Haber şuydu:

20 Ekim’de Adalet Bakanı Akın Gürlek ve İçişleri Bakanı Mustafa Çiftçi’yle birlikte, ikili işbirliğine ilişkin toplantıya katılmak üzere Belçika’ya giden Dışişleri Bakanı Hakan Fidan, “Brüksel’deki temasları sırasında Yunanistan basınına açıklamalarda bulunmuştu”.

Hürriyet de Yunanistan’ın Ta Nea gazetesinde ertesi gün yayımlanan bu açıklamaları birebir tercüme ederek Türk okurlara duyurmuştu.

Ta Nea’nın Brüksel muhabiri Maria Vasiliou imzalı habere göre; Fidan Türk-Yunan ilişkileri, “casus belli”, İsrail-Yunanistan-Rum kesimi arasında planlanan elektrik kablosu projesi ve Türkiye’nin “Mavi Vatan” yasa tasarısı hakkında bomba gibi değerlendirmelerde bulunmuştu.

Örneğin; “casus belli”nin “savaş tehdidi” olmadığını söylemiş, TBMM’ye gelmesi beklenen “Mavi Vatan” tasarısı için “Böyle bir tasarı yok. Deniz parkı meselesi henüz tartışmaya açılmış değil” demiş, Türkiye karşıtı cephenin elektrik kablosu projesine de “kategorik” olarak karşı çıkılmadığını, “bildirimde bulunulmasının” istendiğini anlatmıştı.

Bunun üzerine, 23 Ekim’de kaleme aldığımız “Sıra TBMM’nin 31 yıllık casus belli kararının kaldırılmasına mı geldi” başlıklı yazıda; Fidan’ın söylediklerini madde madde değerlendirdikten sonra, Erdoğan ve diğer yetkililerin söylemlerinden hareketle, 2002’den beri özellikle “casus belli”nin kaldırılmasına nasıl yeşil ışık yakıldığına dikkat çektik.

Aynı gün Sözcü gazetesi, “Yunan yalanı mı dil sürçmesi mi” başlığı altında manşetten yayımladığı haberde; Fidan’ın Brüksel’de Ta Nea’ya yaptığı açıklamaları özetleyip, şunları vurguladı:

“Fidan’ın casus belli kararını savaş kanunu değil diyerek yumuşatması, kablo projesine yeşil ışık yakması ve Mavi Vatan yasasını reddetmesi, kırmızı çizgiler esnetiliyor mu sorusunu gündeme taşıdı.”

İlerleyen günlerde, Dışişleri Bakanlığı eski müsteşarlarından Onur Öymen gibi deneyimli isimler de Fidan’ın o açıklamalarına gayet diplomatik dille itiraz etti.

Bir Hafta Sessizlikten Sonra

Son olarak üç gün önce YENİ Parti Genel Başkanı Özgür Özel il başkanları toplantısında yaptığı konuşmada, Fidan’a şu ağır eleştirileri yöneltti:

“Dışişleri Bakanı öyle TikTokçu Hakan Efendi, gitmiş Yunan gazetesine röportaj vermiş. Ne diyor biliyor musunuz? Türkiye’nin en önemli işlerinden biridir, altı milin üstüne çıktıklarında Türkiye’nin en deneyimli, A plus diplomatlarından Şükrü Elekdağ Meclis’ten bir karar çıkarttırdı. Kararda, ‘Türkiye bu altı mil konusunda bütün Türkiye’deki partiler olarak casus belli sayarız. Buradan dışarı çıkarsanız.’ Bak, bir cümle söylüyor. ‘12 mile çıkması casus belli, savaş sebebi değildir.’ Bir cümlede iki şey yapıyor. Ne yapıyor biliyor musunuz? 12 mil değil, altı milin üstü diyoruz biz. Türkiye’nin tezi, altı mili bir kulaç geçemezler. 6,1 mil. Bu, ‘11,9’a kadar zaten sesim yok’ diyor. ‘12 mile çıkarırsa’ diyor. Biz ‘Altı mili geçemez’ diyoruz. Düşünün, MİT Başkanlığı yapmış birinin bunu bilmemesi mümkün mü? Böyle bir cehalet ancak kötü niyetle mümkündür. İkincisi, ‘Casus belli savaş sebebi değil.’ Bu Yunan diplomatın sözü. Vaktiyle biz 1995, ‘Casus belli sayarız’ demişiz. Yunan diplomatlar şimdi onu yumuşatmak için diyorlar ‘Ya casus belli savaş ilanı demek değildir.’… Şimdi Yunan diplomatın lafını kendi söylüyor, altı mili ‘12 mile kadar müsamaha gösteririm’ diyor.”

“Bunun yanında Yunanistan’dan kablo çekecekler. Elektrik verecekler. Normalde Türkiye’nin tezi ne? Ya kardeşim 2 bin kilometreden kablo mu olur? Verelim 70 kilometreden elektriği kullanın. Ya parasını verin, ya siz de interconnected sistem yerine elektrik verin. Stratejik bir hamle. Biz ‘Kablo çekmede izin değil, bildirim istiyoruz’ diyor. Bak bak bak. İzinden geçti, bildirsin yeter. Yunanistan o günden sonra ‘Bildirime de karşıyız’ diyor. Böyle dış politika yapıyor. Sata sata, vere vere, çekile çekile. O yüzden bunların dış politika masallarına artık kimse inanmasın. Türkiye’yi Doğu Akdeniz’de yalnızlaştırdılar. AB üyelik sürecinden kopardılar. ABD ile ilişkilerde taviz üstüne taviz veriyorlar. Artık Türkiye; lideri ile kişisel pazarlık yapılan, AK Parti’ye meşruiyet verildiğinde ise işlerin görüldüğü, Türkiye’nin her çıkarının terk edildiği, karşı tarafın bu esneklikle davrandığı ve ciddiye alınmayan bir ülke noktasında.”

Ta Nea’ya Yalanlama Gönderildi mi?

İşte tam 6 gün susan Dışişleri Bakanlığı, Özel’in bu sözlerinden sonra aynı gün, “Bir siyasi parti Genel Başkanı’nın açıklamalarının aksine” diyerek, şöyle bir yalanlamada bulundu:

– “Sayın Bakanımız Yunanistan’da yayımlanan bir gazeteye mülakat vermiş değildir.”

– “Sayın Bakanımızın Brüksel’de bir düşünce kuruluşunun düzenlediği etkinlikte verdiği yanıtlar çarpıtılmak ve bağlamından bütünüyle kopartılmak suretiyle, Türkiye’nin Ege ve Doğu Akdeniz politikasının siyasi polemiklere konu edildiği görülmektedir.”

– “Türkiye’nin tüm platformlarda, uluslararası hukuka uygun biçimde ve kararlılıkla savunduğu görüşlerinde herhangi bir değişiklik söz konusu değildir. Şimdiye kadar olduğu gibi bundan sonra da Ege ve Doğu Akdeniz’deki meşru hak ve menfaatlerimizi taviz vermeksizin korumaya devam edeceğiz.”

İktidar medyası da bu yalanlamayı, “Dışişleri Bakanlığı’ndan Yunanistan iddialarına sert tepki” diye duyurdu.

Öyleyse biz de madde madde tabloyu netleştirelim.

Birincisi; evet, Hakan Fidan 20 Ekim’de Avrupa Politika Merkezi’nde (EPC) bir konuşma yaptı. EPC’nin özetlediği konuşmada da daha çok Türkiye-AB ilişkileri, gümrük birliği, göç ve NATO konularının ele alındığı, Yunanistan’a ilişkin olarak ise Fidan’ın, “Erdoğan’ın seçilmiş her Yunan Başbakanıyla çalışmaya gayret ettiğini” ve sorunların çözümü konusunda “Türkiye’de siyasi iradenin mevcut olduğunu” söylediği görülüyor. Ancak bu konuşmanın tamamı paylaşılmadığı için Fidan’ın tam olarak ne söylediğini ve söylediklerinin bağlamından nasıl koparıldığını bilmiyoruz.

İkincisi; Ta Nea muhabiri Maria Vasilio da haberinin girişinde, Hakan Fidan’a EPC’deki konuşmasının ardından yöneltilen sorular bağlamında, özellikle “casus belli, elektrik kablosu projesi ve Mavi Vatan” konusunda üç soru sorduğunu vurguladıktan sonra Fidan’ın cevaplarını aktarıyor.

Üçüncüsü; Fidan Ta Nea’ya konuşmadıysa, aynı gün yalanlanması gerekmez miydi? Mümkün değil, ama o haberden haberdar olmadıklarını varsayalım; iktidarın gazetesi Hürriyet’i de mi görmediler ki, ancak Özgür Özel’in tepkisinden sonra bu yalanlama yapıldı? Ve dahi üzerinden bir hafta geçse de bu yalanlama Ta Nea’ya da gönderildi mi?

Ezcümle; Erdoğan her daim, “Kürsüde başka meydanda başka, yurt içinde başka yurt dışında başka konuşanlardan asla olmadık.” dese de inşallah Ege ve Akdeniz gibi bu çok hayati dış politika konularında da “içeride başka, dışarıda başka” gibi bir durum söz konusu değildir!..

Müyesser Yıldız’ın sitesinden alınmıştır.

Fidan bunları söyledi mi söylemedi mi? yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Cumhuriyet, köksüz ve sahipsiz kalmış bir toplumun sığınacağı en güvenli limandır. Tarihin en zorlu virajında, Anadolu insanının elinden tutan o yüce irade bize şunu öğretmiştir: Cumhuriyet kimsesizlerin kimsesidir. Sınıfları, ayrıcalıkları, imtiyazları yıkan; bu ülkenin her bir evladını kanun önünde eşit kılan yegâne güçtür. Sarayların duvarlarını aşan, egemenliği kayıtsız şartsız millete teslim eden bu büyük devrim, en çok da toplumun temel taşlarına can suyu olmuştur.

İşte bu yüzden cumhuriyet kadın hakları demektir; kadının toplumsal hayatta, bilimde, sanatta ve yönetimde hak ettiği yeri almasıdır. Cumhuriyet çocukların rüyası, sokaklarda özgürce koşan evlatlarımızın yarınlara dair beslediği umuttur. O rüyaların gerçeğe dönüşeceği, zincirlerin kırılacağı gençlerin geleceğidir. Kendini özgürce ifade edebilen, fikri hür, vicdanı hür nesiller yetiştirmek, bir tebaa olmaktan çıkıp birey olmaktır Cumhuriyet.

Bugün bizlere düşen en büyük sorumluluk, bu değerlerin sadece geçmişe ait birer anı olmadığını hatırlamaktır. Cumhuriyet Atatürk’ün emaneti Türk milletinin geleceğidir. Onu korumak, sadece geçmişi yad etmekle değil; her alanda daha çok üretmekle, adaleti savunmakla ve muasır medeniyetler seviyesinin üzerine çıkma hedefiyle mümkündür.

Çünkü her şeyden öte, cumhuriyet yaşam kaynağıdır. Bugün, bu aziz emanetin 103. yılını aynı heyecan ve sarsılmaz bir inançla kutlarken; her türlü karanlığa, baskıya ve esarete karşı asırlık çınarımızın gölgesinde hürriyetle çarpan her yürek tek bir sesle haykırmaya devam edecektir:

Yaşasın Cumhuriyet, kahrolsun istibdat,

 Ne mutlu türküm diyene!

Bir yaşam kaynağı: Cumhuriyet yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Aziz okuyucular, aşağıdaki satırları lütfen dikkatle okuyun.

“Orta Doğu bugün önemli bir dönemeçten geçiyor. Savaşlar, çatışmalar, ulus-devletçi çözümler ve güvenlikçi politikalar halklara barış ve özgürlük getirmedi. Bu artık açık. Bu yüzden temel görevimiz, savaş siyasetini bırakıp demokratik siyaseti esas almak, toplumu örgütlemek ve halkların eşit, özgür şekilde bir arada yaşamasını güvence altına alan yeni bir dönemi inşa etmektir.”

Bu cümleler çok eskiden kurulmuş cümleler değil. Sadece sekiz gün önce, 17 Ekim 2026’da Öcalan tarafından kurulmuş cümleler. Siz onu müebbet hapse mahkûm olmuş bir suçlu olarak biliyorsunuz değil mi? Ama o, İmralı’dan İtalya’nın Torino şehrinde düzenlenen Demokratik Konfederalizm Konferansı’na bu mesajı gönderebiliyor. Kurucu önder ilan edildi ya… Bir de kendisine TBMM’de kurulan bir komisyonda görev verildi ya, o da İmralı’daki malikânesinden ta İtalya’ya rahatça mesaj gönderiyor.

Peki mesajda ne diyor? “Ulus-devletçi çözümler… halklara barış ve özgürlük getirmedi.” “Bu yüzden… savaş siyasetini bırakıp demokratik siyaseti esas” alacaklarmış.

PKK’nın silah bırakmasının ne demek olduğunu açıkça söylüyor. Ulus devletçi çözümden vazgeçilecek. “Terörsüz Türkiye” denilen siyasetin ne olduğu anlaşıldı mı? Milletvekillerinin ve bazı görevlilerin durmadan gidip geldiği İmralı’nın, “terörsüz Türkiye”den ne anladığı artık anlaşıldı mı?

Şimdi… Ulus devletten vazgeçileceğini açıkça söyleyen Öcalan ile “Terörsüz Türkiye” politikasını yürütenler, Öcalan’a “kurucu önder” deyip bir de ona ısrarla statü isteyenler milliyetçi olduklarını söyleyebilirler mi? Partilerinin, “Türk milliyetçiliğinin meşalesini taşıdığını, Türk milliyetçiliğinin kurumsal kalesi” olduğunu söyleyebilirler mi? Öcalan’la yürütülen bu politikayı kabul etmeyenleri “Siz neyin ve nerenin milliyetçisisiniz?” diye suçlayabilirler mi?

Kendi politikalarını kabul etmeyenleri “Türk gençliğinin öfkesinden nasiplerini alacaklardır.” diye tehdit edebilirler mi?

“Milliyetçilik evvel emirde duruş ve şahsiyet meselesi” imiş. AKP’ye ve onun genel başkanına verip veriştirdikten sonra tam tersi bir “duruş” sergileyenler “şahsiyet”ten söz edebilirler mi?

İkide bir “Türk, Kürt, Arap” diyenlerle, “ümmet” diyenlerle, millî tarihimizde Türk’e ortak arayanlarla bir olanlar… Böyleleriyle aynı “yönde saf” tutulabilir mi? Böyleleriyle aynı safta olanlara milliyetçi denilebilir mi?

Bir de kendi politikalarına “devlet politikası” diyorlar. Türkiye Cumhuriyeti Devleti, Türk milletinin teşkilatlanmış kurumudur. “Devlet politikası”, Türk devletini Türk olmaktan çıkarmak mıdır? Türk’e ortak getirmek midir?

Kulağınıza kimler ne fısıldıyorsa o fısıltılar sizde kalsın; “derin devlet, devlet politikası, devlet aklı” filan diyerek millete üflemeye kalkmayın. Bu devletin vatandaşları olan millet Türk’tür ve Türk kalma iradesine sahiptir.

Birtakım hamasi söylemlerle hatta bazı hamasi dizilerle “milliyetçi” olduğunuzu ispat etmeye çalıştığınızın farkındayız. Ancak milliyetçilik, söylemle, dizilerle filan olmaz, işle olur. Bir yandan “Türk, Kürt, Arap” diyenlerle bir yandan “ulus devlet”i ortadan kaldırmak gerektiğini söyleyenlerle iş tutacaksınız sonra “milliyetçi” olduğunuzu söyleyeceksiniz. Size katılmayanları da suçlayıp tehdit edeceksiniz. Siz milliyetçi misiniz kabadayı mısınız?

Milliyetçiliğin Kalesi İmişler yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

On binlerimizin katili PKK terör örgütü ile “Terörsüz Türkiye” kalkanıyla müzakerelerde bulunamazsınız.

İmralı’ya heyetler gidip geliyor. PKK’nın çetebaşlarıyla, onların uzantılarıyla müzakere edip duruyorsunuz. Ve bunları Türk milletinden saklıyorsunuz. Türk milleti kendisinden saklananları, önce, terör örgütünün uzantısı partinin temsilcilerinden ve teröristlerle yapılan röportajlardan öğrenmektedir. Bu, olacak şey değildir, Türk milletinden neyi, ne hakla saklıyorsunuz?

Bugün gelinen aşamada “çerçeve yasa” denilen çalışma ile PKK için af çıkarılmasını konuşuyor, “suça karışmamış olanlara” af çıkarmaktan söz ediyorsunuz.

Türkiye Cumhuriyeti’ne göre PKK terör örgütüdür. Dışişlerimizin yarım asırlık çalışması sonucu birçok dost ülke ve AB ve NATO gibi kurumlar da PKK’yı terör örgütü kabul etmiştir. Bu kararlar ortada durduğu sürece herhangi bir PKK’lı için “suça karışmamış” denilemez. Çünkü suç örgütü ve terör örgütü üyesi olmanın kendisi suçtur. “Suça karışmamış olanlara af” denilerek bir yasa çıkarılırsa TBMM doğrudan doğruya suç işlemiş olur.

TBMM, Türk milletinin temsilcilerinden oluşan bir meclistir. Millî Mücadele’yi yapan ve Cumhuriyet’i kuran gazi meclistir. Bu sıfatları taşıyan bir meclis, on binlerce vatandaşımızı şehit etmiş olan bölücü terör örgütüne af çıkartamaz.

Türk milletinin evlatları durdukça af filan çıkaramayacaksınız. Millî egemenliğin bugünkü temsilcisi olan Türk halkı buna izin vermeyecek ve emanete sahip çıkacaktır.

Bilinmelidir ki Türkiye artık susamaz. Bu hukuksuzluk ve haksızlıklara tahammül edemez.

                                                                               MİLLÎ DÜŞÜNCE MERKEZİ

PKK’ya Af Çıkarılamaz! yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Türkiye’yi yönetenler, “Terörsüz Türkiye” paravanı arkasında teröristlerle siyasi pazarlık yapıyor. Bu müzakereler artık tamamen açığa çıktı. Katilleri affederek onlara kamuda görevler vermeyi, katillerin başına da “Siyasallaşma Koordinatörlüğü” statüsünü uygun gördüler. Bu “siyasallaşma”, milletin birliğini doğrudan hedef almaktadır.

Bütün dünya bilmelidir ki Erzurum Kongresi kararlarının birinci maddesi bugün de geçerliliğini korumaktadır ve ilelebet koruyacaktır: “Millî sınırlar içinde bulunan vatan parçaları bir bütündür; biri diğerinden ayrılık kabul etmez.” Gelin görün ki bugün, “Millî egemenliğimiz ve vatanımızın bütünlüğü tehlikededir.”

Türkiye bugün, “dahili ve haricî bedhahların” ideolojik hedef ve menfaat birliğiyle genişletilmiş yeni bir Sevr Antlaşması’na doğru sürüklenmek isteniyor. Ülkemiz, Orta Doğu yangınının içine çekilmeye çalışılmakta; Kıbrıs, Doğu Akdeniz, Ege Denizi ve Karadeniz’de tehlike çanları çalmaktadır.

İçine düşürüldüğümüz bu tehlikeyi göremeyecek, tarihten alınan derslerle de bunun karşısında harekete geçmeyecek bir vatansever tasavvur edilemez. Bu hâl ve şartlarda her türlü parti taassubundan ve düşünce ayrılığından uzak durmak şarttır. Bu düşüncelerle, Zafer Partisi Genel Başkanı Sayın Ümit Özdağ’ın 1 Temmuz tarihli şu beyanına Millî Düşünce Merkezi olarak aynen katılıyoruz: “Bu durum karşısında millî, üniter ve laik devleti destekleyen, Atatürk’ten ve kuruluş felsefesinden taviz vermeyen bütün Türk milliyetçilerinin, yurtseverlerin, ulusalcıların, vatanseverlerin, Atatürkçülerin birlikte hareket etmesi bir zorunluluktur.”

Memleketin manzara-i umumiyesi pek iç açıcı değildir; büyük Atatürk ve arkadaşları gibi sorumluluklarımızı yerine getirmek, her türlü ayrılığı erteleyerek vatan ve millet bilinciyle birlikte yürümek zorundayız. Tehlikeye karşı tek çare birlik olmaktır.

Türk Milleti’ni ve sivil toplum kuruluşlarını bu çağrıya destek olmaya davet ediyoruz.

Millî Düşünce Merkezi

Atatürk’ün izinden gitmek yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

1900’lerin başından itibaren KIBRIS GİRİT OLMASIN başlıklı yazılan yazılar Kıbrıs Türk basınında yayınlanmaya başladı. Ben de çok yazdım.

Girit’te, o zamanki Avrupa Devletler Konseyi (üyeleri Rusya, Prusya, Almanya ve İtalya) Türklerin can güvenliğinin garantörü olmuştu. Türk halkının burnu kanamayacaktı, Girit Osmanlı toprağı olarak kalacaktı. Osmanlı, bu AVRUPA garantisine güvenerek 1897’de Dömeke Meydan Savaşı’nda Yunan ordusunu yenerek vardığı Atina kapısından geri çekildi. Ne ki savaşlarda Osmanlı’nın yara almasını fırsat bilen Girit Rumları, 1908’de ENOSİS (İLHAK) ilan ederek Yunanistan’a bağlandığını duyurdu. Saldırılar nedeniyle on bine düşen Türk nüfusunun sekiz binini bir gecede katlettiler. Garantör Avrupa Devletler Konseyi ise seyrettiler. Güvendiği Avrupa Devletleri Osmanlı’yı sırtından hançerledi. Sonuçta Osmanlı, 1911-1912 Balkan Savaşı’nı kaybedince, 1913’de imzalanan Londra Anlaşması ile Girit’in Yunanistan’a ilhakını kabul etti.

Girit’in kaybedilmesi, Kıbrıs Türklerinde GİRİT TRAVMASI yarattı.

Aynı günlerde Kıbrıs’ta da aynı ENOSİS sloganı ile Türklere saldırılar başladı. Türkler 1911’de Lefkoşa, Lefke ve Peristerona’da yaptığı üç mitingle saldırıları protesto etti, ENOSİS’İ reddeden kararlar aldı. Temel slogan KIBRIS GİRİT OLMASIN idi.

115 yıl geçti, “KIBRIS GİRİT OLMASIN!” mücadelesi hâlâ sürüyor. KIBRIS’ın yeni bir GİRİT OLMAMASININ güvencesi NATO, AB, ABD değil, Anavatan Türkiye’dir. Türk ordusunun adadaki varlığıdır. Türkiye’nin garantörlüğüdür. O nedenle şimdi BM, AB, ABD tarafından gündeme getirilen “Kıbrıs NATO’ya girsin, Türklerin garantörü NATO olsun, Türk askeri çekilsin, Türkiye’nin garantörlüğü bitsin” şeklindeki BM, AB, NATO, Yunanistan, ABD, İngiliz önerileri kabul edilemez! Türkiye’nin tek yanlı müdahale hakkını içeren ETKİN ve FİİLİ GARANTÖRLÜĞÜNDEN TAVİZ VERİLEMEZ.

NATO toplantısı ve Erdoğan- Trump görüşmesi öncesinde söylemiş olayım!

Tarih, ders almak içindir. Ders almayanlar yeniden yaşar!

Kaynak: KIBRIS, GİRİT OLMASIN!

Kıbrıs, Girit Olmasın! yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Bu konuşmadan iki üç gün önce gencecik bir öğretmen kızımızın şüpheli ölümü, basında ve sosyal medyada mobbinge bağlı intihar olarak paylaşılmıştı. Şükür ki arkadaşım sadece istifa etmeyi aklından geçirmiş.

Bu konuyla ilgili internette biraz gezindim. Mobbinge bağlı intihar olarak pek çok haber kayda geçmiş. Maalesef gencecik insanlarımız, hayatlarını zehir eden başka insanlar yüzünden yaşamına son vermiş.

Peki, nedir mobbing, sadece iş yerinde mi olur? Türk Dil Kurumu sözlüğündeki karşılığı “bezdiri”. Anlamı da şöyle verilmiş: “İş yerlerinde, okullarda vb. topluluklar içinde belirli bir kişiyi hedef alıp, çalışmalarını sistemli bir biçimde engelleyip huzursuz olmasına yol açarak yıldırma, dışlama, gözden düşürme.” Temelde bir iş yeri kavramı diye bilinse de kendisine her yerde rastlamak mümkün. Adına bazen zorbalık, bazen yıldırma, bazen dışlama diyoruz ama hepsinin anası “bezdiri”. Yani eziyet.

Şimdi gençler arasında yaygın İngilizce bir kelime de varmış “Gaslighting”. Kelime anlamı neymiş diye bir araştırayım dedim. Google AI Modu, kelimenin kökeninin “gaz lambası” adlı bir tiyatro olduğunu söyledi. Hikâyesi de şöyleymiş: Oyundaki adam, eşini deli olduğuna inandırmak için evdeki gaz lambalarının ışığını gizlice kısar. Karısı ışığın azaldığını söylediğinde ise bunu sertçe reddeder ve kadını kendi gözlerinden şüphe eder hâle getirir. Psikolojik manipülasyon, zihinsel yönlendirme…

Memuriyete ilk başladığımda çoğu sınıf arkadaşım gibi benim de on sekizim dolmamıştı. Sağlık personeli olarak kocaman bir hastanede çalışmaya başladım. Benden önce işe başlamış bir sınıf arkadaşım beni kendi çalıştığı birime aldırdı ve birkaç gün sonra kendisi bir yolunu bulup daha küçük, daha az yorucu başka bir hastaneye geçti. Refakat yani alışma nöbeti tutmadan doğrudan nöbetlere sokuldum. Servis de oldukça zor, 0-2 yaş bebek servisi ve hepsinin refakatçisi yok vs.. Bizler üniversite kazanmış, gündüz okuluna giden gece mesaisini tamamlayan, namıdiğer “gececi”ydik. Bir iki hafta gün aşırı nöbetten sonra arkadaşımın gitmesiyle boşalan diğer günleri de (serviste başka gececi olmadığı için) bana yıktılar. Böylece haftanın beş gecesini, yeni başlayan birisi için oldukça zor bir serviste nöbet tutarak geçirdim. Nöbet ertesi de okul, artık gidebilirsen. Ana hatlarıyla anlatmaya çalıştığım bu süreçte çok acı çektim, çok ağladım. Bunların sebebi kimdi? Meslektaşlarımız, meslek büyüğümüz olan ablalarımız, abilerimiz. Gündüz de okula gidince hocalarımızın psikolojik eziyeti başlıyordu tabii. Kendileri de sağlık tabanlı olan -kadın- hocalarımız; çalıştığımızı bildikleri hâlde “Niye geç kaldın?”, “Saçın niye öyle, kıyafetin niye böyle?”, “Devam etmeyeceksen bir an evvel bırak okulu başkasının hakkına girme.”vb. cümlelerle bizi karşılyordu. Sonuçta okulu bıraktım tabii. Daha sonra, dokuz günlük bir bayram tatilinde dokuz gece nöbet yazıldığı için isyan edip gözümü kararttım ve istifa dilekçemi yazdım. Henüz aday memurken… Nöbet tutacak kimse olmadığı için başka yerlerden takviye personel alacaklarını, izin hakkım olmamasına rağmen bayram sonu izin vereceklerini, aday memurken istifa edersem bir daha hiç başlayamayacağımı filan söyleyerek benimle pazarlık edip, ikna ettiler ve dilekçemi yırttı idarecilerimiz, sırıtarak…

Burada bir paragrafa sığdırarak anlatmaya çalıştığım süreç benim için pek uzun ve bezdiriciydi. Öyle ki artık çocuk sesine tahammül edemez olmuştum, uyku düzeni diye bir şey kalmamıştı. Sabah gelip lojmandaki koğuş tipi odamda yatıyor, akşam kalkıp tekrar nöbete gidiyordum. Arkamda güçlü bir dayım ya da şimdiki gibi her şeyin şikâyet edildiği bir sendikam yoktu. Nereden buldum hatırlamıyorum, elime bir kutu kalp ilacı geçti. Onu uzunca bir süre herkesten saklayıp yanımda taşıdım, bir gün içmek ve bütün eziyetlerden kurtulmak için. Nedendir bilmem o zamanı bir türlü ayarlayamadım, belki de eziyete alıştım ve artık zor gelmemeye başladı bilemiyorum. O ilaç kutusu öylece kaldı ve ben hâlâ hayattayım.

Peki, o dönem geçtikten sonra bitti mi bu eziyetler. Tabii ki hayır. Farklı şekillerde ve şiddette hep karşıma çıktı. Biliyorum ki sadece ben değil herkes farklı biçim ve ölçüde, farklı ortamlarda “bezdirici” ye maruz kalıyor. Bazıları tahammül edebilirken, bazıları bu eziyetlerle baş edemeyip hayatını da acılarıyla birlikte sonlandırıyor. Sebep olanlara bir şey oluyor mu? Hayır. Ölen öldüğüyle kalıyor, onlar yeni mobbinglere yelken açıyor.

Şu an farklı bir kurumda daha az stres ve bezdirme etkisinde çalışıyorum. Burada da farklı bezdiriciler var. Mesela siyasi etkinin kamu kurumlarında had safhada yaşanmasından kaynaklı eziyetler; çoğu partili olan kurum amirlerinin personele çeşitli sebeplerle baskısı ve kibirli davranışları; aynı iş yerinde aynı işi yapan insanlar arasındaki ücret farkları; hemen hepsi parti torpiliyle işe alınmış temizlik personelinin, üniversite mezunu memurdan fazla kazanması vb.. Çevremde, maddi ihtiyaçlardan dolayı henüz emeklilik planı yokken, sırf bu eziyetleri artık çekemeyeceği için emekli olan pek çok kişi var.

Hepimiz hemen her gün farklı kaynaklardan farklı mobbinglere maruz kalıyor. Ama Türk vatandaşları olarak hepimizin tek kaynaktan ve aynı türden maruz kaldığımız bir mobbing çeşidi var. Yöneticilerimiz tarafından uygulanıyor. Yukarıda sözünü ettiğim yeni nesil kelime ile söylersek gaslighting: Avrupa bizi kıskanıyor, ekonomimiz uçuyor… Ne yapalım toplu intihar mı edelim, ülkeden mi kaçalım? En iyisi zihinsel yönlendirmeye boyun eğip mutlu mesut yaşayıp gidelim…

Mobbing mi dediniz! yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.