TÜRK OCAKLARININ ÖNCÜLÜĞÜNDE, 18 MART 2018 PAZAR GÜNÜ SAAT 14.00 – 17.00 ARASINDA,  TÜRKİYE’NİN VE TÜRK DÜNYASI’NIN KALBİ  ANKARA ‘DA, MİLLÎ KÜTÜPHANENİN KONFERANS SALONUNDA, DEĞERLİ  YAZAR; ŞAİR,GÖNÜL İNSANI NECDET EKİCİ’NİN YENİ ÇIKAN ÇOLPAN YILDIZI ÖYKÜ KİTABININ TANITIM TOPLANTISI YAPILDI.

ÇOLPAN YILDIZI yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

DESTANLARIN EFENDİSİ

NİYAZİ YILDIRIM GENÇOSMANOĞLU

D : 25 AĞUSTOS 1929- AĞIN/ELAZIĞ – Ö : 21 AĞUSTOS 1992 -İSTANBUL

METE HAN’IN OTAĞINDAN, ANADOLU ŞAFAĞINA

DADALOĞLU’NDAN, GENÇOSMANOĞLU’NA

Bugün yine bir otağda şölen var.

Yır söyleyen, el şaklatan, gülen var.

Dediler ki: “Otağa bir gelen var!”

Karşılayıp yol açtılar gelene,

Dedem Korkut, yom getirdi şölene.

(N. Y. Gençosmanoğlu; Kopuzdan Ezgiler’den)

Türk Milletinin yüksek seciyesini şiirlerinde, mısralarının yüreğine yıldırım gibi düşürerek, gönüllerimizi tutuşturan Destan Şairimiz Niyâzi Yıldırım GENÇOSMANOĞLU’nu, ölümünün 24′ncü senesine girmekte olduğumuz bu yılda, rahmetle anıyoruz. Bu kapsamda, Milli Düşünce Merkezi’nin tertiplediği anma faaliyeti çerçevesinde; 10 Mayıs 2016 Salı günü, saat 19.00’da,  Ankara’nın Hamamönü semtinde bulunan Kabakçı Konağında, merhum şairimiz, hayatı ve şiirleri üzerinden yâd edilecektir. Bütün sevenlerinin katılacağı bu toplantıya, konuşmacı olarak; çok kıymetli kültür, düşünce ve devlet adamı Sadi SOMUNCUOĞLU Beğ; Türk Dili Âlimi Prof.Dr. Ahmet Bican ERCİLASUN Hocamız; Şair-Yazar, gönül ve sanat büyüğümüz Mevlüt Uluğtekin YILMAZ Hocamız; Manas Yayınları kurucusu Şener BULUT Beğ ve merhum şairimizin oğlu Talât GENÇOSMANOĞLU Beğ katılacaktır.

Türk edebiyatının bir şaheseri olan destan şiirimizin serdarı olan bu ünlü ozanımız, 25 Ağustos 1929 tarihinde Elazığ-Ağın’da dünyaya gelir. İlk ve orta öğreniminin ardından, 1946 yılı sonunda Malatya/Akçadağ Köy Enstitüsünden mezun olur. Resmi görevini, çeşitli il ve ilçelerde öğretmen, eğitimci, müfettiş, yönetici, şube müdürü ve yayımcı olarak yerine getirir.1978 yılında İstanbul’da görevli bulunduğu sırada kendi isteği ile emekli olur. 63 yıllık ömrünü millî mefkûremizin yüksek değerleriyle donatan Destanların Efendisi,  Türk’ün zaferler ayı olan 21 Ağustos 1992 Cuma günü sabaha karşı vefat eder. Cenazesi bir gün sonra,  cumartesi günü ikindi vakti, Üsküdar Selimiye Camiinde kılınan cenâze namazını müteakip, bayrağa sarılı tabutu, aralarında Dilâver CEBECİ ve Mevlüt Uluğtekin YILMAZ’ın da bulunduğu dostlarının omuzları üstünde taşınarak, Karacaahmet Mezarlığında naaşı toprağa verilir. Rabbine kavuşan Destanların Efendisi, aşk ile bağlandığı Türk Milletine, ardında yüksek heyecan ve söyleyişler bırakarak, Malazgirt Zaferi’nden 921 yıl, Büyük Taarruz’dan da 70 yıl sonra,  aziz hatırasıyla birlikte Milletinin kalbinde sevgi dolu sonsuzluğa gömüldü…

Niyâzi Yıldırım GENÇOSMANOĞLU,  Mete Han’ın Otağından, Anadolu Şafağına yollanan  tuğların alemdarıydı. Şiirleriyle Altaylardan kopan bir çığ gibiydi… Bahtımızın yeşerdiği Ergenekon yurtluğundan akan bir pınar olup, mısraların ve hecelerin arasına sızıyordu. Tanrı Dağlarından esen bir yel; Orhun’dan, Selenga’dan, Seyhun’dan, Ceyhun’dan, Aras’tan, Dicle’den, Fırat’tan, Kızılırmak ve Sakarya’dan taşan bir seldi. Sinemizin sedefine dokunan bir eldi. Türkçemizi zirvelere çekti. Zigana’da, Binboğalar’da  elvan elvan açan çiçekti..Türkistan ve Anadolu  yaylalarının mor sümbülü, gönül bahçemizin gülü, yüreğimizin diliydi..  Câmilerimizin, minarelerimizin sedefkârı ve sadâsı oldu.

Gün geldi Oğuz Han’ın otağında diz vurup boyun kırdı. Gün oldu Bilge Kağan’ın yanında durdu. Kimi zaman derde düştü, Dedem Korkut’un divanında huzur buldu. Alpaslan’ın ordusunda Anadolu kapısına dayanıp, 50 bin tuğu tutan Oğuz’un içinde yer aldı. Balak Gâzi ile at koşturup kılıç çaldı. Kartalların ve Şahinlerin kanatlarında uzaklara süzülüp uçtu. Anladı ötelerin çağrısını, bildi yüreğinin ağrısını, Kızılelma’ya koştu. Bazen sazaklarda, bazen koyaklarda eyleşip derdiyle halleşti. Kopuzun nağmesinde, ozanın sesinde, mehterin gürlemesinde şevk oldu. Serhatlarda türkülere yoldaş, akıncılara koldaş, ariflere sırdaş, gariplere arkadaş oldu. Karacaoğlan ve Seyranî’de güzelleme; Dadaloğlu ve Köroğlu’nda Koçaklama;  Kerkük’te hoyrat, yaylalarda bozlak, toroslarda, ovalarda barak olup çınladı. Elazığ’da çayda çıra, Erzurum’da bar, Efelerle zeybek, Kırklar Ceminde semah, cenk meydanında silâh,   kutlu gecelerin ufkuna düşen sabah oldu.  Zaman akıp geçti ‘Hüma Kuşu’ Türk’ün semasından gider oldu; Ozan yüreği durur mu, vatanı için coştu, İstiklâl yoluna düştü;  Ankara’ya gider oldu, Atatürk’e asker oldu.. Şiirlerini vatan ve millet sevgisinin en samimi ifadeleriyle yoğurdu. Bugün bu büyük şairin güçlü ve coşkun şiirleri, Türk Milleti’nin en buhranlı günlerinde dahi, asil gençlerimizin zihninden ve sinesinden fışkırıp, o mübârek dillerinden, gök gürlemesini andıran sesleriyle birleşerek,  sarsılmaz inançlarının ilânını bizlere göstermektedir. İşte bu sesler, sisleri dağıtmaktadır… 

Gönlünü Türk Destanlarına kopuz yapmış büyük Türk Şairi Niyazi Yıldırım GENÇOSMANOĞLU, tarihten akıp gelen bir ırmak gibi şiirlerinde çağlamaktadır. Destanlar vadisinin çıkardığı, kendisinden önceki Türk ozanları gibi:

Aprın Çur Tiğin

Kül Tarkan

Sıgku Seli Tutung

Ki Ki

Paratyaya

Asığ Tutung

Çisuya Tutung

Kalım Keyşi

Çuçu

Niyâzi Yıldırım GENÇOSMANOĞLU, bu destan şairlerimizin devamıdır. Millî veznimizin, estetiğimizin ve sanatımızın billur pınarlarından beslenmiştir. Güzel Türkçemizin büyüleyici tesiri, kelimelerin seçimindeki özen, dizeler arasındaki ahenk, kafiyelerdeki zenginlik ve zerâfet, ince bir musiki ile bezenerek, şiirin okunuşuna ayrı bir tat katmaktadır.

Merhum Şairimizin kitap haline getirilmiş şiirleri: Bozkurtların Ruhu, Bozkurtların Destanı, Alperenler Destanı, Boğaç Han Destanı, Destanlar Burcu, Destanlarda Uyanmak, Gençosman Destanı, Kopuzdan Ezgiler, Kürşad İhtilâli Destanı, Malazgirt Destanı, Salur Kazan Destanı başlıklı kitaplarında yer almaktadır.

Ölümünden önce üzerinde çalıştığı, basılmamış, yarım kalan veya bulunamayan konu başlıkları ise şöyledir: Millî Mücadele Destanı (Bu eser, dosya halinde Kültür Bakanlığına teslim edilmiş, halen bulunamamıştır), Satuk Buğra Han Destanı (Akıbeti bilinmiyor), Medine Müdafii Fahrettin Paşa’yı ve Medine Müdafaasını konu alan “Medine Destanı” (Bu eserin de ön çalışma müsveddelerine ulaşılamamış). Bu hazırlıklarına ilâveten, ilk çalışmalarından olduğu bildirilen ve 1952 yılı içerisinde hazırlandığı belirtilen: “Türkiye’de Göçmenler ve Türklük Şuuru” başlıklı çalışması basılmamış ve dosyasına da ulaşılamamıştır. (Arif YILMAZ; N.Y.GENÇOSMANOĞLU, Hayatı ve Şiir Sanatı, Atatürk Kültür Merkezi Bşk. Yay. Ankara. 2000).

Niyâzi Yıldırım GENÇOSMANOĞLU’nun “Aylardan Ağustos, günlerden Cuma” mısraı ile başlayan Malazgirt Marşı’nın TRT’de okunması 30 AĞUSTOS 1997’de sansüre uğramış ve yayından kaldırılmıştır. Ancak, şiirin okuyucusu olan Nedret Selçuker tarafından açılan dava kazanılmıştır. (ZAMAN, 8.8.2001)

Merhum şairin MALAZGİRT MARŞI, 1971 Yılında, Malazgirt zaferinin 900. yıl dönümünde Selçuklu Tarih ve Medeniyeti Enstitüsü tarafından açılan yarışmada birinci seçilerek, ”Malazgirt Marşı” olarak kabul edilmiş ve Bahri Yüzlüer tarafından bestelenmiştir. (A.YILMAZ, a.g. e.)

Destan Şairimiz Niyazi Yıldırım GENÇOSMANOĞLU’nun adalet kavramını konu alan :

Ekmek, su, aş bulmak gecikebilir

Temele taş bulmak gecikebilir

Devlete baş bulmak gecikebilir,

Adalet gecikmez tez verilmeli.

Şiirinin dört mısrasının, Adalet Bakanlığının İl ve İlçelerde bulunan Adliye Binalarının girişine, çerçeve içinde asılması kararı verilmiştir. Ayrıca, merhumun birçok şiiri bestelenmiş ve çeşitli sanatçılar tarafından okunmuştur. Yine bazı şiirlerindeki mısralar, TV dizilerinde seslendirilmiştir.

Destanların Efendisi, şimdi cennette sevdikleriyle beraberken, bu dünyada kalan ırkdaşlarının kendi şiirlerini okurken duydukları heyecanın, yürek çırpınışlarını, şimşek bakışlarını, ter pırıltılarını, göğüs kabarışlarını, başlarının yükselişlerini hoşnutluk içinde izliyorlardır.

Büyük Destan Şairi Niyazi Yıldırım GENÇOSMANOĞLU’nun gürleyen mısraları, aziz vatanımızın semalarında ve sevdiklerinin dimağlarında hoş bir sadâ olarak kalacaktır.

Ruhu şâd olsun…

DESTANLARIN EFENDİSİ: GENÇOSMANOĞLU yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

BÜYÜK TAARRUZDAN 30 AĞUSTOS ZAFER BAYRAMINA…

And olsun, soluk soluğa süratle koşan,

Koşarken ayaklarından ateş çıkaran atlara,

Sabahın seherinde baskın yapanlara,

Orada tozu dumana katanlara,

Düşman topluluğunun tam ortasına dalanlara…  

ADİYAT (KÜHEYLANLAR) SURESİ, l00/1-5

Yüce Milletime şunu tavsiye ederim ki; bağrında yetiştirerek başının üstüne kadar çıkaracağı adamların kanındaki, vicdanındaki asıl cevheri çok iyi tahlil etme dikkatinden bir an bile vazgeçmesin!

Atatürk, Nutuk’tan

Deryaları kan, taşları bitmez kemik olsa,

Bir son nefesin aynı olup bitse nesîmi,

Ölmez bu vatan, farz-ı muhâl, ölse de hattâ,

Çekmez kürrenin sırtı o tabût-ı cesimî.

Mithat Cemal Kuntay

Mâzisi şan ve şerefle dolu Büyük Türk Milleti, düşmanı harîm-i ismet’inden kovmak üzere, Ulu Önder ATATÜRK’ün Başkomutanlığında, bir yıldır sessizce hazırladığı ordusunu, taarruza geçireceği şafağın bekleyişi içindeydi…

26 Ağustos 1922 Cumartesi gecesi tan yeri ağarırken, Şuhut cephe karargâhından Kocatepe’nin zirvesine çıkarak etrafı inceleyen bir çift çakmak parıltılı göz, doğu ufkundan, batı ufkuna doğru bütün sahayı tarassut altına almıştı. Bütün hilkat derin bir sükûtun içindeydi… Başını gökyüzüne kaldırdı… Dudakları ince bir niyazın samimi ve zarif kıpırdanışlarıyla hareketlendi…

Gök ve yer, biraz sonra şimşek gibi çakacak buyruğun velvelesine hazırlanıyordu… Çoban Yıldızı şavkını Sincanlı ovasına vuruyordu… Geceden Ahır Dağlarının ardına dolanan Mehmetçik, Ballıkaya mevkiinden sızarak, düşmanın gerisindeki hatlarda yerini almış, yapacağı hamlenin bekleyişi içine girmişti…

Düşman cephesi: Gemlik Körfezinden, Bilecik, Eskişehir ve Afyon’un doğusu ile Menderes Nehri’ni takiben Ege Denizi’ne doğru bir hat üzerinde yer almıştı.

Türk Taarruzu: Afyon’un güney batısından kuzeye doğru yön tutan l. Ordu ile yapılacağından, 2. Ordu Afyon’un kuzey ve doğusunda mevzi almıştı.

Kocatepe, Altay Dağları’nın miğfere benzeyen muhteşem görüntüsünün heybetini yansıtıyordu! Tınaz Tepe, Belen Tepe, Çiğil Tepe ve 1310 rakımlı Erkmen Tepe biraz sonra kopacak kıyametin dehşetine hazırlanıyordu!..

Başkomutan, yanındakilere saati sordu. “4.30” dediler. Gözlerindeki ışıltıyla derin bir nefes aldı… Düşmana kahredici vuruşunu yapmadan önce, seherin aydınlığa dönüşen sessizliğini gözlüyordu. Zirveden ovaya süzülecek bir şahin gibi, birkaç adım daha öne doğru yürüdü… Son bir kez savaş meydanına bakarak, Allah’tan zafer dileğiyle taarruz buyruğunu verdi.

Bir anda gök gürlemesini andıran topçu atışları, bütün vâdiyi, tepeleri sarstı! Yer yerinden oynuyordu! Düşman şaşkınlık ve korkuya kapılmıştı. Mehmetçik, cesaret ve kahramanlığının, hayranlık uyandıran şahlanışını gösteriyordu!.. Bir saat süren yoğun saldırı sonunda Tınaztepe’nin hücum mesafesine girildi… Düşmanın 4 -5 ay’da aşılamaz dediği tel örgü ve tahkimatlar, bir saat içinde Mehmetçik tarafından paramparça edilerek çiğnenip geçildi… Türk Askeri, ateşe uçan pervaneler gibi düşmanın üzerine atılıyordu!

Dersaadetin esir suları, mahcubiyetinin çırpınışlarını, mahzun ezanların sedasıyla birleştirerek, Ankara’ya, Afyon Ovasına, serin bir hicran ezgisinin titreyişleri olarak gönderiyordu…

Şair, samimi hisleri ile Rabbi’ne tazarru halindeydi:

Şu kopan fırtına Türk Ordusudur Yâ Rabbi!

Senin uğrunda ölen ordu budur Yâ Rabbi!

Tâ ki yükselsin ezanlarla müeyyed nâmın,

Gâlip et, çünkü bu son ordusudur İslâm’ın…

Yahya Kemal Beyatlı

Mehmetçik dalga dalga, coşkun bir sel gibi kükrerken, düşmanın gövdesine indirdiği öldürücü darbeler, ileri hatlara geçişin önünü hızla açıyordu. Türk Ordusu’nun her hamlesi, çelik ve kemik sesleriyle birleşip, düşmanın boğazında düğümlenen ölüm hırıltısında son buluyordu… Saat 9.00’da Belen Tepe, daha sonra Kalecik Sivrisi ele geçirildi. Hemen ardından, Büyük Kalecik Tepeden Çiğil Tepe’ye kadar 15 kilometrelik bir hat, 1. Ordu Birlikleri tarafından alındı. 5. Süvari Kolordusu da Ahır Dağlarından aşıp, düşmanın yan ve gerilerine sarkarak, ulaştırma ve kaçış yollarını kesti… Düşman tamamen çembere alınmıştı. Katillerin bozgun hali bütün açıklığıyla görülüyordu. İslâm Âlemi’nin, Allah’ın Askerleri olarak övdükleri Türk Ordusu’nun şahlanışındaki ihtişâmın coşkusu ile sanki gök kapıları açılmış; Bedir, Uhud, Talas, Malazgirt, Kosova, Varna, Mohaç, Plevne, Çanakkale ve Sakarya ervâhı, Türk’ün bu nâmus gününde tâdât olmuşlardı!

Türk’ün ebedî Vatanı Anadolu’nun ortasında bir yayla güzeli olarak duran ANKARA, bağrında sakladığı Hüseyin Gâzî, Gül Baba, Âhî Şerafettin, Karacabey, Hallaç Mahmud, Hacı Bayram-ı Velî, Memlük Sultan, Cenâb-ı Ahmet, Tezveren Sultan, Tâceddin Velî gibi pek çok gönül ve devlet yücelerinin mânevî ikliminde, bu kutsal savaşın kahramanlarına bir Ötüken, bir Ergenekon yurdu olmuştu… Türk’ün temiz seciyesini soylu benliğinde taşıyan, Türk’ün şahlanacağına çok önceden inanmış bulunan Şair, bu kutsal şehirden, Şanlı Türk Milletinin saf sinesine sesleniyordu:

“Doğacaktır sana vâdettiği günler Hakk’ın…

Kim bilir, belki yarın, belki yarından da yakın”

“Kim bu cennet vatanın uğruna olmaz ki fedâ?

Şühedâ fışkıracak toprağı sıksan, şühedâ! “

“Ebediyyen sana yok, ırkıma yok izmihlâl:

Hakkıdır, hür yaşamış, bayrağımın hürriyet;

Hakkıdır, Hakk’a tapan, milletimin istiklâl.”

Mehmet Akif Ersoy

27 Ağustos Pazar sabahı Türk Ordusu bütün cephelerde yeniden hücuma başladı. Erkmen Tepe, Kurtkaya alındı. Şanlı Ordumuz Afyon’a girdi. Şuhut Karargâhı ve Batı Cephesi Karargâhı Afyon’a taşındı.

28 Ağustos Pazartesi günü Türk taarruzu bütün şiddetiyle devam etti. 5. Düşman Tümeni çembere alındı. Afyon’dan akan sel, bir ateş çemberi halinde düşmanı yakıyordu…

Kahraman Türk Ordusu bir tufan gibi düşmanın üstüne çökmüştü! Mehmetçik Zafere doğru koşuyordu!.. Kılıçların, süngülerin gümüş renkli kıvılcımları, ateş ve barutun gürlemesiyle birleşip, savaş meydanının zeminine çarpıyordu. Dağlar, tepeler, vâdiler, şimşek çakışlı, yıldırım atışlı bir çalkantıyla sarsılıyordu… Kan ve kemik; ten ve çelik; ter ve köpük; toz ve duman birbirine karışmış, vahşilerin ölüm çığlıklarıyla çevreye dağılıyordu!.. Türk’ün tekbir sesleri, soylu savaşının cezbedici güzelliğini, yüce nazarların mâverâsına aksettiriyordu…

Şair, zaferin gönlüne ilham veren muştusunu, yaralı dağların yankı yapan sinesine gönderiyordu:

Ey bu yolda sıralanan gâzi tepeler,

Siz de koşup gelirdiniz bilseniz eğer,

Bilseniz ki, Dumlupınar önünde yarın

Âyinî var hürriyete tapınanların!..

Kemâlettin Kamu

29 Ağustos Salı gecesi düşmanın çarpışmaya zorlanarak tamamen imha edilmesine karar verildi. Düşman darmadağın edilerek, Dumlupınar’ın kuzeyine, Aslıhanlar bölgesine sürüldü. Kütahya istikametine gidişi durduruldu. Tek kaçış istikâmeti olan Murat Dağı’nın kuzeyindeki Kızıltaş Deresi’ne yığıldı. Murat Dağı, bu katil ve canavar düşman sürüsünden Türk’ün zaferiyle muradına erecek, Kızıltaş Deresi ise düşmana kızıl ölümü tattıracaktı!…

30 Ağustos Çarşamba günü bizzat Atatürk’ün Zafer Tepe’den idare ettiği harekât ile düşman yok edildi!

31 Ağustos Perşembe günü savaşa girmeyerek dağılan kılıç artıkları, 3 grup halinde İzmir istikâmetine doğru kaçıyordu. Bu durum karşısında Atatürk, Fevzi ve İsmet Paşalar ile buluşarak, Çal Köy’de yıkık bir evin avlusu içinde, Mehmetçiğin önünden kaçan katil ve câniler sürüsünü İzmir’e doğru takibine ve imhâsına karar verdiler. Atatürk, bu toplantı sonrasında Türk Ordusuna o meşhur tarihi emrini verdi:

Ordular, ilk hedefiniz Akdenizdir. İleri!

1 Eylül Cuma günü başlayan takip, 2 Eylül Cumartesi günü Uşak’ta caniler güruhunun başı Trikopis ile yanında bulunan uşakları ve 6.000 kişilik çapulcu sürüsünün esir alınmasıyla sonuçlanır. Trikopis, başkumandanlığa tayinini ATATÜRK’ün huzuruna çıkartılınca öğrenir.

Türk Ordusu Akdenize, Marmara’ya doğru akıyordu. Mehmetçik; bir boran, bir tufan, bir sel olmuş, düşmanın kaçan artıklarını önüne katarak çiğneyip geçiyordu…

4 Eylül’de Alaşehir, Buldan, Kula, Söğüt.

5 Eylül’de Bilecik, Bozüyük, Simav, Demirci, Ödemiş, Salihli.

6 Eylül’de Akhisar, Balıkesir.

7 Eylül’de Aydın.

8 Eylül’de Kemalpaşa (Nif) ve Manisa düşmandan temizlenir. İstiklâl Savaşının Başkomutanı Atatürk, geceyi Kemalpaşa’da geçirir.

9 Eylül’de Şanlı Türk Ordusu güzel İzmir’e girer. Düşman denize dökülmüştür.

15 günde 450 kilometreyi bulan bir mesafe geçilmiştir. Düşmanın kaçarken ateşe verdiği İzmir’e, 9 Eylül 1922 sabahı sevgi ve alkış tufanı içinde giren şanlı ordumuzun zaferini bütün dünya şaşkınlık ve hayranlık içinde izliyordu. Sabuncubeli’nden geçen 2. Süvari Tümeni, Mersinli yolu ile İzmir’e ilerlerken, solundan 1. Tümen de Kadifekale’ye doğru yürüyordu. Bu Tümenin 2. Alayı, Tuzluoğlu Fabrikasından geçerek Kordonboyu’na ulaştı. Yüzbaşı Şeref Bey Hükûmet Konağı’na, 5. Süvari Tümeni’nin öncüsü Yüzbaşı Zeki Bey Kumandanlık Dairesi’ne, 4. Alay Komutanı Reşat Bey’de Kadifekale’ye Türk Bayrağını çekiyordu.

Başkomutan Atatürk, İzmir’in kurtuluşunu Belkahve’den seyrediyordu. Kocatepe’de şimşek gibi parıldayan o mavi gözler; muzaffer orduyu, İzmir’in ufuklarını, Adalar Denizi’ni, tâ öteleri süzüyordu… Ulu Önder, 10 Eylül’de Hükûmet Konağı’ndan Türk İzmir’in yiğit ve yaralı halkını selamlıyordu. Mensubu olmakla iftihar ettiği Türk Milleti’nin bu coşkulu halkının yüksek tezahüratına, elini kalpağının yanına kaldırarak askerce selâm veriyordu! İstiklâl Savaşı, mazlum milletlere ilhâm kaynağı olmuştu…

Türk Kılıcı, zalimlerin kirli emellerini ebediyyen yok etmişti. Dört bir yanı gül goncası olan aziz Türk Vatanı, ayrık otlarının istilâsından temizlenmişti. Dağlar, ovalar, tarlalar, bahçeler, çayırlar… yeniden süsleniyor, güller ve gelincik çiçekleri boyun büküp, vurulup düşen Mehmetçiğin göğsünün üstünde, yanağının altında ve avuçlarında, şehitlik nişanı olarak, al kanıyla buluşuyordu… Gül; sevginin, huzurun, sadeliğin, özleyişin sırlarını taşırdı… O sır Türklere, zalimler karşısında elinde tuttuğu “Kılıç” ile açılmıştı… Kılıç ve Gül, Ay ve Yıldız, Toprak ve İnsan arasında meydana gelen ilişki, taşıdığı yüksek anlamların değer kazanmasıyla gelişiyordu…

Şair’in, Bayrak ve Vatan kavramlarını, kelimelerin yüreğine indirerek mısralarında yücelttiği gibi:

Bayrakları bayrak yapan üstündeki kandır;

Toprak, eğer uğrunda ölen varsa vatandır!

Mithat Cemal Kuntay

Atatürk, Büyük Türk Utkusu’nun müjde ve mutluluğunu soylu Türk Milleti ile paylaşıyordu. İzmir’den bütün yurda ve dünyaya şu kutlama duyurusunu gönderiyordu:

Büyük ve Necip Türk Milleti!

Anadolu’nun kurtuluş zaferini tebrik ederken, Sana İzmir’den, Bursa’dan, Akdeniz ufuklarından Ordularının selâmını da takdim ediyorum.

12 Eylül 1922

Bütün Türk Dünyası, İslâm Âlemi, diğer esir ve mazlum milletler, bu büyük zaferin sevinciyle kutlamalar yapıyordu. 20. asrın bu ilk çeyreğinde, Avrupanın ve Dünyanın bütün sömürgeci devletlerinin oyunları bozulmuş, Türk Milleti’nin bağrından çıkan Kahraman Ordusu, düşmanı mağlup ederek, yeryüzünde tekrar, yeniden büyük bir saygınlık kazanmıştı.

Atatürk, Türkiye Büyük Millet Meclisi kürsüsünden bu büyük zaferi şöyle anlatıyordu:

Her safhasıyla düşünülmüş, hazırlanmış, yönetilmiş ve zaferle sonuçlandırılmış olan bu harekât, Türk Ordusu’nun, Türk subay ve komuta heyetinin yüksek kudret ve kahramanlığını tarihte bir daha belirleyen çok büyük bir eserdir.

Bu eser, Türk Milleti’nin hürriyet ve bağımsızlık düşüncesinin ölümsüz bir âbidesidir. Bu eseri meydana getiren bir milletin evlâdı, bir ordunun başkumandanı olduğumdan sonsuza kadar mesut ve bahtiyarım.

Bugün ulaştığımız sonuç, yüzyıllardan beri çekilen millî felâketlerin meydana getirdiği uyanıklığın eseri ve bu aziz vatanın her köşesini sulayan kanların bedelidir. Bu sonucu Türk Gençliğine emânet ediyorum. (Nutuk)

Büyük Zaferin 92. Yıldönümü Büyük Türk Milleti’ne ve O’nun Şanlı Ordusu’na Kutlu olsun!

Bize Bağımsız Türkiye’yi armağan eden Ulu Önder Atatürk’e, silah arkadaşlarına, şehit ve gazilerimize Allah rahmet eylesin! Ruhları Şâd Olsun!…

KILIÇ VE GÜL yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

TÜRK’ÜN ŞAHLANDIĞI GÜN

19 MAYIS 1919

ATATÜRK’ÜN SAMSUN’A ÇIKIŞININ 95.YILDÖNÜMÜ

Ey Türk, Oğuz Beyleri, Milleti işitin!

Üstte Gök çökmedikçe, altta yer delinmedikçe

Ey Türk Milleti, İlini, Töreni kim yıkıp bozabilir?

BİLGE KAĞAN

                                                                                                      ORHUN-Bengütaş (M.S.732)

Bütün bu şerâitten (şartlardan) daha elîm ve daha vahîm olmak üzere,

Memleketin dâhilinde iktidara sahip olanlar gaflet ve dalâlet ve hatta

Hıyanet içinde bulunabilirler. Hatta bu iktidar sahipleri şahsi menfaatlerini,

Müstevlîlerin (istilâcıların) siyasi emelleriyle tevhid edebilirler (birleştirebilirler).

Millet, fakr u zaruret içinde harap ve bîtap düşmüş olabilir.

Ey Türk istikbâlinin evlâdı!

İşte; bu ahval ve şerâit içinde dahi vazifen; Türk istiklâl ve cumhuriyetini

Kurtarmaktır! Muhtaç olduğun kudret damarlarındaki asil kanda mevcuttur!..

 ATATÜRK

 (Nutuk’tan)

 ANKARA-15/22 Ekim 1927

Şanlı atalarımızın kurucu önderlerinden Bilge Kağan ve Atatürk’ün, aziz vatanımızı parçalamak isteyen dışarıdaki ve içerideki Türk düşmanlarına karşı, mukaddes Türk Milleti’nin yüksek ruhuna hitap eden yukarıya aldığımız sözleri, millî hâfızamızın cevherine ulvî bir sır olarak işlenmiştir. Son Türk Hakanı Atatürk, insanlığın ve İslâm’ın yüce değerlerini fıtratında muhafaza eden Türk Milletini, istilacıların emellerinden kurtarmak üzere, 95 yıl önce bugün 19 Mayıs 1919 tarihinde Samsun’a çıktı.

Kutlu yürüyüşünü “Milli Sır” olarak vicdanında taşıyan Büyük Önder, insanlık tarihinin akışını değiştiren ve mazlum milletlerin kurtuluşuna ışık tutan yolculuğuna çıkarken, “vatanın bağrına hançerini dayayan” düşmanın kibrine ve hainlerin içine düştüğü zilletin görüntüsüne öfkeli nazarla sessizce bakıyordu…

15 Mayıs 1919 tarihinde sarayla yaptığı son görüşmeden sonra kendisi için hazırlanan ve O’nu Samsun’a götürecek olan Bandırma Vapuru’nun kaptanı İsmail Hakkı Bey‘i makamına çağırtarak yolculuk hakkında bilgi almış ve ertesi gün (16 Mayıs 1919) öğle üzeri hareket edeceklerini bildirmiştir. Yolculuk günü vapur, Sirkeci Garı açıklarında İngilizler tarafından aramaya ve kontrole tabi tutulmuş ve Atatürk, Beşiktaş İskelesi’nden deniz motoru ile Kız Kulesi açıklarında vapura binmiştir. Vapur hareket etmeden önce Rauf Bey, Atatürk’e “yola çıkmamasını, işgal kuvvetlerine mensup bir torpido tarafından takip edileceğini ve vapurun batırılacağını” haber aldığını belirtmiş fakat O, yolculuğun plânlandığı gibi süreceğini söylemiştir.

Vapur, Atatürk ve 18 kişilik Karargâh Heyeti ile beraber 16 Mayıs 1919 tarihinde öğle üzeri İstanbul’dan Samsun’a doğru yola çıkmıştır. Rauf Bey’in belirttiği İngiliz gemisi, Bandırma Vapuru’nu izlemeye başlamış ancak Karadeniz’e açıldıktan sonra fırtınalı havada izlerini kaybetmiştir. Atatürk, İsmail Hakkı Bey’e karaya yakın bir rota izlemesini ve düşman saldırısı halinde gemiyi en yakın sahile oturtmasını emretmiştir. Sert havada, dalgalı bir denizde yol alan gemi 17 Mayıs günü gece saat 23.00 civarında İnebolu Limanı’na girmiş, 18 Mayıs 1919 tarihinde öğle üzeri 12.00’de de Sinop Limanı’na yanaşmıştır. Üsteğmen Hikmet Bey sandal ile kıyıya çıkmış ve yolda olduklarını Samsun Tümen Komutanlığı’na telgraf ile bildirmiştir. Bandırma Vapuru, bu telgraftan bir gün sonra kutlu yolcuları ile 19 Mayıs 1919 sabahı Samsun’a ulaştı. Atatürk, sabah saat sekiz civarında merkez iskelesinden karaya çıktı. Bu çıkışla birlikte Türklerin 3 yıl 3 ay 25 gün sürecek ve zaferle sonuçlanacak İstiklâl Mücadelesi başlıyordu… Anadolu, Atatürk’ü bağrına basmıştı… Kutlu Başbuğ, silah arkadaşlarıyla birlikte, bir daha ayrılmamak üzere, mensubu olmakla iftihar ettiği Türk Milletinin sinesine dönmüştü…

Atatürk ile Samsun’a çıkan Karargâh Heyeti:

1. Kur. Alb. Refet Bey (General BELE) — 3. Kolordu Komutanı
2. Kur. Alb. Manastırlı Kazım Bey (General DİRİK) — Müfettişlik Kurmay Başkanı
3. Dr. Alb. İbrahim Tali Bey (ÖNGÖREN) — Müfettişlik Sağlık Başkanı
4. Kur. Yb. Mehmet Arif Bey (AYICI) — Kurmay Başkanı Yardımcısı
5. Kur. Bnb. Hüsrev Bey (GEREDE) — Kh. Erkanı Harbiyesi İstih. ve Siyaset Şb. Md.  
6. Top. Bnb. Kemal Bey (DOĞAN) — Müfettişlik Topçu Komutanı
7. Dr. Bnb. Refik Bey (SAYDAM) — Sağlık Başkan Yardımcısı
8. Piyade Yüzbaşı Cevat Abbas Bey (GÜRER) — Müfettişlik Başyaveri
9. Kd. Yüzbaşı Mümtaz (TÜNAY) – Kurmay Mülhakı
10. Yüzbaşı Sıdıkoğlu İsmail Hakkı Bey – (EDE) Kurmay Mülhakı
11. Yüzbaşı Ali Şevket Bey (ÖNDERSEV) — Müfettişlik Emir Subayı
12. Yüzbaşı Mustafa Vasfi Bey (SÜSOY) — Karargâh Komutanı
13. Üsteğmen Hay’ti Bey ( Hayati ) — Kur. Bşk. Emir Sub. ve Müfettişlik Kalem Amiri
14. Üsteğmen Arif Hikmet Bey (GERÇEKÇİ) — Kur. Mülhakı sonra Refet Bey’in yaveri
15. Üsteğmen Abdullah Bey (KUNT) — İaşe Subayı
16. Teğmen Muzaffer Bey (KILIÇ) — Müfettişlik ikinci Yaveri
17. Birinci Sınıf Kâtip Faik Bey (AYBARS) — Şifre Kâtibi
18. Dördüncü Sınıf Kâtip Memduh (ATASEV) Şifre Kâtibi Yardımcısı

Allah, Türkiye’mizi bizlere ebedi vatan yapan Atatürk’ten, şehitlerimizden, gâzilerimizden, ulu atalarımızdan razı olsun. Nur içinde yatsınlar…  

TÜRK’ÜN ŞAHLANDIĞI GÜN 19 MAYIS 1919 yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

İstiklâl Marşı’nın Kabulünün 93.Yıldönümü

12 MART 1921 – 12 MART 2014

İstiklâl Marşı, Büyük Türk Milleti’nin ve O’nun bağrından çıkan şanlı ordusunun, aziz Türk vatanını istilâ etmek cüretinde bulunan, Avrupalı barbar ve haçlı sürülerine karşı kazandıkları İstiklâl savaşının destanıdır.

Türk Milleti, mukaddes Türk vatanına saldıran, insan maskesi takmış yamyam kılıklı, vahşi Avrupalı müstevlilerin, kanlı lokmalarını çiğnemeye fırsat vermeden; azgın düşmanın önce dişlerini kırmış, sonra onu pençeleriyle boğarak, temiz vatan toprağımızı kirletmesine fırsat vermeden denize dökmüştür!…

Tarih boyunca Türkler, insanlığın ilk ayak izlerinin yeryüzünde var olduğu andan itibaren, çok geniş bir coğrafyaya yayılarak, varlığını ve üstünlüğünü göstermiştir. Yüce gönüllü, çelik iradeli, erdemli, şimşek bakışlı, tunç sineli, yıldırım akisli, gül yüzlü Türkler, arslanlar yurdu olan Anadolu’ya girmek isteyen insan suretindeki sırtlanları, çakalları ve onların yerli işbirlikçisi hain tilkileri, cihânın dört bir yanından duyulan kükreyişleriyle, ebediyyen harîm-i ismet’inden kovmuştur.

Bu utku ile gökyüzü, gecenin sevdalı kollarında ay ve yıldızların ışıltısıyla bezenerek; puhu kuşunun, guguk kuşunun, cırcır böceklerinin, çekirgelerin, ateş böceklerinin ses ve ışık cilveleriyle buluşup, lâhûtî bir manzaraya dönüşüyordu.

Tan yeri ağarıp şafak sökerken, bâd-ı sabâ, uzun zamandır sükût etmiş bülbüllerin çılgın ötüşlerindeki coşkulu nağmelerini bütün muhite duyuruyor, zaferin muştusu, seher vaktinin titreşen bûsesiyle birleşiyordu…

Türk’e hiç tasmalık etmemiş olan altın lâle, “ezelden beri hür yaşayan” necip Türk Milleti’nin bağrından çıkan Kahraman Ordusu’nun keskin vuruşları altında paramparça oluyordu! Kaldı ki; şehitlik, Türk Göğünde, Türk Güneşi altında zaferle biten vuslatın, ay ve yıldızın örtüsüyle süslenen, Allah’ın yüce ruhlara bahşettiği bir lütuftur…

İstiklâl Marşı, vecde gelmiş milli bir vicdanın, gönül fezasından patlayarak yeryüzünü sarsan, muhteşem bir gök gürlemesidir!…

Bayrakla konuşan bir savaşçının; samimi, hüzünlü, umutlu ve bir o kadar da heybetli duruşunun duygu yüklü, çağlayan bir terennümüdür.

Türklerin yirminci yüzyıldaki bu ölüm-kalım savaşında, bütün bir Anadolu’yu Ergenekon hâline getirerek, diriliş ve kükreyiş meydanına çıkışının destanıdır…

Mübârek vatan toprağının her köşesinde; yakınlarda… uzaklarda… serhatlarda… büyüyen, parıldayan ve kendine çağıran Kızılelma’ya, inançla ve azimle kavuşmasının coşkusudur…

İstiklâl Marşı; vatanına ve milletine sevdalı, istiklâle âşık bir Türk Şairi’nin, doğacak hürriyet güneşinin aydınlığında güzel günleri müjdeleyen şafakların habercisidir.

Doğacaktır sana vâ’d ettiği günler Hakk’ın…

Şair’in; tanık olduğu ve içinde yer aldığı Millî Mücâdele sırasındaki olayları, duygu yüklü mısralarında gönül yakıcı ifadelerle dile getirdiği, Türk Milleti’nin imân gücünü, vatan sevgisini, kahramanlığını ve fedâkarlığını, en yüksek hislerle zirveye çıkarttığı görülmektedir.

İstiklâl Marşı, şairin, yüreğinden göğsüne, oradan da dudaklarına düşen sözlerin mısralara bürünerek, gök kubbeye ulaşan yanık ezgileridir. O nağmeler ki, gurbet gibi, hicran gibi çöken gecelerden, sıla gibi kendine çeken şafaklarda, Türk’ün şahlanarak cihanı velveleye verdiği şanlı savaşının, hem ön sözünün, hem son sözünün yazıldığı destanlaşan bir şâheseridir.

***

İstiklâl Marşı’nın yazılması düşüncesi, 1920 yılının son aylarına doğru, yeni kurulmakta olan Türk Ordusu’nun isteği üzerine, İsmet Paşa’nın teklifiyle Türkiye Büyük Millet Meclisi’ne sunulur.

Bu amaç için Meclis tarafından bir komisyon kurulur. Marşın güftesi ve bestesi için 500’er lira ödül konulur. Katılacak yarışmacılar için belli bir süre tanınır. 724 şiir gönderilir. Mehmet Âkif para ödülü olduğu için yarışmaya katılmaz. Gönderilen şiirler arasından elemeyi geçen 6‘sı Meclis tarafından bastırılarak Milletvekillerine dağıtılır. Maarif Vekili Hamdullah Suphi Bey, mevcut şiirleri etkisiz bulur, yeterli görmez. Mehmet Âkif’in marşı yazmasını ister. Bir mektupla kendisinden resmen talepte bulunur. Hasan Basri Çantay’da araya girerek, Âkif’in asil endişesi giderilir. Paranın milli bir yardım kuruluşuna bağış olarak verilebileceği bildirilir. Marşı yazmayı kabul eder. Âkif, şiiri tamamlayarak 17 Şubat 1921 tarihinde komisyona teslim eder.

1 Mart 1921 tarihindeki ikinci oturumda Meclis Başkanı Mustafa Kemal Paşa, Hamdullah Suphi Bey’e söz verir. Komisyonda bulunan 6 şiir elenerek, birinci seçilen Âkif’in gönderdiği şiir, Hamdullah Suphi Bey tarafından kürsüden okunur ve beğenilir.

Meclisin 12 Mart 1921 tarihinde yapılan toplantısında Hamdullah Suphi Bey, Âkif’in şiirini kürsüden okur ve şiir coşku ile karşılanır. Teklif üzerine iki defa daha okunarak ayakta dinlenir ve alkışlanır. Şiir; 12 Mart 1921 tarihinde Türk İstiklâl Marşı olarak Meclis tarafından kabul edilir.

1924 yılında açılan İstiklal Marşı beste yarışmasına 24 besteci katılır. Ali Rıfat ÇAĞATAY (1869-1935)’ın acemaşiran makamındaki bestesi kabul edilir.1924’ten 1930’a kadar bu beste ile İstiklâl Marşı okunur. 1930 yılında Cumhurbaşkanlığı Senfoni Orkestrası şefi (Santuri Hilmi Bey’in torunu) Osman Zeki ÜNGÖR (1880-1958)’ün 1922 yılında hazırladığı beste yürürlüğe konulur. Orkestra düzenlemesi/armonisi Türk vatandaşı olan Edgar Manas (1875-1964), Bando düzenlemesi Servet oğlu, Hüseyin İhsan (Servet) KÜNÇER (Hocası Mehmet Veli KANIK (1885-1953) “Şair Orhan Veli KANIK’IN babası) tarafından yapılır.

2007 Yılında çıkarılan 5649 Sayılı Kanunla 12 Mart tarihi “İstiklâl Marşı ve Mehmet Âkif ERSOY’u Anma Günü” olarak ilân edilmiştir.

DÜŞMAN ATEŞ OLSA, TÜRKLER TUFAN OLUR… yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

( HİCRİ. 12 REBÎU’L EVVEL 1435 )

(M. 20 NİSAN 571 – PAZARTESİ )

                                            BİR GECE

On dört asır evvel, yine bir böyle geceydi,

Kumdan, ayın on dördü, bir öksüz çıkıverdi!

…

Dünyâ neye sâhibse, O’nun vergisidir hep;

Medyun ona cem’iyyeti, medyun O’na ferdi.

Medyundur O mâsûma bütün bir beşeriyet…

Yârab, bizi mahşerde bu ikrar ile haşret.  

Mehmet Âkif ERSOY

Yüce Allah’ın, âlemlere rahmet olarak gönderdiği sevgili peygamberimizin doğum gecesi olan Mevlid Kandili, Türk Milletine ve İslâm âlemine kutlu olsun. Bu mübârek gecenin bütün insanlığa barış ve huzur getirmesini dileriz…

Fahr-i Kâinat Efendimiz yeryüzünü şereflendirirken, âlemler O’na yapılmış bir beste olmanın zerâfetine bürünmüştü. Kehkeşanlar, gökyüzünde bir ışık seli hâlinde, bu muhteşem geceye coşkusunu katıyordu…

Kevkebeler fezâda bir çerağ gibi fışkırıyor; Ülker yıldızı kandillerini yakarak, gerdanlık şeklinde sunuyor, beşeriyyet, ilm-i ledûn Sultanı’nı karşılamaya hazırlanıyordu.

Yer ve gök, giz perdelerini kaldırmış, mânâ boyutlarından, yücelerden, mâverâdan, oluk oluk güzellikler dağıtıyor, gökyüzünde ay, hilkâtin bu şetâretli nağmelerine bûseler gönderiyordu…

Tan yeri, kutlu doğumun şafağına hazırlanıyordu…

Âmine’nin kucağında iki cihan güneşi doğuyordu…

Seher yeli, coşkun nağmelerini muhitin her yanına perde perde dağıtıyordu…

Bülbüller şevk içinde, sevdânın ezgilerini, ötüşlerindeki ahenk ve kanatlarındaki çırpınışla her yana yansıtıyor, bütün âlem şâd oluyordu…

Çöl lâleleri, çarkıfelekler, safran çiçekleri, kır zambakları, mor gözlü çakırdikenlerinin sevinçli parıltısıyla buluşup, yeryüzünde açan goncaların terkibine katılıyordu…

Kâbe duvarındaki şiirler sarsıldı.

Yedi Askı’nın harfleri, heceleri, mısraları utancından  eriyip kayboldu..

Lebid’in dizinin bağı çözüldü, yere çöktü!

Şairler, Mekke meydanında titreyen sesleriyle, alevden bir soluk oldu…

Kalem sustu, levhalar söküldü!…

Putlar yıkıldı, borazanlar, çanlar sustu, şirk’in ateşi söndü!..

O, alemlere rahmet (Enbiya/107), Bir şahit, bir müjdeci, bir uyarıcı, bir davetçi ve nur saçan bir kandil “Sirâcen müniyra” (Ahzap/45,46),  Yakın akrabalarından başlayarak uyarıcı (Şura/214), Rabbin’den indirileni tebliğ edici (Maide/67), İnsanlar için Güzel örnek “Nüsveyi hasene” (Ahzap/21) .

Yaratılmışların gözdesi, güzeller güzeli Peygamberimiz, yanına çekinerek yaklaşan bir adama: “Arkadaş titreme! Ben kral değilim. Kureyş’ten kuru ekmek yiyen bir kadının oğluyum.” Diyerek, insanlık için yüce bir tevâzu örneği olduğunu göstermiştir.

İslâm Dini ile süslenmiş Türklük edebi, Urfalı Yusuf Nâbî’nin terennümünde, imbikten süzülmüş gibidir. Bu kutlu Türk şairi, Fahr-i Kâinatın ravzâ-i şerifi’ne yaklaşınca, bütün samimiyet ve sadeliği ile meydana gelen ihtirâmı, inci gibi dudaklarından dökülür:

Sakın terk-i edebden kuy-i Mahbûbu Hüdâ’dır bu,

Nazargâh-ı İlâhî’dir, makâm-ı Mustafâ’dır bu .

Türkler, başlarında börkü, soylu ve uzun yeleli atlarıyla Şanlı Peygamberimizin tebliğ ettiği İslâm Dini’ni, dünyanın dört bir yanına yayarak, cihanşümul        bir din hâline gelmesini sağlamıştır.

Allah, Türklere bu mübârek Türkiye’mizi vatan yapan atalarımızdan razı olsun, cümlesinin ruhları şâd olsun…

GÖNÜLLER SULTANI SEVGİLİ PEYGAMBER EFENDİMİZİN DOĞUMU yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Atatürk, Birinci Dünya Savaşı sonunda Türkiye’yi paylaşmak isteyen barbar Avrupalı haçlı sürüsünü, aziz Türk vatanından kovmak üzere 94 yıl önce bugün, 27 Aralık 1919 Cumartesi günü öğleden sonra saat 15.10’da, Ankara’nın güney yönünde bulunan  Dikmen tepesinin Keklik Pınarı mevkiine gelmişti. Düşmanı boğmak üzere yaktığı istiklâl ateşi, Türk Milleti’nin alevden soluklarıyla büyüyerek bir volkana dönüşmüştü

Vahşilerin kirli emellerini imhâ etmek üzere  Samsun’dan başlayan kutlu yürüyüş, Amasya’da “Türkün istiklâlini yine Türkün azim ve kararı kurtaracaktır” ilânı ile bütün cihâna duyuruluyordu… Erzurum ve Sivas Kongreleri, istiklâl ateşini vatan sathına dalga dalga yayıyordu…  Karar merkezinin yeri Ankara olarak belirlenmişti. Şehir umutlu bir bekleyiş içine girmiş, günler önce Sivas’tan yola çıkan Heyet’in Ankara’ya yaklaşmakta olduğu haber verilmişti. Ankara semaları bir gece önce, yıldızlardan yansıyan ışık desenleriyle bezenmişti… Türk Milletinin Ülker yıldızı gökyüzünde parıldamış, zulmet yarılarak, nura doğru bir beşâret/müjde velvelesi bütün muhiti sarmaya başlamıştı.

Ali Fuat Paşa komutasındaki 20. Kolordu önce şehre yerleşerek, gerekli hazırlıkları aylar öncesinden tamamlamıştı. Kolordu Komutanının Karargâh binası ve makam odası da, Romalılara ait hamamın harabelerinin karşısına düşen, Sultan Alaattin Keykûbat’ın Ankara Emîri, Selçukludevlet adamı, Bayındır boyundan Kızıl Beğ’in adıyla anılan yapının bulunduğu yere taşınmıştı. Ankara, bu kutlu gecenin sabahında bir vuslata otağ olmaya hazırlanıyordu…

Tarihte birçok keder ve kıvanca ev sahipliği yapmış olan güngörmüş bu Âhi şehri, ismini, Türklerin ulvî bir mefkûre uğrunda insiyakî olarak ayrıldıkları anavatanı Asya’da, BaykalGölünden doğarak kuzeye doğru akan Angaraırmağından alıyordu. Anadolu’yu ebedî vatan yapan atalarımız, Ulûğ Türkistan’da yaşadıkları yerlerin, ırmakların, oymak ve boylarının isimlerini, yeni vatanlarındaki çevreye de ad olarak vermişlerdi.

Ankara Ergenekon…

Şimdi bu bahtiyar şehrin minarelerinden, Namazgâh’tan, Dikmensırtlarından, çevre tepelerden, zirvelerden… Ezan ve salâ sesleri, dualarla birleşip arşa yükseliyordu… Ankara Kalesi’ne sancakçekilmiş, bayraklar, tuğlar göğe kaldırılmış, iman dolu sineler heyecan içinde aziz misafirlerini karşılamaya hazırlanıyordu… Keklik Pınarı’nda bülbüller ötüşmeye, keklikler şakımaya, kurnalardan akan sular ezgi dolu şakırtılarıyla billur renkli yalaklara dökülmeye başlamıştı… Aralık ayınınbu 27.günü; Kepekli Boğazı, Ahlatlıbel, DikmenTepeleri, Çankayayamaçları, AyrancıBağları… Seğmen Alayı’nın gümbürtüsüyle yankılanıyordu… Ankara galeyâna gelmiş, âdeta yeni bir Ergenekon’da toplanmaya ve günü gelince de çıkışa hazırlanıyordu!..

Devlet kuran bir Türk teşkilâtı: Âhilik

Türk Milletinin ve devletinin, en buhranlı dönemlerinde Liderinetrafında yer alan Âhiler, Türk Devlet geleneğini millî bünyelerinde hâlâ muhafâza ediyorlardı. Sirî Derya’nın kuzeydoğusundaki Cendşehrinde, Selçuklu Devleti’nin kuruluşunda Selçuk Beğ’in; Söğüt’te, Osmanlı Devleti’nin kuruluşunda Osman Beğ’in yanında, onların lider, başbuğ seçilmelerinde yer alarak, ak keçe üstünde “Han Kaldırma” ve sadak’tan “Ok Çekme” törenlerini icra etmişlerdi. Asırlar önce Mete’nin, İlteriş Kutluk Kağan’ın ve Bilge Kağan’ın, devletin başına getirildikleri, kuruluş günündeki törenlerde olduğu gibi… Şimdi, tarihin bu dönüm noktasında, Ankaraufukları, Türk Töresi’nin mirâsını taşıyan ateş soluklu, keskin bakışlı, çatal yürekli koç yiğitlerin,  Kızılcagün’de, gökyüzüne kaldırdıkları al ve yeşil sancakların deseniyle bezeniyordu…

İstikbâl heyeti

Başta Kolordu Komutanı Ali Fuat Paşa olmak üzere, şehir âyân’ından Ankara Müftüsü ve Müdâfâ-i Hukuk Reisi Börekçizâde Mehmet Rıfat Efendi,  Ankara halkının Hâkân olarak andıkları Vali Yardımcısı Defterdar Yahya Gâlip Beğ, Ankara Şehremini Kütükçüzâde Ali, Kınacızâde Şâkir, Âtıf Hoca, Hatıp Ahmet, Hanifzâde Mehmet, Âdemzâde Ahmet, Aktarzâde Râsim, Bulgurluzâde Tevfik, Toygarzâde Ahmet, Ulemâ ve eşraftan zevâtın da bulunduğu, üç bin atlı, yedi yüz yayadan oluşan Seğmen Alayı Müfrezeleri ve Halk Bölükleri; erkek, kadın; yaşlı, genç, aynı gayede birleşmişti. Aralarında omuzlarına çapraz fişeklik kuşanmış, eli mavzerli, atlı, Türk Amazon’u Karaşar Bacıları olduğu halde, Dikmen sırtlarını doldurmuştu…

Son Türk Hâkânı

Ufuklar, yer ile gök arasında gerilmiş bir yay gibi duruyordu!.. Yanık sineler, yürekler, çehreler ve nazarlar bu bekleyişin ince ve muştulu gerilimi içinde; uzaklara, derinlere yönelmişti… Son Türk Hâkânı’nı bekleyen gözler, sevinç çağlayanı halinde gürleyecek Keklik Pınarı’nın ardına bakıyordu… Birden, etrafta bir çalkalanma ve heyecan dalgası işitildi. Nihâyet, beklenen konuklar uzaktan görünmüştü. Kızıl Yokuş’un üstündeki düzlükte; şırıl şırıl akan Keklik Pınarı’nın bulunduğu mevkiden hareket eden öncü Âhi Bölüğüve atlı Seğmen Kıtası,Dikmen Tepe’de Emin SazakBeğ ile Ankaralı Nâşit Toygar Beğ’in de aralarına dâhil olduğu kutlu misafirleri alarak, karşılama heyetinin yanına doğru getiriyordu.

Eski bir Oğuz geleneği

Ankara sâkini Kızıl Oğuzlar, rehberini seçeceği bu Kızılca Gün’de, evvelce Rumeli’nin fethi için Balkanlar’a yerleştirilen Kızıl Oğuzlar’ın bir kolu olan Kocacık Oymağı’na mensup, Evlâd-ı Fâtihan nesli liderine kavuşmuştu. Eski bir Türk Töresi gereği, kısa, fakat gönüller dolusu bir selâmlaşma ve tanışma töreninden sonra, Büyük Başbuğ’un önünde, O’nun Liderliğine,vatanın düşmandan temizlenmesine ve Türk Milleti’nin İstiklâli uğrunda seve seve canlarını feda edeceklerine and içtiler!

Gök girsin, Kızıl çıksın!

Üstte mavi gök, altta yağız yer sarsılıyordu âdeta! Bu saf ve temiz gönüllerin imân dolu nidâları arşa yükseliyordu… Atalarımızın ruhunu şâd eden bu soylu davranış, Türkün civanmertliğinin ve yüksek seciyesinin bir tezahürüydü. Allah’ın Türk Milletine ihsân ettiği bir nimetti bu… Oğuz Han’ın, Mete’nin, Bilge Kağan’ın, Alparslan’ın, Fâtih’in, Yavuz’un milletinden olmanın bahtiyarlığıydı yaşanan velvele! Seğmen Alayı haşmetli yürüyüşüyle hareket ederken, bu yiğit ve mert insanlar, aralarına aldıkları Ulu Önder’i bir sevgi kozası hâlinde sarmışlardı!

Kızıl Elma

İstanbul’dan başlayarak; Samsun, Amasya, Erzurumve Sivasyoluyla devam eden zorlu ve kutsî yolculuk, şâhâne bir buluşmayla neticeleniyordu. Bir ferd-i mücâhit olarak, sîne-i Millet’e dönen Atatürk, kendisine yapılan bu karşılamanın huzurunu, Cezayir menekşesi maviliğindeki gözlerinin ışıltısına yansıtmıştı. Büyük Önder ve Temsil Heyeti, Seğmen Alayı‘nın refakâtinde, bu mübârek şehrin kalbine doğru akmaya başladı… Davul ve zurnaların eşliğinde, kılıç ve teke palaların ışık saçan şakırtıları; tüfeklerin, tabancaların patlayışlarıyla Seğmen Zeybeği’nin coşkulu ahengi içinde gürleyen sesler, Ankara vadisinde, yamaçlarda, gök gürültüsü gibi yankılanıyordu… Ankara’nın Misket Elma’sı, bu büyük günün coşkusuyla “Kızıl Elma” ya dönüşmüştü!

Millî hafıza

Göktürk Atalarımızın Ötükentarihinde yaşadığı gibi, şimdi de bu mübârek Âhi şehrinden başlamak üzere bütün bir vatan, Türklerin ikinci Ergenekon’u oluyordu! Kale surlarıyla çevrili şehir, tarihte varlığı bilinen, yaklaşık 50 yıl “Şehir Meclisi” tarafından yönetilen Ankara Âhi Cumhuriyeti Devleti’nin (1305 – 1355) mirasını hâlâ millî hafızasında saklıyordu. Türkler, tarih sahnesine çıktıkları andan itibaren, güneş koç burcuna girince, her yıl 21 Mart gününü, Ergenekon’dan Çıkış Bayramıolarak kutluyordu… Şairler, ozanlar, tarih fışkıran duygularını gönül sedefinden çıkarıp, inci tanesi gibi mısralara diziyordu…

Adımız Türk verildi Ötüken durağında,

Bozkurt öncümüz oldu Ergenekon dağında!

Y.GENÇOSMANOĞLU, (Destanlar Burcu, S.237)

Sevk-î İlâhi

Türkler, bir sevk-i ilâhî olarak bu toprakları vatan yapmıştı… Peygamber Efendimizve O’na inananların, Mekke‘de birçok sıkıntı ve eziyet görmesi üzerine, Allah, Sevgili Peygamberimize, müminlerle birlikte Medîne‘ye hicret etmesine izin vermişti. Medine, Resülûllâh’ın yüksek fetânet, asâlet, adâlet ve şerefiyle donanıp, İslâm dini ve Müminler için bir sığınma/toparlanma yeri olmuştu. Medine, bu bahtiyar şehir, Müslümanların Ergenekon Yurdu hâline dönüşmüştü! İslâmiyet, bu melce/sığınma, güçlenme mahallinden, Peygamber Efendimiz ve sâdık arkadaşlarıyla yükseliş hamlesine geçerek, tutsak ve kederli gönülleri fethe yönelmişti…

İslâmın son ordusu

Ankara, Türk Milleti’nin binlerce yıldır taşımakta olduğu, bu yüksek tarih ve devlet şuuruyla, kutlu günlerin şafağına ulaşmıştı! Bütün bir vatan sathında; Türkün üstün seciyesi, kahramanlığı,  vatan sevgisi, fedakârlığı ve yaratıcı kabiliyeti,  Atatürk’ün etrafında birleşerek, İslâm’ın son ordusunu meydana getirmişti. Yüce Peygamberimizin övdüğü bu şanlı ordu, 3 yıl, 3 ay, 25 gün süren şanlı bir vatan müdafaasının sonunda düşmanı yenerek, 9 Eylül 1922 tarihinde kaçan ve dağılan artıklarını da İzmir’de denize dökmek suretiyle Türk Milletini büyük bir utkuya kavuşturmuştur.

Yüce Allah, Atatürk’e, bütün Şehitlerimize, Gâzilerimize ve Türkiyemiz’i bize vatan yapan şanlı Ecdadımıza rahmet eylesin…

Ruhları şâd olsun!..

Atatürk’ün Ankara’ya gelişinin yıl dönümü yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

ÖLÜMÜNÜN 38.YILINDA  ATSIZ BEĞ’İ RAHMETLE ANIYORUZ

Kâinat aşk ile gelmişti dile,

Bülbül şi’r okuyordu bir gonca güle

Rüzgârın hıçkıran sesinde bile

Sevdânın nağme-i rebâbı vardı

ATSIZ 

Vatanına ve necip Milletine sevdalı, Büyük Türk Mütefekkiri; romancı, şair, Hüseyin Nihal ATSIZ’ı ölümünün 38.yılında özlemle, minnetle, rahmetle anıyoruz.

Bu büyük Türk Bilgesi, 12 Ocak 1905 Perşembe günü İstanbul’da doğmuş ve 11 Aralık 1975 Perşembe günü akşamı kalp rahatsızlığından evinde vefat etmiştir. Naaşı 13 Aralık 1975 Cumartesi, Kurban Bayramının birinci günü, ikindi vaktinde, Kadıköy’deki Osman Ağa Camiine getirilerek musallaya konulur. Kılınan cenaze namazı sonrasında naaşı, Karacaahmet Mezarlığına kadar omuzlarda taşınarak, Kardeşi Nejdet SANÇAR’ın yanında toprağa verilir.

Merhum Nihal ATSIZ, Kut’lu Türk Devlet Geleneğinin Tonyukuk’u  ve yüksek Türk Düşüncesinin Uluğ Bilgesi’ydi. Türklük karşısında sevigi ve huşû duyan bir Türk Beğ’i, gösteriş ve riyâdan uzak durmuş hasbî bir Türk’tü…

Mensubu olmakla İftihar ettiği Türk Milleti’nin yüksek seciyesi karşısında, tevâzusunu elden bırakmayan bir heybet timsâliydi.

Mefâhirlerinin müdâfaası noktasında sarsılmaz bir irâde,  bükülmez bir gövde, eğilmez bir baş’tı…

Türk Milletinin fıtratına, vatanının toprağına, taşına; çiçeğine, kuşuna; rüzgârına, boranına; bülbülüne, gülüne; tarihine,diline; sevda nağmeleri titreştiren sazına âşıktı…

Millî hâfızamızın aynası, Türkün güzellikler dağıtan aktarı, kutlu düşüncenin ışık saçan yol göstericisiydi.

Türk Ülküsü’nün kılavuzu, gönül dünyamızın tercümanıydı.

Gönlü bir yanardağ gibi patladığı zaman, kelimeleri mısralarının üzerine bir ateş gibi düşürürdü :

Ruhun mu ateş,  yoksa o gözler mi alevden?

Bilmem, bu yanardağ ne biçim korla tutuştu?

Pervane olan kendini gizler mi alevden;

Sen istedin, ondan bu gönül zorla tutuştu…

Tek başına kalsa bile, doğru bildiği yoldan aslâ dönmeyen yiğit bir Beğ’di. 

O’nu yakından tanıyanlar; zarif kişiliğini, güzel konuşmasını ve üslubunu, kuvvetli bir iradeye sahip oluşunu, sabırlı kişiliğini, yalnızlığını, cesaret ve vakarını, hiçbir şekilde yalan söz söylemediğini ifade etmişlerdir.

Şahsına ait yapılan üzüntü verici durumlarda, affedici olmuştur. Yalnızca  Yüce Türk Milletine ve onun değerlerine yapılan saldırılar karşısında bir öfke seli halinde gürlemiştir.

Büyük Türk Milleti uğrunda yapmakta olduğu çalışmalarında yalnız kalışını, ancak ince  bir sitemle dile getirmekteydi:

Bugün yollanıyorken bir gurbete yeniden

Belki bir kişi bile gelmeyecektir bize.

Bir kemiğin ardında saatlerce yol giden

İtler bile gülecek kimsesizliğimize.

***

Yufka yüreklilerle çetin yollar aşılmaz;

Çünkü bu yol kutludur, gider Tanrı Dağına.

Hâlbuki yoldaşını bırakıp dönenlerin

Değişilir topu da bir sokak kaltağına…

Bugün Türk Devleti ve Milleti üzerinde oynan kirli oyunlar karşısında, Atsız Beğ’in, Türk düşmanlarına karşı verdiği soylu savaşın değerini daha iyi anlıyoruz.

Dün ve bugün, Atsız üzerinden Türklüğe saldıran müptezel, mukallit, meddah, müflis, dinci, dinsiz, Kürtçü ve hainler gürûhunun, Türk Milletinin millî ve dinî değerlerini anlamaları asla mümkün değildir.

Yüksek Türk Şuurunu, Türk Milletine mensubiyetle iftihar eden büyük ve soylu evlaltları ile Atsız Beğ’in endişe ve hüzünlerini paylaşan gamlı gönüller bilir…

Uçmağa varışının 38.yılında Ötüken’in son atlısı, Türk Bilgesi Atsız Beğ’e selâm olsun! Kabri pürnur, ruhu şâd olsun! Allah’ın rahmeti üzerine olsun!

ÖTÜKEN’İN SON ATLISI… yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Türk Milleti, Türkiye Cumhuriyeti’nin kurucusu Ulu Önder Atatürk’ü, ölümünün 75. yıldönümünde büyük bir özleyişle anıyor…

Her 10 Kasım gelişinde, Türkün yüreğine hüzün düşer.

O gün nasıl bir hazândı ki, âdeta gök yarılıp, yer sarsıldı!…

***

Atatürk vatanımıza saldıran haçlı sürüsünü mağlup ederek, düşman’ın kirli emellerini ebedîyen söndürürken, mazlûm milletlerin de ışığı olmuştur.

10 Kasım 1938’de Cezayir menekşesi maviliğindeki gözleri fânî âleme kapanırken, gül yüzlü çehresi, her zaman Türk olmakla iftihar ettiği bahtiyarlığın ışıltısıyla parlıyordu…

Büyük Türk Milleti, kahraman evlâdının cismanî varlığından ayrılırken, yaktığı istiklâl ateşini, kutlu bir emânet olarak, sevgi dolu gönlünde muhafaza ediyordu.

Emperyalizme dünyayı dar etmiş Büyük Önder Atatürk, Türk Milletine, Alp Er Tunga’dan, Mete’den, Bumin ve İstemi Kağan’dan, İlteriş ve Bilge Kağan’dan, Tonyukuk’tan, Satuk Buğra Han’dan, Selçuk ve Tuğrul Bey’lerden, Alparslan’dan, Kaşgarlı Mahmud’dan, Osman Gâzi’den süzülüp gelen tarih ve devlet şuurunu mirâs bırakmıştır. Aklın ve bilimin yol göstericiliğinde Türkler ve Türkçe, zirvelere çıkmış ve şâd olmuştur…

Atatürk, kendi maaşından tahsis ederek Elmalılı Hamdi Yazır’a yazdırdığı Kur’an-ı Kerim tefsiri ve Türkçe meâli; Babanzâde Ahmet Nâim ve Kâmil Mirâs tarafından hazırlanan Buharî Hadisî Şerifî ile bir aydınlanma hamlesi olan “millet mektepleri”  Türkün vicdanına ve belleğine kutlu bir mirâs olarak yerleşiyordu. Tarım ve Milli Sanayi’nin çağdaş kural ve gereçlerle donatılması Türk Milletine özgüvenini kazandırıyordu…

Savaştığı düşmanları bile O’nu sağlığında ve ölümünde saygı ve hayranlıkla anmışlardır. Bunlardan birisi, Türklere düşmanlığıyla bilinen İngiltere Başbakanı Loyd Corc’dur.

TÜRK Orduları 1922 tarihinde düşmanı Anadolu’da imhâ ederek, son kalıntılarını da İzmir’de deniz’e dökünce, İngiltere parlâmentosu karışır. İşçi partisi lideri Mc. Donald kürsüye gelerek:

“Nerede Başvekil Loyd Corc… Bize ne söz verdi, netice ne oldu? Hazineden büyük paralar alıp bizi boş yere masrafa soktu. Hani Boğazlar bizim olacak, Anadolu taksim olu nacaktı? Hiçbiri olmadı. Bunun hesabını bize versin!” dediği zaman, Loyd Corc, yavaş yavaş kürsüye gelerek, şu tarihi konuşmasını yapar:

Arkadaşlar! Asırlar pek nadir olarak dâhi yetiştirir. Şu talihsizliğimize bakın ki, o büyük dâhiyi asrımızda Türk Milleti yetiştirdi. Mustafa Kemal’in dehâsına karşı elden ne gelir? diyerek, kürsüden iner ve başvekillikten istifasının verir.”

Yirminci asra damgasını vuran, dünyanın en büyük Devlet Adamı Atatürk, ebedî Başbuğ olarak, Türk Milletinin yüce gönlünde sonsuza kadar sevgi ve minnetle yaşayacaktır. O’nun 57 yıllık ömrü bütün bir cihana sığmıştı.

Bugün, çok sevdiği yurduna Başkent yaptığı Ankara’da, Rasat Tepe’nin koynunda yatmaktadır. Bu bahtiyar tepe, bir inci gibi bağrında sakladığı emanetle Ankara’yı âdeta bir hilâl şeklinde kuşatmış olan Altındağ, Hisar, Çankaya, Dikmen Tepe, Ahlatlıbel’in ortasında yıldız gibi durmaktadır. Hilal ve yıldız Türkün gönlünü râm etmiştir.

Atatürk’ün, Yemen Türküsü’nü dinlerken nemlenen gözleri bugün kapanmıştır. Şimdi, bizim gözümüz yaşlı, gönlümüz yaralı. O’nun türküleri tâ Bingâzi’den, Dobruk’tan, Çanakkale’den, Yemen’den, Şam’dan, Halep’ten, Diyarbakır’dan, Muş’tan… ince bir sızı gibi yüreğimizi yakmaktadır.

İnsanlık âlemi bir gün, kahraman sîmasını ve üstün devlet adamı özelliklerini unutur da öğrenmek isterse, Atatürk’ü hatırlamalı ve onun çehresiyle gözlerine dikkatlice bakmalıdır!

Allah’ın rahmeti, İstiklâlimizi kazandıran ve Türkiye’mizi bizlere vatan yapan Atatürk’ün, şanlı ecdadımızın ve aziz şehitlerimizin üzerine olsun…

TÜRKÜN YÜREĞİNE HÜZÜN DÜŞER HER 10 KASIM’DA… yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Büyük Türk Milleti, tarih sahnesine çıktığı günden beri hiçbir zaman devletsiz kalmamıştır. Üstte mavi gök, alta yağız yer durdukça, yüce devletiyle var olmaya devam edecektir. Yeryüzünde insanlığın ilk ayak izlerinin görülmeye başlandığı andan itibaren, “Türk” isminin anıldığı, görüldüğü, bulunduğu her yerde ve zamanda Türkler, devletinin varlığıyla hayat bulmuştur. Bu nedenle yerli, yabancı tarih uzmanları ve insaf sahibi namuslu bilim adamları, Türkler için “Devletli Millet” ifadesini hiç çekinmeden kullanmışlardır.

Türk Milleti, insanlık âlemine ve İslâm Dünyası’na Allah’ın bir lütfu ve müjdesidir… Türkler, Peygamber Efendimize duydukları yüksek muhabbet ve Allah’a olan sarsılmaz imanları ile İslâm’ın şuurlu ve ihlâslı bir Milleti olmuştur… İslâm Dini, Türklerin fıtrî yapılarına ve inanç akidelerine uygun olması nedeniyle gönüllerini fethetmiştir. Türklerin ruhlarında, kültüründe, mizaçlarında ve seciyesinde var olan “Tek Tanrı” anlayışının vahdaniyet sırrı, İslâmiyeti seçmelerinde en önemli amil olmuştur… İslâm Dini’nin cihanşumül vasfı, Türk Milleti ile “yerel/mahallî, etnik” seviyeden taşarak, Allah’ın muradına uygun bir duruma gelmiştir. İslâm Dini’ndeki Şura, müşavere – meşveret kaidesi, Türklerin İslâmiyet öncesindeki “Kurultay ve Danışma” kurum ve töreleriyle tamamen uygunluk göstermektedir.

Türk Budun, Kurultay’da toplanan Boy ve Oymak temsilcilerinin ortak iradesi ile Devlet Başkanını/ Hakanını seçerdi. Yine aynı Kurultay, idaresini yetersiz bulduğu mevcut Kağan’ı/Hakan’ı “Kut’unun düştüğüne” karar vererek görevden alır, Türk Milletine hizmet etmekte daha liyakatli “Kut bulmuş” olanı başa getirirdi. Bilge Kağan, Orhun Kitabelerinde Türk Milletine hesap vermektedir. Bu, ta Ötüken’den, Orhun’dan, Türkiye Cumhuriyetine akıp gelen bir bilgelik nehridir…

Ulu Önder Gazi Mustafa Kemâl Atatürk, Türklerdeki bu bilgeliği nefsinde toplamıştır. Hun/Türk birliğini kuran Teoman ve oğlu Mete’nin; Çiçi Han’ın, Attila’nın, Bumin ve İstemi Han’ın, Mukan Kağan’ın, İlteriş Kağan’ın, Bilge Kağan’ın, Kültigin’in, Tonyukuk’un; Satuk Buğra Han’ın, Selçuk Bey’in, Tuğrul’un, Alpaslan’ın, Kılıçaslanların; Osman Gazi’nin, Murat Hanların, Yıldırım Han’ın, Fatih’in, Yavuz’un ve haçlılara karşı yiğitçe savaşan daha nice kutlu atalarımızın yüksek karakteri, Son Türk Hakanı olan Atatürk’te buluşmuştu… Türk Milletine ve İslâm’a saldıran haçlı sürüsünü imhâ eden Ulu Başbuğ Atatürk, 1938 yılında ömrünün son günlerinde ağır hasta olduğu bir sırada, Türkiye Cumhuriyeti’nin 15.yılı kutlamalarında okunmak üzere şu nutkunu göndermiştir:        

“Zaferleri ve mazisi insanlık tarihiyle başlayan, her zaman zaferle beraber medeniyet nurlarını taşıyan Kahraman Türk Ordusu! Memleketin en buhranlı ve müşkül anlarında zulümden, felâket ve musibetlerden, düşman istilâsından nasıl korumuş ve kurtarmış isen, cumhuriyetin bugünkü feyizli devrinde de askerlik tekniğinin bütün modern silâh ve vasıtaları ile mücehhez olduğu halde vazifeni aynı bağlılıkla yapacağına hiç şüphem yoktur.

Bugün, Cumhuriyetin 15 nci yılını, mütemadiyen artan büyük bir refah ve kudret içinde idrak eden Türk Milletinin huzurunda kahraman ordu, sana kalbi şükranlarımı beyan ve ifade ederken, büyük Ulusumuzun iftihar hislerine de tercüman oluyorum.

Türk vatanı ve Türklük camiasının şan ve şerefini dâhilî ve haricî her türlü tehlikelere karşı korumaktan ibaret olan vazifeni her an ifaya hazır ve amade olduğuna benim ve büyük ulusumuzun orduya bahşettiği en son sistem fabrikalar ve silâhlarıyla bir kat daha kuvvetlenerek bir feragat ve istihkarı hayat ile her türlü vazifeyi ifaya müheyya olduğunuza eminim. Bu kanaatle, kara, deniz, hava ordularımızın kahraman ve tecrübeli komutanları ile subay ve eratını selâmlar ve takdirlerimi bütün ulus muvacehesinde beyan ederim.

Cumhuriyet Bayramının 15 nci yıldönümü hakkınızda kutlu olsun!” (*)

Kahraman, âlicenap, istiklâle âşık Büyük Türk Milletini, bağımsız Türkiye Cumhuriyeti’ne kavuşturan Atatürk’ün, şanlı ecdadımızın, şehitlerimizin, gazilerimizin ruhları şad olsun! 

Cumhuriyetimizin 90. yılı Büyük Türk Milletine kutlu olsun!

* Enver Behnan ŞAPOLYO, Kemal ATATÜRK ve Milli Mücadele Tarihi, R.Zaimler Yayınevi, 1958/İstanbul, 3.Baskı s.543,544

CUMHURİYET’E AKAN NEHİR… yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.