Nereden başlayacağımı bilmiyorum. İçimdeki kasırgada oradan oraya savrulmaktan yoruldum.

Türk’ün sıkıştığı, nefes almakta zorlandığı bir süreçten geçiyoruz.

Geçtiğimiz hafta sonu paçavra siyasetinin yalakalarının “VAR BİR BİLDİĞİMİZ” masallarıyla geçirdiği 21 Mart Nevruz kutlamalarında İstanbul’un göbeğinde terörist başının posterlerinin açılmasını, sözde Kürdistan paçavralarının sallanmasını izledik öylece.

Baharı kardeşlik naraları ile kutlayalım diyenlerin karşısında “BİJİ SEROK APO!” naraları ile dikilen siyasal terörün aparatlarını görünce bir kez daha dedik ki “MÜSLÜMAN AYNI DELİKTEN İKİ DEFA SOKULMAZ, ISIRILMAZ.”

*

Siyasallaşan terörü uzun zamandır anlatmaya çalışıyorum. Bizzat siyasal terörle mücadele eden birisi olarak o kadar tehlikeli bir süreçten geçiyoruz ki artık her şeyi göze alıp toplumu bilinçlendirmekten başka çaremin kalmadığını düşünüyorum.

Siyasallaşan terörün arkasında hukuk ve siyaset var. Her şeyi kılıfına uydurarak Türk Hukuk Sistemi’ne dokunulmazlıklarıyla birlikte meydan okuyabilecek bir yapıyla karşı karşıyayız. 90’ların o jargonlarından eser kalmadı. “BENİ VE ABLAMI ZORLA DAĞA KAÇIRDILAR.” süreci bitti, terör bilinçli ve kasıtlı bir şekilde destekleniyor artık. Daha doğrusu terör, siyasallaşarak normalleştiriliyor. Çünkü hedef artık Türkiye’nin bölünmez bütünlüğü…

*

Bütün kapılar, bütün yollar Türkiye Cumhuriyeti Devleti’nin Anayasa’sının değiştirilemez ilk dört maddesine ve Türk vatandaşlığının tanımının yapıldığı 66. Maddesine çıkıyor.

Nasıl mı?

Bakınız çok basit bir örnek vereceğim. Bu seneki 21 Mart nevruz kutlamaları yaklaşık bir hafta sürdü. 24 Mart’ta İstanbul Yenikapı’da yapılan DEM Parti tarafından yapılan nevruz kutlamasında meydanda tek bir tane de olsa Türk bayrağı yoktu. Sözde Kürdistan paçavrasından, PKK terör örgütünün amblemlerinden , terörist başı Abdullah Öcalan’ın posterlerinden başka bir şey yoktu.

Peki bu durum ne anlama geliyordu?

Anayasa’nın değiştirilemez ilk dört maddesinden olan üçüncü maddesine gidiyorum hemen:

‘MADDE 3- Türkiye Devleti, ülkesi ve milletiyle bölünmez bir bütündür. Dili Türkçedir. Bayrağı, şekli kanununda belirtilen, beyaz ay yıldızlı al bayraktır. Millî marşı “İstiklal Marşı”dır.’

Bu durum Anayasa’yı yok sayan, Türk bayrağını kabul etmeyen bir güruhla karşı karşıya olduğumuzun anlamına geliyordu.

Böyle çok basite indirgeyerek anlatmaya çalıştım neden derseniz bu durumu hâlâ anlamamakta ısrar eden bir kesim var, belki anlar diye…

Daha fazla uzatmadan yazımı soru yağmurlarına tutarak sonlandırmak istiyorum.

Zira kalemimden korkuyorum…

*

Hukuku hiçe sayanlarla mı terörsüz Türkiye’yi getirecektik?

Türk bayrağının gölgesinde olmak istemeyenlerle mi terörsüz Türkiye’yi getirecektik?

Türkiye Cumhuriyeti Devleti’nin Anayasası’nı görmezden gelenlerle mi terörsüz Türkiye’yi getirecektik?

Kardeşlik adı altında kalleşlik yapanlarla mı terörsüz Türkiye’yi getirecektik?

Siyasette kutuplaştırıcı dil kullanmayalım deyip, kendilerine karşı en ufak eleştiride Türkiye Cumhuriyeti Devleti’ne parmak sallayanlarla mı terörsüz Türkiye’yi getirecektik?

Terörist başından icazet alanlarla mı terörsüz Türkiye’yi getirecektik?

Şehit ve gazi ailelerinin onurunu hiçe sayanlarla mı terörsüz Türkiye’yi getirecektik?

Narkoterörün baronlarıyla mı terörsüz Türkiye’yi getirecektik?

90’lı yılların palavracı siyasetçileriyle mi terörsüz Türkiye’yi getirecektik?

Uyuşturucu baronunun karısıyla mı terörsüz Türkiye’yi getirecektik?

Film sinema adı altında kendisini sempatik gösteren fakat sırtında keleş taşıyanlarla mı terörsüz Türkiye’yi getirecektik?

Kaldığı eve askerimin kanının bulandığı sözde feodal ağa bozuntularıyla  mı terörsüz Türkiye’yi getirecektik?

Kandil’in havasını solumuş siyasal teröristlerle mi terörsüz Türkiye’yi getirecektik?

Metropollere canlı bomba yetiştirenlerle mi terörsüz Türkiye’yi getirecektik?

Milletvekili dokunulmazlıklarını, terörist kaçırmaya feda edenlerle mi terörsüz Türkiye’yi getirecektik?

Biz sırtımızı YPG’YE, PYD’YE, YPJ’YE dayıyoruz diyenlerle mi terörsüz Türkiye’yi getirecektik?

6-7 Ekim olaylarında sözde Kobane savunması adı altında halkı sokağa dökenlerle mi terörsüz Türkiye’yi getirecektik?

Kent uzlaşısı adı altında belediyeleri parselleyenlerle mi terörsüz Türkiye’yi getirecektik?

KISACASI;

Paçavra siyasetinin sözcüleriyle mi terörsüz Türkiye’yi getirecektik?

Bana söyler misiniz?

Söyleyemezsiniz değil mi?

Çünkü bütün bu sorularıma cevap verecek yüzünüz kalmadı artık…

Ne diyelim, yazık ki ne yazık!

Paçavra Siyaseti yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Bu toprakların her bir karışını severken, destanın ta kendisini yaşarsınız. Acısından tatlısına onlarca hatırayı, heybenizde taşırsınız. Kimi zaman heybenizi omuzlarınızdan atmak istersiniz.

Kimi zaman da başınızda taşımak…

Tıpkı Almila gibi…

Almila’nın kalbi kırık.

Neden, kime, niye o da bilmiyor…

*

Seher vakti, heybesini omuzlarına atıp yola çıkan Almila; karın, kışın, kıyametin tam ortasına atmıştır kendisini, çıkmıştır yola. Baharın çiçekleriyle heybesini doldurmak için yola çıkmıştır Almila ama bahanesidir çiçekler, o aslında ulu çınarın yanına gitmek için çıkmıştır bu yola, hasrettir çünkü heybesindeki taşları ulu çınarın eteklerine koymaya…

Hâlbuki mevsimlerden kıştır, henüz çiçekler açmamıştır, bahara daha vardır. Nedir Almila’ya mevsimleri şaşırtan şey acaba? Düşünürken kara toprak, gökyüzü usulca seslenir. “Üzerine biraz güneşten bulut kondurdum, sen de bağrındaki karı erit biraz, yolunu aç Almila’nın varsın hele bakalım.

Ulu çınarın yanına, demek ki bu sefer heybesi erken dolmuş…”

*

Nefes nefese, karın kışın ortasında hızlı hızlı yürüyen Almila bir bakar ki güneş açmış, yolundaki karlar erimeye başlamış. Sırtındaki heybenin ağırlığına aldırış etmeden birden koşmaya başlamış Almila ulu çınarın bağrına…

Obasına çaşıtların attığı taşları, yerden toplayıp heybesine doldurmuştur Almila. Aslında obasındaki görevi bu değildir Almila’nın fakat doğduğu günden beri ulu çınarın gölgesinde büyüdüğü için ulu çınar onu böyle yetiştirmiştir. “Obana atılan taşları benim eteğime dökeceksin Almila, ardından dallarımdaki çiçekleri tek tek toplayıp obana götüreceksin. Bu senin ömrünün sonuna kadar vazifendir.

Gök, yer, sen ve ben bileceğiz bu vazifeyi. Sen, Türk töresinin bir sırrı olarak kalacaksın, bilesin…”

*

Ulu çınar; ayazın tam ortasından Almila’nın koşarak kendisine doğru geldiğini görür, neye uğradığını şaşırır.

“Almila! Almila! Senin ne işin var burada, kışın tam ayazında?” diye avazı çıkana kadar bağırır ulu çınar.

-Ulu çınar! Ulu çınar! Heybem taş, obam çaşıt dolu. Baharı bekleyemedim, ıstırabım ruhuma dokunur oldu artık dayanamadım, koştum geldim eteklerine…”

Ulu çınar, dönüp şöyle bir dallarına bakar. Kupkurudur. Hay Allah bu kız çocuğunun heybesini neyle dolduracağım, peşindeki çaşıtlardan koruyacak gölgem de yok der kendi kendine.

“Almila! Geri dön gelme buraya, git buradan!” der ulu çınar.

-Delirdin mi sen ulu çınar? Ben senden başka nereye giderim?

“Obana geri dön, erken vakitte tez gelmişsin. Çaşıtlar peşine düşmüştür çoktan, seni burada saklayamam Almila, arka yoldan git. Kara toprak seni saklayacak, yağız gök sana gölge olacak,

Git buradan Almila!”

*

Almila, büyük bir hayal kırıklığına uğrar. Gözlerinde biriken yaşlar, al yanaklarına

Düşmesin diye yumruklarını sıkar boğazını düğüm düğüm yapar. Heybesindeki taşların ağırlığından düşen omuzlarıyla, dizlerinin üstüne çöker.

Ulu çınarın içi paramparça olur, dalları bir bir önüne dökülür, çaresizce Almila’nın gözlerinin içine bakar.

“Almila, hadi kalk kızım ayağa! Bak çaşıtların yamacımızda, öylece durma burada.”

-Ulu çınar gücüm kalmadı, ben heybemdeki bu taşlarla nasıl geri döneyim? Hani benim çiçeklerim? Hiç mi kalmadı dalında tomurcuk nergislerim?

“Almila, git buradan. Bak seni kara toprakla, yağız göğe emanet ettim, hadi git…”

Almila, heybesindeki taşlarla, gönlündeki kırgınlıklarla geldiği yolun başına gider. Geri dönerek ulu çınara son bir kez seslenir:

-Artık heybemdeki taşları senin eteğine dökmeyeceğim. O taşları yağız yerin yedi kat dibine gömeceğim bilesin.

Ulu çınar öylece bakakalır Almila’nın ardından ve usulca kara toprağa eğilerek seslenir:

“Almila’nın, bağrına gömeceği heybesindeki taşlardan çiçekler bitsin.”

‘O taşlardan, hangi çiçek bitsin ey ulu çınar?’ der kara toprak.

“Nergis… Almila onun kokusunu çok sever. Nergislerin burcu burcu kokusu Almila’nın burnuna gelirse, dayanamaz eğilir alır senden, heybesini doldurur.” der ulu çınar.

Almila çoktan ufuk çizgisinden kaybolmuştur, heybesindeki taşlarla ve gönlündeki kırgınlıklarla…

Bir gün elbet gelecektir vatanı için ulu çınara…

İçi kanaya kanaya…

GÖNLÜ KIRIK ALMİLA yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

İzmir Barosunun genel kurulunda yapılan bir konuşma esnasında önce Türk Silahlı Kuvvetlerimize iftiralar atılmış ardından “jin jiyan azadi” sloganları atılmıştı. Bunun üzerine ciddi eleştiriler yapıldı. Sonrasında bu sloganın atılmasındaki temel maksadın “kadın, yaşam ve özgürlük” kavramlarının olduğu iddia edildi. Böylece atılan slogana karşı çıkanlar ötekileştirilmeye ve “kadın, yaşam ve özgürlük” kavramlarına karşıt gibi gösterilmeye çalışıldı. Fakat işin aslında bu sloganın terör örgütü sloganı olduğu net bir şekilde ortadaydı. Algı operasyonları ile bunu gizlemeye çalışarak terörist elebaşının sloganlarını yaymaya çalışıyorlardı. Bu slogandan sonra en yüksek sesle eleştiride bulunan Avukat Ayşenaz Çimen, atılan sloganın ne anlama geldiğini üzerindeki örtüyü kaldırarak altında yatan anlamını gerçekleriyle anlattı. Çimen konuşmasında meslek odalarındaki terör sempazitanlarının durumuna da ışık tuttu.

“Jin Jiyan Azadi” Gerçeği ve İzmir Barosu yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.