Türkiye’de bazı kanunları sık sık değiştirmeye gerek var anlaşılan! Mesela, İhale Kanunu. Biraz abartarak, her büyücek ihale için yeniden yazıyoruz diyebiliriz. Hani bazı üniversiteler sözde eleman arama ilanlarında, neredeyse alacakları kişinin ad ve soyadının baş harflerini gereklilik diye yazıyorlar ya… Onun gibi. Yalnız onlar ilan. Bunlar kanun.

Bazı kanunlar da pek az değişiyor. Mesela Tababet ve Şuabatı Sanatlarının Tarz-ı İcrasına Dair Kanun, ağır kanunlardan. Başlığından da belli. Ta 1928 tarihli. Gerçi birkaç maddesi değişmiş. Mesela, birinci madde; “Madde 1 – Türkiye Cumhuriyeti dâhilinde tababet icra ve her hangi surette olursa olsun hasta tedavi edebilmek için Türkiye Darülfünunu Tıp Fakültesinden diploma sahibi olmak ve Türk bulunmak şarttır.” iken 2014 yılında yapılan değişiklikle bugünkü hâlini almış: “Madde 1 – (Değişik: 11/10/2011-KHK-663/58 md.) Türkiye Cumhuriyeti dâhilinde tababet icra ve her hangi surette olursa olsun hasta tedavi edebilmek için tıp fakültesinden diploma sahibi olmak şarttır.” Görüldüğü gibi sadece “Türk” çıkarılmış. Türk Üniversiteleri dediydi, demediydi tartışmasına girmemek için sadece küçük harfle “tıp fakültesi” denmiş. Kaç anayasa, kaç ihale kanunu görmüş bu Tababet ve Şuabatı kanunu!

Hızlı kanunlar, yavaş kanunlar

Şimdi bakınız: Bir uçta Tababet ve Şuabatı Sanatlarının Tarzı İcrasına Dair Kanun, diğer uçta ihale kanunu. Birincisi çok ağır değişen kanun örneği, ikincisi sık sık değişen. Herhâlde, tıp, 1928’den beri pek az değişmiş. Mesela, tıptaki değişiklikler Türkiye’deki hekimlerin Türk olma gereğini ortadan kaldırmış. Fakat başka yönler eskisi gibi. Hacamat, Galen, safra, balgam aynen devam. 

Şimdi değiştirilmesi, hatta baştan yazılması konuşulan bir kanun daha var: Anayasa! Halkımıza sivil bir anayasa borçlu olduğumuz söyleniyor. Ben muhtemelen halktan kopukum. Okuyucularım lütfen yardımcı olsun. Siz sokakta, çarşıda, pazarda, bargâhta ve dergâhta, “Ahhh bir sivil anayasamız olsaydı. Nasıl ayağımız suya ererdi.” diye çırpınan halkımızı gördünüz mü? Gördüyseniz lütfen bana haber veriniz. Ben arıyorum ama bir türlü bulamıyorum. 

Sivil anayasa askerî anayasa

Anayasa değişikliğine nasıl başlarsınız? İsim vererek tabii. Reklamıyla, algı mühendisliğiyle başlamak lazım. Öyle bir ad bulalım ki itiraz edecekler baştan suçlu hâle düşsün. Baş Örtüsü Anayasası? Yok artık! LGBT anayasası? Iıh. Muhalifler, bunlar insanların başıyla, “saçıyla” uğraşıyor derler. Olmaz. “Sivil Anayasa?” Hah! Ne yani, muhalefet edene darbeci deriz ha! Meselenin yüzde ellisi bu etiketle hallolur. 

Sivil anayasa ne demek Allah aşkına? Sivillik olsa olsa anayasanın değil de anayasayı yapanların özelliğidir. Dolayısıyla anayasanın nasıl olacağına dair bir işaret taşımaz. Doğrudur, 1924, 1960, 1980 hepsi meclisçe yapıldı ama yönetimde askerlerin ağırlığı vardı. Demek ki askerden tecrit edilmiş bir anayasa olmalı. Öyle mi? Aslına bakarsanız bizim devlet de sivil değil. Yani 1071’de Anadolu’da egemenlik kuran Alparslan ve arkadaşları sivil miydi? Bizim dinbazlar ondan da “rejim” falan diye bahsedebilirler. Tıpkı Atatürk ve arkadaşları gibi. Osman Bey de Orhan Bey de elde kılıç ordulara kumanda eden insanlardı. Hazır sivil anayasa derken devleti de yeniden kuralım. Sivil devlet olsun. Böylece 100 yıllık reklam arası gibi 1000 yıllık reklam arası da bitsin. O devlet nasıl sivil olur? Ben sivil anayasa nedir bilmediğim gibi bunun cevabını da bilmiyorum. Ama birinciyi isteyenler ikincinin nasıl olacağını da bize söyler. 

Başörtüsü serbestisi anayasaya da konulacak! Gerçi yasak olmayan şey serbest olduğuna göre buna neden gerek duyuluyor bilmiyorum. Ha, muhalefet eden olursa “Sen benim başörtülü bacımın!..” diye susturma silahı için mi? Mükemmel bir koçbaşı.  

Bir hukukçu arkadaşım bana anlatmıştı. Bir ülkede anayasa vardır ama icraat, anayasa ile yapılmaz. O anayasaya göre kanunlar çıkarılır. “İcraat kanuna göre yapılır” hükmü de yanlıştır. Hayır, icraat kanunla da yapılmaz. Kanuna dayanan yönetmelikler çıkarılır. İşte icraat bunlara göre, yönetmeliğe göre yapılır. 

Başörtüsü, LGBT, başka?

Muhtemelen şöyle bir anlayış var. Yönetmelik iyidir de gücü kanun kadar değildir. Onun için bir şeyi sağlam tutacaksak yönetmeliğe değil de kanuna koymak tercih edilir. Ammaaa. Kanunun üstünde de anayasa var. O hâlde, o önemli şey çok ama çok çok önemliyse en iyisi biz onu anayasaya koyalım. 

Eh, başörtüsünden daha ciddi pek az şey vardır Türkiye’de. Bir de LGBT var. Diğer konular da torba kanun gibi yeni anayasaya girer. İtiraz mümkün mü! Sen başörtüsüne mi karşısın? Sen LGBT’ci misin?

Başka önemli konuları da bir düşünün. Hazır yeni ve sipsivil anayasa yaparken onları da anayasaya koyalım. Mesela hatalı sollama yapmamak, kırmızıda durmak. Kaç hayat kurtulur. Sonra ortalığa çer çöp atmamak. Avrupa’yı gezip Türkiye’ye dönenlerin gördükleri önemli farklardan biri, oralarda kırda da kentte de sokakların tertemiz, bizde ise çöp dolu olduğu. (Bulgaristan da bize benziyormuş. Özel not olsun.) Bir de oraların sahilleri yeşil, bizimkiler beton renginde diyorlar. Bunları bir bir anayasaya koysak. Sağlam olur. Sinekten, sivrisinekten kurtuluruz. 

Başörtüsü ve LGBT önde, diğerleri arkasında ilerleyelim! Haydi bakalım. Ne yani Türkiye’ye cidden gerekli konular bunlar değil mi? Bunlara ancak başörtüsü düşmanları ile LGBT’liler muhalefet eder. Ah, daha önceki anayasalarımız da sivil olsaydı LGBT, kaçacak delik arardı. Ne Lâle Devri yaşanırdı ne de Şair Nedim sesini çıkarırdı. 

Niyetim, halkımızın nasıl bir iştiyakla yeni ve sivil anayasa istediğini anlatmaktı. Ama bu konu uzadı ve o gelecek yazıma kaldı. Evet. Halkın yeni anayasayı ne şiddetle istediğine dair anket de var elimizde!

Sivil Anayasa, başörtüsü ve LGBT yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Bir zamanların en popüler siyasi malzemelerinden biri başörtüsüydü. Eskisi kadar olmasa da yine siyasilerin, sıkıldıkça, mal bulmuş mağribi gibi sarıldıkları malzemelerden. Halkımızın bir kısmının da yumuşak karınlarından biri. Son günlerde yine ısıtılıp önümüze kondu. Hem de muhalefet lideri tarafından. Bir de seçim arifesinde. İktidar partisinin, bu tür dalaşmalardan her zaman kazançlı çıktığını düşünürsek sanki konu özellikle gündeme getirilmiş hissi doğuyor. Yani muhalefet iktidar olmayı değil ebediyen muhalefette kalmayı istiyor gibi geliyor insana. Nitekim Cumhurbaşkanı R.Tayyip Erdoğan cevaben yaptığı bir açıklamada “…Bu pek pas vermekten de anlamaz ama farkında olmadan bize bir pas verdi. Bizim de golü atmamız lazım. Bilmiyor benim ömrümün santraforlukla geçtiğini.” ifadelerini kullanıyor. Yine bu söz düelloları sırasında Cumhurbaşkanı Erdoğan “… (Başörtülü) hâkimimiz, savcımız, polisimiz, valimiz var…”dedi.

Başörtülü hâkim, savcı, polis çok sayıda vardır belki ama vali tek. Zaten 81 ilde sadece 3 tane kadın vali var. Onların birisi de Türkiye’nin ilk ve şu anda tek başörtülü valisi. Sürekli eşitlik ve kadına yönelik pozitif ayrımcılıktan da bahsettikleri halde 3/ 81 kadın vali sayısı, oldukça az, o da ayrı konu. Gerçi kadın yönetici sayısının azlığı, sadece mülki idare amirleri için geçerli değil. Ülkemizdeki dernekler, siyasi partiler, sivil toplum örgütleri vb. kuruluşların yönetim kademelerinde de kadın sayısı epeyce düşük. Erkek egemen bir topluma evrilip kadınları evlere kapattıktan sonra, Cumhuriyet ile birlikte, kadınların tekrar söz sahibi olması tam hazmedilememiş ki yönetim kadrolarında kendilerine pek yer verilmiyor. Vermek istenmiyor. Ama dostlar alış verişte görsün tarzı tutturulmuş bir “kadın kolları”, “ kadın komisyonu”. Yani diyorlar ki “Bizim işimize çok karışmayın da az ötede oyalanın; çok uzakta da durmayın lazım olunca hemen ulaşalım; arada bir, biz size bir şeyler sorunca konuşursunuz.”.

Kadından yönetici olur muymuş?

Erkek egemen toplum dedik ya. Kadın bir yönetici ile muhatap olunca genelde erkeklerde bir afallama oluyor. Ne yapacaklarını, nasıl konuşacaklarını şaşırıyorlar. Bazıları sürekli açık arıyor. Yukarıda valilerden ve ilk başörtülü validen bahsetmiştik. Atanma haberi ardından bir kısım insanımız, eğitimi ve kariyeri bu görev için yeterli mi diye bakmadan başörtüsüne takıldı. Kimisi “İşte bu! Başörtülüler de vali oluyor artık reisimiz sayesinde.” dedi. Kimi “Başörtülü vali olur mu yavv!” deyip hem kadın hem başörtülü oluşuna takıldı. Tabii vali olma şartları değiştiğinden, vali olmak için önceden istenen kıstaslar artık yok… Başka kıstaslara bakılıyor yani…

Vali hanım atandıktan sonra sosyal medyadan bir müddet takip ettim. Hayırlı olsuna gelenler, ziyaretler filan hem kendi hesabından hem de valilik hesabından paylaşılıyor. Paylaşımların altına da vatandaşlar kendi fikirlerince yorum yapıyor. Bir tane yorum çok dikkatimi çekti. Erkek bir takipçi vali hanıma uyarıda bulunmak mecburiyetinde hissetmiş kendini! Ziyaretlerde vali hanımın kadın erkek demeden tokalaşmasından, beyefendi çok rahatsız olmuş ki şöyle bir yorum yapmış: “Erkeklerle tokalaşmayın lütfen! Üzüyorsunuz Müslümanları. Sonra Allâh da sizi üzer. Allâh’ın emrini geçici makamlara değişmeyiniz.” (aynen bu şekilde yazılmış)

Önce bu şahsın “kıllık yapmak” için böyle bir yorum yazdığını düşündüm. Daha sonra profiline baktığımda yorumu ciddi olarak yazdığını anladım. Merak ettim, bu duyarlı vatandaşımız, erkek yöneticileri de “kadınların elini sıkmayın” diye uyarıyor mu acaba? Mesela o valiliğin web sayfasında bir önceki vali beyin ayrılışı da paylaşılmış ve kadın erkek karmakarışık bir kalabalık, uğurlamaya gelmiş. O da kadın erkek herkesle tokalaşmış; onunla da kalmamış bir de sarılmış. Yazık o valiye ki bu vatandaşımız onu uyarmamış; aynı yorumları oraya yapmamış.

Neden sürekli kadınlar uyarılıyor acaba? Kadının erkekle tokalaşması haram da erkeğin kadınla tokalaşması haram değil mi? İkisi aynı kapıya çıkmıyor mu? Yönetici olunca mı iş değişiyor?

Daha önce de şöyle bir şey duymuştum, bizzat olaya şahit olan bir arkadaşımdan: Küçük şehirlerde, seçim zamanı, adaylar kamu kurumlarını dolaşır, herkesin elini sıkar ve oy ister. Büyük şehirde rastlamadım hiç. Bu dolaşan adaylar iktidar partisinden olunca daha bir yukardan bakıp üstten üstten de konuşur. Yine böyle bir seçim zamanı, bir belediye başkan adayı uzattığı eli ziyaret ettiği kurum personeli kadın tarafından sıkılmadı diye üstü kapalı, tehditte bulunmuş. “Ben senin amirin olsam, seni burada tutmam.” mealinde.

Her ne kadar “Kadın erkek eşittir, bak işte vali bile oluyorlar.” dense de çoğu erkeğin bilinçaltında bu eşitliğin olmadığına inanıyorum. Görünüşte herkes eşitlikten yana ama içlerinde bunu hazmedememiş, kariyerce kendilerinden üstün kadın görmeye dayanamayan pek çok erkek olduğu kanaatindeyim. Belki bunda biz kadınların da payı vardır bilemiyorum.

Üzerimize yapışan Arap kültüründen tez zamanda kurtulup özümüze, Türklüğümüze dönmeyi ümit ediyorum. Bu vesileyle üzerinden birkaç gün geçmiş olsa da bütün kadınlarımızın Kadın Hakları Günü’nü kutluyorum.

Eşit miyiz gerçekten? yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

585.  Bilgi Şöleni’mizde konuğumuz Millî Düşünce Merkezi Genel Başkanı Hakan Paksoy.

“Türkiye Yüzyılı” açıklamalarını okumaya ve gündem değerlendirmeye Bilgi Şöleni’nde devam ediyoruz. Fakat bu sefer bir örtüyü daha kaldıracağız. AKP’nin Yeni Çözüm Süreci arayışlarının arkasında yatan gerçek ve HDP ile görüşmesinin perde arkasında ne var buna bakacağız. Başörtüsü meselesi bu konu ile nasıl bir ilişki içinde? Son 3 aylık gelişmeleri dikkatli ve titiz bir şekilde ele alan Genel Başkanımız Hakan Paksoy, 2009 ve 2011 yıllarında ısıtılıp ısıtılıp önümüze konulan çözüm süreçlerini de göz önünde bulundururak Yeni Çözüm Sürecinin yeni şeklini deşifre edecek. Adına Demokratik Cumhuriyet dedikleri bu teklifin üzeri ne ile örtülüyor? Hepsi ve çok daha fazlası Bilgi Şöleni’mizde olacak.

16 Kasım Çarşamba günü Kıbrıs Türk Kültür Derneği’nde saat 19.00’da başlayacak programımıza hepiniz davetlisiniz.

Konu: “Yeni” Türkiye’de Yeni Çözüm Süreci

Konuk: MDM Genel Başkanı Hakan Paksoy

Tarih: 16 Kasım Çarşamba

Saat: 19.00

Yer: Kıbrıs Türk Kültür Derneği [Halk Sokak No:17/Asma Kat 06420-Sıhhiye (Sıhhiye çok katlı otopark arkası)]

“Yeni” Türkiye’de Yeni Çözüm Süreci yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.