“Kabul edilemez” olanlar o kadar çok ki hangisinden başlayacağımı bilemiyorum. En iyisi tapudan başlamak.

Bu vatan Türk milletine tapuludur, asla tapuya ortak kabul edilemez.

Anayasanın 66. maddesinde geçen Türk sözünün etnisitelerle birlikte anılması ve Türk’ün millet seviyesinden etnisiteye indirgenmesi asla kabul edilemez.

Amacı bölücülük olan PKK’nın bölücülük amacını unuttururcasına sadece bir terör örgütüymüş gibi sunulması asla kabul edilemez.

Devletin güvenlik memurlarının, bölücü terör örgütüyle pazarlık yapması üstelik bu tür görüşme ve pazarlıkların “devlet politikası” diye adlandırılması asla kabul edilemez.

Bölücü terör örgütünün ağırlaştırılmış müebbet hapse mahkûm liderine “kurucu önder” denilmesi, ona statü verilerek muhatap sayılması, bu söylemlerin sahiplerinin hâlâ “milliyetçi” olarak anılması asla kabul edilemez.

Türkiye’nin yanı başındaki adacık ve kayalıkların Yunanlılar tarafından işgal edilmesine sessiz kalınması asla kabul edilemez.

Ege adalarının, Lozan’a aykırı olarak silahlandırılması ve buna karşı hiçbir ciddi karşı çıkışın olmaması asla kabul edilemez.

Sınırlarımız dışındaki yegâne Türk toprağı olan ata yadigârı Caber kalesinin terk edilmesi asla kabul edilemez.

Vatan topraklarının yabancı şirketlere kiralanması, ormanlarımızın yok edilmesi, madenlerimizin talan edilmesi asla kabul edilemez.

Suçları sabit olmayan insanların sabahın köründe yaka paça götürülüp zindanlara atılması asla kabul edilemez.

Yazarların, bilim adamlarının düşüncelerini açıkça söylemelerinin önlenmesi, aydınların mecazlarla veya kavramlarla konuşur hâle getirilmesi asla kabul edilemez.

Muhalifler tarafından kazanılmış belediyelere şu veya bu gerekçeyle, şu veya bu şekilde el konulması asla kabul edilemez.

Yargı kararları olmadan gazetelere, televizyonlara, şirketlere, özel mülklere çökülmesi asla kabul edilemez.

Ülkeyi en tepeden yönetenlerin, milyonların oy verdiği partilerin yöneticilerini aşağılayarak konuşması, aşağılayıcı, küçültücü ses perdelerinin inip çıkması asla kabul edilemez.

Milyonlarca insanın açlık sınırına dayandırılması, insanların açlıkla sınanması asla kabul edilemez.

İnsanların, sivil toplum kuruluşlarının, siyasi partilerin korkutulup yıldırılması asla kabul edilemez.

Fertler düşündüklerini söyleyip yazabilirlerse insan olabilir. Fertlerin insanlıktan çıkarılması asla kabul edilemez.

Fertlerin insanlıktan çıkıp güç karşısında eğilip takla atması, bütün geçmişlerini unutup gücün yanında yer alması asla kabul edilemez.

Bütün korkutma, baskı ve çökmeleri göre göre birtakım yandaşların nesnelliğe sığınır pozlarda sırıtıp kıvırmaları, doğrucu Davut havalarına girmeleri asla kabul edilemez.

Korkutan, baskı yapan, her şeye ve her yere çökenlerin yakınlıkları, iltifatları, onların sağladığı ayrıcalıklar insan olanlar için zillettir. Zilletin itibar ve onur gibi gösterilmesi asla kabul edilemez.

Bu kadar “kabul edilemez” içinde yaşamak zorunda kalmak, Allah’ım, ne büyük ızdırap!

Asla kabul edilemez!  yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Türkiye’de açılım benzeri söz ve davranışlar, her zaman ayrımcılığı, kampçılığı ve bölücülüğü tetikledi. Daha baştan yazdık: Son açılımda da farklı olmayacağı belliydi.

Bir kere bu işler böyle yapılmaz. Devlet, egemenliğin bölüşülmesini hedef alan çıkışlara karşı yapısı gereği temel değerlerini kıskançlıkla korur. Biz bunu unutmuş görünüyoruz. Sonra alınacak tedbirler çok yönlü değerlendirmelere dayanır. Açılımlar, böyle bir devlet dikkatinden uzaktı ve sonuçları ağır oldu. Sonuncusu da iyi düşünülmemişti. Öngörüye, hesaba kitaba dayanmıyordu. Sonuç görünen köydü. En kârlı çıkanların Dem, PKK ve türevleri olmasına şaşılmaz. En teşkilatlı ekiptiler ve arkalarında dünya güçleri var.

Konuşulmayan, üstü örtülen çok şey var. Terörle bir devlet kur(dur)mak istiyorlar. Bu hedef değişmedi, bir daha revize edildi. Şimdi şartlar tam olgunlaşıncaya kadar özerk bölgeler ve ona göre yapılanmalar istiyorlar. “Madem ayrılma düşüncesi yok, konuşabiliriz” derseniz, böyle iyi sonuç alınacağını düşünüyorsanız tuzağa tam düşersiniz.

Biz bu oyunu yüz yıl önceye kadar çok gördük.

BAKIN BAŞKA NELER YAPARSINIZ?

Kürt vatandaşlarımızın çoğunluğu terörist harekete destek vermedi. Evet, ülkeye ve değerlerine bağlı insanlarımız bugüne kadar çoğunluktu. Siz teröristleri çağırıp Meclis’i açarak, bağırış çağırışlara meydan açarak vatandaşlarınızı da güya silah bırakmış teröristlerin insafına terk edersiniz.

İlk açılımda gördük,  devlete yakın olanlara, ülkeye bağlı olanlara türlü eziyetler edildi. Devlet susunca vatandaş sindirildi. Listelenenler kendisini koruyamadı. Korucular ve sade vatandaşlardan, baskı ve işkenceler görenler yanında, canına kıyılanlar, şehit edilenler oldu. Bunlar açık bilgiler. Haberlere yansıdı, ekranlarda canlı seyredildi.

DAHA DÜNDÜ HATIRLAYIN!

Askerlerimizin bölgeden tahliyesi sırasındaki görüntüleri hatırlayanlar, utançtan ve öfkeden kızararak konuşuyorlar. Birikmiş kalabalıkların arasından 20 yaşındaki Mehmetçiklerin çekilişleri sırasında edilen hakaretleri nasıl anlattıklarını dinlemeye dayanamazsınız.

Bunları unutmayanlar var. Sadece Doğudaki vatandaşlarımız arasında değil, ülkenin her yerinde hatırlatanlar var. Utanç ve kızgınlıkla anlatanlar var. O görüntüler bir değil, iki değildir. Şehirlerde hâkimiyet sağlamaya çalışırken tuzaklar kurdular. Ana yolları asfaltlayıp altına bomba düzenekleri koydular.

Güvenlik güçleri, kural dışı işlere hemen müdahale ederdi.  Açılım sırasında müdahale yetkisi valinin müsaadesine bırakılınca onlara da “Karışmayın!” dendi. Teröristler göz göre göre şehirlerimizi böyle esir aldı, talan etti. Diyarbakır’da Sur ilçesinde neler olduğunu hatırlayın! O süreç bize ayrıca 753 şehide mal oldu. Albay Orkun Özeller, o şehir yapılanmasının terörünü bertaraf eden güvenlik güçlerimizin komutanlarındandı. Onu hapse koyduk, teröristleri çıkarmanın yollarını arıyoruz. Yaptığımıza bakar mısınız?

Şimdi adı bile kon(a)mamış açılımlar dönemini açanlar, bölücülüğü ve ayrımcılığı doğrudan muhatap aldılar. Bu akıl almaz başlangıçla terörcülerin iddialarını örtülü onaylama gerçekleşti. Hassas bir meseledir, bu yoldan giderek kafalarda ayrışmayı pekiştirirsiniz. Anayasada ifadesini bulan vatandaşlık tarifini fiilen bozarsınız. Bu oyunu kuranların dertleri zaten sadece şu veya bu etnik kitleden millet yaratmak değil, doğrudan doğruya Türklüktür.

ÖCALAN BAŞ MÜZAKERECİ

Temel hata PKK ve uzantılarını Kürt vatandaşlarımızın temsilcisi gibi algılatmaktır. Şimdi yapılan akıl almaz iş budur. PKK’lılar güvenlik güçlerini yenmediler ama yenmiş kadar önemli bir pozisyon elde ettiklerini düşünüyorlar. Şımarmaları normal bir sonuçtur.

Açtığınız yoldan girenler bakın başka neler yaptılar: DEM’in ilk Meclis grup toplantısında “Biji serok Apo!” sloganları atıldı. Düşünebiliyor musunuz, bu slogan atıldı. Devleti kuran Meclis’in temeline koymaya çalıştıkları dinamit, Terörsüz Türkiye süslemeleriyle paketlenerek VİP kişiler eliyle törenle Meclis’e getirildi ve böyle patladı. “Artık o Meclis’in hayrını görün!” demek yanlış değildir.

Bunlar daha başlangıçtır. Turpun büyüğü geridedir.

DEM’lilerin yaptıkları gösterilere bakınız. “Öcalan’a özgürlük!” diyorlar. Tabii derler, hükûmetimiz o yolu açtı. Diyarbakır’da, Şırnak’ta, Bitlis’te, Van’da neler olduğuna iyi bakmak lazımdır. Koruculara, devlete yakın kimselere bakmak lazımdır. Bu zamana kadar DEM’li olmayan sade vatandaşa bakmak lazımdır. Onların üzerinde giderek ağırlaşan bir baskı var mıdır? Tehdit ve şantaj var mıdır?.. Bakmak lazımdır.

Bunlar, o ilk açılım denen yıkımlarda olduysa şimdi neden olmasın? Gelen haberler de bu yönde. Örgütlü küçük azınlığın kitlelere hâkim olması ve istediğini kabul ettirmesi kolaydır. Akıllanmazsak bunun sayısız örneklerinden biri daha kapımızdadır.

Açılımlarla her yerimiz açıldı yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Yalın ve net bir başlık atmak istedim. Çünkü bu konuyu net bir şekilde anlatıp hafızamızda taze tutmakta fayda var.

Türkiye Cumhuriyeti Devleti’nin Anayasası’nın 42. Maddesinde ana dilde eğitim konusuna dair ilgili madde açık bir şekilde şunu yazar: “Türkçeden başka hiçbir dil, eğitim ve öğretim kurumlarında Türk vatandaşlarına ana dilleri olarak okutulamaz ve öğretilemez. Eğitim ve öğretim kurumlarında okutulacak yabancı diller ile yabancı dille eğitim ve öğretim yapan okulların tâbi olacağı esaslar kanunla düzenlenir. Milletlerarası antlaşma hükümleri saklıdır.”

“Terörsüz Türkiye” süreci çerçevesinde biliyorsunuz Meclis’te bir komisyon kuruldu. STK’ler, barolar, avukatlar, gazeteciler ve daha nicesi. Birçok kesimin görüşleri her komisyon görüşmesinde alınıyor. Geçtiğimiz günlerde komisyonun 13. toplantısı yapıldı.

Mevzu PKK terör örgütünün silah bırakması iken ne hikmetse Millî Dayanışma, Kardeşlik ve Demokrasi Komisyonu’nun bu 13’üncü toplantısında ana dilinde eğitim hakkı ve terörist başı, bebek katili Abdullah Öcalan’ın, umut hakkı konusuna dair görüşler gündeme alındı.

Komisyonda konuşan Özgürlükçü Hukukçular Derneği, Anayasa’nın 42‘nci maddesinin “Eğitim ve öğretim kurumlarında Türkçe’nin yanı sıra yaşayan diller ve lehçelerde ana dilinde eğitim yapılabilir.” şeklinde revize edilebileceği görüşünü gündeme getirdi. Ben bu yaşanılanlara “İhanetin açık arttırması” diyorum. Hani antika eşyaların satılması için mezatlar yapılır ya bu mezatta da ihaneti pazarlayan pazarlayana. Kime satacaksınız kardeşim bu ihaneti kime?

Kimler bu ihanete ne değerler biçti söylesenize? Neyse, devam edelim.

İnanın çok doluyum bu yazıyı yazarken, klavyeme birkaç gözyaşım damladı, saat 01.58…

Geçtiğimiz eylül ayında İstanbul’da büyük bir yürüyüş düzenlendi. Kürt Araştırmaları Derneği, Mezopotamya Kültür Merkezi (MKM) ve Ma Müzik öncülüğünde yapılan bu yürüyüşün konusu; Kürtçe’nin resmî statü kazanması ve ana dilinde eğitim hakkının tanınmasına dair talepleri. Yürüyüşe bebek katili Öcalan’ın yeğeni DEM Parti Urfa Milletvekili Ömer Öcalan da katıldı.

“Kürtçe’nin resmî dil ve eğitim dili olması için, her alanda gece gündüz çalışmamız gerekiyor. Abdullah Öcalan da dile değer veriyor, görüşmelerinde sürekli Kürtçe’nin öneminden bahsediyor.” şeklinde bir açıklama yaptı.

Hani alkışlıyordunuz ya “PKK silah bıraktı!” diye, neden bu açıklamalara bir tepki göstermiyorsunuz? Biriniz de çıkıp demiyorsunuz ki “Ya bu konunun silahları bırakmakla ne alâkası var? Resmen devletin üniter ve ulus yapısını hedef alıyorsunuz sizin derdiniz ne?”

İşte sizin soramadığınız soruları bizler köşe yazılarımızda soruyoruz, ne yapalım? “Kader böyle imiş ey garip anam!” diyorum İzmir Marşı’nın melodisi eşliğinde yazımı yazarken…

Türkiye’ye ana dilinde eğitim konusunda baskı yapan Almanya, Fransa ve İsveç’teki resmî dil ve eğitim dili uygulamasına bakıldığında, eğitim ve resmî dilinin tıpkı bizdeki gibi, ana dilde olduğunu görüyoruz. En demokratik ülkelerde bile ana dili öğrenilir ama eğitim dili ana dildedir. Yani resmî dildir. Peki kendilerinde olmayan uygulamayı neden bizde özellikle Kürtler üzerinden uygulamaya çalışıyorlar?

Bu oyunu 80 milyonun görmesi lazım, artık yeter!

Bir de şu konuya bir açıklık getirelim:

“Ana dil eğitimi ve ana dilinde eğitim”

Ana dili eğitimi; bir insanın, ailesinde çocuk yaşta kültür çerçevesinden öğrendiği dilidir. Bu Rusça olabilir, İngilizce olabilir, Fransızca olabilir. Çok basit bir mantıkla örnek veriyorum bakın; Alman bir anne ve Türk bir babanın çocuğunun, annesiyle iletişim kurması için Almanca öğrenmesi en doğal hakkıdır ki bunu annesi zaten çocuğa öğretir. Aynı şekilde babasıyla da iletişim kurması için Türkçe öğrenmesi gerekir. Peki bu aile Fransa’da yaşadığında ne olacak? Fransa’nın eğitim bakanlığına şu şekilde yazı mı yazacaklar Çocuğumuzun eğitim dili yani “Ana dili olarak çocuğumuz Almanca eğitim almalı.” Vallahi Fransa’nın eğitim bakanlığı dilekçeyi yırtar atar, “Devlet için ana dil yani eğitim dili Fransızca, beğenmiyorsanız başka ülkeye gidin.” der.

Türkiye’de ise Anayasası’nın 42. Maddesinde bu husus açık bir şekilde belirtilmiştir. 42. Madde, ilk dört madde gibi, değiştirilemez hükümlere sahip değil diye değiştirebiliriz havasına girenler, devletin ulus yapısını nasıl tehlikeye attıklarının hâlâ farkında değiller.

Ana dil eğitimi sosyal bir kültürdür, ana dilinde eğitim ise hukuki bir doktrindir. Ana dil ve ana dili ise aynı kavram gibi gözükse de kavram olarak birbirinden ayrı farklı iki kavramdır.

Ana dilde eğitim dediğinizde o, Türkiye’deki 85 milyon için yalnızca Türkçedir. Ana dilinde eğitim ise isteyen herkesin şahsî çabasıyla öğrenebileceği ve önünde yasal engel olmayan bir durumdur. Ana dil Türkiye için Türkçe, Almanya için Almanca, Fransa için Fransızcadır. Ana dilini, ana dil eğitimi olarak yani resmî dil olarak talep edenlere küçük bir bilgi: Türkiye’de ana dil olarak Türkçe ile hiçbir sorunu olmayan 17 farklı ana dili konuşucusu var. Resmî hâle getirilmiş 17 farklı ana dili konuşucuna bir sonraki aşamada da 17 farklı ana dilinde yani 17 farklı resmî dilde kamu hizmeti vermeniz gerekir. Bu da hem mümkün değil hem de bir ülkenin olmazsa olmaz iki unsuru; dil ve millet birliğinin, bilincinin ortadan kalkması ve o ülkenin parçalanması demektir.

HezKurd Kürd Dili Hareketi Derneği’nin avukatı Suphi Özgen’in yaptığı başvurular neticesinde İstanbul Esenyurt’taki Sultan Alparslan Ortaokulu’nda Kürtçe ders sınıfları oluşturulmuş. Bu konuyu önümüzdeki hafta okulu arayarak teyit edeceğim fakat avukatın X’deki paylaşımlarına bakarsak haber doğru gibi gözüküyor.
Malumunuz bir anayasa değişikliği gündemde. DEM Parti ve taraftarları özellikle bu konu üzerinden önümüzdeki günlerde epey bir dayatma yapacaklar.
Korkum şu ki “Hadi Anayasa’ya bölgesel diller Türkiye’nin ortak mirasının parçasıdır.” cümlesini ekleyelim demeleri.
İşte sonrasını düşünemiyorum.
Ana dilin öğrenimi, dilin gramer yapısı ve diğer özelliklerinin öğrenimi için ders verilmesi anlamı iken; ana dilinde eğitim, eğitim sürecinin bütün etnik grupların kendi dillerinde olmasını içerir. Ana dilinin öğrenilmesi için binlerce kurs veren özel eğitim kurumları var oralardan faydalanabilirsiniz, fakat Türkiye’nin eğitim müfredatında Anayasa’nın 42. Maddesini yok sayarak ikinci bir eğitim dili yani ikinci, üçüncü resmî dil olarak ana dilinde eğitim hakkı isteyemezsiniz.
Bu talep açık bir şekilde Türkiye’nin ulus devletini hiçe saymak demektir.
Allah Türk devletine ve isimsiz gariban vatan evlatlarına zeval vermesin.

Ana dilde eğitim Türkçedir! yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Aranızda hiç mi siyaset bilimci yok? Hiç mi sosyolog yok?

Böyle sormuştum birkaç hafta önce. Soru sorarsanız ne olur? Cevap alırsınız diye mi düşünüyorsunuz? Tekrar düşünün. Soru sormanın karşılığında size haddinizi bildirirler. Hem de secili kafiyeli şekilde haddinizi bildirirler. Biz buna cevap değil küfür diyoruz ama onlar “sert cevap” diyorlar. Yetmezse “çok sert cevap” verirler. Herkesin ölçüsü kendine. Sert adamlar. Bir tek DEM ve Öcalan’a yumuşaklar.

Hatırlar mısınız? Şu sözü sık sık duyardık: “PKK’lı eşittir Kürt değildir”. Sonra HDP, DEM falan, o andaki adı ne ise onun PKK ile arasında mesafe koymasını, kınamasını isterdik. Denklem de doğruydu, talep de haklıydı.

İyi ki Öcalan var, DEM var

PKK eşittir Kürt değildir, DEM, terörle, yani PKK ile arasında mesafe koymalıdır söylemlerini bir tarafa koyunuz. Bir tarafta da bizim adı her ne ise şu anda içine düştüğümüz hâli. Bu ikisini lütfen bir karşılaştırır mısınız? Evet, bir zamanlar PKK ile Kürt eşit değildi. Fakat iktidarın şu andaki tutumu ile devlet eliyle PKK’nın Kürt’e eşitlendiğini görmüyor musunuz? Hadi o kendini fesh etmiş, yanlış konuşmayalım: “Kurucu Önder”in Kürtlerin önderi hem de kurucu önderi kabul edildiğini görmüyor musunuz? DEM Kurucu Önder’le arasına mesafe mi koydu? Nerde efendim. Tam tersine, DEM-Öcalan kankalığına şükrediyoruz. O yakınlık, o içiçelik olmasaydı “Terörsüz Türkiye” mümkün olur muydu? Hani biri vardı, Öcalan’ı paşa yapacaktı. O zamandan bugüne çok yol aldık. Acaba başkan yardımcısı mı yapsak? Lütfedip kabul eder mi?

PKK, tükendiği için, çaresizlikten mi silah bıraktı? Pişmanlıktan olmasın.

Öyle ya on binlerin kanı vardı elinde. Açıklamalar tam tersine işaret ediyor: Kurucu Önder ne diyor mealen: “Silahlı mücadelemiz hedefine ulaştığı için artık silaha gerek kalmamıştır. Silahı bu yüzden bırakıyor, silahlı gücümüz olan PKK’ye onun için fesh ediyoruz.” Bir nevi, düşman yenildiği için askerlerimizi terhis ediyoruz açıklaması. Hadi daha yumuşak ifade edeyim: Silah kullanarak siyasi hedeflere vardık, bundan sonra siyasetle aynı hedef için mücadeleye devam edeceğiz. Hiç pişmanlık, özür falan var mı bu sözlerde?

Galiba özür dilemek sonunda bize düşecek.

Başka vasıtalarla devam

Strateji biliminin kurucusu Carl von Clausewitz’in Savaş Hakkında (On War) kitabının ana fikrini bilirsiniz: Savaş, siyasetin başka vasıtalarla devamıdır. Bunun tersi de doğrudur. Öyle barışlar vardır ki onlar da savaşın siyaset vasıtasıyla devamıdır. Olan bundan ibarettir. Bu tahmin veya gizli bir plan falan değil. Açık açık söylenen budur. “Artık demokrasi mücadelemizi siyaset yoluyla sürdüreceğiz.” Söylenmeyen de şu: Suriye’deki 85 000 mevcutlu, eğitimli, ağır silahlı grup hâriç. Çok soruldu, Suriye’deki PKK ne olacak diye? Cevap geldi. “Silah bırakmak gündemimizde yok.” Buna cevaben çirkef diye küfretmek problemi çözmüyor.

Yoksa PKK itibarsızlaştığı için mi silah bıraktı? Mesela Diyarbakır’da? O Diyarbakır ki tam tarihini hatırlamıyorum, MHP, pek az farkla belediye seçimini kaybetmişti. Şu anda bırakın PKK’nın veya DEM’in itibarsızlaşmasını, bırakın MHP’nin (bu hâliyle bile) oy almasını, AKP, Diyarbakır’da geçen seçimde aldığı oyu bile hayalinde görür. Alırsa, o oyu verenlerden hesap sorulur. Ellerine sopa verilip hayvan gütmeye yollanırlar. İtibarsızlaşan Kurucu Önder ve DEM dışındaki herkestir. TC’dir itibarsızlaşan.

Burada kim var, kim var, kim var

Diyarbakır’da neredeyse belediyeyi kazanan MHP… Kürt ülkücüler. Onların 1970’lerde çıkardığı Kon Dergisi… Sonra ne oldu? Sonra iktidarın en tepesindekiler, kalkıp oturup şu konuşmaları yaptılar: Burada Kürt var, Türk var, Arap var, Çerkes var…

Dünyanın hiçbir yerinde devlet, vatandaşlarına dönüp, siz millet değilsiniz, siz bir ırklar karışımısınız diye nutuk atmaz. Mesela ABD Cumhurbaşkanı’nın, “Burada Amerikan var, İngiliz var, Alman var, Afrikalı var, Fransız var, Kızılderili var…” diye konuşacağını düşünebilir misiniz? Bunların hepsi vardır ama hepsi Amerikan’dır.

Siz Fransız başkanının halkına, “Burada Fransız var, Brötön var, Bask var, Oksitan var, Arap var…” diye konuştuğunu düşünebilir misiniz? Onlar vardır ama hepsi Fransızdır. Mitterand olmalı, bir başkanlarının dediği gibi, “Fransa’da sadece Fransızlar vardır.”

Milli birlik için ulus devletin söyleyeceği sadece tek söz vardır: Biz. Biz sözde Türkiye Yüzyılı’nda (Türk Yüzyılı değil ha!) bunun tam tersini yaptık, yapıyoruz: Onlar ve onlar ve onlar… Yani her biri için diğeri “onlar”.

Peki, “Biz”e, ne oldu? Türk milletine ne oldu? Siyasi İslamcı şöyle cevap verir: “Millet mi? Ne o? Millet, ümmet demektir. Milliyetçilik de ırkçılık demektir. Büyüklerimiz bize böyle öğretti.”

Öcalan başkan yardımcısı olur mu? yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Hazony, Milliyetçiliğin Fazileti kitabında sorar: Millet devletinden vazgeçtiniz. Peki, şimdi nereye gideceksiniz?

Bu sorunun sadece ve sadece iki cevabı vardır: 1) Yukarı yöneleceksiniz. Bir imparatorluğun parçası olacaksınız. 2) Aşağı yöneleceksiniz. Aşiretlere, kabilelere, mezheplere, etnisitelere parçalanacaksınız. Böyle yaparsanız merak etmeyin. Genellikle iyiliksever bir emperyal güç gelip sizin güvenliğinizi sağlıyor. Ya federasyon? Tarihte millet devletiyken kendi isteğiyle federasyona geçen bir örnek yok. Sayıca az federasyonlar evvelce ayrıyken, bir dış tehdide karşı birleşmiş. İspanya tehdidine karşı Büyük Britanya, Habsburg tehdidine karşı İsviçre gibi. İyiliksever emperyal ve de demokratik imparatorlukların zorla parçaladıkları var; günümüzde Irak gibi, Suriye gibi. Bir de Çekoslovakya, Yugoslavya, Sovyetler Birliği gibi zora dayanan federasyonlar. Bunları haritada aramayın. Hepsi sizlere ömür.

Etnik federasyon

Çok etnikli federasyonların pek sağlam ayakkabı olmadığını, Oxford ve daha sonra Columbia Üniversitesinden, Alfred Stepan şöyle anlatıyor:

“Komünizm sonrası Avrupa, federalizm konusunda dikkatli olmamız gereğini gösteriyor. Komünist siyasi sisteminde sekiz Avrupalı devlet vardı. Bunlardan beşi üniter devletlerdi (Macaristan, Polonya, Romanya, Arnavutluk ve Bulgaristan). Üçü federaldi (Sovyetler Birliği, Yugoslavya ve Çekoslovakya). Mucizeler yılı 1989’dan yedi yıl sonra bu beş üniter devletten beşi de hâlâ üniter devlettir. Üç federal devlet 22 devlete bölünmüştür.”

Üniter devletle millî devlet (ulus devlet) aynı şeyler değildir.  Gayet güçlü, millî ve fakat üniter olmayan federal devletler var. Amerika Birleşik Devletleri, Federal Almanya millî ve federal devletlerdir. Buna karşılık biz dâhil çoğu millî devlet aynı zamanda üniterdir. Zayıf olanlar çok etnisiteli, isterseniz çok milletli deyin, federasyonlar. Yukarıda Stepan’ın saydığı çökmüş federasyonlar öyleydi. Bugün de Belçika ve hatta Birleşik Krallık’ın yapısından ses geliyor.

Üniter ve millî eşit değil

Bizim oğlanlardan Kenan Evren de zamanında Türkiye’yi eyaletlere bölmeyi savunmuştu. İfadesine göre onun derdi, o tarihte 67 ilin, idari bakımdan çokluğuydu. Acemi yöneticilerin ortak ve yaygın kalıplarından biri, “bir hata yaptıklarında kimin kellesini alacağımı bileyim” düşüncesidir. Evren’e göre 67 kelle çoktu. Bu sayıyı 10-15 gibi daha makul bir rakama düşürmek gerekliydi. Örnek olarak da Almanya’yı vermişti konuşmasında. “İşte, Alman bayrağı ile eyalet bayrağı yan yana dalgalanıyor.” Tabii her çokbilmiş gibi onun da federal fakat millî devletle federal ve çok etnikli yapı arasındaki farktan haberi yoktu.

Keşke ülke siyasetinde söz sahibi olacaklara zorunlu siyaset bilimi dersleri verdirebilsek. Geçen yazımdaki Hazreti Fatih’in ifadesi gibi “İlmi siyasiye mektebine verile badehu belaya mutad olup badehu badehu parti lideri koltuğuna otura.” Birçok hata ve sıkıntıdan kurtuluruz.

Yanmış ev yuva olmaz

Siyasetin dümeni, yönettikleri konuları bilmeyenlerin elindeyse risk büyük. Ekonomi bilmiyorsa ve bilenlere danışmayacak kadar da kibirliyse ülkenin ekonomisini batırabilir. Batırsın. Hani “cahil cesareti” dediğimiz şey var ya. Ekonomi batar. Batınca batırdığı anlaşılır, rasyonel ekonomiye geçilir ve sonunda geri dönülür. Nihayet halk on yıl sıkıntı çeker. Milletler arası refah yarışında on yıl geriye düşersiniz. Fakat sonra toparlarsınız. Gerçi o kayıp on yıl geri gelmez ama sonunda ölüm yoktur. Kimyada, fizikte geri döndürülebilir olayların özel ismi var. Türkçe kimya terminolojisinde bunlara “tersinir” diyoruz.  Fakat her olay tersinir değildir.

Modern devlette yegâne birim vatandaştır. Vatandaşlık halk arasındaki tek statüdür. Başka statü yoktur. Başka statü vermek, başka statüler telaffuz etmek, geri dönülmez bir yola girmektir. Bu hatayı, ekonomi gibi rasyonele dönerek telafi edemezsiniz. Termodinamikten örnek vereyim: Bir ev yanarsa sağlam ev ile kül olmuş evin başlangıçtaki ve sondaki madde ve enerji toplamları eşittir. Sağlam evde kaç gram madde varsa evin küllerinde ve havaya savrulan gazların kütlelerinin toplamında da tam tamına o kadar madde vardır. Enerji muhasebesi biraz daha karışık ama onda da aynı eşitlik vardır. Hâl böyleyken külleri ve gazları toplayıp bir eve dönüştüremezsiniz. O ev ilelebet kaybolmuştur. O artık yuva da değildir. Yangın yeridir.

Ne Yugoslavya’yı ne Çekoslovakya’yı ne de Sovyetler Birliği’ni tekrar devlet hâline getirebilirsiniz. Onlar artık ne memlekettir ne de birilerinin vatanı.

Cahil cesareti: Bilgisizlik kuvvettir! yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Milliyetçi aydınların “Kürt Açılımı” karşısındaki duruşu: Ötüken Neşriyat ve Ayarsız Dergisi yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Saadet Partisi 9. Olağan Kongresinde Genel Başkan seçilen Mahmut Arıkan kongrede yaptığı konuşmasının bir bölümünde “Biz inançları özgürleştireceğiz. Biz dinin istismar edilmesine izin vermeyeceğiz. İktidarın zincire vurduğu inancı özgürleştireceğiz. Bu ülke Türk’ün olduğu kadar Kürt’ün, Sünni’nin olduğu kadar Alevi’nin de ülkesidir. Çoğunluğun ırkçılığına milliyetçilik derken azınlığınkine ırkçılık diyemeyiz. Irkçılık kötüdür. Biz buna toptan karşıyız. Dilleri, Meclis tutanaklarına ‘bilinmeyen dil’ olarak geçerken Kürt sorunu yoktur diyemeyiz.” demiş…

Mahmut Arıkan’ın bu konuşmasının “Biz inançları özgürleştireceğiz. Biz dinin istismar edilmesine izin vermeyeceğiz. İktidarın zincire vurduğu inancı özgürleştireceğiz. Bu ülke Türk’ün olduğu kadar Kürt’ün Sünni’nin olduğu kadar Alevi’nin de ülkesidir.” bölümüne bu ülkede dini en çok kimler istismar etti, Sünni ile Alevi ayrımını en çok kimler tahrik etti Sayın Mahmut Arıkan aynaya baktığında bunları hâlâ görmez mi acaba der geçerim…

Mahmut Arıkan’ın konuşmasının “Çoğunluğun ırkçılığına milliyetçilik derken azınlığınkine ırkçılık diyemeyiz. Irkçılık kötüdür. Biz buna toptan karşıyız. Dilleri, Meclis tutanaklarına ‘bilinmeyen dil’ olarak geçerken Kürt sorunu yoktur diyemeyiz.” bölümündeki; “Çoğunluğun ırkçılığına milliyetçilik derken azınlığınkine ırkçılık diyemeyiz.” cümlesiyle beni, bölücü ırkçı Kürtçülükle bir tutmasına, yani beni bölücü ırkçı Kürtçülükle eşitlemesine asla eyvallah diyemem… Amma; bu necip milletin dün de bugün de başının belası olan dinci siyasi zihniyete asla değişen bir şey yok derim…

Ve de derim ki: Ey Necip Türk evladı dün de, bugün de başının belası olan bu dinci siyasi zihniyet ister iktidarda, isterse de muhalefette olsun aynıdır… Dinci siyasi zihniyetin sana bakışı asla hiç değişmez… Öyleyse sen; Türklüğüne, Türkçene, Vatanına, Türkiye Cumhuriyeti Devletine ve Atatürk’üne bugününde de, yarınında da aman ha daha çok sahip çık!..

Bölücülük yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Bitmeyen Oyun: Etnikçilik yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Merhum Kâmran İnan, Türkiye’nin yetiştirdiği büyük devlet adamları arasında özel bir yerdeydi. Siyasetçi olarak da çok değerliydi. Ne zaman Meclis kürsüsüne çıksa bir büyük entelektüelin çok yönlü bakışını sergilerdi. Sanırım o Meclis onun gibi bir değeri çok az gördü.

Bitlisliydi. Bir aşiretin büyüğüydü. Kâğıt üstünde “Kürt meselesi” diyeceklerle aynı soydandı. Hâyır, bütün mücadelesi bunu diyenlerle ve dedirtenlerleydi. Tam bir Türktü. Nereye gitse sözü dinlenen, saygı duyulan bir Türk’tü. Çünkü muhatabı diplomatlardan ve devlet adamlarından ileri bir kültürü ve düşünce genişliği vardı. Dünyada rahat konuşuyordu. Türkiye’de işi daha zordu. İçerdekiler dışardakilerden yıkıcıydı. Bizde yabanın yeniçerisi kadrosunun genişliğini söylediği cümleler gönül yangınıyla kavrulan bu yiğit Türk, sekiz yıl önce bu sancılarıyla dünyamızdan göçtü.  

Bir sözü vardı ki, tam da bu yazıda anlatacağım hususu söyler: “Kimliğini tartışmaya açan orta boy bir devlet bile dünyada görülmemiştir; Türkiye, Türklüğü tartışmaya açmakla, akıl ve tarih dışı bir iş yapan bir hükûmet etme modeliyle karşı karşıyadır. Olacak iş değildir.”  İşte derdin büyüğü budur ve son yıllarda devlet aygıtı da kullanılarak yapılan bir bölücülüğün yıkıcı hamlelerinin vardığı son aşamadır.

“Kürt Meselesi”

Bu başlıktaki söz kullanılacak bir tabir değil. Ortak kimliğe saldırılar arasında başı çeken buna benzer kavramlardır.  Neden kullanılmaması gerektiğini türlü ifadelerle anlatıyorum.  Bugün de bir defaya mahsus kalması dileğiyle açacağım. 

Durmuş oturmuş bir ülkede, hele millî devletlerde şu veya bu etnik mesele yoktur. Herkes vatandaştır ve birbirine eşittir. Kanunla belirlenmiş azınlık hakları dışında bir farklılık yoktur.

Alt kimlikler elbette vardır. Etnik aidiyetler meslekler gibi, kadın-erkek oluşumuz gibi yaşanır. Üst kimlikle yarışa sokulmaz. Etnik problem çıkmışsa orada vatan ve vatandaşlık tehlikeye girer. “Yani?”si şudur: Türkiye Cumhuriyeti kanunlarına göre hepimiz Türküz. Bu kimlik tektir, eşi ve eşiti yoktur. Almanya’da her vatandaşın Alman olduğu gibi. Fransa’da her vatandaşın Fransız olduğu gibi. Amerika’da her vatandaşın Amerikan olduğu gibi.

“Kürt meselesi” ne demektir? Bilen varsa beri gelsin ve lütfen bana izah etsin!

Millî kimliğin ortağı yoktur

Bunu hiçbir ülke tartışmaz, tartıştırmaz. Yalnız benim güzel ülkemde baştakiler dâhil mozaik vatandaşlık teorisi her gün ağızlardadır. Dünyanın hiçbir normal ülkesinde, hiçbir Başkan, Başbakan, Bakan, bürokrat çıkıp da “bu ülkede şunlar şunlar yaşıyor” diye binlerce kere nutuk atmaz, atamaz. Apaçık bölücülüktür. 

Bu sözlerim yaşadığımız terör gerçeğini görmemezlik değildir. Ayrılıkçılığı görmezlik değildir.

Bunlara koyduğumuz adın yanlışlığına dikkat çekiyorum. PKK-PYD-HDP kendi varlık sebebini bu ayrılık üzerine kurmuş olabilir. Ben bunu doğru anlayıp değerlendirmek zorundayım. Apaçık anlamazsak şimdiki gibi körlük oluşur ve o problemi çıkaranlar durmadan mesafe alırlar. Nitekim öyle oluyor.

“Kürt sorunu”

Bunlar “Kürt sorunu” derken neden bahsediyorlar iyi anlamak lazımdır. Ben anladığımı söyleyeyim. Eşit vatandaşlıktan bahsetmiyorlar. Bu zaten vardır. Durum açık: “Biz egemenliği başka etnik kimliklerle paylaşacağız” demek istiyorlar. Önce eski Yugoslavya’daki gibi federasyon istiyorlar. Bundan sonra da “Ayrı bir devlet kuracağız” diyorlar. “Türklük de bizimle aynıdır, hâkimiyetin ortağıyız” diyorlar. Türklüğü de etnisiteye indirgiyor ve eşitliyorlar. En hafif şekliyle böyledir.

Yıllar yılı bütün ekranlarda, sözüm ona profesörlerin, okumuşların, siyasilerin şom ağızlarında bu tabir geziyor. Ne dediğini bilmezler ülkeyi işgal etmiş gibi. Manzara bu ve biz yıllarca bu kavramları sorgulamadan maruz kalıyoruz.

Artık soralım

Ne demek istiyorsunuz? Açık söyleyin! “Kürt sorunu” diyen ve çözmekten bahseden neden bahsettiğini söylemelidir. Bu ne manaya geldiği bilinmez laflarla yıllarımızı kaybettik. Kafalarımız karıştı, bölündü. Sade vatandaş da “Demek ayrıymışız…” noktasına çekildi. Kimin ne olduğu kimseyi rahatsız etmezken veya ilgilendirmezken herkes birbirine şüpheyle bakar oldu. Bunu biz yaptık, yapıyoruz. Benim öğrenciliğimde ülkücü gençler arasında Kürtler çoktu. Hepsi Türkçüydü. Kürtlükleri de rahat rahat konuşulurdu. Şimdi o insanlara Kürt derken Türk’ten başka bir kimliği anlıyorsak veya aynı şeyi anlamıyorsak, nereye geldiğimizi düşünmek lazımdır. 

Artık uyanalım! Bu tabirleri kullananlara ne dediğini ısrarla soralım. Neyin ne idiğini bilelim.

Ona göre karar verelim. Yoksa kendine Kürt diyen vatandaş da başka isimlerle anan da kendini mecburen ana gövdeden ayrı hissetmeye başlayacak -başladı bile- işimiz zorlaşacak.

“Ben de Kürdüm, demek ki ayrıyım.. ve bana zulmediliyor(muş)..” diyecek. Yıllardır bunu dedirtmek için uğraşıyoruz.

Davulcu Bayram

Yaşadığım pek çok durum ve olay var. Biri şudur: Davulcu Bayram,  Türk Dünyası Araştırmaları Vakfı‘nın şölenlerinde Turan Türküleri söyleyerek çalardı. Açılım bölücülüğü geldi ve olan oldu. Bayram, yine şölenlerde çalıyordu fakat eski heyecan gitmişti. Bir gece, iki kadeh atınca sallana sallana yanıma geldi ve “Yağmur Abi, biz romanız, haklarımız var..” dedi. “Nedir Bayram? Benden senin farkın ne? Eksik varsa tamamlayalım..” dedim. Düşündü, ne diyeceğini bilemedi ve “Devlet adamları söylüyor Abi.. demek ki verilmeyen hakkım varmış..” dedi ve gitti. Sonra dediklerini düşünmüş ve tam içine sinmemiş olacak ki  geldi ve “Abi biz yine beraberiz..” dedi. Böyle demesi kafasındaki soru işaretinin kaybolduğunu göstermiyordu. İçine kurt düşmüştü.

Ona bunu dedirten o “açılım illeti” hepimizin huzurunu, tadını tuzunu kaçırdı. Halbuki Bayram‘a bunu Amerika, Avrupa, Rusya.. ne yapsa dedirtemezdi. Buna cür’et eden davulunun tokmağını alnının ortasına yerdi. Bu duyguyu böyle içerden kaybettirdik. 

Geçen hafta yazdıklarımı tekrar edeceğim: “Kürt Sorunu“, ondan sonra “Kürt siyaseti“, “Kürt seçmen” diyen ya ahmaktır, ya gafildir, ya haindir. Türkiye’nin bütünlüğü açısından bu sözlerin başka türlü anlaşılması mümkün değildir. Yalnız şuna varım: “Ben ayrıyım” diyen de desin. “Ayrı bir devlet olacağım” diyen de desin. “Federasyon istiyorum, çünkü ben ayrıyım.” diyen de desin. Bunu demek istediklerini bilelim, kimse o argo tabirle “karnından konuşmasın” ve ensemizde boza pişirmesin.

Hadi açılalım

Bu açıklık, böyle yıllardır kafamızı “sorun” diyerek şişirmelerinden ve kandırmalarından, bozmalarından, karıştırmalarından iyidir. Artık kimse maksadını bu tür laflarla gizlemesin. Her ağzını açtığında “36 etnik grup var” diyen siyasetçi de “sorun“dan bahsedenler de asıl niyetlerini belli etsinler. Yetti artık! Yetsin artık!

“Sorun” varsa çözelim. Hepimiz için çözelim. Ancak.. “Ayrı dil, ayrı mektep..” filan dendiğinde iş değişir. Bunların nereye varacağı bellidir. İsteyen istesin, anlayalım. Bilelim, anlayalım ve ona göre davranalım.

Netice itibariyle kanaatim kesindir. Bunları bildiği halde”Kürt sorunu” diyen bizden değildir.

Bölücüdür ve Türk-Türkiye dostu değildir. İsterse bizi yönetenler arasında olsun, böyledir.

“Kürt Meselesi” mi dediniz? yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Üç kardeş

Üç kardeştiler. Tıpkı rahmetli Ozan Arif’in Sürgün adlı şiirindeki gibi. Ama bunlar gerçekten kardeştiler. Evlerinden, köylerinden uzak; birbirlerinden de ayrı üç delikanlı. Birisi üniversitede, biri lise diğeri de henüz ortaokulda yatılı okuyan, anne-babalarının kıymetlisi üç kardeş. Ayrı ayrı yerlerde de olsalar yürekleri bir atan, aynı ülküye inanmış kardeşler. İnandıkları yüzünden aynı sıkıntıları çeken, aynı zorlukları yaşayan, bazen dayak yiyen, arkadaşları gözlerinin önünde şehit edilen, arada bir köylerine kaçıp gelmek zorunda kalan gençler. Gece yarısı kapı vurulmasıyla anne-babalarının yüreğini hoplatan, stresten kurdeşen döktüren evlatlar.

Dünden bugüne

Zaman geçti hepsi büyüdü ev bark, çoluk çocuk sahibi oldular. Anne babalarının gözünde herkes sürekli çocuktur ama olsun. Aradan geçen onca yıl sonra yine fikirleri, ülküleri hep aynıydı. Hep aynı partiye oy veriyorlar, birlikte otururken aynı konuları konuşuyor, aynı şeylerden yakınıyorlardı.

Destekledikleri parti hiçbir zaman tek başına iktidar olamadı. 1999 ‘da oldukça iyi bir oy oranıyla iktidar ortağı oldu. Uzun soluklu olmasa da bir sevinç yaşadılar. Daha sonra ortaya yeni bir parti çıktı, epey şişirilip pohpohlandı ve iktidar oldu. O zaman da birlikte bu yeni partiyi eleştirdiler. Uyguladıkları gayri millî politikalara birlikte kızdılar.

FETÖ’ye övgüler düzüldüğünde, akil adamlar sahaya sürüldüğünde, düzmece çadır mahkemeleri kurulduğunda, teröristler dağlardan davul zurnayla indirilip ovalara salındığında, okullarda andımız yasaklandığında, T.C.’ler silindiğinde hep birlikte çileden çıktılar.

Liderlerine, partilerine hakaretler edilip “O aile nedir, çoluk çocuk nedir bilmez… Bunlar kandan besleniyor, vampirler.” vb. sözler sarf edildiğinde yine birlikte çıldırdılar.

Hep beraberlerdi

Ne zamana kadar? Gönül verdikleri partileri, söz söyletmedikleri liderleri, o güne kadar onları çıldırtan eylemlerde bulunan iktidar partisine sonuna kadar, kayıtsız şartsız destek vermeye başlayana kadar. Kendilerine yapılan bütün hakaretleri ve Türk milletine yapılan bütün kötülükleri yalayıp yutmasına kadar. Gönül verdikleri partinin bölünerek çoğalmasına kadar.

Bu desteklerden sonra parti içindeki bir kısım muhalifin ayrı bir parti kurmasıyla üç kardeş arasında da ayrışmalar, ufak tefek tartışmalar başladı. Daha sonra yeni kurulan parti de bölünerek çoğalmaya başladı ve bizim kardeşlerde de iyice ayrışma yaşandı. Son seçimler öncesi üç kardeşin üçü de ayrı havalardan çalmaya başladı. Birisi Cumhur İttifakı’nı, birisi Millet İttifakı’nı destekledi. Diğeri ben bunlara karşıyım sandığa gitmeyeceğim derken, sonradan kurulan Ata İttifakı adayı için “İşte benim ve bütün Türkçülerin, gerçek milliyetçilerin adayı.” dedi. Sonra düşüncelerinden dolayı birbirlerini suçladırlar. İkisi, Cumhur İttifakı’nı destekleyeni, Türk milletine ihanetle suçladı; Millet İttifakı’nı destekleyen Ata İttifakı’nı destekleyeni, muhalefeti bölmekle suçladı… Yani bu son seçimler ülkeden önce aileleri böldü. Millet bütünlüğünden önce aile bütünlükleri bozuldu. İnşallah bu ayrılıklar uzun sürmemiş, seçimden sonra tekrar üç kardeş olmuşlardır.

Sonuçta ne oldu?

Seçim bitti. Cumhur İttifakı yine kazandı. Muhalefete göre, Erdoğan’ın karşısına saksıyı bile aday diye koysalar oy verecek tonla seçmen vardı. Anketörler de hep bu seçmenlerin arasında dolansa gerek, anket sonuçlarına göre şu an cumhurbaşkanımız ya bir saksıydı ya da Kılıçdaroğlu.

Mini mini AKP artığı partiler, ana muhalefet partisinin sepetinde meclise taşındı. Meclise girdikten sonra da hadi eyvallah, tak sepeti koluna sen yoluna ben yoluma, dediler. Anacık yorulduğu, yıprandığıyla kaldı.

Yeni kabine açıklandı. Sağlık bakanı dışında bütün bakanlar değişti. Seçim öncesi çeşitli mecralarda ifşaları çıkan bakanlar, yeniden milletvekili oldu ve dokunulmazlık zırhına büründüler.

Daha önceden yol verilen ithal bakanımız tekrar hazinenin başına oturtuldu. Merkez Bankası’nın başına da ilk defa bir kadın atandı. O da dışarıdan getirildi ve hakkında bir bankayı batıran CEO diye dedikodular var.

Dolar ve Euro el ele verdi, aldılar başlarını gitmeye doyamadılar. Tabii benzinle motorin durur mu, onlar da tuttu yolu gidiyor. Ev, araba fiyatları da cabası.

Milli Eğitim Bakanlığı okullarında sarıklı, cübbeli “manevi danışman”lar, “değerler eğitimi” vermeye başladı. Tarikatlar, Cumhuriyet döneminin en parlak zamanlarını yaşıyor sanırım. Bu arada, intihar eden ya da ettirilen çocuklarımızın çığlıklarına kulak tıkamaya devam ediliyor. Deistim, ateistim diyen gençlerimizin, ülkemizi terk edip gitmek isteyen her yaştan vatandaşımızın sayıları da artmaya devam ediyor.

Üçlü beşli, farklı sayılardaki çetelerimiz ile ilgili kopartılan fırtınalar da dindi. Herkes işine gücüne, kaldığı yerden tekrar başladı. Bize karanlık günler yaşatan deprem felaketinin üstüne hasır çekildi; o kadar canın gitmesinde kim suçlu, cezası ne oldu bilen yok! Bir de bir kısım kendini bilmez muhalifin, deprem bölgesindeki oylardan duydukları memnuniyetsizlik sebebiyle yaptıkları densizliklere şahit olduk. Bunlar da yaralarımıza tuz oldu.

Devlet eliyle ayrımcılık

Dün, benimle aynı işyerine yeni başlayan 4-B’li bir arkadaşa “Sorması ayıp ne kadar maaşla başladınız siz?” diye sorma gafletinde bulundum. Söylediği rakam hemen hemen benim aldığım maaşla aynı. Ben, istese emekli olabilecek durumda bir memurum. Ne yazık ki kamu çalışanlarının arasındaki ayrım ve maddi açıdan makas gittikçe açılıyor. Seçimden önce kamu işçilerine yapılan zamlarla vasıfsız bir işçi, yıllarını okumaya vermiş, devlet memuru olabilmek daha sonra da yükselebilmek için sınavdan sınava girmiş profesyonel bir memurdan daha fazla maaş alır oldu. Bazı memur sendikalarının başkanları da milletvekilliğine aday oldu dışarıda alamadıkları hakları mecliste alacaklardı ama o da olmadı! Sonra tekrar başkanlıklarına döndüler…

Memurlara o kadar zam vermiyorlar. Çünkü okumuş kesime siyasi anlamda güvenmiyorlar. Ama işçiler öyle değil. İşçiler işe girmek için önce partiye uğramak zorunda. İşe girdikten sonra da çoğu öğle arası ya da iş çıkışı soluğu yine partide alıyor. Oralarda gönüllü çalışıyor. Memurlara siyaset yasağı da var. Yani toplumun her kesiminde ayrımcılık, kutuplaşma seçimden sonra da artarak devam ediyor. Buna başka bir örnek de muhalif sanatçılardan bazılarının daha önceden ilan edilmiş konserlerinin iptal edilmesi.

Daha daha neler oldu?

AKP, kazandık rehavetine kapılmadan, önümüzdeki yerel seçimler için hemen kolları sıvayıp sahalara döndü. Peki, çok değerli ana muhalefetimiz ne yapmakta? Başkan kim olacak onu tartışıyorlar. Ona bir karar verseler, onlar da çalışacak inşallah. Yavrular zaten anaya tekmeyi vurmuştu. Eski yuvalarından bir el etseler, herhâlde koşarak giderler.

Seçimden önceki bir yazımda demiştim ki “…kim kazanırsa kazansın, kazıklar biz değerli vatandaşlar için hazır, bekliyor.” Şimdi o kazıklar, seçimden seçime değer kazanan biz sıradan vatandaşlara küçük dokunuşlar yapıyor. İlerleyen zamanda ne olur bilemem. Ama yine aynı yazıda dediğim gibi “Siyasilerimize bir şey olduğu yok.” Yazıyı buradan okuyabilirsiniz.

Peki, üç kardeşimize ne oldu? Bütün bu olanlardan hiç etkilenmeyen hangisi? Tabii ki üçü de etkilendi. Şimdi yine üçü de aynı sıkıntıları yaşıyor. Hepimiz, seçim sonrası sürekli level atlayan ekonomik sıkıntılar nedeniyle büyüyüp çoğalan kazıkların “minik” dokunuşlarıyla ürpermeye devam ediyoruz.

Nasılız? İyi miyiz?

Nasılız? İyi miyiz? yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.