“Kıbrıs Barış Harekâtı hatıraları” yazısının son bölümüdür.

…Rum askerler uçaksavarı bırakıp kaçmıştı. Hilal şeklindeki taarruz gereği sivil halkın kaçması için gerideki Rum köyü Büyük Kaymaklı yolu açık bırakılmıştı. Taarruz meskun mahalde önden, sağdan, soldan gelişirken Rumlar gerideki Büyük Kaymaklı üzerinden hızla kaçmaya başladı. Betonarme Rum mevzisine  girerek bize göz açtırmayan uçaksavarı aldık. Mevzi ve evlerden topladığımız geri tepmesiz top dahil silah ve cephaneyi bir SUV ile karargaha gönderdik. Girdiğimiz evlerden 15 temmuzdaki  savaştan  kalan birçok silah, mermi topladık. Çok sayıda Rum’u da esir alıp Arapahmet mahallesindeki esir kampına gönderdik. Bu arada şimdi Kızılbaş kilisesi’nin ve kahvehanesinin bulunduğu meydanda hastahaneye yaralı götürdükten sonra dönen bir araç içindeki sivil kıyafetli mücahitleri, Rum sanarak yoğun ateş açtık. Arabayı terk ederek mevzilendiler. Onlar da bizi Rum sandıkları için ateşe başladılar. 5 dakika kadar çatıştık. Neden sonra birini tanıdık ve ismini çağırdık. Yanıt verdi, birbirimizi vurmadan çatışmaya son verdik. Bu olaydan sonra sivil kıyafetli mücahitler olarak bize küçük bayraklar verdiler ve göğüslerimize bağladık. Bu çok iyi olmuştu.

Göğüse Takılan Bayrak…

Nitekim az sonra Domuzcular Burnu’ndan taarruz eden Türk Alayı’na mensup askerlerle karşılaştık. Bize ateş etmek için mevzilendiler ancak bayrakları görünce durup seslendiler. Yanıt verdik sarıldık, sevinçten ağladık. İlk G 3 silahını da onlarda gördüm. Atış yapmak için istedim. Gülerek verdiler. Neredeyse yarım şarjörü Kilise kapısına boşalttım. Çok mutluyduk… Taarruz devam etti, Yenişehir okullar yolunu temizledik Şimdi Şehitler Camisi olan Yenişehir Kilisesi ve Rum polis karakoluna geldiğimizde müzik öğretmeni Zeki Taner Hocamın komutasındaki destek Birliği olan silahlandırılmış, saçları ve sakalları uzamış Bando Bölüğü mücahitleri ile karşılaştık. Çoğu öğrenci mücahitti. Sarıldık. O an 2 Rum tankının okullar bölgesine karşı saldırıya geçtiği haberi geldi.

Aklımda kaldığı kadarı ile arkadaşım Ali Okan ve bir başka mücahit A 4 veya Bren silahı ile o yöne giderek mevzilendi. Bizler de dağılarak evlere mevzilendik. Ancak tanklar gelmedi. Rum tanklarının daha ilerideki Mücahitlerin atışı sonucu geri çekildiklerini öğrendik. Kaçan Rum askerlerinin peşinden ilerlemeye devam ederek Küçük Kaymaklı’ya şimdiki ateşkes hattına geldik. Büyük Kaymaklı’daki Rum mevzileri karşısında mevzilendik. Böylece Lefkoşa Türk bölgesini Kuzeyden kuşatan Kızılbaş ve Yenişehir adlı Rum kasabaları ile 1963’de işgal ettikleri Küçük Kaymaklı kasabasını bir günde ele geçirdik. Bölgede yaşayan on binlerce Rum inanılmaz bir hızla Büyük Kaymaklı üzerinden Lefkoşa’nın Rum kesimine kaçtı. O geceyi,1963’de,9 yaşımda iken Rum saldırısı sonucu terk ettiğimiz ve Samson’un çapulcuları tarafından yağmalandıktan sonra yakılıp yıkılan Karma nüfuslu Küçük Kaymaklı’daki kilise karşısındaki evimizin kalıntıları içinde geçirdim.

11 Yıl Sonra…

Tarifsiz duygular içindeydim. 9 yaşında bir çocukken, EOKA saldırıları sonucu terk etmek zorunda kaldığımız, işgal edilen köyümüzü ve evimizi 11 yıl sonra 20 yaşında, bu kez eli silahlı bir Mücahit olarak savaşarak Mehmetçiğin yardımı ile geri almıştık. O gece 11 yıl önce yakılıp yıkılan evimizin kalıntıları arasında güzel bir uyku çektim.3 gündür uyumamıştık. Hala göğsümde hiç kullanmadığım 2 el bombası, belimdeki torbada az kalan tomson mermileri ve yerli yapımı thomson silahım vardı. Ertesi gün işgalden kurtardığımız bölgelerdeki evlere tek tek girip temizleme emri verildi. Binlerce ev vardı. Hala evlerden sivil giyinmiş Rum askerleri çıkmaktaydı. İkişerli timler halinde evlere girip temizliğe başladık. Yatak altlarında dolaplarda tavan arasında saklanmakta olan sivil giyinmiş Rum askerlerini bulup esir aldık. Yenişehir’de eskiden Genç TV merkezi olan binanın tavan arasında çatıdan atış yapılan bir Rum mevzisi vardı. Ancak tavan arasına çıkmak için merdiven yoktu. Bir tahta panjuru söktük. Tavan arası boşluğuna dayadık, Tırmanır tırmanmaz kum torbalarından yapılan mevziye doğru Thomson silahımın tetiğine bastım. Ancak silah tutukluk yaptı. Tekrar kurup denedim yine patlamadı. Panikledim. Bağırarak silahı aşağıya attım ve el bombasına sarıldım. Gerilimden saçlarımın ve tüylerimin dikildiğini anımsıyorum. Aşağıdaki arkadaşlar panikle “Atma, sakın atma!” diye bağırdılar. Son anda durdum. Atsaydım biz de havaya uçacaktık. Bereket mevzi çoktan terk edilmişti. İndim ve evleri aramaya devam ettik. Üzerimdeki elbiselerde yaralı mücahidin kanı kurumuştu. Temmuz sıcağında sineklerin saldırısı altındaydım.

Kızılbaş’ta girdiğimiz Rum evlerinden birinin dolabında bedenime uyan bir pantolon ve t-shirt  buldum, kanlı pantolon ve tişörtü günler sonra çıkardım, vücudumu ıslak bezle sildim ve Rum gencinin pantolon ve tişörtünü giyip sineklerden ve kan kokusundan 3 gün sonra kurtuldum. Açık havada yerde yatıp kalkıyorduk. Barınma ve yiyecek sorunumuz vardı. Ateşkes vardı. O nedenle 15 gün sonra seferi personel terhis edildi. Silahımızı cephanemizi teslim ederek ayrıldık ve ablamın Göçmenköy’deki evine gittim. 20 gün sonra nihayet yıkanıp derin bir uyku çektim. Çıkarma bölgesine gelen cephane ve yiyeceklerin boşaltılması için gönüllü aranıyordu. Bu kez de Göçmenköy’den 5 genç gönüllü olarak bir polis SUV ‘u ile çıkarma bölgesine gittik. Boğaz bölgesinde Dikmen’den saldırıya geçen ancak uçaklar tarafından imha edilen Rum 34. Komando taburunun yakılan araç ve toplarını o gün gördüm. Çıkarma bölgesinde ilk gün 5 gönüllü 5 asker bir günde 1 çıkarma gemisi dolusu  cephaneyi , ikinci gün bir gemi dolusu un çuvalını boşalttığımızı anımsıyorum. Geceleri bizi Girne’deki eski Harup ambarlarına götürüyorlardı. Orada askerlerin verdiği konserveleri yiyor, beton zemin üzerine serdiğimiz torbaların üzerinde kocaman tarla fareleri arasında uyuyorduk . Bir hafta da böyle geçmişti… Daha çok şey yaşadık. Ancak aradan 48 yıl geçti. Anımsayabildiğim bunlar. Bugünlere kolay gelmedik. Çocukluğumuzu gençliğimizi bilmedik. 11 yıl boyunca aç ve sefil Kızılay çadırlarında ağıllarda, mağaralarda, han odalarında, 1 kişilik yerde 20 kişi yaşadık. Aç kaldık, ölüm korkusu ile yaşadık. Gençliğimiz mevzilerde geçti. Savaştık, teslim olmayı bir saniye bile düşünmedik. İşgal edilen köylerimizi kurtarma hayali ile büyüdük. Anavatan sayesinde direndik kazandık Ve 1974 Barış Harekatı ile kurtulduk, özgürlüğe refaha ve güvenliğe kavuştuk O nedenle bugünlerin değerini çok iyi bilelim. Aynı acıları yine yaşamamak için Gençler bu yazdıklarımı okusun Çok iyi bellesin “1974 sonrası her şey çok kötü oldu. İşgalci Türkiye defolsun” diyen Rum’un, AB’nin, ABD’nin emperyalist ülkelerin, beslediği 5. Kolun yalanlarına gençlerimiz aldanmasın. Onlarla mücadele etsin Anavatana, ordumuza ve devletimize sahip çıksın. Tüm şehitlerimizi ve aramızda olmayan milli varoluş mücadelesine emek veren herkesi, liderlerimizi komutanlarımızı, mücahitlerimizi askerlerimizi rahmet ve minnetle, gazilerimizi şükranla anıyorum Sonsuza dek Anavatan, sonsuza dek KKTC.

Kıbrıs Barış Hârekatı Anıları: Göğsümüzde bayraklar yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Kıbrıs Türklerinin maruz kaldığı zulme engel olabilmek için genç yaşta gönüllü sivil bir mücahit olarak  20 Temmuz Barış Harekatı’na ve bu kapsamda Yenişehir, Kızılbaş, Küçük Kaymaklı Taarruzuna  katılmıştım. Mücahit ordusunda 1969’da 15 yaşımda Lise birinci sınıfta gönüllü bir öğrenci mücahit olarak katıldım. Silah takımında havan nişancısı olarak görev aldığım birlik, Ledra Palas karşısında, Ledra Palas sınır kapısından İngiliz Yüksek Komiserliği’ne kadar olan bölgeyi savunan 20. Bölüktü. Mezuniyetten sonra 1972’de ailece Avustralya’ya göç etmiştik. 1974 Mayıs ayında ise adaya geri dönmüştüm. 15 Temmuz 1974 Yunan darbesinden sonra Seferberlik ilan edilmişti. Seferberlik birimi, Avustralya’dan döndüğümden habersiz olduğu için, bana sefer görev emri göndermemişti. 19 Temmuz gecesi hiç uyumamıştık. Göçmenköy’ deki evimizin kapı önünde oturarak radyolardaki haberleri dinliyorduk. Ordu Güneye kayıyordu. Başbakan Ecevit Londra’da son temasları yapıyordu. Buna karşın müdahale olacağına inanmıyorduk. 1963, 1964 1967’de her müdahale girişimi ABD tarafından tehditle önlenmişti. ABD 6. Filosu Türk donanmasının önüne geçmekteydi O nedenle Rumlar ” Bekledim de gelmedin” şarkısını çalarak bizlerle alay etmekte ve psikolojik savaş yapmaktaydı. 20 temmuz sabahı saat 05.00 gibi derinden gelen top seslerini duyduk. Savaş gemilerimiz kıyı yumuşatma bombardımanı başlatmıştı. Beşparmak Dağlarındaki ve sahildeki Rum mevzileri denizden dövülürken savaş uçaklarımız da Beşparmaklar’ daki Rum mevzilerini bombalamaya başlamıştı. Top mermilerinin ve jet bombalarının derinden gelen gürültüsünü duyunca müdahalenin başladığını anlamıştık. Herkes göz yaşları içinde birbirine sarılarak “kurtulduk Nihayet geldiler”  diye çığlıklar atıyordu… Kadınlar , çocuklar uyanmış pencerelerden sarkarak patlama seslerini dinliyordu.. Dev uçaklar Kırnı ve Göçmenköy ovalarına Paraşütçüleri atıyordu. Gökyüzünden yağan çiçekler gibi binlerce paraşüt ve onlara asılı paraşütçüler kurşun yağmuru altında ovalara doğru süzülerek iniyordu. Onlarca helikopter ise Beşparmakları aşarak Türk komandolarını Boğaz bölgesine indiriyordu. Tüm Göçmenköy yaşlıları, kadınları, gençleri, çocukları ovalara koşup yanık yüzlü askerlerimize sarıldık, paraşütlerini toplamada onlara yardım ettik. Su götürdük, cephane sandıklarını sivil halkın kamyonetlerine yükledik. Askerlerimize rehberlik yaptık. Rumların Dikmen ve Kızılbaş bölgesinden attığı havan mermilerinden ovalar yanmaya başlamıştı.

.

Türkiye’nin Müdahalesi 

Koşarak, en yakın bölük olan 400 metre ilerideki YILDIRIM BÖLÜĞÜ‘ne (1969’da ilk acemi er eğitimlerini aldığımız yer) sivil kıyafetle intikal ettim. Kot pantolon ve mavi tişört giyiyordum. Silah ve üniforma istedim. Kaydımı yaptılar ancak üniforma ve silah yoktu. Bölüğün ortasından geçen kurumuş dere yatağı içinde oturup silah gelmesini bekledik. Öğleye doğru içinde piyade tüfekleri olan bir SUV araç geldi, silahsız olan gönüllülere silahlar, 90 mermi, 2 el bombası ve içinde ilaçlı sargı bezleri olan ” harp paketleri” dağıtıldı. Düşman, büyük tahkimatları olan Kermiya’daki Gramer okulu ve Yunan Alayı mevzilerinden bulunduğumuz bölgeye, Ortaköy ve Gönyeli’deki Türk Alayı savunma mevzilerine yoğun uçaksavar ve havan atışları yapıyordu. Akşam hava kararınca atışlar daha da yoğunlaştı. Her dakika onlarca mermi düşüyordu Gönyeli’den minare boyu ateşler yükseliyordu. Ovalar yanıyordu. Gök yüzünü kara dumanlar kaplamıştı. Ancak ne ilginçtir ki o Temmuz sıcağında başlayan hafif bir yağmur ovalardaki yangını söndürdü. Gece yarısına doğru ağır bombardıman ardından Yunan Alayı  Ortaköy ovalarından Ortaköy ve Gönyeli’deki Türk alayına karşı 8 tank desteğinde saldırıya geçti. Amaçları Türk Alayını imha edip Gönyeli’yi işgal etmek, Lefkoşa Boğaz yolunu kesmek ve Dikmen’den gelen Rum 34. Komando taburu ile birleşerek dar boğazı ele geçirmekti. Yunan taaruzu gelişirken gerektiğinde Türk alayına atış desteği sağlamak için yol kenarına mevzilendik. Uçaklar gece olduğu için yardıma gelemiyordu. O zaman karkas inşaat halinde olan Dr. Burhan Nalbantoğlu hastahanesi üstüne bir geri tepmesiz top getirildi. Bu topun isabetli atışları ile Rum tanklar vuruldu. Vurulan tankların alev alev yandığını görüyorduk.  Bir an önce sabah olmasını ve Türk uçaklarının gelmesi için dua ediyorduk. Nitekim öyle oldu. Gün ışır ışımaz Türk uçakları Yunan alayı üzerine ölüm yağdırmaya başladı. Türk Alayı ise aynı anda karşı taaruza geçerek ilerlemeye başladı. Seferi personelle birlikte yaklaşık 200 mücahitten oluşan Yıldırım bölüğü olarak kurşun yağmuru içinde yolun iki kenarında birerle kolda yürüyerek Kumsal İlkokulu arkasına ( şimdiki Açık öğretim Fakültesinin olduğu yer) intikal ettik ve kurşun yağmuru içinde beton zemin üzerine uzandık. Gün ağarıncaya kadar 2’li , 3’lü guruplar halinde Gelibolu ilk okulundan Türk Lisesi’ne kadar uzanan  77. Bölük savunma mevzilerine takviye olarak dağıtıldık. Bedrettin Demirel caddesi boyunca uzanan toprak set arkasında her 25-30 metrede bir mevzi vardı. Birer ikişer o mevzilerdeki 77. Bölük mücahitleri yanına dağıtıldık. 22 Temmuz’da yapılan taaruzda şehit olan Ali Çamsöken çavuş beni ve bir arkadaşı şimdiki sağlık bakanlığı (o zamanki göğüs hastahanesi)arkasındaki toprak sette yer alan bir mevziye kurşun yağmuru içinde götürdü. Mevzide, Ortaokuldaki İngilizce hocam, Erenköy gazisi Mahmut Bayram ve Ortaköylü otobüs şoförü İbrahim Amerikalı adlı bir seferi personelle birlikteydik. Elimizde 2. Dünya savaşından kalma  birer İngiliz Piyade tüfeği vardı 21 Temmuz gününü karşılıklı atışlarla geçirdik Yemek olarak bütün gün yiyebildiğimiz mevzilere dağıtılan 5 -10 zeytin ve  bir parça ekmekti. Daha başka bir şey var mıydı anımsamıyorum. Karşımızda şimdi Başbakanlık ve Dışişleri Bakanlığı olan yerlerdeki Rum mevzilerinde  uçaksavar ve keskin nişancılar vardı. Yanımızdaki mevzinin mazgalından geçirdikleri kurşunlarla mevzideki mükellef mücahidi omuzundan ve çenesinden vurdular. Acı içinde, – ” Yandım anam ölüyorum” diye bağırıyordu. Sesi kurşun seslerini bastırıyordu.

(Devam edecek)

Kıbrıs Barış Harekâtı Hatıraları yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.