Bu haftaki yazım için bilgisayarın başına geçtim. Word’den bir sayfa açtım. Tam tuşa basacağım. İç sesim çıktı ortaya: “Yazıya başlamadan e-postalara bir baksan!” dedi. “Var bunda bir hinlik ya!” diye düşündüm. Yine de e-postamı açtım. Ne göreyim? Emekli Öğretmen’den bir ileti.

“Yok yok! Ben yanılmıyorum. Bu ikisinin arasında kesin bir bağ var. Üstelik her an aktif! Bu defa bu bağın hesabını soracağım. Emekli Öğretmen’in e-postasını okumayacağım.” cümleleri aklımdan geçiyordu ki e-postanın ‘Konu’ bölümünde büyük harflerle yazılmış “BU ÇIĞLIKLARI DUYUR!” cümlesi dikkatimi çekti. Kararımdan vazgeçtim ve eski dostumun yazdıklarını okudum. İleti “Yazdıklarımı okuduktan sonra köşeni bu hafta bana bırakırsın artık!” cümlesiyle bitmişti.

Evet, dediği gibi okuyunca hiç tereddütsüz köşemi ona bıraktım.

***

Köşe Yazarı, geçen haftalardan birinde yeğenin bana senin aracılığınla “Sevgili dayıcığım, o emekli öğretmene de ki: ‘Benim yeğen de emekli öğretmen, eşi ev hanımı; malum ev hanımları emekli olamıyor. Gül gibi geçinip gidiyorlarmış, kimseye bir muhtaçlıkları yokmuş.’ mesajını göndermiş, sonra da eklemişti: “Hem Frengistan’da ne işim var. Nasip olursa bir anayurt, bir de Beytullah’tan davet var…Rabbim ömür verir de gidebilirsek ne mutlu bize. Gidemezsek de yolunda ölürüz demiş karınca… Tabii bütün özencimiz öbür taraf denen ebedî âleme.” 

Senin bu yeğenin benim ne düşündüğümü sanıyor bilmem ama ben onun mesut, mutlu olmasından, gül gibi geçinmesinden çok mutlu oldum. Lütfen ona ilet. Uğrunda ölmeye hazır olduğu o yolculuğa da Diyanet’in en ucuz tarifesiyle yalnız gidecekse 10, eşiyle gidecekse 20 maaşını yemeden, içmeden, giymeden, ısınmadan, kısacası bir kuruş harcamadan biriktirsin. Ancak öyle gidebilir. Almanya’dan en asgariden emekli Müslüman ise 1543 Euro maaşının üç katıyla yalnız, altı katıyla da eşiyle birlikte gidebilir o kutsal yolculuğa.

Demem o ki ben, senin yeğeninin de çok istediği o yerlere daha kolay gitmesini istiyorum. Karşılaştırmaları o yüzden yapıyorum. Onun gibi insanların dertlerini yazıyorum. Yoksa yeğenini zorla Frengistan’a göndermeye çalışmıyorum ya da hepimiz oralara gidelim de demiyorum. 

Sorum çok açık ve o sorunun cevabını arıyorum:

Bizim Türkiye’de çalışanlardan herhangi biri neden Almanya’da, İtalya’da, Fransa’da, Belçika’da, Avusturya’da vb. kendisiyle aynı işi yapanlarla aynı ekonomik rahatlığa sahip değil?  

Şimdi kalkıp “Ama onlar eskiden Amerikan yerlilerini, Afrikalıları nasıl sömürdüler?” gibi alakasız bir soruyla gelmesin senin yeğen. Yukarıdaki sorunun cevabını arasın.

Neyse… Yeğenin şimdi yazacaklarımı iyi okusun. Onun köyünden başka yerlerde yaşamaya çalışanlar neler yaşıyor, öğrensin.

***

Emeklilere yapılan zamdan sonra beni eski bir öğrencim aradı. Öğrencim dediysem çocuk sanmayın. Yarım asrı devirenlerden biri o…

“Sadece derdimi dökmek için aradım.” diye söze başladı. İlkokuldan lise bitinceye kadar hiç ayrılmadan sınıf ve sıra arkadaşlığı yaptığı, dolayısıyla benim öğrencim olan arkadaşıyla ilgili son gelişmeleri anlattı.

“Hocam, arkadaşım ilk eşinden ayrılmıştı. Ayrılırlarken dairelerini iki oğlu üzerine kaydettirme konusunda anlaşmışlardı. Daha sonra arkadaşım evlenmiş, bir oğlu daha olmuştu. Yıllar sonra ikinci eşi vefat etmiş, arkadaşıma da maaşı kalmıştı. O dairede kıt kanaat geçiniyorlardı. İlk evliliğinden olan iki oğlu da iş güç sahibi olmuş ve evlenmişlerdi. Derken bir gün tapusunu verdikleri evden çıkmasını istemiş gelinleri. Oğlu da hiç tepki vermemiş. Ona yana yakıla ev arıyoruz. Yeni zamlardan sonra maaşı 5625 TL. Bulunduğu şehirde o paraya tek odalı bir ev bile yok. Bizim ilçede bakıyoruz. Kiralar en az 2-3 bin TL. Küçücük ilçeyiz biz. Bu fiyata ev bulsak, nasıl taşınacak? Taşınsa nasıl geçinecek? Ne olur bir akıl verin Hoca’m! Biz taa ortaokuldan beri ne zaman sıkışsak size dert yandık. Hep çözüm buldunuz ama sanırım bu defa siz de çözüm bulamayacaksınız.”

Ya Köşe Yazarı! Bu cümlelerden sonra ben sustum kaldım. Onun anlattıkları kimse tarafından duyulmasa da bir çığlıktı. Öğrencimin karşıdan “Alo! Alo!” diye seslenmelerine bir “Alo!” bile diyemedim.

Telefonu kapattım. Sessiz çığlıklar atıyordu yüreğim. Çaresizliğe kahrediyordum. Oysa daha dün üniversiteden bir sınıf arkadaşımla yaptığımız telefon görüşmesi “Daha zoru yok!” dedirtmişti bana. 

Yaş haddinden emekli olmuştu arkadaşım. Çok çileler çekmişti, bir tasarruf yapamamıştı bu yüzden. Sonunda zorlukları yenmişti. İstanbul’da yaşıyordu. Kiradaydı. Son olarak dört bin TL’ydi kirası. Ev sahibi 10 bin TL’ye çıkarmasını istemiş. Arkadaşım da %25 zam yapabileceğini söyleyince adam evi satılığa çıkarmış. Bir yakını almış hemencecik. Yeni ev sahibi(!) de evden çıkmasını istemiş. 

Çok uğraşmış, bu satış anlaşmalı, aslında sahibi değişmedi diye çığlıklar atmış o da. Duyan kim?

Arkadaşım “Sizin oralara gelsem 13 bin TL maaşla geçinebilir miyim?” diye sormuştu dün. Susup kalmıştım ona da. “Ya seninle aynı durumda olan ve 7500 TL alan milyonlar ne yapsın?” sorusu aklıma gelmiş, bu soru içimi daha da acıtmıştı.

Keşke arkadaşımın da bir köyde iki göz evi, bir parça tarlası olsaydı diye düşünmüştüm. 

Herkes bu şansa sahip değil ki!… İşte şimdi gel de yazma: Elin emeklisi hayatını rahatça sürdürürken, yabancı ülkeleri dolaşırken, gelip Antalya’da beş yıldızlı otelleri doldururken bizim emeklilerimizin burada anlatılanları ve benzeri zorlukları yaşaması reva mı? Kendimize layık gördüğümüz yaşam bu mu?

Şimdi senden ricam bu sessiz çığlıklara ses olman…

Ne de olsa sen de emeklisin. 

Bu çığlıkları duyur yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Birkaç haftadır eğitimi yazıyorum. Daha çok yüksek, bir miktar da orta eğitim. Derken Sayın Millî Eğitim Bakanımızın talimatıyla Anadolu Meslek Liseleri ve Anadolu Teknik Liseleri’nde 11. sınıfta kalan veya disiplin suçuyla okuldan uzaklaştırılan 22 000 öğrencinin 12. sınıfa terfii haberi çıktı. Dikkat ediniz: 11. sınıfa dönme hakkı değil, bir üst sınıfa yükselme hakkı!

Sözcü ve T24 bazı okul müdürleriyle yapılan röportajları da yayımlamış. Bizim gazete de alıntıladı. Bir tanesi şöyle:

“Teknik Meslek Lisesi Müdürü C.K: “Cumhuriyet tarihinde, öğrenciler ilk kez böyle şartsız sınıf geçirildi. Ne suç işlerlerse işlesinler, 12. sınıfa geçtiler. Açık lise ve mesleki eğitime gönderilmeli veya 11. sınıfı tekrar ettirilmeliydiler. Okulumda, böyle 20 öğrenci var. Sigara içen mi ararsınız, bıçak getiren mi? Düzen, nizam kalmadı. ‘Bıçak yasak’ diyorum. ‘Bakandan torpilliyim. Karışma müdür’ diye, bıçak çekiyor. Okullarda suç artacak.” Bir başkası da şu: “Anadolu Meslek Lisesi Müdürü Y.S: “22 bin öğrencinin çoğu devamsızlık ve uyuşturucu, sigara, kavga gibi disiplin cezasından sınıfta kalanlar. Disiplin suçu almış veya okula 1 yıl hiç gelmediği için devamsızlıktan kalanlar, bakan onayıyla 12. sınıfa geçti. Aynı disiplinsizliği yine yapıyorlar. Uyarıyorum, ‘Bakan sınıf geçirdi. Sana ne?’ diye, tehdit ediyorlar. Bakanın yazısı elimizi kolumuzu bağladı. Başarılı öğrencilere haksızlık.’” Buradaki “haksızlık” sözüne bir mim koyun. Aşağıda bu haksızlığın düzeltilmesi üzerinde de duracağım.

Haksızlık etmeyelim

Millî Eğitim Bakanlığı, daha önce de 12. sınıf öğrencilerinin devamsızlıktan kalmayacağını “müjdelemişti.” Demek ki bu 22 000 içinde 11. sınıfta devamsızlıktan kalan varsa, hem bir sınıf yukarı çıkacak hem de 12. sınıfa devam etmesi gerekmeyecek.

Pek güzel… Şimdi aklımda bazı sorular var. Niçin sadece Anadolu Meslek Liseleri ve Anadolu Teknik Liseleri? Burada, diğer liselerimizdeki sigara ve uyuşturucu kullanan, devamsızlıktan kalan, bıçak çeken sevgili öğrencilerimize haksızlık yapılmıyor mu?

Sonra niçin sadece 11. sınıflar? Hadi 12. sınıflara devam etmeseler de geçecekleri müjdesi verilmiş; niçin bütün sınıflara bu “hak” tanınmıyor. Bakınız, onlara da aynı imkânı tanıyın, hepsi birer yıl ileri atlasın ve devam mecburiyeti de kalmasın.

Haylazlık hakkını kanunla güvenceye alın

Bunlar iktidarın tasarrufları gerçi. Muhalefet de bu konuyu atlamamalı ve bu “hakların” bakan talimatıyla değil kanunla verilmesini sağlamalı, hemen TBMM’ye bir kanun teklifi vermelidir. Çekinmeyiniz. Nasıl olsa AKP ve MHP’nin oylarıyla reddedilecektir. Fakat iktidar da dönüp, okumadan sınıf atlama, devam etmeden sınıf geçme haklarını anayasa değişikliği paketine alıverir. Seçim sathı mailindeyiz. Ne maili mi? Yani seçim eğik düzleminde. Hızla aşağı doğru yuvarlanıyoruz. Hız daha da artacak.

Bu haklar sağlandığında yalnız çocuklarımız derin bir nefes almakla kalmaz, veliler de rahatlar. Aynı zamanda bütçeden de ciddî tasarruflar sağlanır. Sınıftan, öğretmenden, elektrikten, ısıtmadan, kitap ve kırtasiyeden, okul araçlarının yakıtından… Aile bütçelerinde sağlanacak ferahlamayı siz hesaplayın.

Buraya kadar saydıklarım yapınca bütün haklar sağlanmış, bütün haksızlıklar ortadan kaldırılmış mı oluyor? Hayır.  Bakınız neden: Diyelim ki haklar bütün okullara ve sınıflara verildi. Peki, bu haklar niçin yalnız 2022 yılında sınıfta kalanlara, okuldan atılanlara uygulanıyor? Bu çocukların devamsızlıktan, bıçak çekmekten, sigara ve uyuşturucudan eğitimlerine devam edemeyen ablaları, ağabeyleri yok mu? Babaları, dayıları, anneler, nineleri… Belki bunların bir kısmı sırf bir sınıfta kaldıkları için veya sayılan kabahatleri işledikleri için bir daha eğitimlerine dönmedi. Onlar ne olacak?

Tonton kralın diplomaları

Yüksek, orta, yüksek olmayan… Her türlü eğitimimizi düşündükçe, yazdıkça üstüme basan sıkıntıdan yukarıdaki satırları yazdım. Pek rahatlamadım ama aklıma on yıllar öncesinden, ta geçen asırdan bir karikatür geldi. New Yorker dergisinde çıkmıştı. İnternette aradım, bulamadım. O yıllarda internet yoktu tabii… Gençler hatırlamayabilir, dünya tarihinde internet ve sosyal medyanın olmadığı çağlar da vardır. Karanlık çağlar…

Gelelim karikatüre. Tonton bir kral çizilmişti. Başında tacı, üstünde süslü, zengin kaftanı ile sarayın balkonuna çıkmış halkına hitap ediyordu: “Sevgili halkım. Dün gece oturup düşündüm ki, benim tebam, dünyanın en eğitimli halkı olmalılar. Onun için irade buyuruyorum, bu günden tezi yok, her vatandaşımıza bir diploma verile!” Tonton kral bunları buyururken gülümsüyordu. Dinleyenlerin yüzünde de geniş tebessümler vardı.

Bakın iktidarımız da, muhalefetimiz de bu kralın hikâyesini iyi dinlesin, üstünde düşünsün.

Seçimi garanti alırsınız! Öbürü yapmadığı takdirde tabii… Geç kaldınız öbürü bunu yaptı, siz gemiyi kaçırdınız. Çaresi var. Onlar her vatandaşa bir diploma mı vaat ediyor? Siz de bahsi arttırın. “Biz” deyin, “her vatandaşımıza diplomayla birlikte bir de emekli cüzdanı vereceğiz.” Böylelikle Emeklilikte Yaşa Takılanlar’da da ön alıverirsiniz. Artık iktidar garantidir.

Vatana millete hayırlı olsun.
_______

Tonton kralı MDM editörü sevgili Alperen Okur buldu: https://www.cartoonstock.com/cartoon?searchID=CC22329

Tonton kral gülümsüyordu yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.