İki husus şüpheye yer kalmayacak kadar hepimize ayan beyan görünüyor. Biri soyulduğumuzdur. Diğeri de niye soyulduğumuzu açıklayan asıl bozgun. Bileni dışladık. Bizim adam sığlığında donduk ve devlet çarkını dondurduk.

Bu devrede “ehliyet” ve “liyakat” in en sık duyduğumuz kavramlar olmasına şaşılmaz. Kaybolan onlar. Sanki değerlere savaş açar gibi olduğumuzu bize görüp gösterecek dikkate yanaşmayacak kadar kafaları sabitledik. Hem de değerler üzerinden giderek bunu yaptık. Din diyerek yaptık. Tersliğin yıkıcılığına bakar mısınız?

Şapkamızı önümüze koyarak düşünecek ve olanı biteni dosdoğru anlayacağız. Önce anlayacak, sonra gerekeni yapacağız. “Hâlâ anlamadık mı?” diyecekler haklıdırlar. Ben tam anladığımız kanaatinde değilim. Yanlıştan dönüşün birinci şartı yanlışı yanlış olarak kabul etmek. Yönetenlerimizde bu tür bir özeleştiri aklının devreye girdiğini göremiyoruz. İçlerinde konuşulsa bile makas değiştirecek yeri geçtiklerini düşünenler de çok. Dolayısıyla bütün bir toplum, kontrolsüz gücün götüreceği batağı seyreder hâldeyiz.

DEĞERSİZLİK BATAĞI

Belki farkında değiliz ama bu toplum değere düşman değilse de dışlar hâle geldi. Değere değer, değerliler eliyle yerleşir. Değerliyi dışladık. Toplum sermayemizi dinamitledik. Dayanacak kurum bırakmadık. Sıkça verdiğim basit örneklerden de bunu görmek mümkün. İnsanımızda, kurallara uymamaya ayarlı bir zihin yapısı ve davranış kalıpları oluştu. Bu yeni değil ama bugün kuralsızlığın kural hâline geldiği açık.

Kaç türlü soyulduğumuzu bilenler biliyor. Benim gibi ekonomiden anlamayanlar da biliyor, görüyor. Son iki ayda Fonzi soygununu öğrendik. Rakamlar o kadar büyük ki havsalamız almadığı için olacak, nasıl bir tepki vereceğimizi bilemiyoruz.

Hiç olmazsa iktidar cenahından utandığını bildiklerimiz var ve bunların sayısı hiç de az değil diyerek teselli bulacak yeri çoktan geçtik. Bülent Arınç‘ın utanmasını değerli buluyorum. Hemen arkasından utandığını söyleyebilenler de çıktı. Fakat gücü verdiklerimize ne suç ne de kabahat bulaşıyor.  İçerde, dışarda hoşlarına gitmeyen her sesi anında kısabiliyorlar.

455.000 doğrudan etkilenen mağdur var. Ali Babacan’ın son açıklamasına göre uğradığımız zarar 173 milyar dolara ulaşmış. Hükûmet edenlerimiz soygunu gerçekleştirenlerin üzerine gitmekte isteksiz davranıyor görüntüsü hâkim. Bu tavır değişir ve kurallara dönersek belalardan kurtulma yolu açılır.

ÇALANLARI İFŞA İSTEKSİZLİĞİ

Devletin işleyişini bilenler, kimin ne kadar yatırdığı ve ne kadar aldığı bilgisinin kayıtlardan hemen çıkarılabileceğini söylüyorlar. Bu bakımdan araştırılacak bir mesele karşısında değiliz.  Sadece şebekeleşme ve kimin kim üzerinden ve kimin eliyle halkın milyarlarını çaldığı araştırılacaktır. Bu konuda yaşanan tereddütler ve “ucu dokunacak korunanlar var” düşüncesi gittikçe yaygın hâlde konuşulur hâle geldi.

Mağduriyetin bu kadar geniş kesimlere yayıldığı durumlarda olanların üstü ne yapılsa örtülemez. Çalınan rakam Ali Babacan’ın dediği kaybın tam hesabı ise yıllık bütçemizin yüzde onundan çok. Dev bir rakam. Yanına güven krizini koyarsanız rakamlarla ölçülemeyecek bir kayıp çıkar.

Fonzi’nin bize gösterdiği görünenden kat kat fazla ve ağırdır. Buraya adım adım geldik. Bakacağımız ve anlayacağımız odur.

BU FAİZ O FAİZ MİDİR?

Önce faizsiz bankacılığa bakalım: “Faiz günah.” diyerek faizsiz bankacılık diyenlerin bütün işlemleri tam bir banka gibi. Kâr payları da tam faiz oranlarında. Nedense biri günah, biri sevap. Aldatma ve aldanma ise de bırakalım olsun diyebilirsiniz. Dedik de işin önünü sonunu da bilelim.

İlahiyatçı Mustafa Öztürk, iktisatçı Hakan Şahin’le Faiz ve Riba adıyla bir kitap yazdı. Bir videosunda da anlattı. Kur’an’da faiz kavramı geçmez. Kur’an’da geçen ribâ’dır. Ribâ ile şimdiki faiz aynı şey değil dediler. Faiz, herkese aynı şekilde uygulanan kontrollü bir dünya ekonomi enstrümanı. Her şey belirli ve her şey açık. Haram olmaz. Ribâ tefecilik. O bir soygun. Haram olan o. Bir bakış ve yorum da bu.

Kaldı ki devlet hayatını bin iki yüz yıl öncenin fıkıh yorumlarıyla götüremeyeceğimiz de açık. Konulmuş kurallar âdilse her bakımdan uygundur.

“KATILIM BANKACILIĞI” VE “FAİZSİZ FON”

Hiç bilmediğim faiz ve banka işine neden girdiğim açık: Üzerinde duran oldu mu bilmiyorum, yaşanan fon soygununu hazırlayan faize karşı takınılan tavırdır. Faiz, dünya ekonomik sisteminde kontrollü ve ölçülü bir enstrümandır. Buna karşı çıkanın yerine koyacağı enstrüman da en az onun kadar denge ve denetim unsurlarıyla çerçevelenmiş olacaktır. Yoksa dünyanın gidişine ters hareketlere girişmek bizdeki gibi ters sonuçlar doğurur. Sanki faizden kaçar görünenler, psikolojik donanım itibariyle bozguna açıklarsa Tera, Takasbank gibi yapılar kurarlar. Ve “sûret-i haktan görünen” etkili-yetkili bir talancı grup inandırdığı halkı soyar.

Soygunlara bakarken bakacağımız yerler işte bu temel kabulleri dinamitlemelerdir. Sonunda göreceğimiz bozuldukça bozulan insan sermayemizdir. Bu durumda asıl soru da şudur: Bir yel eser, giden gider, gelen gelir… Ekonomi düzelir de biz nasıl düzeleceğiz?

Biz düzelirsek memleket düzelir yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Beş yıl önceye kadar Çankaya Belediyesi her Cumhuriyet Bayramı’nda her yere afişler asardı. Sonuncusu şuydu: “Kula kulluk etmeyişimizin 97. Yılı kutlu olsun.” “Ne söylüyor?” diyenler için açayım: Cumhuriyet’ten önce dedelerimiz padişahın kölesiymiş.

TRT yıllarında bu ezberlerle hemen her programımda karşılaştığım için iyi biliyorum. Kafalar hakikaten 1923’le sınırlıdır. Ötesi karartılmıştır ve ışık açana savaş açılır. Bilmezler ve bilmek ihtiyacı duymazlar. Bir iki slogan yeter. Atatürk’ü de bilmediklerini bugün “Atatürk’ün partisiyiz” diyenlerden biliyoruz. Türk diyemeyişlerinden biliyoruz. Sormaktan kendinizi alamazsınız: Türksüz cümle kurmayan Atatürk’ün bunlarla bir olması mümkün mü?

Memlekette renk bol. Tam tersi bir kafa da var. Sadece Cumhuriyet’in değil, yenileşme dönemi denen Tanzimat-Meşrutiyet dönemlerinin getirdiklerini ortadan kaldırmaya ahdetmiş olanlar. Osmanlıyım diyen bu zümre de Osmanlı’dan uzak görünüyor. Bir kere, o karşı çıktıkları her şey Osmanlı Hanedanı’nın hararetle uygulamaya koyduğu yenilikler. Bakınca, “Osmanlı da bunları kapıya koymazdı.” demekten kendinizi alamazsınız.  Dahasını yeri gelince konuşuruz. Biz kulluğa dönelim.

ŞİMDİKİ KULA KULLUK KAFASI

Türkiye bir cehalet denizinde yüzüyor. Koca koca adamlar, Osmanlı zamanında insanların kul köle olduğunu zannediyor.

Hadi slogan bağıran bağırıyor, düşünmeye, araştırmaya gerek duymuyor. Bilenlerden doğru dürüst bir bilgilendirme de gelmiyor. Tarihçiler, edebiyatçılar, sosyologlar seyrediyor. Bir iki defa İlber Hoca kızdı, köpürdü ama anlamaya çalışanın yolu kahkahalarla kesildi.

“Kul” Türkçe bir kelimedir. Bildiğimiz manası yanında, Dîvânu Lugâti’t-Türk‘e göre de “sadık, hizmetçi, bağlı” manaları var. Osmanlı Türkiyesi bu kelimeyi değişik manalarıyla kullandı. Çoğu dilimizde yaşıyor.

Osmanlı klasik döneminde “Kul Sistemi“, “Devşirme Sistemi“yle de ilgisi olan özel bir uygulamadır. Padişaha bağlı “Kul taifesi” için sıkı kurallar getirilmiştir. Onlar da hür insanlardır ve devlet yönetiminde yerleri önemlidir. Ciddî bir tarih kitabına, bir ansiklopediye bakıp bunları öğrenmek mümkündür.

DÜNÜN KAVRAMI BUGÜNÜN DEĞİL

Kul kelimesine yakın diğer iki kavram teb’a, reayadır, yani yönetilen halk. Reayaya da kul dendiği olur. İşinde gücünde hür insanlardır. “Sadık vatandaş” gibi götürü usulde padişaha-devlete bağlılığı anlatır. Tanrı’ya kulluk pek tabii ayrı kavramlarla ifade edilir. Arapça abd kul demektir, ibadet de kulluk.

Kavramların kullanıldığı zamana ve şartlara bakmak lazım. Mesela, bugün Özbekistan’da vatandaş karşılığı “fukara” tabiri kullanılır. Bildiğimiz fakirin çoğulu fukara. Kimse de çıkıp “Biz fakir olarak anılmak istemeyiz” demez. Diyelim ki bir zaman geldi ve değiştirildi, Özbekistan Türkleri “Fakir olmaktan kurtulduk” diye bir asır davul mu çalacaklar?

İşte biz, kul olmaktan kurtulduk derken böyle cahillik ötesi, geri ve ilkel bir tablo içindeyiz. Padişahlar, “Kullarım” derken “kölelerim” demek istemezler. Bugünkü “Vatandaşlarım” hitabının o devirlerdeki karşılığıdır.

“BENDENİZ-KULUNUZ”

Kul, günlük hayatta da yaygın kullanılır. İki yüz yılın eserlerini okuyunuz. Şiirler, romanlar, hikâyeler, “kulunuz” hitaplarıyla doludur. İncelik ve alçakgönüllülük hitabıdır. Medenîlik gereğidir. Zamanla Türkçe “kul” yanında Farsça “bende” de Türkçe ekle “bendeniz-kulunuz” şeklinde dilimize yerleşti. Nikoğos Ağa‘nın Muhayyer Kürdîsindeki gibi binlerce şiirde-şarkıda benzer şekilde “Ben kulunum, sen efendimsin benim!” diyen âşık ses de bunu söyler.

İçine düştüğümüz cehalet sefaletinin derecesine hayret yetmiyor. Bunca insan, hem de adının önünde koca koca unvanlar bulunan insan tarih okumamış mı? Şiir, roman, hikâye okumamış mı? Hatıra okumamış mı? Duymamış mı? Dinlememiş mi? Bu kadar mı kendi tarihimizden, hayatımızdan, kültürümüzden, dilimizden uzağa düştük demez misiniz?

DEVLETTE DEVAMLILIK ESASTIR

Olan gayet açık: Büyük kurtarıcımız Gazi, Meşrutiyet’i bitirdi ve Cumhuriyet’i getirdi. Getirirken de tabii eski rejime göre yenisini yücelterek anlatmak gerekti. Yoksa niye değiştirdin derler. Bir süre için eskiyi kötülemek de normaldir. Ancak bunun yüzyıl devam ettirilmesini ve tarihe düşmanlığa çevrilmesini anlamak mümkün değildir.

Bizde Cumhuriyet’in anlamı rejimle sınırlı değil. Farklılık buradadır. Ulus devleti ve üniter yapı bizim Cumhuriyet’in temelidir. “Cumhuriyet değerleri”ni koruma refleksi önemlidir. Ancak rejimleri kutsamanın manası olmadığını da bilelim. Unutmayalım ki İngiltere başta, dünyanın en iyi demokrasileri Cumhuriyet değil Meşrutiyet idarelerindedir. Cumhuriyet’i “kimsesizlerin kimsesi” yapma hedefini güdüyorsak, hakka, hukuka titizlenmeye döneceksek ona göre davranalım. Konuşacaksak bunları konuşalım.

Şimdi yaşanan ne olursa olsun şurası muhakkak ki şerefli bir tarihin çocuklarıyız. Bütün rejimleriyle Türk tarihi, bu meyanda altı asırlık Osmanlı Türkiyesi ve bir asırlık Cumhuriyet Türkiyesi birbirinin devamıdır. Hataları ve sevaplarıyla bizimdir.

Bugün 29 Ekim. Cumhuriyet Bayramı’mızdır. Göğsümüzü gere gere kutlarız. Cumhuriyet’i cumhuriyet yapmak isteriz. Ve konumuz itibariyle Atatürk’ün şu sözünü hatırlamayı da ihmal etmeyiz: “Türk Çocuğu ecdâdını tanıdıkça daha büyük işler yapmak için kendinde kuvvet bulacaktır.”

29 Ekim 1923’te kul olmaktan mı kurtulduk? yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Şu dağılış ve geçiş dönemlerinde birazcık bilgimiz-görgümüz olsa çok şey değişirdi. Tarih nedir, millet nedir, devlet nedir anlamaya çalışırdık. Dünyayı ve hayatı şöyle böyle okumaya aklımız yeterdi. Ve unuttuğumuz ahlaka da yakınlaşırdık. Evet, unuttuğumuz ahlaka. Hem de en dindar görünerek hayatımızdan kovduğumuz ahlaka.

Yanarak söylüyorum: “Elin gâvuru” dediklerimiz bizden bin kat ahlaklı. Şeksiz şüphesiz öyle. Düzgün yürüyen bir toplum hayatında dürüstlük ve ahlak, öncelikle herkesin uyacağı kurallarla sağlanır. “Sana göre”, “bana göre” anlayışı olmayan kurallarla. Öncelikle kuralları gözeteceklerin, yani yönetenlerin uyacağı kurallarla. Güç onlara verilmiştir ve o gücün nasıl kullanılacağı sıkı ölçülere bağlanmıştır. “Güç bende” diyerek kurallara uymazsanız, sistem çöker.

Hep söylüyorum: Şimdi dinamitlediğimiz bu kurallardır. Düzenli bir hayatın fersah fersah uzağına savrulmanın eşiğini çoktan geçtik, yolunda tam gaz gidiyoruz. Yapılanlara, denenlere, olanlara bakınca anlıyoruz ki bile isteye götürüldüğümüz bir dehlizdeyiz. Gün gün, saat saat yaşanan, davası kendisi olanların bozucu-bozguncu söz ve hareketleriyle çevrilmiş durumdayız.

YÖNETİCİ SAKINIR

Yöneticilerin, bilen ve görenleri de dinleyerek yanlıştan dönmeleri beklenir. Görüp gösteren gözler önemlidir. Bunlar partici, hizipçi ve tapınıcılardan seçilmez. Bizde şaşmaz yönetme geleneği hâlinde devam eden bu bilene danışma anlayışı yöneticileri hizaya sokar. Bilge insanlar Hân’ı, Hâkân”ı, Şâh’ı-Pâdişâh’ı eğrilerinden doğrultan doğru ağızlardır. Yakın zamanlara kadar böyle kimseler devlet hayatında ve çevremizde eksik olmazdı. Etraflarında doğru düşünen, doğru gören, doğru söyleyen insanlar bulundurmayanlar hem kendilerini hem ülkelerini batağa sürüklerler.

Şimdi istenen, benim “sahibinin sesi” dediğim şahsiyetinden soyunmuş tiplerdir. Vahim bir durumdur. Bilgiyi görgüyü dışlayan bir menfaat şebekesini doğurur. Tek ağza bakmanın getireceği darlıklar ve boğucu etkileri gün günden artar ve fay hatlarını tetikler. Doğacak zelzelenin şiddeti kolayca tahmin edilemez.

Şimdi tahkim edilmeye çalışılan bu anlayıştır. 1984’ün Okyanusya Ülkesi’nin Büyük Biraderi (Big Brother)”nin silueti ufukta görüneli çok oldu. Bizimkiler, at gözlüğüne başka alan daraltıcı siperler de eklediler. Bazı cinnetlerin de bir mantığı ve matematiği bulunabilir. Bu cinnetin gözü dönmüş ego saldırganlığında kasten yıkımı hedefleyen bir şuuraltı var ve mantığı-matematiği yok. Geçmez bir cinnet hâlidir. Tedavisiz bir hastalıktır. Ya yangınını aklı erenler çerçeveleyip söndürecekler veya bu yangın yayılacak. İki ihtimalin ara tonları yoktur. Bunu artık göreceğiz. Erbâbı ne diyecek bilmek isterim.

Bu durumda denecekler bellidir: Krizlere rağmen, sorma-soruşturma, görme-gösterme, anlama-anlatma suretiyle yanlışlardan dönme ihtiyacı duymuyorsak düzelemeyiz. Bağırıp çağırmakla olmaz. Korkuyla ve susmakla hiç olmaz. Susturmakla hiç mi hiç olmaz. Tabloyu beyaz göstermekle siyahı ağartamayız. Hem aldanır hem aldatırız.

HİPNOZ GÖSTERMEZ

Nereden bakarsak bakalım görüntü aynı. Her yönden ve her türlü görünen bu ise, toplumun ciddi bir göz muayenesinden geçmesi gerekecek. Yine söylüyorum, görmediğimiz, çıplak gözün göreceğidir. Bu kadar göz kapamayı, farklı görmeyi ve göstermeyi beraberinde getiren hipnozun, aklı, düşünmeyi ve sorgulamayı on türlü kilitle kapattığı yere geldik. Tekrar edeyim, sembolik ifadelerle düşündürmeye çalıştığım, aslında bir bakışta görülecek somut gerçekliklerdir.

Yüz türlü örnekle şuna bakın, buna bakın denebilir. Hipnozun nemelazımcılık ayağı önemlidir. Düzelmek için bir şey yapmamayı, pes etmeyi, ürkekliği-korkaklığı getiren ne varsa yıkıma hizmet eder. O köyde değneksiz gezilir ve kapılar Büyük Birader’e ardına kadar açılır.

Bu ölçülerden kaçışa düşmeyeceksiniz. Kanun nizam gözetmeyenleri kendi hadlerine çekecek mekanizmaları ortadan kaldırmayacaksınız. Dikilmeyen sökük, zamanla güzelim çorabı parça-bölük, işe yaramaz bir ip yığını hâline getirir. Devlette, toplumda, insanda söküğe çare bulunmazsa bozulmanın nereye varacağı kestirilemez.

“ÇALIYOR AMA ÇALIŞIYOR”

Bu yalan yanlışlarla gelinen bozulma yaygınlığında görüntünün -en hafifinden- flulaşması da kaçınılmaz sonuçtur. Koyulaşan flulaşma yanlışları sıradanlaştırmayla başlamıştı: “Her zaman böyleydi.” “Gücü ele geçiren kendine çalışıyor.” “Herkes kendi adamını alıyor.” “Çalmayan mı var?” “Çalıyor ama çalışıyor.” Yaşadıklarımızın özeti ve en derin ahlaksızlık örneği de şudur: “Bunların alnı secdeye varıyor!” Hangi secdeyse… Kime ediliyorsa… Hangi Tanrı, hangi din ve hangi ahlaksa…

Olanlar oldu ve böyle hak hakikat kılığında sahteliklerle oldu. İşin bu yönü ihmale gelmez. Getirdiklerine bakalım: Bu ve benzeri onlarca söz, bir yaygın kabulle tekrarlanır hâle gelince insanlara hareket imkânı bırakmayan bir fren çalışıyor. Bozgun normalleşiyor.

“Biz düzelemeyiz” demek kesin kabule dönüşüyor. Dolayısıyla düzelmek için bir şey yapmaya gerek görülmüyor. Panik hâlinde, canlı içgüdüsüne dönüşle kendini ayakta tutma oyunları başlıyor. İki yüzlülük giderek çok yüzlülüğe dönüşüyor. Düzenden eser kalmıyor. Bu dehşet anarşiyi yaşıyoruz. Nemelazımcılık ve “Bana değmeyen yılan bin yaşasın!” anlayışı kökleşiyor.

Anlaşılan daha çok konuşacağız ki düşünmeye ve silkinmeye yol açılsın!

Çözüldükçe çözülüşler yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Neden ve nasıl bu duruma düştüğümüzü iyi anlamak lazımdır. Adım adım 16 yılda bugünlere geldik. Kısadan söylenecek kök sebep, kuralların yok sayılması veya birilerine işlemez hâle gelmesidir. Yoksa gücü yetenin yettiğine çökmesi, o kurumu bu makamı kendisi için kullanması ve suistimallere girişmesi nasıl mümkün olabilirdi?

Bu anarşinin sürmeyeceği, sürdürülemeyeceği kesin bir dille söylenebilir. Tamam da 21. yüzyıl şartlarında ağır bir fetret devrine girdiğimiz de açık. İyileri dışlayan bir ağ kuruldu ve insan malzememiz bozuldu.

İki yıldır her gün birilerine operasyon düzenleniyor. Bu suç öbeklerinin nasıl oluştuğuna da bakmak lazım. Devlet devlet gibi işlemezse güç odakları o boşluğu doldurur. Devlet yapılarından destek alınmadan olmayacak işlerdir. Krizler krizleri, krizler devlet krizini doğurur. Şimdi galiba oradayız.

Dikkat edin, kanun dışı oluşumların hepsi değilse de çoğunun kılcal damarlara kadar yayılması 15 Temmuz sonrasında “alenîleşmiştir”. “Alenîleşme”, yaygınlaşmayı ve kural dışılığın normalleşmesine gidişi gösterir. Sistemsizlik sistem hâline gelir. Şimdi galiba oradayız.

KİM SORUMLU?

Her alanda yaşanan kanun dışılıklarda ilgili kişilerin ve onlar eliyle kurumların göz yumması açıktır. Asrın vurgunu denen fonlarda Maliye Bakanı aylar önce “Manipülasyonlar oluyor.” diyor. Diyor ama hiçbir şey yapamıyor. Partililerin de ilgili kurumların da sesi çık(a)mıyor. Olanları görenler var fakat dilleri, elleri bağlı.

Verilen görüntüye göre “Her şeye tam hâkimiz”. Gelin görün ki uçan kuştan haberi olduğunu sandıklarımız, sağ taraflarındakinin ettiği işleri görecek durumda değillermiş. Bilerek göz yumduklarını veya onayladıklarını elbette söyleyemeyiz. Bir ihtimal kalıyor, demek ki bilmiyorlar. Nereden baksanız vahimdir. Yakın körlüğünün bu derecesine herhangi bir göz hastalığı teşhisi konamaz.

Her ne olursa olsun sonuç değişmez: Devlet hayatında yanlış yapan bedelini öder. Çünkü halkın verdiği gücü kullanmak kurallara göredir. Etrafındakilerin neler yaptığını bilmemek yönetenin acizliğidir. Yönetme becerisini sorgulatır. Emaneti taşıyamamaktır. Ayrıca bilmemek sorumluluğu ortadan kaldırmaz, katlar.

KURALLAR ASKIYA ALINIRSA ANARŞİ DOĞAR

Yönetenler, içlerinden çok kimsenin karıştığı bu krizi temizlenme fırsatı görmekte çekingen davranıyor gibi görünüyorlar. Geçen hafta yazdığım gibi sanki başka bir memlekette olmuş bir olay ve kendileriyle de hiç ilgisi yokmuş gibi bakıyor ve konuşuyorlar. Zamana yayarak kapatmak istedikleri anlaşılıyor. Arada başkalarına çatma fırsatı doğuracak küçük yanlışlıklar arama peşindeler. Suçluyu dışarda aramanın bu türlüsünden vazgeçmiyorlar.

Asrın soygunu denen Fonzi krizi o kadar büyük ki hükûmetimizin bu zamana kadar suçu dışarda ve başkasında arama yönteminin kendilerine faydası olmayacak. Birilerini feda edecekleri kesin. Eski Bakan ve Genel Başkan yardımcısı Kaya Hanım’ın arkasında kaya gibi duramadılarsa da çok kolladıkları kesin. Kamuoyu baskısıyla parayı iade ettirdiler. Kimse görmedi. Yine kamuoyu baskısıyla ifadeye çağrıldı. Yine kimse görmedi. Krizlere böyle yaklaşılması çözüm düşünülmediğini düşündürüyor.

Kriz, yönetenleri de vurduğu hâlde tavır değişikliği olmaması anlaşılır bir durum gibi görünmüyor. Söylem yine aynı: “Sonu nereye varacaksa…”. Doğruluğunu bu zamana kadar birçok olayda görmedik diyenler yine haklı çıkarlarsa şaşılmaz. Bu konuda henüz göreceğimize dair işaretler de görünmüyor. Memleketin insan çürüme derdi bir kere daha böyle kabak gibi açığa çıkıyor.

ÇİFTE STANDARDIN ÇİFTE ÇİFTE UYGULAMASI

Bu sefer krizin üstü örtülemeyecek gibi. Vatandaş susmayacak. Öyle ya, 455 bin kişinin hesabının bulunduğu, en az iki milyon kişinin doğrudan etkilendiği bir soygun karşısındayız. Dolaylı da sayılsa bütün memlekete dalga dalga yayılan cep yakma etkisi oluyor, olacak.

Çözüm odaklı bakmaya mecburuz. Halk TV’ye kayyım atamakla, eleştireni susturmaya kalkmakla olmaz. İçerdekileri dinlemedik ve susturduk. Ne olduğunu gördük. Yağma ve talanlar ayyuka çıktığı hâlde önleyecek duyurma ve uyarma görevi muhalefetten, aydınlardan, kamuoyundan ve basınımızdan esirgendi. Lağımlar içinde bu lağım da yabancı finans ve değerlendirme kuruluşlarının haber vermesiyle patladı.

Fonzi krizinde birkaç kişi içeri alındı. Bakane Hanım ve bir düzine yükseklerdekiler için öyle bir şey düşünülmedi. İki gazeteci, yıllar önce yayımlanan bir fotoğrafı hatırlattıkları için içeriye alındılar. İkisi de ev hapsinde. Gel de anla!

Aynı günlerde ekranlara bir adamın kahvaltılık çaldığı için emniyete götürülüşü düştü. Adamı bir arabanın arkasına tıkarak getiriyorlardı. Sonra tutuklandı. Memleketin şu an itibariyle 25 milyar dolarına, etkisi itibariyle borsada kaybettirdiğine bakarsak 90 milyar dolarının uçmasına sebep olanlarla ilgili henüz kuralların uygulanacağını göremiyoruz.

Aç kalan ve kahvaltılık çalan yaka paça içerde. 455 bin kişinin birikimine göz dikenler bu kadar rahat.

Merhum Ziya Paşa şöyle diyor: Milyonla çalan mesned-i izzette ser-efrâz, / Birkaç kuruşu mürtekibin câyı kürektir. Tam da öyle.

Devletlülerimiz teflon tava. Hiçbir şey bulaşmıyor.

Memlekette yağma ve talandan geçilmez oldu yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Fonzi‘nin AK Parti’de bir dönüşüme yol açacağını düşünenler, bu kadar ağır bir soygunun üstü örtülemez, diyorlardı. “Üstü örtülemez tamam da suçluların kimliği hep olduğu gibi Ak Partili verilmez” diyenler üç günde haklı çıktılar. 25 yılın gösterdiği buydu ve değişmeyecekti. Bakarsanız yöneten partide kimsenin bir sorumluluğu yok. Bu yağmalar dünyada bile değil, başka bir galakside oldu zaten. Verilen hava bu.

Ortalığa saçılan ağır yağma ve talana rağmen AK Partililerin bile isteye gidişlerini değiştirmeyecekleri anlaşıldı. “Nasıl böyle düşünebilirler?” diyenler bu soruyu sormakta geç kaldılar. 2010 referandumundan başlayarak gücü adım adım bir kişiye verirseniz, denge denetim kalmazsa, şu kural bu kural işlemez olur. Kuralları işletecekler o tek güce bakar hâle gelirler. Bu gücü ele geçiren ve kullananlar değişmek istemez.

Bu durumda kesin çözüm için tek ölçü vardır: Biz değişeceğiz. O takdirde bozulan kolay değişir veya gider. Şimdiki acil durum için “Bu kadar da olmaz” diyerek ses yükseltmek de yeter ve çok şeyi değiştirir.

BU BOMBA DA SİYASET KURUMUNA DÜŞTÜ

Yağma ve talanlar hakkında büsbütün hiçbir şey denmemiş de değil. Muhalefet, bir yıldan fazla bir zaman önce fonlarda bir şeyler oluyor diyor. Yaprak kımıldamıyor. Eski MASAK Başkan Yardımcısı Ramazan Başak bir buçuk yıl önceden başlayarak Cumhurbaşkanlığı dâhil her makama başvurmuş. Defalarca suç duyurusunda bulunmuş. Güç sarhoşları “Sen misin bizim yaptıklarımızı açık etmeye kalkan” deyip adamı suçlu ilan etmişler. Hakkında davalar açılmış. Ramazan Bey’le muhalefet de ilgilenmemiş, hiç kimse de. Şaşırmadım, zaten birkaç kişi hariç yazanı-konuşanı da anlamıyor, dinlemiyorlar.

Bunlar bana epeyce şey düşündürdü. İktidarın durumu açık. Dışarıdan bakan biri bu tür olaylar karşısındaki tavır alışlara bakarak muhalefet partilerinin durumu hakkında da esaslı bir fikir edinebilir. Varacağı sonuç etkisizlikleridir. Bir başka sonuç niçin etkisiz göründüklerini de açıklar: AK Parti 20 yıldır onları parti ve eşiti saymıyor. Anlaşılacak ve kabul edilebilecek bir durum değildir. Demokrasi sadece bu tavırla bile temelden sakatlanmıştır.

Ağır kaçacaksa da söylemek lazım: Muhalefet bu yok sayılmaya karşı tavır geliştirememenin sonucunu yaşıyor. Millete dediğim dedik üslubuna mahkûmiyet yaşatılmasının bir sebebi de bu.

“PARTİLER DEMOKRASİSİ”

Bizimki bozulmadan önceki hâliyle partiler demokrasisidir. İktidardaki de partidir, diğerleri de. Roller eşittir. Tek fark biri “emanet”i almaya hak kazanmıştır. Diğerleri “Ben daha iyi yönetirim” diyerek emaneti alacak olan eşitlerdir. Evet, eşitlerdir. Muhalifler gücü verdiklerimizin hareketlerini takip ederek kanunlar çerçevesinde kalmalarını ve halkın hakkını savunacaklardır. Gücü alanın çekineceği yapılardır. Korkulacak rakipleridir.

Türkiye’de birçok şey gibi bozulanlar arasında bu siyasi eşitlik vardır. Muhalefetin uzun yıllar içinde mektep çocuğu gibi öğretmenine parmak kaldırıp izin istemesine benzer bir duruma itildiği görülüyor. Muhalefet de bu pozisyonu benimsemiş psikolojide görünüyorsa ikinci vahim mesele burada görünür.

BOZGUNU HAZIRLAYAN BÜYÜK ADIMLAR

Düzelmek istiyorsak buraya nasıl gelindiğine bakacağız. Milat 15 Temmuz gibi görünse de 2010 referandumudur. 2016 Cumhurbaşkanlığı Referandumu son hamledir. Orada 4,5 milyon mühürsüz oy pusulası kanunun açık emrine rağmen geçerli sayıldı ve kurallar işletilmedi. Olacak iş değildi, oldu.

İstanbul’da İmamoğlu’nun kazandığı ilk seçimde Yüksek Seçim Kurulu bir zarftan çıkan dört kâğıttan birini iptal ettiğinde muhalefetin yapacağı iş hiç olmazsa bu kararı geldiği yere döndürmekti. Nasıl olacaksa bir yol bulup mühürsüz oylarda yapılmayanı yapacaklar, yol olmasını önleyecekler, bu kanun-nizam dışı işi bozacaklardı.

Boz(a)madılar ve yenilenen seçimde halk düzeltti. Halkın düzeltmesi bir kereliktir. Mağdur olanın mağduriyetinde gereğini yapmadığını görürse tavrı değişir. Siz ona layık olacaksınız ki o da kendini ortaya koysun.

KONTROLSÜZ GÜÇ BOZAR

Fonzi’ye ve benzerlerine durup dururken gelinmedi. İktidardakiler milletin verdiği gücü kendilerinin sandılar. Devletin yapısı bozuldu. Gücü ele geçirenler için yetki sonsuz, sorumluluk sıfırdı. Terazinin bir kefesi iptaldi. Yani adalet de aradan çekildi. Ve kökten çürütücü bir yola girdik.

Sorumsuzluk algısı frensiz araba gibidir. Nereye toslayacağı bilinmez. Kazası belası eksik olmaz.

Kanunu yan dolanarak iş çevirmelerin varacağı yer bellidir. Bozar. Ekrem İmamoğlu’ndan başlayarak, Vahap Seçer’e kadar gelen hapse atılmaları, İzmir’e kadar demokrasiye-ölçüye sığmaz yollarla el konulan belediyeleri bunlardan ayrı düşünmek olmaz. Kontrolsüz güç bozar. Tez davranmazsanız şimdi olduğu gibi bozmadık bir şey bırakmayacağını görürsünüz.

İşin bir başka bozucu yönü de dikkatten kaçmamalıdır: Gücü toptan birine verirseniz, o güç yine de paylaşılacaktır. Nasıl pay edileceği gücü verdiğiniz gücün elinde değildir. Kurallar orada da işlemez olur. Sorumsuzluk iştah kabartır. Doymaz bir iştah. Ve otoriterliğin başladığı yerde, mafyavârî oluşumlar her yeri sarar. Fonzi böyle bir sonuçtur. Umalım ki aklımızı başımıza getirsin!

Güçteki alkol derecesi hiçbir içkide yok yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Ankara’da 1976’dan itibaren en az haftada bir ziyaret ettiğim üç kişi vardı. Başta Hâlide Nusret Zorlutuna. Diğer ikisi, Yahya Kemal’in meclisine devam eden en genç iki isimden biri, Bergama Heykeltraşları şiirini ithaf ettiği ve “Muhtar refîk olmayıcak her şey boş” iltifatıyla karşıladığı Dr. Muhtar Tevfikoğlu ile Cinuçen Tanrıkorur idi. Emine Işınsu ve İskender Öksüzlerle zaten hep beraberdik.

Dinleyici olarak kendimi Türk Mûsikîsi’nin sayılı hayranlarından saydığım gençlik yıllarıydı. Cinuçen Tanrıkorur gibi bir saz virtüözüne yakınlaşma benim için göklerden gelen bir hediyeydi. Onun için de şartlar uygun olacak ki yakınlaştık. Bu yakınlık, tanıdıklarımızı da buluşturdu.

Yazıya koyduğum başlık Halide Nusret Zorlutuna’nın” Hâtıran” şiirinin son mısraıdır. Vefatının 5. Yıldönümünde çektiğim belgeselin jeneriğinde, görüntüler üzerine iki dörtlüğünü okumuştum. O kadar severim. Cinuçen Ağabey’le de ilgisi var. Galiba 1981 olacak, Halide Hanım’la tanıştırmamı istedi. Görüştüler ve pek seviştiler. Vefatına kadar (10 Haziran 1984) geçen üç senede arada bir buluştuk. Yazımıza konu Adanmış Bir Ömür hâtıra kitabında o ziyaretlerden birinin fotoğrafı da var.

Güzelliğine doyamadığımız zamanlardı.

O ZOR KARAKTER

Cinuçen Bey’in Ankara yıllarının son on yılında hemen her konuda beraberdik. Hiçbir projesi, konseri veya faaliyeti yoktur ki içinde olmayayım veya katılmayayım. Sevgili Bârihüda, 1980’den sonra hepsinde sessizce yükümüzü çekenlerdendir. Sabahladığımız gecelerde de bizimledir.

Cinuçen Bey zor bir insandır. Fırtınalı ruhunun yansımaları ağırdır. Etrafını da harekete geçiren yüksek voltajlı bir hayat yaşadı. Çocukluğundan gelen rahatsızlığı bir devreye kadar bu hıza engel olamadı. Titizliği, pek az kişide gördüğüm incelik ve zorluktaydı. Bir konuda değil, her konuda titizdi.

Seçiciliğini her durumda gösterirdi. Mesela çorba severdi. Fakat çorbası mutlaka tanesiz olacaktı. Kapıdan girerken bana uzattığı şiirde dendiği gibi “Tutup ke’sin kenarından” höpürdeterek bir çorba içişimiz var ki seyirlikti. “Höpürdetme” rahatsız olacağı bir işken, şiirle söylenen şaka pek hoşuna gitmişti. Böyle sanatlı oyunları severdi. Geçenlerde sosyal medya hesaplarımda o çorba höpürdetme hikâyesini paylaştım.

GELİŞMİŞ İNSAN ÖRNEĞİ

İçindeki yalnızlığın bir ölçüde tamamlayıcısı; sanatı ve her seviyeden insanlardı. Her girdiği yerde asil bir insan olarak dikkat çekerdi. Dünyanın her yerinde hayranlıkla dinlenen, sahnede duruşuyla, sazıyla sözüyle güzellik örneği gösterilen bu büyük adamda sosyal sınıf gözetme nobranlığı yoktu. Ankara’da şimdi roman denilen vatandaşlarımızla yakından ilgilenirdi. Rahatça arar, görüşürlerdi. Hâlâ duruyor mu bilmiyorum, Hamamönü’ne yakın bir kahveleri vardı. Davulcudan klarnetçiye her tür müzisyenin iş beklediği yerdi. Onlara arada bir uğrar ve gönüllerini alırdı.

İnce ince işlediği zevkleri kadar tavizsiz yaşama alışkanlıkları vardı. Giyiminden kuşamından tutun da nerede nasıl davranacağına, kime nasıl ve ne şekilde konuşacağına kadar düşünülmüş ve kendi kendisiyle prova edilmiş bir hayatı vardı. Etrafında hiç kimse hemen hiçbir bakımdan tam onun gibi değildi.

İşte Bârihüdâ Hanım, bu zor mizacı dengeleyecek bir sıyanet meleği gibi Amerika’dan geldi. Geldi ve can yoldaşlığından öte bir rol üstlendi.

O “SIYÂNET MELEĞİ”

Bârihüdâ Hanım’ın Cinuçen Tanrıkorur’u tam manasıyle rahat ettirdiğini söyleyebilirim. O işler ve eserler böyle çıkabildi. Hastalığı sırasında hastane odalarında eser bestelemesine ve kayıtların tutulmasına kadar her adımda o vardır.

2000 yılında vefatından sonra, tam manasıyla kendisini Cinuçen Tanrıkorur’u yaşatmaya adamış bir Bârihüdâ görürüz. Beste külliyatı, hakkında ilmî çalışmaların yapılması ve yayınlanması, her yıl düzenlenen anma toplantıları, konserler onun eseridir. Hepimizi o harekete geçirdi. Hedefini hiç kaybetmedi. Taciz derecesinde sıkıştırmalarından bunalanlar beni de arıyorlardı. Haklıydılar. Fakat karşılarında hazırlayacağı kitabına Adanmış Bir Ömür diyecek, adanmış bir gönül vardı.

Bu iki ciltlik hatıra ve değerlendirme yazılarının yer aldığı muazzam eserin yıllar önceye dayanan macerasını düşününce katlanılmaz zorluğu bir daha görüyorum. On yıl oldu. Önce Atatürk Kültür Merkezi basacaktı. Dizgisi ve düzenlemesi bile yapıldı. Devletteki tasarruf tedbirleri dolayısıyla kâğıt baskı yapamayacağız dediler ve kaldı. Oraya nasıl gelindiği de yazılacak zor dönemeçlerdendir.

Yayınevi aramaları uzun sürdü. Bir değil, iki değil, belki yarım düzine yayıncı belli bir süre çalışıldıktan sonra vazgeçti. Olmuyor deyip kenara çekilebilirdi. Hayır, Bârihüdâ vazgeçmedi. En son Haliç Üniversitesi projeyi tam sahiplendi ve ortaya gönlümüzü hoş eden, düşüncemizi harekete geçiren mükemmel bir eser çıkmasını sağladı.

KUTLAMA YETMEYECEK ÖRNEK BİR ESER

Bunca problemden sonra iyi bir sondu. Yazıların toplanması ayrı, değerlendirilmesi ayrı bir iştir. Yazdırmak hiç kolay olmamıştır. Yıllar süren sancılı bir devredir.

Kitap, çoğu yeni olmak üzere hakkında yazılanların seçmelerinden oluşuyor. Birçok yenilikleri beraberinde getiriyor. İki ciltlik tertemiz baskılı prestij eserinin hazırlanış, düzenleniş ve sunuluş bakımlarından türünün özel bir örneği olduğunun görülmesini isterim.

Adanmış Bir Ömür, Cinuçen Tanrıkorur Hatıra Kitabı büyük boy, 1116 sayfa. İyi bir kâğıt seçimi ve çok güzel bir baskıyla çıktı. Sanırım Cinuçen Hoca görse, bazı yerlere takılsa da “O kadar kusur kadı kızında da olur” der ve beğenirdi.

Bir hususa daha dikkat çekmek isterim: Hakkında bu kadar yazılan mûsikîcimiz var mıdır bilmiyorum. Okuyan, sadece Cinuçen Tanrıkorur’u değil, bilmediği birçok şeyi öğrenecek. Belki en önemlisi bir insanın çok insan olduğunu görmekle o aydın kimliğiyle tanışacak. Kendi milletine, kültürüne, sanatına sevgisi artacak. Toplumuna güveni tazelenecek.

Haliç Üniversitesi’ni kutluyorum. Sevgili Bârihüda Tanrıkorur’u kutlamanın yetmeyeceğini biliyorum. Eskilerin dileği dileğimdir: “Ecrini Yüce Tanrı versin!”

“Hâtıran aziz dostum, senin aziz hâtıran!” yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

İki yıla yaklaşan bir zamandan beri ne idüğü hâlâ tam belli olmayan yeni “süreç”le yatıp kalkıyoruz. Buraya nasıl gelindiğini iyi anlamak lazım. Yirmi yılı, bir bakışla kırk yılı, hatta yüz yılı aşan bir hazırlığı var.

Yüz elli yıl önce çokça yaşandığı gibi Kürtleri Türklerden koparmak ve ayrı bir devlet kurdurmak hedefti. Fakat halkta karşılığı olmadığı için söylenmiyordu. Hatırlayın, son yirmi yılın aralıklarla beş yılı hariç durum tam da böyleydi. Azıcık direnen ve “Sorun dediğiniz nedir, açık söyleyin!” diyen olursa da bir daha o programlara çağırmadılar.

Birini söyleyeyim, on beş yıl olmuştur. Sanırım Haber Türk’teydi (CNN Türk de olabilir). Yine malum konu etrafında konuşuluyordu. Sadi Somuncuoğlu da aralarındaydı. Nasıl olduysa çağırmışlardı. Şimdiki DEM’in ağır toplarından Mithat Sancar, bütün kanallardaki o tartışma programlarının on beş yirmi kişiyi aşmayan değişmez kadrosundandı.

ULUS DEVLETLERİNDE KURUCUYA ORTAKLIK İDDİA EDİLEMEZ

Mithat Sancar’ın ne düşündüğü, kapalılığı içinde açıktı. Dediklerine bakılırsa demokrat batı ülkelerindeki kesin ve keskin millet devleti modeli sanki yoktu. Ona bakarsanız Batı’da kırk parçalı bir sistem olduğuna hükmedebilirdiniz.

Ona ve benzerlerine çıktıkları kanallarda, “Fransa’da, Almanya’da, İtalya’da hatta elli devletli Amerika’da şu veya bu etnik kimlik için etnik ayrıcalık istenebilir mi?” diyecek kimseler olmuyordu. Bu devletler modern ulus devletleridir ve vatandaşları tek tiptir.  Mesela Fransa’da her vatandaş, alt kimliğine bakılmaksızın Fransız’dır.  Aksini söyleyen başına geleceklere hazırdır. O toplumda yeri yoktur.

Federatif sistemlerde bile öyledir. Mesela Almanya’da Almanca, Amerika’da İngilizce tek dildir. Belediyelerinde bizdeki gibi şu veya bu dilin levhalarını koymaya kalkanları bekleyen son da bellidir. Bizdeki, millet devletinden ve üniter sistemden tam bir sapmadır. Yıllardır kadrolu konuşmacılardan bunları söyleyen de olmuyordu.

Her zaman yapıldığı gibi serbest atış hâli devam ederken söz Sadi Bey’e gelince hava değişti.

SADİ SOMUNCUOĞLU YALAN-YANLIŞ KURGUYU BOZDU

Sadi Somuncuoğlu, konuyu çalışanlardandı. Kurguyu da biliyordu. Kitaplarında etraflıca yazdıklarını anlatmaya başladı. Mithat Sancar araya girmeye çalıştıkça anlattıkları daha netleşti. Belge istedi. Örnek ülke istedi: “Mithat Bey, Self determinasyonun mutlak bir hak olduğu bir Batı ülkesi söyleyin!” Mithat Sancar yine İnsan Hakları Sözleşmesi’ne göre kararlar var diyerek yuvarlamaya devam ettikçe Sadi Bey, “Karar da o değil, şudur” diyerek hukukçu insan hakları uzmanımızın uzmanlığını anlamamızı sağladı. Ben bulmayı becerip de buraya koyamadım. O kaydı bulun ve lütfen seyredin!

Program bitince Sadi Bey’i aradım ve “Bu programdan sonra sizi bir daha çağırmazlar” dedim. Sonra Millî Düşünce ve MİSAK toplantılarında, bu görüşmemizi konu açıldığında hep tekrar ettiğimiz için bileni çoktur.

Ne oldu dersiniz? Maalesef yanılmadım ve Sadi Somuncuoğlu bir daha çağrılmadı.

DOĞRUYU ARAMA-SÖYLEME YASAĞINA TAKILDIK

Demem o ki bir ezber var ve o ezber Sevr’in yıldönümünde PKK için çerçeve kanun çıkaranların pervasızlığında görülen Türk’e ve devletine mesafelilik ezberidir. O ezber, bilmeye, anlamaya ve tartışmaya kapalıdır. Biz bunu on yıllardır yaşıyoruz.

Son yılların hızı baş döndürücüdür. Konu değişmiyor, bir etnik kimliktir. O etnikten millet yaratma işlemleri Türk devletinin imkânları sonuna kadar kullanılarak yürüyor. Şimdi değil, baştan beri öyle.

Batı demokrasileri şimdilik bu gibi bozgunculuklardan kendini koruyor. Sert tedbirler uyguluyorlar. Bir bilen, Batı’da adında “halklar” bulunan Sovyet sosyalizminin döküntülerine sarılan DEM gibi bir ayrıştırıcı partiye ve uzantılarına izin verilip verilmeyeceğini mutlaka yazmalı.

KANUNLAR UYGULANMAZSA BUNLAR OLUR

Türkiye’de kafalar sersemletildi. Şimdi her tür yanlışın-yanılgının doğrunun üstünde değer bulduğu yerdir burası. Bu tablo oluşturulmasa “halklar” diyerek bölücülük yapılamaz. Millet devletlerinde bunlar olmaz. Örneği yoktur. Bir devlette ayrılık isteyen elbette çıkabilir. İsterse ve şartlar oluşursa da ayrılabilir. Fakat kurucu unsura ortak getirilmesi olmaz. Türk’e iftira normal karşılanamaz. Tarihini ortaklık iddiasıyla tahrif etmenin bilgisi-belgesi de yokken ısrarla tekrar edilmesi iyi niyetle anlaşılacak bir mesele değildir.

Bizim terörcü başına sığınan siyasetçi esnafı da biliyor ki Türkiye’de Kürt-Türk veya başka bir etnisiteden gelen Türk (vatandaş) olmanın fert planında farkı yoktur. Yeni sürecin açtığı yaradan sonrası için emin olunamaz ama halk arasında hâlâ husumet yoktur. Bile bile ayrımcılık ederek olmayan kollektif haklardan mağduriyet kurguluyor, düşmanlık ekiyorlar.

Peki, yaşanan ne derseniz derim ki: Ezilen varsa hepimiziz. Haksızlık ve hukuksuzluk da derece farkıyla da olsa hepimize. Şimdi ben bazılarımıza vurulan fiske bahanesiyle “Bize balyoz indirdiler” diyerek anlatırsam apaçık bir abartma, yanıltma olmaz mı? Bunu bir de halkı birbirine karşı tutum almaya yönelterek yaparsam ne olur?

Birliği baltalarım ve şimdi olanlar olur.

Açık konuşalım yoksa geç olacak yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Vekâlet savaşçıları sadece ateşli silahları kullananlar değil. Onlardan daha yakıcı-yıkıcı tetikçiler var. Adları başkan, bakan, şu veya bu yüksek bürokrat. Milliyetlerinden bağımsız olarak beraber düşüneceklerimiz de var.

Önce bildiğimiz silahlı tetikçilere bakalım: Cepheye sürülenler, vurduya kırdıya alışmış, İşid gibi, PKK ve türevleri gibi kansız yaşayamayan insan ve gruplar.  Nasıl oluyorsa büyük çoğunluğu da bizim coğrafyamızdan. Büyük ve orta boy devletler, onları kolayca ele geçiriyor. İçerde birliği sağlayamayan, dengesi bozulan her yerde parasını verenler adına iş yapıyorlar.

YENİ VE ESKİ DEVŞİRME SİSTEMLERİ

İnsan devşirmenin devirlere göre değişen şekilleri var. Göç ayrı bir olgudur. Göç almak için cazip ülke olacaksınız. Büyük zekâları devşirmenin yolu sadece para ve rahat çalışma ortamı değil. Çok yönlü imkânla kafa ve gönül rahatlığı sunuyorsanız gelirler. Bugün Batı öndedir ve yetişmişlerle yetişecekleri çekiyor.

Osmanlı’da, dünyanın en büyük devletinin sadrâzamlığı (başbakanlığı) dâhil her makam devşirilenleri beklerdi. Sisteme kör kör kızanlar için hatırlatayım, Türk yönetme dehasının bulduğu bir sistemdi ve çok cazipti. Devşirilenler niçin devşirildiklerini bilirlerdi. Kendi kimliklerini bırakır ve seve seve Türk olurlardı. Fatih Kanunnamesi’ni okuyun, orada bütün açıklığıyla vardır: Devşirilen Türk’e verilir. Kültürü edinir. Yaşar hâle gelir. Türkçe barajdır. Bir süre sonra devşirilen tam yetişememişse, başka bir Türk’ün yanına verilir ve orada yetiştirilmeye hazır hâle gelir. Sistem budur.

Devşirilen artık Türk’tür. Bugün de torunları aramızda yaşıyor. Düne bugünden bakmadan (anakronizme düşmeden), devri içinde anlamaya çalışmak ve fikir söylemek gerekli iştir.

YENİ ZAMANLARIN DEVŞİRMELERİ

Bugün beyin göçü dediğimiz devşirmenin kuralları Osmanlı sistemi kadar net değildir. Bir kere güç, o güç değildir. Devir de o devir değildir. Şimdi de özel seçilenler ve normal göç hareketleriyle gidenler vardır. Barrack’ın ailesi 1922’de Lübnan’dan göçenlerdendir. Son durakları Amerika’dır.

Göçmenlik hiçbir yerde kolay değildir. Barrack parlak bir iş adamıdır.  Arap olduğu için Birleşik Arap Emirliği adına etki ajanlığı yapmakla suçlanmış, 1922’de beraat etmiştir. Kendisini ispat etmesi gerekmiştir. Trump’ın, onun bu suçlanmadan doğan zaafını değerlendirdiği de açıktır. Amerika için her bakımdan kullanışlılığı görülüyor. İyi bir seçim olduğu açık.

OSMANLI PASAPORTUYLA GÖÇENLER

Birinci Dünya Savaşı içinde ve sonrasında Osmanlı pasaportuyla çoğunlukla Latin Amerika’ya göç edenler dünün ve bugünün dünyasında önemli roller üstleniyorlar. Siyasettekileri söyleyeceğim ama en önemlisi edebiyatta da çok parlak isimler çıktı. Nobel alan Amin Maluf yanında Halil Cibran ve onlara yakın değerde onlarca isim var.

Osmanlı teb’ası oldukları için yerli halk tarafından doğrudan “Türk“ anlamına gelen El Turco olarak adlandırılmışlardır.  Dikkatinizi çekerim, Osmanlı vatandaşı iseniz kim olursanız olun, nereye giderseniz gidin adınız Türk’tür.

Ortadoğu’dan göçenlerden epeycesi benzer şekilde öne çıkmışlardır. “Neden başka yerden göçenler değil de Osmanlı topraklarından göçenler bu kadar öne çıkıyor?” sorusunu sormak lazım. Düşünün, Filistin ve Ürdün bölgesi bizim en parlak isimlerin çokça çıktığı yerlerimizden değildir. Buna rağmen bizden giden ailelerin çocuklarından devlet başkanı olanlar vardır. Bir değil, iki değil, üç değil.

EL TURCO

En meşhuru 1989-1999 yılları arasında devlet başkanlığı eden Arjantin devlet başkanı Carlos Menem’dir.  Ailesi Suriye’den göçtüğü için El Turco lâkabıyla anılır. Lâkabı adının önüne geçmiştir. Daha yenileri sayalım. Ailesi Osmanlı pasaportuyla 1921 yılında Kudüs ve Beytüllahim’den göç eden Nayip Bükele, şimdi Elsalvador devlet başkanıdır. Babaannesi ve dedesi Hristiyan’dı. Anneannesi Roma Katoliği ve dedesi Rum Ortodoksuydu. Ona da Türk deniyor. Başka isimler de var. İsteyen Google Amca’ya sorarak da görebilir.

Gelelim Barrack’ın Türklüğüne. 9 Eylül’de Ankara’da verdiği resepsiyonda kendisi açıkladı: “Büyükannem ve büyükbabam 1900 yılında Amerika’ya geldiklerinde, uyruk hanesinde ‘Türk’ yazan pasaportlar taşıyorlardı. Her yerde bize böyle hitap edilirdi. Büyükbabam ‘Türk’ lakabıyla anıldı ve bu, 50 yıl daha devam etti”.

Arap ve Hristiyan Barrack ailesi Lübnan’ın Zahle’sindendir. Osmanlı Türkiyesinde Zahle, üzümü ve rakısıyla meşhurdur. Yahya Kemal’in Yol Düşüncesi şiirinde geçer: “Ne Şam semasını yâlel’le dolduran şarkı,/Ne Zahle’nin üzümünden çekilmiş eski rakı,/Felekten özlediğim zevki verdiler, heyhât!”.  Ârif Nihad Asya da “Sık sık evimde sohbet olur; gel: misafire,/ Kendim su içtiğim geceler, “zahle” söylerim” der.  Barrack ailesi bu Zahle’dendir.

Amerika’da 50 yıl Türk denerek yaşadılar. Sonra Amerikanlaştılar. Şimdi torun Barrack, ülkesinin bölgemizdeki çok yönlü projesini yürütüyor. Amerikanlığını pekiştirmek için de keskin davranıyor. Göçmenlerin bu psikolojilerini de unutmamak lazım.

Şunu da söylemeliyim, biz tekrar güçlü olursak Barrack ve benzeri ailelerin fertleri Türk pasaportlarını dünyanın her yerinde bayrakla beraber coşarak sallayacaklardır.

Tom Barrack’ın Türklüğü yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Millet olmak tasada kıvançta bir olmakla tarif edilir. Son zamanlarda en çok sorduğum soru bu sade tariften gelir. Aynı şeylere sevinen, aynı şeylere üzülen yekpâre, muazzam bir topluluğa millet denirse biz öyle miyiz? Bu sorunun cevabı millî meselelerde, özellikle dışarıya karşı tutum alışlarda yüksek seviyede görülür.  En kolay anlaşıldığı yer, millî maçlarda gösterilen davranışlardır.

Şimdiki diken üstü hâlimizde her ayrıntıda şu veya bu tercihin yansımasını görmemiz normaldir. Her ne olursa, bütünde ve parçada dikkatimizin toplandığı fikir ve yorumlara bakarız. O dikkatin aynasında kabulden redde, sevinçten kedere, öfkeden sükûnete içimizde kurduğumuz dünyayı ve kendimizi seyrederiz. Bizim için her olay, her durum bir aynadır. İnsan ve hayat böyle yürür. Filenin Sultanları’nın başarısı birçok bakımdan bizi bize gösterdi.

MAZHAR OSMANLIK İŞLER

Eleştiri; akıl ve bilgi işidir ve şarttır. Katılaşmış düşünce ve kabullerle eleştiri olmaz. Eleştiri esnektir. Olana bitene bütün yönleriyle bakılır. Kanaatler elbette sertleşebilir. Saldırgan hâle gelmesine de şaşılmaz. Bizde her türlüsü varken bu türlüsü şimdi egemen görünüyorsa düşüneceksiniz.

İstiklâl Harbi’ni Yunan kazansaydı diyenin tavrı da bu katılaşmışlıkla değerlendirildi. Şayet öyleyse aklından zoru-noksanı var diyerek Mazhar Osman’a havale etmiyorsanız orada problem vardır. Bir de taraftarları oluşmuşsa, buradan genişleyerek bütün tarihe yaftalama niyetiyle bakanlarınız çoğalmışsa, kimlik çatışmalarının yol açacağı millet krizi kapıdadır.

İdeolojik bir tavır alış elbette olabilir. Tarih ve tarihî şahsiyetler eleştirilebilir. Öncelikle ilim konusudur. Tartışmanın kaynağı belgelerdir. Orada konuşulur. Halka yansıması başka türlüdür. Beğenme veya beğenmeme şeklinde bir kabule dönüşebilir. Reddedişe ve hayat görüşünü rehin alışa kadar gitmez.

Bu tür bir toptancılık etkisi zamana yayılmış zehirdir.  Biz bu zehri devamlı içiyoruz. Mesela 2. Abdülhamid’i değerlendirmek için o günün Türkiyesinden, dünyasından, olaylarından, yapılan veya yapılmayanlardan haberiniz olacak. Sonra onun kişiliğini bileceksiniz. Bu da yetmez, elindeki imkânları ve insan malzemesini bileceksiniz. Bunlar olmadan Kızıl Sultan veya Ulu Hakan mı bilemezsiniz. Diyenleri de anlayamazsınız. Bu bir.

İkincisi, tarihe böyle tek yönlü taraftarlık fanatizmiyle bakılmaz. Eğer milletseniz, iyisiyle kötüsüyle o tarih sizindir. Büyük milletin büyük tarihidir. Türkler olmadan dünya tarihi yazılamaz diyen sadece bizim İlber Hoca, öncekiler, sonrakiler değildir. Vambery başta batılı büyük isimlerin sözüdür. Bu tarihle iyisi ve kötüsüyle bilir ve iftihar edersiniz. Etmiyorsanız orada problem vardır.

KENDİNİ BEĞENMEME HASTALIĞI

Bu kadar büyük bir tarihe sahip milletin kendinden şüphe eder hâle gelmesi dünyanın tersine dönmesi kadar zordur. Zordur fakat imkânsız değildir. Şimdi böyle bir krize girmiş görünüyoruz. En az iki asırlık bir meseledir. Bununla beraber yetersizlik ve değersizlik hissinin yerleşmesi yenidir.  Şaşacaksınız, en parlak başarımızdan sonra gelen tarihe ve kültüre bakışımızı yayan eğitim sistemi ve ona göre insan yetiştirmeyle gelindi. Cumhuriyetimizin ikinci devresinden itibaren düştüğümüz bu durumu iyi analiz etmek lazımdır.

Başına gelmedik kalmayan Özgür Özel ve çevresinin kafa yapısının “Keşke Yunan galip gelseydi” diyen kadar tarihe şaşı baktığına ve millet fikrini, birliği-beraberliği baltaladığına dikkat çekenlerimiz olmuyor. İslamcı geçinenlerimiz bir türlü, milliyetçi geçinenlerimiz bir türlü o yolun yolcusu. Bunu göreceğiz. Sadece milliyetçiler milleti bilse, yani milliyetçi olsa bu durumlara düşmezdik. Diğerleri, 19. Yüzyılın sonundan itibaren olduğu gibi onlara göre vaziyet alırdı.

Tartışılması için ısrarla söylüyorum. Derdimiz şundan bundan ibaret değil. O tarihî mirasın tortularıyla ve el yordamıyla ayakta kalmaya çalıştığımızı göreceğiz.

Geleceğim yer belli. Millete mensup olmanın takımdaşlığa benzemez bir tarafı var. Millî maçlarda duyulan heyecan, başarılarda sevinme ve başarısızlıkta üzülme boyutu farklıdır. Sevinme ve üzülmede herkes birdir. Derecesi değişik olsa da birdir. Birliği lehimleme özelliği bunun için yüksektir. Zayıflayan bağları güçlendirir. Hatırlıyorum, 2002’de dünya üçüncüsü olduğumuzda bir genç kız “Türklük benim için bir şey ifade etmez hale gelmişti. Bu başarıyla Türklüğe döndüm” meâlinde cümlelerle tribünde gözyaşı dökmüştü. Düşüş zamanlarında bu kadar önemlidir.

ÇÖLAŞAN KAFASININ ÇÖLLEŞTİRDİĞİ

Filenin Sultanları bu duyguyu en yükseğe çıkardı. Emin Çölaşan, Sözcü’deki yazısında bu adlandırmada sultan sıfatına takılmış. Biz sultanı attık diye şehvetle bağırıyor. Mustafa Kemal’in Kızları denecek, diyor. Bunca yılın yazarı düşünmüyor ki bu ikisi birbirinin yerine kullanılacak isimlendirmeler değil. Filenin Sultanları’nın yerleşmiş bir adlandırma olması bir yana, bunlar aynı anlam ve aynı kapsayıcılıkta değil. Doğrudan kızların başarısına dikkat çeken bir sıfat. Atatürk’ün Kızları sadece bir taraflarını söylüyor.  Yalnızca onlar için söylenecek bir söz de değil. Başkaları da kendileri için aynısını der. Son zamanlarda başarılı kadınlar için çokça kullanılıyor, kullanılabilir.

İşte tarihe şaşı bakmaya tam bir örnek bu. Be kardeşim, saltanatı kaldırdık tamam da kelimeyi ve anlamlarını dilimizden atmadık ya.  Ne saltanat’a ne de sultan’a düşman olma fakirleştirmesine, düşkünlüğüne düşeriz. Tarihimizin en yüksek dönemlerinde, dünyanın birinci gücü, cihan devleti olduğumuz devirlerden beri kullandığımız kavramlardır. O tarih bizimdir.

İnsanlarımız ideolojik de olmayan bu körlük ve darlıkta düşünmüyor. Kral’a karşı bir tavır yok. Real Madrid’in Kraliyet Madridi demek olduğunu da konuşan yok. “Adamın kralı” diyene, “Ne kralı?” diyen bir kimse ne bizde ne de Batı’da çıkar. Tarihe kör-şaşı bakmanın, dile saldırmanın bu türlüsü yalnız bizde var. Ve başımıza gelenlerin bir sebebi de bu.

KIZLARIMIZIN BAŞARILARINI KEYFİNCE YAŞAYAMAYACAK MIYIZ?

Bileceğiz ki kızlarımızın başarısı sadece sportif değildi. Bayrakla Türkiye’yi göklere çektirdiler. Dünya onları alkışlarken Türklüğe gıpta etti. Kıskananlar daha çoktu. Normaldir. Değişmez gerçek Türk Millî Takımı’nın dünya ve Avrupa şampiyonu olmasıydı. Başımız göğe erdi.

Kızlarımız ülkeyi ayağa kaldırdı. Bizi birbirimize kenetledi. Bu kesindir. Yalnız hemen bir kulp takmaya kalkanlar da eksik değildi. Normal zamanda olsak güler geçeriz. Hayır, bu bir karşı tavır alışın, ona göre kurgulanmış davranışlar bütününün eseri hâlinde algılanacak bir mesele. Kulp takmanın cılız görünmesi zaferin uyandırdığı sevincin yüksek heyecanı altında ezildiğindendir. Bitmeyen değersizleştirme operasyonlarıyla birleşince başka bir mana taşıdığı görülür. Görmezlikten gelinemez. Hangi kafanın eseridir, düşüneceğiz.

SÜRECİN GETİRDİĞİ-GÖTÜRDÜĞÜ

Sevinci büyüklüğüyle belki görmedik ama tadımızı kaçıranlar epeyce vardı. Millet olamamanın değilse de milleti kamplara ve giderek birbirine kulak vermez ayrı parçalara ayırmanın göstergesi tatsızlıklar. Bizi bize gösteren aynalar. Biri Çölaşan’ın zevzekliği. Biri kızların formalarına çıplak diyerek takılan bir güruh. Biri de PKK’lılar. Konumuz bakımından en dikkat çekici olan sonuncusu.

Süreci hararetle destekleyenlere göstermek gerek. Filenin Sultanları’nın başarısına PKK’lılardan açıkça sevinen olmadı. Partileri DEM, bir kutlama yayınlamadığı gibi mensuplarından da ses çıkmadı. İki yıl öncesine, yani yeni açılıma kadar bütün Doğu şehirlerinde kutlamalar olurdu. Onu da görmedik. Kızların maçı olduğu bir gün İstanbul’da Kasımpaşa Amedspor maçına “âzâdî” (bağımsızlık) sloganları atarak yürüyen grupları gördük. Öncesinde şehir şehir miting gibi taziye programları hazırladılar. Yaptıkları kongrede yine İstiklâl Marşı okunmadı ve bayrak asılmadı.

Maçlarda sarı torba gösterenleri afişe edenler, bu psikolojik kopuşu hızlandıran gidişin kaba gösterilerini âdetâ görmeyi yasakladılar. Görmeyince, göstermeyince olan olmuyor zannedilmiyor; yapılanın bile bile yapıldığı izlenimi giderek yerleşiyor.

Sürecin şımarıklığıyla ortaya çıkan birkaç konuyu söyledim. Uzunca açmadım. Birinci açılım sırasında hendeklere kadar giden fırsatçılığın yeni versiyonu bu. Bayrak yok.  Marş yok. Tasada kıvançta birlik yok. Birlik beraberlik yok. Onlar teröriste şehit demenin peşinde, biz de tam yardımcıyız ve terörist başına özel statü vermenin peşindeyiz.

Onlarda değişen hiçbir şey yok. Evet, yok. Cengiz Çandar üç gün önce açık etti: “Devlete ortak olacaklar” dedi. Ortaklığın bölünmeden ileri bir yaralanma getireceğini biliyoruz. Bu yolun kavgayı bitirmeye değil, büyütmeye çıkacağını da. Geldiğimiz yer bu.

Bir daha içimiz yanarak, yalvararak söyleyeceğiz: Kızlarımızın başarısına sevinmeyen ve sevinemeyenleri bu gözle de görün! Başınızı kuma gömmeyin ve hâlâ birbiriyle et tırnak gibi olan halkın arasını açmayın lütfen! Lütfen!

Filenin Sultanları bize süreci de gösterdi yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Yeni sürecin iyilik getirmeyeceği basit bir şüphe veya kuruntu değildir. Baştan beri itiraz sebepleri ve gerekçelerini anlatanlara kulak vermek gerektiğine dikkat çekiyoruz. Komisyon raporu ve arkasından gelen gizli saklı isli puslu kanun konuşuluyor. Yangından mal kaçırır gibi davranılıyor. Şeffaflık yok. Kamuoyu olanı biteni bilmiyor.

Sokak tepkilerinin cılız görünmesine bakarak yapılan yorumlar aldatıcıdır. Sessiz çoğunluk ezici oranda bu sürece güvenmiyor.

Tepkileri ölçerek gidilmesi biraz da bundan. İktidar cenahı yoğurdu üfleyerek yemeye çalışıyor. Başına gelmedik kalmayan ve DEM diliyle konuşmaktan vazgeçmeyen Özgür Özel’in partisinden bile geride duruyorlar. Doğrudan topa girmiyorlar. Önde hep başkaları var.

SEVR’İN İMZALANDIĞI GÜNDE

“Çerçeve Kanunun Sevr’in imzalandığı gün Meclis’ten geçirilmesi kabul edilemez.” diyenleri anlamak gerek. Bu tercihin açık bir niyet beyanı olarak anlaşılması kaçınılmazdır. Kör göze mertektir. İngiliz, Fransız veya Yunan Meclisi’nden böyle bir sembol, tarihte böyle bir kanun çıkarılsa ne düşüneceğimiz bellidir. Kıyameti koparanlar olur. Devletlerarası saygısızlık ve pervasızlık örneği görülür. Kendi Meclisimizde böyle bir tarihleme daha fazlasını düşündürür diyenlere hiçbir şekilde itiraz kolay olmaz. Meselenin bu tarafını atlayamayız.

Sevr’e dikkat çekenler, doğru düşünülmüş stratejik bir hamle olmadığını düşünüyorlar. İlk bakışta görünen bu ve kafa karışıklığına rağmen bile isteye yapıldığı izlenimi kuvvetli. Böyle bakılırsa her şey planlı.

Nereye baksanız kafanız karışır. Tezatlar içindeyiz. Bodoslama girişilmiş bu işte belli ki herkesin bir hesabı var. “Ya tutmazsa?” hesabını yapan da var, “Ne olursa bize yarar” diyen de.

 “CUMHURİYET’E KARŞI DEĞİLİZ DE…”

Atatürk’ün partisiyiz diyen Özgür Özel, Atatürk’le gelen anlayışı berhava edeceği görülen bu sürece destek veriyor. Süreci kuranların kullandıkları dil neyse onlar da o havuza dalıyorlar.

Bunları konuşurken sütre gerisinde durmaya çalışan asıl aktörü, DEM’in dediklerine katılan iktidar gücünü unutuyoruz. Malazgirt’in yıldönümünde yine “Türk Kürt Arap” üçlemesi verildi. Orada da mesaj açık. Bu dille tek milletin, tek bayrağın nasıl olacağı çokça sorulmaya başlandı.

Kafaları biraz açmak için hem denenlere hem de olanlara bakılacaktır. 2015’ten sonra kenara çekilen birinci açılımın yürütücüsü Beşir Atalay’ın, İmralı’dan dönen Hadeplilerin Apo’dan getirdikleri mesajlara “Açıkcası biz de aynı görüşteyiz” dediği açıklamanın videosunu süreçleri iyi takip edenlerden yazar albayımız Mustafa Önsel’in feys sayfasında gördüm. Gördüm ve bazı konuşmaları hatırladım.

“CUMHURİYET’İN TEK UNSUR ÜZERİNE KURULMASI YANLIŞ”

Bizim İslamcı ideolojik gelenekte Beşir Atalay’ın o sözü çeşitli şekillerde dillendirilmiştir. Rahmetli Korkut Özal’ın, 1975’te İçişleri bakanıyken “Biz Cumhuriyet’e karşı değiliz. Tek unsur üzerine kurulmasına itirazımız var” dediği konuşulurdu. Bu görüş, yaygın bir kabul hâlinde o siyasi ekibin ilkeleri arasındaydı. Dolayısıyle DEM’le bu temelde bir mutabakatın ifade edilmese de varlığı düşünülebilir.

Yalnız birçok İslamcı dostumuz, Türk alerjisine dönüşen “Cumhuriyet’in tek unsur üzerine kurulmasına şerh düşen” görüşe katılmazlardı. Mesela, Yazarlar Birliği’nin kuruluşundan itibaren yönetimde ve toplantılarda beraber olduklarımızdan çoğu “O kadar da değil, burası Türkiye’dir ve biz Türk’üz” derlerdi.

Yaşadıkça bu tür fikirlerin revize edilmesi normaldir. Ak Parti’nin çekirdek kadrosundakiler devleti tanıdıkça epeyce değişti. Türklüğe de yakınlaştılar. Değişme tam olmadı. “Onlar Arap biz Müslüman” başlıklı bir yazıda o tezada dokunmuştum. “Haklısın. Türk deyince yüzümüz ekşirdi. Ne büyük yanlış! Yok arkadaş biz de Türküz!” demeye başlayanlar çoğaldı. Partide hâkim olmasalar da “Devletin Türk Devleti olduğu tartışılamaz” diyenler artık çoğunlukta görünüyor. Aslında Yeni Parti ile Ak Parti, bu konuda aynı durumda diyebiliriz. Yani partilerle seçmenleri aynı yerde değil.

TARİH UYDURMAYA MÜSAİT BİR ZEMİN

Ulus devlet denen millet devletlerinde sadece bizde değil hiçbir yerde kurucu unsura ortak getirilemez. Bizde imparatorluklar bile öyledir. İktidar cenahında bunu bilenler de çok. “Malazgirt’i Türkler, Kürtler, Araplar beraber kazandık” söylemi bin yıl sonra söylenmiş ve tarihte karşılığı olmayan bir kabuldür. Bütünüyle yanlıştır. Dönemin uzmanı eskilerde böyle bir kayıt yoktur. Sayıları yüzü bulmayacak dönemi çalışan yeni tarihçileri bir yere toplayalım ve konuşalım. Bu görüşün bilgisini-belgesini ortaya koyabilecek kimse çıkmayacaktır.

Kaldı ki ordularda paralı-parasız her unsur bulunur. Ganimet alırlar, korunurlar, o kadardır. “Bize de devlet payı verin” demek akıllarından geçemez. Bizimkinde Sırplar var mesela. Bizans ordusunda Türkler ve başka unsurlar var.

Okumak araştırmak zor iş. Meraklısı okuyacaktır. Bunun yanında siyasilerin, ideolojik kurguların bombardımanından kenara çekilen ve yaşayanlara soranın da kafası netleşebilir. Belgesiz tarih olmaz. Objektif bilgi edinilebilir. Kürtleri ve sonra Arapları katarak konuşanların çoğunluğunun önce tarihe sonra yeni devlete ortak tayin etmek istedikleri bellidir. Burada hakikat yoktur. Ne olursa olsun kimse de tatmin olmaz. Çatışma çıkar. Korkulacak budur.

Yüz altı yıl sonra Sevr’i kendimiz konuşturuyoruz yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.