Nihal Atsız’ın dergilerinden birisi, galiba Orkun idi, okurken bir ankete rast gelmiştim. Soru meâlen şuydu: Eğer yaşayacağınız dönemi seçebilseniz, hangi çağda yaşamak isterdiniz? Ertesi sayıda da gelen cevaplar üzerine yapılan bir yorum vardı. Dergi yanımda olmadığı için hatırladığım kadarıyla nakledeceğim. Yazıda (Atsız) diyordu ki, elbette pek çok genç Kürşad’ın döneminde, Fatih’in döneminde yaşamak istiyor. Ama Türklük için en doğru olan, şimdi, bu dönemde yaşamaktır, şimdinin problemlerine çare aramaktır, Türklüğün geleceği için bugün çalışmaktır.

Ülkü budur. Daha doğrusu ben o yazıyı okuduğum zaman ülkünün tarifini bu şekilde anlamıştım. Ülkü sadece elde edilecek bir şey, varılacak bir nokta değildir, aynı zamanda ona ulaşmak için verdiğimiz çabadır.

Geçmişin hayalinde yaşamak elbette çok daha kolay. Ötüken’de at koştururkenki özgürlük hissini, pembe incili kaftanı yerde bırakıp çıkıp gitme cesaretini okuyup hayal etmek kolay. Zor olan, ikna olmamaya yemin etmiş insanlara meramını anlatmak, kimsenin uğraşmak istemediği işlerle uğraşmak, gaflete itilenlerin ilgisini yeniden elzem meselelere çekmek, kendine bir yol çizmeye hazır olanlara o yolu gösterip onlara destek olmak… Zorlukları saymak bile zor.

Atsız’ın yaptıklarına, yazdıklarına ve söylediklerine bakınca zamanının insanı olmadığını düşünürüm. Galip Erdem’de de aynı şey söz konusudur. Eminin sizin de şimdi aklınıza geçmişten, günümüzden başka isimler geliyordur. Sadi Somuncuoğlu da, sizin ve benim hatırladığımız ve bildiğimiz o kişiler gibi, başka bir dünyanın insanıydı. Rehâvetin, atâletin var olmadığı bir dünyanın insanları. Tanıyorsunuz, biliyorsunuz. Hepsi kendi alanında birer lider. Geçmişte yaptıklarını öğrenince şaşırırdık. Bizzat şahit olduklarımıza imrendik, imreniyoruz.

Birer birer bizi terk ediyorlar diyecek değilim. Nihayetinde hepimiz öleceğiz. O zamana kadar yalan dünyada mı oyalanacağız? O başka dünyanın insanı mıyız, olabilecek miyiz?

Sadi amcanın hafif boğuk davudi sesi, yumuşak konuşması kulaklarımda. Ufaklıklarla yetişkin gibi sohbet ediyor. Hadi bakalım gençler diye gayret aşılıyor. Siyasetin üstümüze yapışmış çamurunu temizlemek, milleti ve devleti her alanda güçlü kılmak için bıkmadan usanmadan gösterdiği çaba Millî Düşünce Merkezi’nde devam ediyor.

Başka dünyanın insanları yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Amerikan Eğitim Bakanlığı, Harvard ve Yale Üniversiteleri hakkında, yabancı kaynaklardan yapılan yüz milyonlarca doları devlete bildirmedikleri gerekçesiyle resmî soruşturma başlattı.

12 Şubat’ta Bakanlığın resmî sitesinden yapılan açıklamada, geçtiğimiz haftalarda Yale Üniversitesi’nin, son dört yılda hiçbir bağış ve sözleşmeyi bildirmeyerek, en az 375 milyon dolarlık geliri devletten sakladığının ortaya çıkarıldığı belirtiliyor. Aynı açıklamada, Harvard Kimya ve Kimyasal Biyoloji bölümü başkanı hakkında, Çin hükümetinin Bin Yetenek Planı’na dâhil olduğu halde yalan beyanda bulunmaktan dava açıldığına dikkat çekilerek, bu Üniversitenin de aynı şekilde bağış ve gelirleri bildirmediğine işaret ediliyor.

Federal kanunlara göre Amerika’daki yüksek öğrenim kurumları, yabancı kaynaklardan yapılan bağış ile yine yabancılarla yapılan sözleşmeler sonucu elde edilen gelirleri, miktarı 250 bin doları aştığı takdirde yılda iki defa devlete ve kamuoyuna açıklamakla mükelleftir.

Yale ve Harvard hakkında başlatılan bu soruşturma, geçtiğimiz Temmuz ayında başlayan daha kapsamlı bir incelemenin bir parçası. Eğitim Bakanlığı 1990’dan beri üniversitelerin Katar, Çin, Suudi Arabistan ve Birleşik Arap Emirlikleri’nden aldıkları bağış miktarının 6,6 milyar dolardan fazla olduğunu kaydediyor. Bu meblâğın buzdağının görünen yüzü olduğunu söylemek mümkün.

Eğitim Bakanlığı son derece sert bir dille Üniversitelerin şeffaflık ilkesine bağlı kalmadıklarını,  yabancı hükümetlerden, şirketlerden ve şahıslardan kaynak dilendiklerini ifade ediyor. Bazı bağış sahiplerinin Birleşik Devletler’e hasmane tutum sergilediklerini, hassas ve patentli araştırmaların verilerini çalmak ve Amerika üzerinde yumuşak güç elde etmek amacında olduğuklarının da altını çiziyor. Açıklama Amerika’nın birkaç yıldır devam eden ve 2019’da sonuçlarını görmeye başladığımız Çin’e yönelik devlet politikası değişikliğinin de izlerini taşıyor.

Bilindiği gibi geçtiğimiz yıl, Amerikan parlamentosunun iki kanadında da Çin’in kamuoyu, yerel siyaset, teknoloji ve eğitim alanlarında yaptığı propaganda ve etki aaliyetlerine dikkat çeken raporlar yayınlanmıştı. Geçtiğimiz Şubat ayında yayınlanan “Çin’in Amerikan Eğitim Sistemine Etkisi” başlıklı Senato raporunda, Amerikan okullarının %70’inin Çin hükümetinin propaganda kolu olan Hanban’dan 250.000 dolardan fazla bağış alıp bunu bildirmediği belirtiliyordu. Senato raporu ayrıca Hanban’ın okullara toplam 113 milyon doları aşan miktarda hibe yaptığına ama okulların bunun ancak yedide birini bildirdiklerine işaret ediyor. Hanban sadece 2012-2018 yılları arasında 15 okula 15 milyon dolardan fazla direk bağış yapmış.

Konuyla ilgili bazı kaynaklar:

NPR’ın haberi: https://www.npr.org/2020/02/13/805548681/harvard-yale-targets-of-education-department-probe-into-foreign-donations

ABD Eğitim Bakanlığının açıklaması: https://www.ed.gov/news/press-releases/test-0

Bin Yetenek Programı: https://en.wikipedia.org/wiki/Thousand_Talents_Program

https://www.stanforddaily.com/2019/05/29/chinese-access-to-university-research-prompts-debate-over-inclusion-national-security/

Senato Raporu – Çin’in Amerikan Eğitim Sistemin Üzerindeki Etkisi https://www.hsgac.senate.gov/imo/media/doc/PSI%20Report%20China%27s%20Impact%20on%20the%20US%20Education%20System.pdf

YÖK Mevzuatı: https://www.yok.gov.tr/kurumsal/mevzuat

Amerikan Üniversiteleri Devletin Merceği Altında yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Türklüğü yüceltmek için çalışırken Türkleri unutmadı

Galip Amca bu dertli dünyadan göçeli 22 yıl oldu. Halbuki bize geldiğinde koşarak elini öptüğüm, haracımı (çikolata) aldığım, yemekten sonra çay eşliğinde yapılan sohbetleri dinlediğim günler daha dün gibi. Zaman, Galip Amca söz konusu olduğunda duruyor sanki. Çocukluğumun ve gençliğimin ölmez kahramanlarından birisi o. Hiç unutmadım ki hatırlayayım.

Bilge anlatmıştı. Galip Amca vefatına yakın zamanlarda bir gün ona “kızım, 67 yıl değil, bin yıl yaşamış gibi hissediyorum” demiş. Ne anlatır bu cümle? Meşakkatli bir hayatı, evet. Kısacık ama dopdolu bir ömrü anlatır. O bin yıllık yükü omuzlamış, taşıdığı bu ağırlığın altında ezilmeden, hatta ondan güç alarak, kimleri, neleri, dize getirmiş bir insanı anlatır. Bütün o yaşananlar yakın tarihin bir parçasıdır; tanımayanlar biraz araştırınca görecektir, demirden bir insandı. Bizim için ayrıca evimizin bir ferdi, elbette çok bilgili, hoşsohbet, nüktedan, yumuşak kalpli, belki birazcık huysuz (ama o kadar da olsun canım!) amcası, ağabeyi idi.

Galip Amca, 1980 sonrasında, dönemin gereği dikkatin hapse atılan milliyetçilere odaklandığı dönemde, onlar kadar eşlerinin ve çocuklarının da koruyucusu idi. Eşleri, nişanlıları hapiste olan genç kadınların endişelerini, gelecek korkularını dinleyen bir dosttu. Kim bilir ne sırlar paylaşıldı, ne zorluklar anlatıldı? Erkek egemen siyasetin günlük mücadelesinden ayrı, bambaşka bir mücadelede ev hayatlarında, iş hayatlarında o kadınlara destek oldu. Bunlar o bin yıla dahil değil midir?

Galip Amca’nın çocuklara duyduğu saygıyı ben az insanda gördüm. İlkokul çağındaki çocuklar ilk öğrendikleri bilgi kırıntılarını gururla anlatırken, ortaokul, lise çağındakiler sosyal hayatlarından, gelecek hayallerinden bahsederken, daha büyükleri memleketi, hatta dünyayı kurtarırken, onları can kulağıyla dinledi. Avukatlık cübbesini 80’de giydi, dava bitince bıraktı diyorlar. Olur mu hiç! Yetişkin tahakkümüne karşı çocukların yılmaz avukatıydı o! Bin yıllık hayatı bunlar biraz olsun doldurmuş mudur?

Sağlığında olduğu gibi, ölümünden sonra da ülkücülerin büyüğü olarak anılıyor. Bence en büyük ülkücü idi, çünkü Türklüğü yüceltmek için çalışırken Türkleri unutmadı. O yolda yürüyenlerin derdini, tasasını paylaştı, mutlu günlerinde yanında oldu. Bizlere birbirimizden haberler getirdi, sıradan günleri güzelleştirdi. Tek başına bizi birbirimize bağlayan, hiç kopmayan pamuk ipliği idi.

Galip Amca’dan neler, neler öğrendim! Üstüne şeker serpilmiş eriştenin lezzetini, sigaranın külünün hafif bir serçe parmak darbesiyle müdahale edilmezse hiç ama hiç düşmeyeceğini, Behbudov’u, Bülbül’ü, Stephen King’i, Agatha Christie’yi, Nef’î’yi, Nedim’i, kalkanın balıkların şahı olduğunu, “alçak” kelimesinin bir sevgi sözü olabileceğini, küçücük bir bedenin kocaman, ama koskocaman bir kalbi taşıyabileceğini, 67 yılda bin yıl yaşanabileceğini… Ve daha neler neler…

Bin yıla bedel bir ömür… yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.