Bazı ideolojik hareketlerin lügatinde bazı kelimelerin tersi geçerlidir. “Barış” da o kavramlardan. Kendilerini devletlerle eşit konumda görerek savaş ve barıştan bahsetmeleri ayrı bir garabettir. Fakat “barış” diyorlarsa kesinkes “savaş“tan bahsettiklerini düşünebilirsiniz.

PKK Stalinist bir hareket. Ayrılıkçı bir terör örgütü. Şimdi söylenenlere bakıyoruz, Türk-Kürt kardeşliği ve ikisi arasında bir barıştan söz ediliyor. Bunun neresini düzelteceksiniz? Halk arasında kardeşlik var.  Karşıtlık, kavga ve çatışma yok. Hiç olmadı. O hâlde bu kavramlaştırmaya ne diyeceğiz? İftirayı aşan bir kurgu mu? Tıpkı soykırım yalanı gibi Türkiye’nin bugününe ve dününe saldırı mı?

Bu yalanların gün yirmi dört saat dillerde oluşu dehşettir. Çatıştıracak olan bu dildir. Her tür silahtan daha yakıcı ve öldürücüdür. Hayret, memleket seyrediyor. Türkiye’nin belası bu vurdumduymazlıktır.

Ülkede elbette haksızlıklar var. Herkes için var. “Bizim hakkımız verilmiyor” diyenlerin argümanlarının on katı başka kişiler ve gruplar için de geçerli.  Hatta diğerlerinin çektiğini onlar çekmemiş de olabilir. Şimdi yaşanan görülmemiş hukuksuzluklar bunlardandır.

DAĞA MI ÇIKSINLAR?

Her gadre uğradığını düşünen dağa çıkacaksa orada düzenden bahsedemezsiniz. Mesela şimdi başta CHP’nin, Zafer Partisi’nin başına gelenlerin hiçbir haklı gerekçesi olmadığı anlatılıyor. Hukuken netice almaları da zaman alacağa benziyor. Ne yapacaklar, dağa mı çıkacaklar?

Gadre uğramışsanız, yanlış yapıldığını düşünüyorsanız; ses yükseltir, kuralların uygulanmasını sağlamaya çalışır, hakkınızı ararsınız. Devlet düzeninde işler böyle yürür.  Bizde olanı yutkunmadan açık açık konuşmak lazım. Zaten kendileri, devlete iftiralarının hepsini yerleştirdikleri son bildiriyle söylediler.

Yüzyıldan fazla bir zamandır ayrı bir devlet olmaları körükleniyordu. PKK, bizim “ekrad taifesi”ne “kendimizin efendisi olacağız..” dedi. Taban tuttu. Sevr zamanının Batı dayatmalarını kendilerine tutamak edindiler. Dikkatinizi çekerim, uzantıları olan partinin toplantılarında Türk Bayrağı hiç görülmedi.

ÖRGÜTLER EFENDİSİZ YAŞAYAMAZ

“Kendinin efendisi olmak” da barış gibi tersi anlaşılacak bir argüman. Şimdiden bolca efendileri var. Sonra başka vesayetler ve efendiler edinecekleri de görünen bir husus.

Bugün PKK dediğimiz kendisinden ibaret değildir. Her yere dal budak salmıştır ve zararları sadece Türkiye’ye değildir. İnsanlığa zehir saçtığını dünyadan öğreniyoruz. Mesela, uyuşturucu trafiğini idare eden büyük bir ekonomik güçtür. Mafya vâri işleri sıradandır. Tehdit ve şantajla iş görür. Her türlü kötülüğün havale edilmesine müsait ve vekâlet savaşçısı örgütlerdendir.

Bu durumda sorulacak sorular vardır. Ortadoğu tam karıştırılmışken, bu tür örgütlere duyulan ihtiyaç ortadan kalktı denebilir mi?  Sonra, böyle bir yapıyı dağıtmak “feshettim” demekle mümkün mü?

PKK BÜYÜK GÜÇLERİN KONTROLÜNDE

PKK’nın hedefiyle büyük güçlerin hedefi birdir. Hadi Mahir Kaynak diliyle söyleyelim, “birleştirilmiştir”. Ortadoğu’da dinci görünen terör örgütlerinin görevi başka, bu etnikçi terör örgütlerininki başkadır. Bunlarda iş bölümünü, yöneten güçler belirler.

Suriye’de gördüğümüz ve henüz tamamlanmamış yapılaşmalarla Irak’ta olanlar aynı güçlerin işidir. Irak’ta Barzani-Talabani adıyla yapılanlar Suriye’de PKK’nın türevleriyle yapılıyor. PKK’nın silah bırakma oyunu bu büyük plan içindeki bir dizi hareketten biri ise göreceksiniz.

“PKK zaten bitmişti” demek olanı biteni anlatmaz. Evet, terör örgütü olarak değersizleşmiş ve ömrünü tamamlamıştı. Bu hâliyle kullanılamayacak hâle gelmişti. Gücünü ad değiştirerek Suriye’ye kaydırmıştı. İşi biterken Amerika, Batı ve İsrail desteğiyle kendisi için büyük başarı elde ettiğine bakılırsa ad ve elbise değiştirdiği görülür.

Artık Suriye’de bir devletçikleri var. Bildirilerinde dendiği gibi “PKK adıyla..” olan faaliyetleri bitiriyorlar. Hedeflerini de açıkça ilan ettiler.

Hatırlatmak lazımdır: Bildirilerinde Türkiye’nin kuruluşuna saldırdılar. Türkiye’nin bu topyekün hücumu tam anladığını sanmıyorum. CHP’nin anlamaz görünmesi skandal ötesidir. Anlaşılsa kıyamet koparmaları beklenirdi.

Yukarıdakiler ne yaparsa yapsın bu işin karakteri milletin varlık ve egemenlik meselesidir. Halk bunu görür, anlar ve bu işin son kararını –Hak saklasın!- büyük kayıplar pahasına da olsa verir.

O KARİKATÜR ACI GERÇEĞİ Mİ SÖYLÜYOR?

Bir karikatür gördüm: Bir terörist, elindeki pimi çekilmiş el bombasını Türkiye haritası üzerine bırakıyordu. PKK fesih bildirisini en iyi anlatanlardan biri o karikatürist olabilir.

Bu fesih oyununun neresinden baksanız birilerinin yolunu açan bir işaret taşı var. Hükûmet tarafı, ad değiştirmiş olan PKK’nın feshini zafer gibi sunacakları bir imkân yakaladıklarını sandılar. Olanı biteni bildikleri hâlde bunu yapmaları kendileri için siyaseten anlaşılabilir diyenler var. Böyle bir siyaseti devlet yönetenlere nasıl yakıştırırız?

Devlet hayatında işler kılı kırk yararak düşünülür. Böyle bir meselede yaptıklarımız devlet işine benzemiyor.

Şu Fesih Hikâyesi yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

“Önder APO gelsin TBMM’de konuşsun.” dedik. PKK’nın 12. Kongresinden cevap geldi. Özetle şunu diyordu kongre: Geldim, gördüm, yendim! Ve zaferi kazandıklarına göre artık PKK’yı feshedebilirlerdi. Şimdi demokratikleşmeyi, egemenliği ve vatanı paylaşmayı, velhasıl vireyi konuşma vaktiydi. “Vire” tarihî bir terimdir. Kuşatma altındaki şehrin teslim şartları demektir.

100 yıldır soykırım yaşıyorlarmış. PKK’nın silahlı mücadelesi sayesinde istiklallerine kavuşuyorlarmış. Bu istiklal için can veren şehitlerine ve gazilerine saygılarını ve şükranlarını sundular. Şehirlerimizin mümtaz mahallerinde, birer “meçhul gerilla anıtı” dikmemiz uygundur artık. Mesela Ankara’da Anıttepe düşünülebilir. Ne de olsa 1924 Anayasası ve Lozan’dan kurtuluş yolunda yürüyoruz. Bir düşünün.

İmralı da soykırım mekânı imiş. Sayın iktidarımız ve ilgili bakanlıklarımız savunmalarını yapsalar iyi olur. Soykırım uluslararası suçtur ve sükût ikrardan gelir. Haberiniz olsun.

Atatürk Özel’e ne derdi?

Evet, soykırım böyle başlamış. 1924 Anayasası ve Lozan’la. Yani Türkiye Cumhuriyeti’nin ilk anayasası ve milletlerarası tanınma belgesiyle. Bunlardan kurtulursak çiçek açacak barış tohumları iyice serpilip gelişecek.

Bu felaket, bu rezalet ifadeler önlerinde dururken sözde siyasetçilerin demokrasi ve barış nutukları atmasını hayretle izliyorum. Özgür Özel, Gazi Mustafa Kemal’in partisi olmaktan bahsetti yine. Bildirinin 1924 Anayasası ve Lozan kısmına gelindiğinde başka tarafa bakıp ıslık mı çaldı acaba? Atatürk’ün partisi dememiş de Gazi Mustafa Kemal’in demiş… Öyle de olur böyle de. Hem birincisi az biraz ırkçı gibi. İçinde “Türk” geçiyor. Merak ediyorum, Atatürk sağ olsaydı Sayın Özgür Özel’i nereye kadar kovalardı acaba?

Olan biteni, Milliyetçi Kongre Derneği Kurucu Başkanı Bahadırhan Dinçaslan, bir Tamga Türk YouTube videosunda pek güzel özetledi: PKK, “Ben kendimi feshediyorum, sen de Türkiye Cumhuriyeti’ni feshet!” dedi.

Evet öfkeliyim. Bir nefes alayım ve devam edeyim…

İlk hedef biat etmeyen Kürtler

Şimdi ne olacak? Bu soruya kongre bildirisi cevap veriyor:

“PKK’yi feshetme ve silahlı mücadele yöntemini sonlandırma kararını, halkımızın herkesten daha iyi anlayacağına, demokratik toplum inşası temelinde demokratik mücadele döneminin görevlerine sahip çıkacağına inancımız tamdır. Halkımızın kadınlar ve gençler öncülüğünde, yaşamın her alanında öz örgütlerini oluşturması, dilleri, kimlikleri ve kültürleriyle kendine yeterli olma temelinde örgütlenmesi, saldırılar karşısında kendini savunur hale gelmesi ve seferberlik ruhuyla komünal demokratik toplumu inşa etmesi hayati önemdedir.”

Yaşamın her alanında öz örgütlerini oluşturmak, kendini savunur hâle gelmiş komünal demokratik toplumu inşa etmek! Yani önce Kürtleri konsolide etmek. Bunun için kendi yargı sistemini, vergi sistemini, millî eğitimini, askerlik sistemini hayata geçirmek gerekmeyecek mi? Bu hedefin önündeki en büyük engel, bugüne kadar münfesih PKK’ya yüz vermemiş olan Kürtlerdir. KCK’nın ilk hedefi, bunları hâle yola sokmak, örgütlenmelerini ve komünal demokratik toplumu kurmalarını sağlamaktır. Açık söyleyeyim, önümüzdeki günlerde öncelikle bu Kürtlerin bastırılmasını, şartlara göre imhasını seyredeceğiz.

Kürtler PKK mı?

Bu asrın başında PKK hemen hemen bitiyordu. PKK, Kürtleri temsil etmekten çok uzaktı. Kurduğu siyasi parti de öyle. Bu gidişin kırıldığı nokta birinci çözüm sürecidir. Devletin Öcalan’la, PKK ile eşit taraflar olarak pazarlığa oturması, mutabakatlar imzalaması, PKK’ya boyun eğmeyen Kürtleri çökertti. Şimdi bizzat devlet, kendisine sadık aşiretlere, koruculara, “PKK iyidir, hoştur.” diyordu.

Sık sık, bütün Kürtler PKK’lı değildir gibi laflar ediyorduk ama gerek iktidar gerekse muhalefet ve illa muhalefet, Öcalan’ı ve PKK’yı bütün Kürtlerin temsilcisi gibi görmeye ve bu görüşe göre şekillendirmeye canla başla çalıştı. Atatürk’ün, pardon Gazi Mustafa Kemal’in partisi CHP de Kürt oyları da Kürt oyları, Kürtler ve Türkler, Türkler ve Kürtler söylemini ağzından düşürmedi.

CHP’nin—Yeni CHP mi demek lazım? —bu çizgisi, Devlet Bahçeli’nin 22 Ekim çıkışıyla boşa düştü. Kürt oyları ve Kürt-Türk ikileminin artık yeni sahipleri vardı.

PKK kendini feshetmiş ve artık kontrol kurucu irade olarak KCK’nın ve onun başındaki Önder Abdullah Öcalan’ın eline geçmiştir. Ajandanın birinci maddesi, 1924 Anayasası’ndan beri, bütün anayasalarımızda bulunan ve Türkiye Cumhuriyeti’nin kuruluş değerlerini ifade eden hükümlerin feshidir. İkinci maddesi, Lozan’la çizilen sınırların, tarif edilen milletin ve millî devletin hükümsüz hâle getirilmesidir. Fakat en önemlisi ve sıfırıncı maddesi, bugüne kadar PKK’ya biat etmemiş, “Hem Kürdüm hem de ne mutlu Türküm!” diyen Kürtlere boyun eğdirilmesidir.

En büyük gürültü bu cephede kopacaktır. Yoksa anayasaydı, Lozandı Türklerin pek umurunda değil gibi.

“Ben PKK’yı feshettim, sen de T.C.’yi feshet” yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.