşı Karakolu’nu basmışlar uykuda olan askerlerimizi şehit etmişlerdir. Osmanlı Meclis-i Mebusan’ını kapatmışlar, Ziya Gökalp gibi önemli mebusları ve kişileri Malta Adası’na sürgüne göndermişlerdir.

Bu olaydan sonra Atatürk, Osmanlı Meclisi Mebusan’ın üyelerini Ankara’ya davet etmiş. 23 Nisan 1920’de TBMM’nin açıldığını ve çalışmalara başladığını dünyaya ilan etmiştir.

TBMM, Türkiye’nin her bölgesinden seçilen mebuslarla da takviye edilmiştir. Bu şekilde bütün Türk halkının Kurtuluş Savaşı’na katılması sağlanacaktır.

Meclis Hükümeti döneminde 1876 Anayasası ve Osmanlı döneminden kabul edilen yasalar yürürlüktedir.

1876 Anayasası hazırlanırken anayasayı hazırlayan tarafından devletin üç dilli olması tartışılmıştır. İkinci Abdülhamit, Eğinli Küçük Sait Paşa gibi devlet adamlarımızın da ikazıyla devletin resmî dilinin olan Türkçe olduğu anayasaya koydurmuştur. Bundan da anlaşıldığı gibi Osmanlı Devleti bir Türk devletidir.

TBMM 20 Ocak 1921’de Teşkilat-ı Esasiye kanununu (21 anayasası) kabul etmiştir. 1921 anayasası 23 madde ve bir ek maddeden ibarettir. Anayasa çıkarıldıktan sonra ise Meclis Hükümeti ve Meclis çalışmaları bu hukuki zemine oturtulmuştur.

İstiklal Savaşı’nı, bu Meclis ve kurulan Meclis Hükümeti idare edecektir. Meclisin yasama yetkisi de vardır.

Meclis Hükümeti Atatürk’ün başkanlığında çalışmalarına başlamıştır. Çok da güzel çalışmış ülke meselelerini ciddiyetle müzakere etmiş, ülke idaresi ile ilgili önemli kararlar vermiş, önemli yasalar çıkarmışlardır.

1921 yılı Eylül ayında Yunan orduları Sakarya önlerine geldiğinde, top sesleri Ankara’dan da duyulmaya başlamış, Ankara’nın da Yunanlılar tarafından düşürüleceği ihtimali mebusları telaşlandırmıştır. O zaman Meclis, Atatürk’ten başkomutan olarak ordunun başına geçmesini ve Yunanlıları Sakarya önünden kovalamasını istemiştir. Savaşın en zorlu dönemi yaşanmaktadır. Bu zorlukları aşabilmek için Atatürk, başkomutanlıkla birlikte Meclis yetkilerinin de verilmesini ister.

TBMM Atatürk’ün istediği yetkiyi hemen vermemiştir. Bu konular uzun müzakereler olmuştur. Sonunda Dersim (Tunceli) Milletvekili Diyab Ağa söz alır. “…ben kaçmıyorum Ankara’da kalacağım düşmanla savaşacağım” der.

Büyük tartışmalardan sonra Atatürk, TBMM tarafından üç aylığına başkomutanlıkla görevlendirilir. Başkomutanlıkla birlikte Türkiye Büyük Millet Meclisinin buna ait yetkilerini, Meclis adına fiilen kullanmaya yetkilendirilir. Bu yetki 1922 Temmuz’una kadar üç kere, Temmuz’da da süresiz olarak uzatılacaktır.

Sakarya Savaşı’ndan sonra orduyu taarruza hazırlamak için uzun bir hazırlık dönemi geçirilmiştir. Savaş tatbikatları yaparken her türlü imkândan yararlanılarak, ordunun silah eksikliği giderilmeye çalışılmıştır.

Yunan ordusu da güçlüdür. Savunması çok kuvvetlidir. Genel kanaat, hatta Yunanlıları Türkiye’ye saldırtan işgal güçlerinin kanaati de, Türk ordusunun Yunan savunması karşısında başarılı olamayacağıdır.

26 Ağustos gününün sabahının erken saatlerinde toplarımızın Yunan mevzilerine ateş etmesi ile Türk hücumu başladı. Türk topçusu harika idi. Yunanlıların arkasında olan cihan savaşının galip devletlerinin aşılamayacağına inandıkları Yunan savunma hattı, topçularımızın atışı ile çökertilmiştir. Arkasından süngü hücumuna geçen Mehmetçik, aşılamaz sanılan Yunan hattını yararak Afyon istikametinden ilerlemeye başlamıştır.

Burada Atatürk’ün dehasından bahsetmek gerekir. Atatürk’ün Yunan savunmasını yarmak için hazırladığı plan çok risklidir. Kuvvetlerimiz büyük bir gizlilikle saldırının yapılacağı cenaha kaydırılmıştır. Bazı komutanlar özellikle Atatürk’ün Harbiye’de hocası olan Yakup Şevket Paşa bu plan şiddetle itiraz etmiştir.

Atatürk riski görmüştür. Hazırladığı plandan emindir. Ordumuz bu taarruz planı ile iyi tahkim edilmiş Yunan savunma hattını yaracaktır. Ayrıca Yunanlılar hazırlıklar büyük bir gizlilikle yapıldığı için Türk taarruzunun ne zaman yapılacağını bilmemektedir.

26 Ağustos gece sabaha karşı topçularımızın Yunan siperlerini alt üst eden isabetli atışları başladığında Yunan ordusunun büyük bir kısmı henüz uykudadır.

Yunan savunma hattı yarıldığında da Yunan ordusu toparlanamamıştır. Türk taarruzu adeta baskın şeklinde başlamış ve bu şekilde gelişmiştir.

Lozan Barış Antlaşması müzakereleri sırasında Kürtlerin durumu da konuşulmuştur. İsmet Paşa Kürtlerden ayrılmayacağımızı ve Kürtlerin bizim vatandaşlarımız olduğunu söylemiştir. Bu arada Lozan Barış Antlaşması’na Kürk vatandaşlarımız tarafından, Türklerle birlikte olmak istedikleri bildiren çok sayıda telgraf gönderilmiştir.

Aklın galip geleceğine ve Türkiye’nin bölünmesine yol açacak bir anayasanın kabul edilmeyeceğine inanıyorum. Ancak katılımcı anayasa yapma düşüncesi beni gene de rahatsız etti. Bu yazıyı da bu sebeple yazıyorum.

Atatürk Türkiye Cumhuriyeti Devleti’ni millî bir devlet olarak kurmuştur. 1924 Anayasası’nda bu açıkça görülür. Atatürk’ün millet tarifi de önemlidir. Türkiye Cumhuriyeti Devleti sınırları içinde yaşayan ve İstiklâl Savaşı yapan bütün halkı Türk kabul eder. Atatürk’ün bu görüşü anayasalarımıza da yansımıştır. Anayasamızın 66. Maddesi Türkiye Cumhuriyeti Devletine vatandaşlık bağı ile bağlı olan herkes Türk’tür der.

7 Haziran 2021 tarihinde HDP hakkında kapatılması talebi ile dava açılmıştı. Yöneticileri partilerinin kapatılacağına inanmışlardı. TBMM’nde milletvekilliklerini kaybetmemek için yeni parti kurdular, milletvekilleri yeni partiye geçtiler. Kurulan yeni parti DEM hakkında da kapatılma davası açılmadı. Cumhuriyet Başsavcısı seçimlerde partilere seçim harcamaları için verilen hazine yardımının verilmemesi için talepte bulundu. Yargıtay Başsavcılığı bu talebi kabul etmedi. Partinin ne sebeple kapatılmadığını ve yöneticilerinin de kapatılacağına inandığı bu partinin niçin kapatılamadığını halen anlamış değilim. DEM hakkında kapatılması talebi ile dava açılmadı. DEM seçimlere girmiş ve milletvekili sayısını artırmıştır. Halen TBMM’nde 57 milletvekili bulunmaktadır.

Katılımcı anayasa ile anayasayı nasıl anlamamız gerekiyor. Düşünceme göre HDP’nin Anayasa Mahkemesi tarafından kesinlikle kapatılması gerekirdi. DEM Partisi için de kapatılma davası açılmalıdır.  Kapatılma şartları hazırken Anayasa Mahkemesi kapatma davasını sonuçlandırmadı. Bu yanlıştır. Bu parti mutlaka kapatılmalıdır. DEM Parti de kapatılmaz ve faaliyetlerine devam ederse Türkiye’de mutlaka karışıklık çıkaracaktır. Abdullah Öcalan’a bağlı hareket eden bu partiler mutlaka etnik unsurlar için ayrıcalık isteyecektir. Bu kabul edilebilir mi? Ayrıcalık tanınması Türkiye’nin çok milletli, çok dilli bir devlet sonucunu doğurur.

Eğer güneydoğu da katılımcı anayasa sebebi ile bu bölgeler bu partiye bırakılırsa orada yaşamak zorlaşır. Ayrıca Abdullah Öcalan kendilerine davet ettiği halde onun davetini hiçe sayarak ve tehditlerine de aldırmayarak devletiyle beraber Abdullah Öcalan’ın PKK’lılarına karşı mücadele eden korucularımız da PKK’lılar karşısında savunmasız kalır. Bu sebeplerle anayasa yapılırken milli bütünlüğümüzün korunması önemlidir.

Yeni Anayasa çalışmalarına DEM’de katılacak mıdır? Katılımcı anayasa dendiğine göre DEM’in katılacağını düşünüyorum. DEM’in hedefi bellidir. Hedefinden taviz vereceğini düşünmüyorum.

Katılımcı bir anayasa yaptığımızı ve DEM Partisine istediği ayrıcalıklı hakları verdiğimizi düşünelim. Suriye’de yukarıda anlattığım gelişmelerin olduğu bir dönemde bu çok tehlikeli olur. Anayasamızda değişiklik yaparak ve DEM’e istediği ayrıcalıkları vererek taleplerinin önüne geçemeyiz.

Bütün bunlar etrafımızda yaşananlarla yakından ilişkilidir. ABD, Suriye’de meşru olmayan bir seçim yaptırarak beslediği ve silahlandırdığı Suriye Demokratik Güçleri dediği PYD/PKK’yı meşru bir devlet yapmaya çalışıyor. Düşünceme göre Rusya da PKK/PYD’nin Suriye’de devletleşmesine sıcak bakar. Yine İsrail’in de PKK/PYD’in arkasında olduğunu açıktır.

PKK, ülkemizin güneydoğusunu bizden koparmaya çalışan bir terör örgütüdür. Suriye’deki gelişmeler de aleyhimizedir.

DEM, PKK’nın bağımlısı bir partidir. ABD’den ve İsrail’den destek gören PKK/PYD’nin de gözü Türkiye’de olacaktır ve fırsat buldukça Türkiye’ye saldıracaktır. Bu saldırılara muhakkak ki DEM kayıtsız kalmayacaktır.

Her zaman devlet aklına güvenmişimdir. Mutlaka Türkiye’yi zora sokmayacak doğru yolu bulur. Ancak bugün Türkiye büyük bir tehditle karşı karşıyadır. Ama milletimiz büyüktür. Bu tehlikeyi de atlatır. Yarınlara güvenle yürüyecektir.

Katılımcı Anayasa yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Türkiye İşçi Partisi Hatay Milletvekili Can Atalay, 14 Mayıs 2023 tarihinde yapılan Milletvekili seçimlerinden önce işlediği iddia edilen bir suç sebebiyle tutuklanmıştı. Can Atalay tutuklanmasının hak ihlali olduğu gerekçesiyle Anayasa Mahkemesine başvurmuş, tutukluluk halinin kaldırılmasını talep etmiştir.

Anayasa Mahkemesi Can Atalay’ın talebini haklı görmüş, hak ihlâli olduğuna karar vermiştir. 

Yargıtay 3. Ceza Dairesi Anayasa Mahkemesi’nin Can Atalay kararını yetki aşımı olarak görmüş, hak ihlali kararını veren Anayasa Mahkemesi Başkanı ve üyelerinin cezalandırılması için suç duyurusunda bulunmuştur.

09.11.2023 günü Flash Haber Televizyonunda Can Ataklı’nın konu ile ilgili görüşlerini almak için davet ettiği Yargıtay Eski Başkanı Prof. Dr. Sami Selçuk Beyi dinledim. Sayın Başkan çok kibar dille her halde bir yanlışlık var. Yargıtay’dan verilen ve onanan bir karar yasama, yürütme ve yargıyı bağlar. Anayasanın hükmü budur. Yine Anayasa Mahkemesi’nin verdiği kesinleşen kararlarına, Anayasa hükmü gereğince yasama, yürütme ve yargı organları uymak zorundadırlar.

İngiltere ve Amerika gibi ülkelerde kuruluşlar arasındaki ihtilafları çözecek Yüksek Mahkemeler vardır. Bizde böyle bir yüksek mahkeme yoktur. Ancak Danıştay, Yargıtay ve Anayasa Mahkemesi’nin verdiği kesin kararlara anayasa hükmü gereğince yasama, yürütme ve yargı uymak zorundadırlar demiştir. 

Anayasa Mahkemesi’nin Türkiye İşçi Partisi Hatay Milletvekili Can Atalay hakkında verdiği hak ihlâli kararında, Yargıtay 3. Ceza Dairesi’nin iddia ettiği gibi yetki aşımı yoktur. Anayasa Mahkemesi, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’nin (AİHM) içtihatlarına uymuştur.

2020 yılının Eylül ayında AİHM Başkanı Robert Spano Türkiye’ye gelmişti. Niçin geldiğini bilmiyorum.

AİHM Başkanı Robert Spano, İstanbul’da yaptığı konuşmada: bir dosyada hak ihlâli gördüğünü, tutuklananların hala serbest bırakılmadığını bunun yanlış olduğunu söylüyor. AİHM Başkanı konuşmasının devamında, “hukukun üstünlüğü ilkesi Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin kutup yıldızıdır. Bize yol gösteren ileriye gitmemizi sağlayan parlak yıldızıdır.” Yine Spano, “devlet başkanlarının mahkemelerin otoritesine saygı göstermesi yargıya duyulan güvenin sağlanması ve daha geniş yorumuyla hukukun üstünlüğü için kaçınılmaz ön şarttır.” diyor.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’nin insan hak ve özgürlükleri ile ilgili verdiği kararlara uyulması anayasa hükmüdür. Sayın Sami Selçuk’un söylediği gibi Anayasa Mahkemesi, Yargıtay, Danıştay arasındaki uyuşmazlığı inceleyecek ve karara bağlayacak bir yüksek mahkeme kurulabilir mi? Bilmiyorum ama kurulursa iyi olur diyorum. Türkiye’de iyi hukukçular vardır. Konuyu daha ayrıntılı inceleyebilirler. 

Türkiye’de, yeniden, yeni anayasaya yapımından bahsedilmektedir. Aslında yeni anayasaya ihtiyaç yoktur. Ancak yine de yazılacak olursa bu konunun da düşünülmesinin iyi olacağı kanaatindeyim.

Yargıdaki kriz yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Tarsus’ta ziyaret edilecek başka yerler ve makamlar da vardı. Oralara da gittik. Çanakkale Savaşlarının unutulmaz Nusrat Mayın Gemisi de Tarsus’ta idi. Nusrat, Çanakkale Savaşlarından sonra da bir müddet donanmada hizmet etmiş. Sonra yük gemisi olarak kullanılmaya başlanmıştı. Yaşlı gemi yük taşırken batmıştı. Battığı yerden çıkarılıp herhalde jilet yapılacaktı. Eski Tarsus Belediye Başkanı Burhanettin Kocamaz Çanakkale’de görev yapan Nusrat Mayın Gemimizin jilet yapılmasına razı olmaz. Çanakkale’nin unutulmaz mayın gemisini alır ve Tarsus’a getirir. Nusrat’ı jilet olmaktan kurtarır. Bununla da kalmaz Tarsus’a getirdiği Nusrat gemisinin yakınına bir Çanakkale müzesi kurar. Müzenin önünde Çanakkale’nin unutulmaz kahramanı Edremitli Koca Seyit Onbaşı’nın sırtında 270 okkalık mermiyi taşırken yapılmış bir heykeli de vardır.

Tarsus’a Danyal Peygamber’in kabrini ziyaret etmek için gelenler, Nusrat Mayın Gemisi’ni ve müzeyi de ziyaret ediyorlar. Biz de hem Nusrat Mayın Gemisi’ni ve hem de müzeyi gezdik. Şehitlerimizin ruhuna Fatiha okuduk.

Çanakkale Boğazı 1. Cihan Savaşı’nda savaşın iki tarafı için de önemli idi. Çanakkale Boğazı geçilirse İtilaf Devletleri kolayca İstanbul’a ulaşır ve İstanbul ateş altında kalabilirdi. Bu sebeple İtilaf Devletlerinin Çanakkale Boğazı’na saldırıları başlayınca başkentin İstanbul’dan Anadolu’ya taşınması düşünülmüş sonra bundan vazgeçilmiştir. 1. Cihan Savaşı’nda Almanlar müttefikimizdir. Bu sebeple bazı Alman paşaları da Türk ordusunda görevlendirilmişlerdir. Merten Paşa da bunlardan biridir.

Merten Paşa Çanakkale’ye düşman gemilerinin saldırıları başladığından beri bilhassa büyük gemilerin çeşitli hareketler için Erenköy körfezini kullandığını gözlemlemiş. Erenköy körfezi uzun menzilli Türk topları açısından ölü nokta idi. Merten Paşa, Cevat Çobanlı Paşa’ya Erenköy körfezine mayın dökülmesini önerir. Cevat Paşa kurmayları ile konuyu görüşür ve Erenköy körfezinin mayın dökülecek en uygun yerinin ‘Karanlık Liman’ olduğuna karar verilir. Karanlık Liman’ın önünde çok yüksek tepeler olduğundan güneş ışınları öğlene kadar limana vurmuyordu. Dökülecek mayınların hiç olmazsa bir kısmı düşmanın mayın arama tarama gemileri tarafından bulunmayabilirdi. Elimizde tek mayın dökme gemisi Nusrat vardı. Fazla mayınımız da yoktu. Elimizde yirmi altı mayınımız kalmıştı. Cevat Çobanlı Paşa gemi kaptanı yüzbaşı beyle müstahkem mevki mayın grup komutanını çağırdı her iki komutana da görevlerini anlattılar.

Çok tehlikeli bir görevdi. Düşman gemileri gece gündüz nöbette boğazı gözlüyorlardı. Bizim Nusrat’ın görülmesi ihtimaline karşı kurtarma tedbirleri alınmıştı. Ancak zor bir görevdi. Düşman gemileri tarafından görüldüğü anda Nusrat batırılabilirdi. Kahraman denizcilerimiz bunun bilincinde idi. Gecenin karanlığında Nusrat Mayın Gemisi düşman hatlarını görünmeden geçti. Yirmi altı mayını Karanlık Liman’a dökdükten sonra Çanakkale’ye dönmüşlerdi.

O gün dökülen bu mayınlar 18 Mart sabahı başlayacak ve akşama kadar sürecek savaşın kaderini etkileyecekti.

18 Mart sabahı İtilaf Devletleri donanması Çanakkale Boğazı’na girdi. Boğaz’a girişleri çok görkemli idi. Gemilerin bandoları çalıyor marş söylüyorlardı. Gemilerinin gövdeleri zırhlı idi. Ancak zırh delici özel mermi ile delinebilirdi. Topları uzun menzilli idi. 16 bin metreden ateş edebiliyorlardı. Önde Queen Elizabeth, Agamemnon, Inflexible, Gaulois Chanlemagne, Souffen, Bouvet vardı. Her birinin hangi tabyaya ateş edeceği önceden belirlenmişti. Ateş menziline girince 16 bin metreden tabyalarımıza ateş etmeye başladılar. Boğazın iki yanındaki tabyalarımız da ateş altında idi. Kilitbahir’de yangın çıkmıştı. Topçularımız boşuna mermi harcamamak için başlangıçta Birleşik Donanma’ya ateşle karşılık vermedi. Donanma komutanı toplarımızın ateş etmemesini yanlış değerlendirdi. Savaşı bir an evvel kazanabilmek için donanmaya ileri gitmeleri emrini verdi. O zaman Türk topçusu da ateşe başladı. Topçularımızın elinde zırh delici mermiler de vardı. Topçularımızın başlangıçta ateş etmemesini yanlış değerlendiren İngiliz ve Fransız gemileri büyük toplarımızın menziline girmişti. Beklenen an gelmişti. Birleşik Donanma’nın yüzen kalelerine ateş açmaya başladılar. Toplarımızın isabetli atışları neticesinde Gaulois Chanlemagne, Souffen önemli yaralar aldılar. Bouvet zırhlısı Erenköy koyuna doğru çekilmeye başlamıştı. Bouvet kaçırılmamalı idi. Ancak topa mermi taşıyan vagoncuk dağılmıştı. Bu topun mermileri çok ağırdı. Edremitli Seyit Onbaşı her biri 275 kg ağırlığında olan üç top mermisini insanlık gücü üstünde bir güçle taşıdı. Topun namlusuna yerleştirdi ve ateş etti. Üçüncü mermi Bouvetin gövdesinde büyük bir yara açtı. Gemi yan yattı. Karanlık limana doğru kaymaya başladı. Limanda Nusrat’ın döşediği ve İngilizlerin bulamadığı mayınlardan birine çarptı. Gemi iki dakika içinde altı yüz mürettebatı ile suya gömüldü.

Inflexible isimli İngiliz gemisi tabyalarımızın çok yakınına sokulmuştu. Türk tabyalarından açılan ateşten kurtulamadı. Kurtulmak için ustaca manevralarla geri çekilmeye başladı. Türk topları için kör nokta olduğuna bildiği Karanlık Liman’a girdi. Ancak burada Nusrat Mayın Gemimizin döktüğü mayınlardan İngilizlerin bulamadığı bir mayına çarptı. Çarpma anında geminin yirmi altı personeli hemen öldü. Bir İngiliz destroyeri geldi geminin mürettebatını kurtardı. Inflexible gemisi kendi haline bırakıldı. İngilizler kesin zaferi kazanmak için son güçleri ile saldırdılar.

İngilizlerin boğazı geçmek için yaptığı bu vahşi saldırısı Türk topçusunu pes ettirmemişti. Ocean zırhlı gemisi de Türk topçularının menziline girmişti. Ustaca manevralarla Türk topçusunun menzilinden uzaklaşıp Erenköy körfezine girdi. Ancak Karanlık Liman da o da Nusrat mayın gemimizin döktüğü mayınlardan İngilizlerin bulamadığı mayınlardan birine çarptı ve ağır hasar aldı. Ocean da boşaltıldı ve kendi kaderine bırakıldı.

İngiliz donanması yarıya yakın kuvvetini kaybetmişti. İngiliz Amirali De Robeck donanmaya geri çekilme emrini verdi.

Boğazı geçeceğine kesin olarak inanan İtilaf Devletleri donanması mağlup olmuş savaş alanından çekilmişti. Bir daha Çanakkale’yi boğazdan geçmeye teşebbüs etmeyeceklerdir. Çanakkale’yi denizden geçemeyeceklerini anlamışlardır.

Ancak Çanakkale’yi geçip İstanbul’a ulaşmaktan vazgeçmemişlerdir. Daha denizde savaş devam ederken Gelibolu yarımadasının çıkarma yapmaya en müsait bölgesini araştırmışlardır. Müsait bölgenin neresi olduğunu da kararlaştırmışlardır.

Birleşik Donanma’nın top atışı desteğinde Gelibolu yarımadasına asker çıkarmışlardır. Fakat talih karşılarına cihanın en cesur askerine komuta eden bir askerî dehayı, Mustafa Kemal’i çıkarmış itilaf devletleri kuvvetleri Çanakkale’yi karadan da geçememiş sonuçta Çanakkale önünden çekilmişlerdir.

Türk topçusu Çanakkale’de olağanüstü başarılıdır. Çanakkale Boğazı’na giren Birleşik Donanma’nın ateş gücü çok yüksek, gemileri çelik zırhlıdır. Bu zırh ancak zırh delici özel mermi ile delinir. Düşman toplarının atış menzili 16 bin metredir. 16 bin metreden boğazın iki yanındaki tabyalarımızı bombalamaya başlamışlardır. Bizim topçularımız mermilerimizin 16 bin metreye ulaşamayacağını bildikleri için Birleşik donanmanın ateşine karşılık vermemiştir.

Birleşik Donanma’nın boğazın iki yanındaki tabyalarımıza yarım saat bomba yağdırmasına Türk topçularının ateşle karşılık vermemesini Amiral De Robeck yanlış yorumlamış tabyalarımızın çöktüğünü düşünmüş donanmayı ileri sürmüştür.

Topçularımız düşman gemilerinin ateş menziline girdiğini görünce ateş etmeye başlamışlardır. Topçularımızda zırh delici mermilerde vardır. Ancak bu mermiler çok azdır. Fakat topçularımız elimizde çok az bulunan zırh delici mermilerle yukarıda anlattığım gibi düşmanın yüzen kalelerini yaralamış gemileri savaşta kullanılamaz hale getirmiştir.

Topçularımızın isabetli atışlarından hasar gören gemiler savaş dışı kalmıştır. Bir kısım gemileri de topçularımızın ateşinden korunmak için girdikleri Erenköy Körfezinde Nusrat Mayın Gemimizin döktüğü mayınlara çarpmıştır.

Inflexible zırhlısında bulunan bir İngiliz savaş muhabiri bu durumu şöyle anlatmıştır:

“Türklerin uzun süre ateşlerimize karşılık vermemesi hepimizi şaşırtmıştı. Fakat tam 12:20 de kendimizi müthiş bir ateş yağmuru içinde bulduk. Bir Türk mermisi Inflexible zırhlısının ön direğini parçaladı ve güvertede yangın çıktı. Üç dakika sonra ikinci bir mermi taredlerden birini parçaladı. İki dakika geçmeden güvertede üç mermi birden patladı. Öteki gemilerde de hasar yüksekti.

Quen Elizabeth’in top ambarı tam isabetle hasara uğradı. İkinci mermi vinçleri parçaladı. Bir üçüncüsü de ön bacasında koca bir delik açtı.”

Tarsus’a gelenlerin tamamı Danyal Peygamberi’n kabrini ziyaret edip dua etmek. Biz de bu amaçla Tarsus’a gelmiştik.

Danyal Peygamber’in Kur’an-ı Kerim’de adı geçmez fakat peygamberimizin bildirdiğine göre Nebi’dir. Hz. Ömer Danyal Peygamber’in kim olduğunu öğrenince kabrini muhafaza altına almak ister ve kabrinin altından su geçirir. Tarsus’ta Danyal Peygamber’den başka ziyaret edilecek yerler de vardır. Fakat en önemli ziyaret yeri Danyal Peygamber’in kabridir.

Danyal Peygamber ve Nusrat Mayın Gemisi yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Sonra Fethi Bey’in Edirneliler Derneği toplantılarında da gördüm. Edirneliler Derneğinin bir odası Tekirdağlılar Derneğine verilmişti. Bu sebeple Edirneliler Derneği toplantılarında Tekirdağlılar Derneğinden arkadaşlar da bulunurdu. Bu toplantılarda Edirneliler Derneğindeki arkadaşların da Tekirdağlılar Derneğindeki arkadaşların da Fethi Bey’i çok sevdiklerini ve saygı gösterdiklerini gördüm.

Bu toplantılarda da Fethi Bey, tanıştığımız gün gördüğün aynı Fethi Bey’di. Mütevazi az ve düzgün konuşan derneğin o günkü işleri ile ilgili görüşlerini anlatan, artan zamanda da dostları ile sohbet eden Fethi Bey’di.

Fethi Bey’le Edirneliler Derneği toplantılarında bir araya gelirdik. Sonra pandemi sebebiyle Edirneliler Derneği toplantıları yapılamaz oldu. Bu arada Fethi Bey’in hastalandığını ve evine kapandığını duydum. Arkadaşlar ziyaretine gitmişler. Ben gidemedim. Haberim olsaydı giderdim. Hastalandığında onu ziyaret edemediğim için üzgünüm. Gerçekten eşine az rastlanır bir insandı.

Tekirdağ Valisi olduğu tarihlerde Keşan’da Metin Çırpan belediye başkanıdır. Şimdi Fethi Bey’le ilgili anlatacaklarımı Keşan’da duydum. Keşan Belediye Başkanı rahmetli Metin Çırpan’ın Fethi Bey’le nasıl tanıştıklarını bilmiyorum. Fakat Fethi Bey Metin Çırpan Bey’i sıklıkla ziyaret edermiş.

Şimdi rahmetli olan her iki şahsı da tanıyorum. Fethi Bey değer vermediği bir şahsı ziyaret etmez. Metin Çırpan Bey’de değersiz gördüğü bir şahsa değerinden fazla itibar etmez.

Metin Çırpan Bey her gelişinde Fethi Bey’i zabıta memurlarıyla Keşan dışında karşılar Fethi Bey belediye zabıtaları eşliğinde belediyeye gelirmiş.

Fethi Bey’in sık sık CHP’li bir belediye başkanını ziyaret etmesi birilerini rahatsız eder. Rahatsız olan kişi aynı zamanda görevi sebebiyle Milli Güvenlik Kurulu’nun da üyesidir. O günlerde Süleyman Demirel Başbakan’dır. Her ay yapılan MGK toplantılarına başkanlık etmektedir.

Fethi Bey’in CHP’li belediye başkanını sık sık ziyaret etmesinden rahatsız olan kişi ilk MGK toplantısında konuyu gündeme getirir. Fethi Bey’in görevden alınmasını ister. Demirel sessiz kalır konuşmaz. Fakat Fethi Bey yerinde kalır. Fethi Bey’in Tekirdağ Valiliği’nden alınmasını isteyen üye ısrarlıdır. Bir sonraki MGK toplantısında da aynı üye yine Fethi Bey’in Tekirdağ Valiliği’nden alınmasını ister.

Sonunda Demirel sessizliğini bozar biraz da sinirlenmiştir. “Sayın üye ben o valiyi tanıyorum Türkiye’nin en iyi valilerindendir. İşini bilir hiç merak etme der.” Fethi Bey Tekirdağ Valisi olarak göreve devam eder.

Süleyman Demirel, Fethi Bey ve Keşan Belediye Başkanı Metin Çırpan Bey Hakkın rahmetine kavuşmuştur. Allah üçüne de rahmet eylesin.

Fethi Aytaç yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Şimdi yeni anayasa yapmaya hazırlanıyoruz. Bu nasıl bir anayasa olacak? ‘Cumhuriyetimizin 100. Yılı Anayasası’ olacakmış. Doğrusu yapılacak yeni anayasa ile ilgili yapılan konuşmaların bazıları beni endişelendirdi: Anayasaya her etnik grubun adı yazılacakmış. Her etnik grup kendi diliyle konuşacak her grup kendi bölgesinde kendi kanunlarını uygulayacakmış.

Kanallardan birinde yapılacak yeni anayasa ile ilgili bir üniversitenin anayasa hocası konuşma yapıyordu. Konuşmaya yeni başlamıştı. Dinleyeyim dedim. “İslam’ın ilk anayasası Medine Vesikasıdır” diye söze başlayınca dinlemekten vazgeçtim. Medine Vesikası İslam’ın ilk anayasasıdır lafını ikinci defadır duyuyorum.

Medine Vesikası Peygamberimiz Medine’de İslam devletini kurduktan sonra Medine’de yaşayan Beni Kurayza Yahudileri ile yaptığı anlaşmadır. Anlaşma hükümlerine göre Beni Kurayza Yahudileri Medine’de oturacaklar. Medine’ye düşman saldırısı olduğunda onlar da Peygamber Efendimizin safında düşmanla savaşacaklardı.

Hendek savaşında Beni Kurayza kabilesi anlaşma hükümlerine uymadı.

Mekke müşrikleri İslamiyeti henüz kabul etmeyen Arap yarımadasının diğer kabilelerini yanlarına almış Medine’yi kuşatmışlardı. Peygamberimiz düşmanın Medine’ye girmemesi için derin hendekler açtırmıştı. Müşrikler hendeği geçmeye çalışıyor. Peygamberimizin emrindeki İslam savaşçıları müşriklerin hendeği geçmesini engellemeye çalışıyorlardı. İki taraf arasında yorucu bir ok savaşı yapılıyordu. Savaşın en kritik anında Beni Kurayza Yahudileri Mekke müşrikleri ile anlaştılar. Medine’ye saldırdılar. İki ateş arasında kalan Peygamberimiz Beni Kurayza Yahudilerine karşı arka cepheyi korumak için üç yüz savaşçısını ayırmak zorunda kaldı.

Müşrikler perişan bir şekilde Medine önünden kaçtıktan sonra Peygamberimiz sahabilerini evlerine bile girmeden topladı. Beni Kurayza üzerine yürüdü. Beni Kurayza hemen teslim olmadı. Kalelerine kapandılar savunmaya geçtiler. Kuşatma bir aya yakın sürdü. Kuşatma sonunda daha fazla dayanamayacaklarını anlayana Beni Kurayzalılar teslim oldular. Peygamberimiz anlaşma şartlarına uymayan Beni Kurayza Yahudilerini Medine’den sürdü.

İslam dini  Arap yarımadasına yayılınca Peygamberimiz İslamiyeti yeni kabul eden aşiretlere idareciler göndermiştir.

Görev yerlerine giden idarecilere “gittiğiniz yerlerde hukuki bir mesele ile karşılaştığınızda meselenin çözümünü Kuran-ı Kerim’de arayacak benzer konu ile ilgili önceden verilmiş kararlar varsa o kararlara bakacaksınız. Karşılaştığınız konu ile ilgili Kur’an-ı Kerim’de açık bir hüküm bulamıyorsanız, önceden verilmiş bir karar da yoksa yine Kur’an-ı Kerim’i esas alarak siz karar vereceksiniz” buyurmuşlardır.

Peygamberimizin sözlerinden de açıkça anlaşıldığı gibi İslam devletinin yasası da anayasası da Kur’an-ı Kerim’dir. Peygamberimiz Evs kabilesinin himayesinde yaşayan Beni Kurayza Yahudileri ile Medine Vesikası diye isimlendirilen anlaşma yaparken Müslümanlığı kabul eden Evs kabilesinin gönlünü almayı da düşünmüş olabilir.

Medine Vesikası anayasa değildir. Peygamberimizin Medine Yahudileri ile yaptığı bir anlaşmadır. Anlaşma şartlarını Peygamberimiz koymuştur.

Beni Kurayza Yahudileri anlaşmaya uymamışlar Peygamberimiz anlaşma hükümlerine uymayan Yahudileri Medine’den çıkarmıştır.

Peygamberimiz istekleri üzerine anlaşma hükümlerine uymayan Beni Kurayza Yahudileri hakkında Tevrat hükümlerini uygulamıştır. Tevrat hükümleri uyarınca Yahudiler çok ağır cezalandırılmışlardır. Erkekleri idam edilmiş, kadın ve çocukları Medine’den çıkarılmıştır.

Medine Vesikası anlaşma hükümlerini ihtiva etmektedir. Buna rağmen bazılarınca neden İslam’ın ilk anayasası denmektedir? Konu üzerinde düşündüm Peygamberimiz Medine Yahudileri ile anlaşma  yapmış. Onların Medine’de oturmalarını kendi dinlerini yaşamalarını ve kendi dillerini konuşmalarını kabul etmiş.

Medine Vesikasına İslam’ın ilk anayasası diyenler Yahudilerin anlaşma hükümleri uyarınca kendi dinlerinde kendi hukukları ile yaşayacakların kendi dilleri ile konuşacaklarını görüyorlar. Peygamberimizin koyduğu İslam devletine sadık kalma şartlarını görmüyorlar. Anlaşmaya uymamaları sebebiyle Peygamberimiz tarafından çok ağır şekilde cezalandırıldıklarını erkeklerinin idam edildiğini, kadınları ile çocuklarının Medine’den sürüldüklerini de görmüyorlar.

Onlar için önemli olan Peygamberimizin Yahudilere, Medine’de kendi dinlerini yaşamaları, kendi dillerini konuşmaları aralarında çıkan ihtilaflarda kendi hukuklarını uygulamaları için müsaade etmesidir.

Medine Vesikası anayasa değildir. Medine Vesikasında anlaşma hükümlerinin Medine Yahudilerine tanıdığı kendi dinlerinde, kendi dilleri ile yaşamasının kabul edilmesi yeni anayasa yapılırken göz önüne alınması anayasada etnik gruplara bu şekilde haklar verilmesi doğru değildir.

Türkiye Atatürk tarafından millî devlet olarak kurulmuştur. Atatürk Türkiye Cumhuriyeti kuran halka Türk Milleti denir demiştir.

Atatürk’ün bu tarifi anayasanın 66. Maddesinde yer almıştır. Türk vatandaşlarının tamamı Türk’tür. Türkiye laik devlettir. Ancak Türkiye’de din özgürlüğü de vardır. Her Türk vatandaşı dinini özgürce yaşamaktadır.

Yapılacak yeni anayasada her etnik grubun adının yazılacağı, bu grupların kendi dillerini konuşacağı, kendi bölgelerinde kendi hukuklarını uygulayacaklarmış.

Bu durumda devletin bütünlüğü nasıl korunur bilemiyorum. Düşünceme göre böyle bir anayasa yapılması doğru değildir.

Avrupa Konseyinin kurucu üyesiyiz. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin Türkiye’yi yargılama yetkisini de kabul ettik.

Türkiye’de yaşayan etnik gruplardan biri Avrupa İnsan Hakları Mahkemesine gitse ben kendi dilimle konuşmak istiyorum dese ve dava açsa Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi devletin bütünlüğünü korumak amacı ile bu başvurunun reddine karar verir.

Biz söylendiği gibi yeni bir anayasa yaparsak ayrılıkçıların Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinden alamadığını hak olarak kendilerine vermiş oluruz. Ümit ederim ki bu yoldan döneriz.

Yeni Anayasa yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Balkan Savaşları’ndan önce de Kırcaali’de Yenimahalle’de Bulgar varmış, fakat Türklerle Bulgarlar arasında düşmanlık yokmuş. Ancak Balkan Savaşları sonunda Kırcaali Bulgaristan’a bırakıldığında Bulgarların Türklere karşı tavrı değişmiş. Annemden dinledim; Bulgarın birine Hasan Ağa’yı öldürme görevi verilir, fakat, Bulgar Hasan Ağa’yı öldüremez. Öldürmek için tüfeğini Hasan Ağa’ya her doğrulttuğunda Hasan Ağa’yı çift görür, bir türlü ateş edemez. Sonunda Hasan Ağa ile konuşur. “Hasan Ağa sende ne var? Öldürmek için tüfeği her doğrulttuğumda iki Hasan Ağa görüyorum bu sebeple ateş edemedim.” diye sorar. Annemden dinlediklerimi anlatıyorum. Hasan Ağa, inancı kuvvetli bir müslümandır, evinden çıkarken mutlaka Ayetel Kürsi’yi okur, öyle çıkarmış. Annem Hasan Ağa’nın okuduğu Ayetel Kürsi sebebiyle Bulgar’ın Hasan Ağa’yı öldüremediğini söylerdi.

Ancak Bulgarlar Hasan Ağa’yı öldürmekten vazgeçmiş değillerdir, Hasan Ağa’yı takip ederler. Bir gün Hasan Ağa evine dönerken birkaç Bulgar tarafından kaçırılır, tenha bir yere götürülür. Bulgarların gaddarlığı, acımasızlığı meşhurdur, ellerindeki sopalarla Hasan Ağa’yı döverler ve olay yerinden uzaklaşırlar. Hasan Ağa hemen ölmez, ancak çok fena dövülmüştür. Belki iç organları da zarar görmüştür. Çok yaşamaz, kısa zaman sonra ölür ve şehit olur.

Ah Rumeli ah! Seni bizden aldılar ama biz seni asla unutamadık. Şarkılarınla türkülerinle asırlar boyunca yaşanmış acı tatlı günlerle seni gönlümüzde yaşatıyoruz.

Ah Rumeli! yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.