İnsanların önce kendisini düşünmesine şaşılmaz. Siyasetçi ayrı bir kumaştır. Başa geçirir ve boş bırakırsanız her zaman şahlanmaya hazır egosunun neler yaşatacağına şaşarsınız. Örnekleri tarihteki totaliter sistemlerde ve tek adam rejimlerinde sıra sıradır.

İnsanlık, geride kalmış her fenalığı tekrar yaşamaktan kurtulamaz. “Tarihin tekerrür edişinde” insan gafleti, unutkanlığı, aldanmaya ve aldatmaya yatkınlığı; kanser hücrelerinin zayıf bünyedeki hareketi ve açığa çıkması gibidir.  Metastazı (nüksedişi, sıçraması) önlenemezse götürür.

Toplum ve devlet hayatında kanseri yaratan, kuralsızlığın kök salmasıdır. Kuralsızlığı isteyene derhal tedbir almazsanız kanserin dördüncü evresine kadar gidersiniz. Kurallar hijyen programıdır. Toplumun mikroplara yenilmesinin önünü alır. Herkesten önce yönetenleri çerçevelemek için konur. Çeşitli fren mekanizmaları içinde adalet kurumu son ve ince ayarı verir.

Düşüncesi devlet ve millet olmaktan çok kendisi olanlarla çevrilmemizi buralardan bakarak göreceğiz.

Neden ve nasıl bu hale geldiğimizi sorarsak cevabı bulunur. En geniş tarih çerçevesinden görünen şudur: İyileri seçeceksiniz. Bu da yetmez, denetleyeceksiniz.

KONTROLSÜZ GÜÇ YAKAR YIKAR

Uzun süren iktidarlar kural hijyenine dikkat edemez olurlar. Bozulmaları ve bozmaları neredeyse kaçınılmazdır. “Güç bozar” denmesiyle beraber düşünülecek bir meseledir. İleri demokrasilerde üst görevlerde bulunma zamanının iki dönemle sınırlanması sıradan bir gereklilik değildir. Olmazsa olmaz şart kabul edilir. İnsan ve dünya halini bilenlerin koyduğu bir kuraldır. Adı Cumhuriyet de olsa demokrasi de olsa tek adam rejimlerinde, totaliter eğilimlerde bu sınır ve dolayısıyle kontrol yoktur.

Kuralların getirdiği eşitlik iyiliği besler. Kuralları yan dolanma eğilimindeyseniz fertten topluma yayılan savunmasızlık kökleşir. Egosu azan yöneticinin kullanım alanı genişler. Kötü ve kötülük azar. Salgına uğrarsınız.

İnsan sermayemiz bozuk veya bozuldu derken gördüğümüz budur. İnsandan yana fakirleşiyoruz. Değerlerden hareket ettiğini söyleyenlerin bizi değersiz bırakışları bundan dolayı azıyor.

SUÇU YAYMA PROJESİ İŞLİYOR

Düzelmemizi ihtar eden bin bir olayın içinden geçiyoruz. Her gün bir belanın bağırdığı görülüyor. Uyanmıyoruz.

Sorumluluk duymayanlar tarafından yönetiliyoruz. Sistem varsa bunu kimseye yaptırmaz. Sistemin esası yetki ve sorumluk dengesidir. Yetki sonsuz ve sorumluluk hiç yoksa onun adı başka bir şeydir. O takdirde yıkılmadık yapı kalmaz. Nitekim kalmıyor. Bizim gibi binlerce yıllık devlet tecrübesi olan memleketlerde bile bunlar olur ama kalıcı olmaz.

Olanı doğru anlayacağız ki çıkış yolunu da bulalım. Her sabah bir operasyona uyanıyoruz. Çünkü sorumluluğunu unutturmak isteyen ve suçu başkasına atmak isteyen birileri var. Suçlanmadık kimse bırakmayacak ki kendi battığı çukur görülmesin. Suçu yayma projesi işliyor. Hem de hak hukuk tanımadan. Kişilik haklarına, en başta “lekelenmeme hakkı”na zerrece dikkat etmeden yapılıyor. Suç ararken de suç doğuran işler katlanarak gidiyor.

Sadece iktidara aday siyasi rakipler değil her kesime suç sıçratılıyor. Uyuşturucu diyerek sanatçılar, öne çıkan işadamları, yaptıkları işlerle toplumun önünde görünen insanları topluyoruz. Belki yüz kişiden biri yalnızca kullanmış çıkıyor. Çıksa da suç değil. Ancak tedaviye gönderebilirsiniz. Diğerleri lekelenmekle kalıyor.

Dikkatinizi çekerim, bu konunun suçlusu kaçakçılardan, uyuşturucu baronlarından hiç haber yok. Onlar işlerinde berdevam. Milletin malına çökmekle yetinmeyip işçilerin maaşına göz diken madenci gibilerin düzeni de yürüyor. Olan memlekete oluyor. Bu panikle ülkeden kaçan kaçana. Para kaçıyor, insan kaçıyor. Çünkü güven kaçıyor.

Adalet kaçınca doğan anarşide pazusu güçlü olanın zorbalığına kalırsınız.

ADALET KAÇARSA…

Adalet kaçınca her şey kaçar. Belinizi doğrultamazsınız. Kimse sorumluluk almak istemez. Kaçar. Çocuklarınız, mafyacılık oynamaya başlar. Mekteplerinizde beş silahla saldırıya girişen çocuklarınız olur. Sebebini görmezseniz yeni belalara davetiye çıkarırsınız.

Sorumlular, hiç oralı olmaz ve yine suçu ona buna atmaya çalışır ki vahimdir. İnsandan, toplumdan ve psikolojisinden anlayanlar bu kesin hükmü daha keskin söyler. Buraya geldiyseniz, ne derlerse tersini düşüneceğiniz güvenilmez insanlar meydan alır. Gözünüzün içine baka baka yalan yanlış şeyler söylemeye devam ederler.

Evlere şenlik bir Millî Eğitim Bakanı’ndan siz utanırsınız. O hâlâ pişkin pişkin “maneviyat”tan dem vurur. İçişleri Bakanınızın o işi nasıl yapacağı veya yapamayacağı zaten gelmeden bellidir. Nasıl seçildiğine akıl sır ermez Adalet Bakanınızın adalete ne kadar yakın olduğunu yaptıklarından dolayı daha baştan görür ve bilirsiniz.

Ziya Paşa, “Böyle gecenin hayr umulur mu seherinde?” diyor. Paşa’nın sorusu doğrudur. Ancak biz her şeye rağmen bu gecenin sabahını da hayra çevirmeye mecburuz. Yıkımın ağırlığı ortada. Kurtuluş yolunu kurallara dönmekle bulacak ve düştüğümüz dipten çıkacağız.  Çok düştük ve çıktık. Yine çıkarız.

İnsanın Çürüttüğü Dünyamız yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Milletler değerleriyle vardır. Bu değerlerle yetişecek bir insan tipi hedeflenir. Eğitim sistemi bu değerlerle donanmış insan tipini hazırlamaya odaklıdır. Dünyanın gidişine göre özellikler yenilenir. Hep dendiği gibi “Değişme, değişmez kanundur”. “Ben değişmem” diyenleri türlü belalar bekler.

Klasik Osmanlı döneminin bitişinden beri insanımıza yüklediğimiz özellikler aşındı. İnsan merkezdedir. Çağa uygun insan yetiştiremezseniz bozulma ve düşüşü önleyemezsiniz. III. Selim’le başlayan ve II. Mahmut’la devam eden yenileşme dönemini başlatmaya bunun için ve gitgide zayıfladığımız için mecbur kaldık. Tanzimat, Meşrutiyet ve Cumhuriyet’te kendimiz kalarak yeni şartların insanını aradık. Başardıklarımız var, başaramadıklarımız var. Sebepleri üzerinde yeterince kafa yorduğumuz söylenemez.

Bu hareketlerin dengesi önemlidir. Kendinden şüpheyi güçlendirebilir. O şüphenin makul sınırı, aşanı içeriyi içerden kemirir. İktidarlar, aydınlar, öncüler, önderler, güven kaybının getirdiği düşüşle mücadele ederler. Bünye kendini bu insan grupları aracılığıyla savunur. Yetersiz kalınırsa kimlik ve aidiyet zayıflaması doğar. Yakın tarihin değişmeleri içinde en önemli meselelerden biri ve şimdi yaşadığımız budur.

GÜVENSİZLİK AŞISI

Kimlik krizi yaratan şartlarda semiren Türk düşmanlığıdır.  Düşmanlığın doğrudan Türklüğü tartıştırması ve bunu politika haline getirme yenidir. Tarihi tersine çevirir gibi bir olmaz iştir ama yaşıyoruz. İnsanlarınızı iyi yetiştirmezseniz, ortak değerlerde buluşturmayı başaramazsanız, içerde hoşnutsuzlukları bir yöne yönlendirme projelerine gün doğar. Son dönemde bunlar oldu.

Türk devleti aleyhinde çok yönlü çalışmaların hücuma dönüşmesi beklenmeyen bir gelişme değildi. Kimlik ve dolayısıyle güven krizi doğurması kaçınılmazdı. Doğurdu ve insan yapımızda çözülme başladı. Toplumun ortaklaştığı değerlerin sadece adı kaldı. Artık ne dinden ne pozitif ahlaktan ne de milliyetten mayalanan bir toplumun varlığından bahsedebiliyoruz. Geçici bir dumanlanma da olsa görüşü ve anlamayı önlüyor.

Kendine ait ne varsa değersiz görür hale gelmiş bir halk çoğunluğuyla muhatabız. Değer siyaseti yapanlar değersizleştirilmiş bir toplum yarattılar demek de doğrudur. Bu yıkıcı zıtlığın farkında olmadan yaşıyoruz.

ACI AMA GERÇEK

Sözü dosdoğru söylemeden kurtuluş arayamayız: Bu toplumun insanlarının ona buna çatmaktan başka bir ortak özelliği kalmadı. O onu dışlıyor, bu bunu, şu şunu. Dövecek, sövecek adam arar hale geldik.  Kendine bakan yok. “Ben neyim?” diyeni ara ki bulasın!

Anlayan da hoş gören de yok. Birine göre meziyet olan diğerine göre hata. Öyle böyle bir hata değil, idamlık bir hata hem de. Hatalar içinde yüzdüğümüz halde çok zaman bir hata veya hata zannedilen veya uydurulan yanlış, insanı siliyor ve diğeri için “Kahrolsun!” deme fırsatına dönüşüyor. Hak hukuk düşünen yok. Benden değilse kahrolsun!

Buraya birden gelmedik. Tek tek bizim yaptıklarımız bu yolu açtı. Birbirimizi sevmiyoruz.  Konu başkası olunca insanın hata edecek bir mahlûk olduğunu unutuyoruz. Sonrası güvensizlik sendromudur, paniklemedir, nereden saldırı geleceğini paranoya halinde yaşamadır.

Bu durumda canlı refleksi nasıl işler biliyoruz. Tek mesele ayakta kalmaktır. Bunun için ne lazımsa yapar. Yalan dolan düşünmez olur. Değersizleş(tir)me salgını böyle yayılır.

Durmadan “öteki”ni suçlamakla çok yüzlülük kök salar ve çürütür. Orada ahlâk barınmaz. Böyle bir toplum kolay kolay birleşemez. Hak saklasın, ancak bir harp olacak ki içindeki fesadı, kıskançlığı, darlığı bastırsın. İstiklâl Harbi’nde böyle birleştik. Cumhuriyet’in ilk nesli o heyecanla memlekete sarıldı. Sonrası yine bozulma dönemine dönüştü.

Bozgun bir yerde değil, her yerde. Şimdikilerin derinleştirdiği, biz değişmedikçe kim gelse değişmeyecek olan bozukluklarımız ve yetersizliklerimizin üzerine gitmemiz gerekecek.

TESPİT VE TEŞHİS İŞİN BAŞI

Son yıllara bakarsak devlet gücünü verdiklerimiz, kurallara aldırmazlıkla değerleri yok ettiler. Bozulmayan tarafımız kalmadı. Bunlar doğru. Bu durumda dindarımız dinden değil! Milliyetçimiz milletten habersiz! Soldan gidenimizin ne olduğu belli değil! Bu da doğru.

Dediklerime itiraz edecekler, örneklerden bir örnek Özgür Özel’e bakabilir. Adam çalışkan, hırslı. Fakat neye çalıştığını bildiğini bize tam düşündüremiyor. Çalıştığı bizim hayrımıza mı emin olamıyoruz. Halkın dediği bu. “Atatürk’ün partisiyiz” diyor, Atatürk neyi istediyse ondan köşe bucak kaçıyor. Türk devletini kuran partinin genel başkanı Türk diyemiyor. Cumhuriyet diyor, Cumhuriyet’in değerleriyle arasına mesafe koymaya çabalıyor. Olacak iş mi?

Türk’e düşman SDG-YPG (PKK) yapılanmasına, siyasi ayağı DEM’e karşı konuşamayan devlet kurucu parti genel başkanı olur mu? Memleket gibi onun da kimliğini unutmuş gibi bir hali var desem ağır kaçar mı? “Unutmuş” demek hafif kalır, kimliğini kaybetmiş görünüyor deseniz kim ağır diyebilir? Dindarımız dinden değilse, milliyetçimizin milletten haberi yoksa, onun durumu da buysa, söylemek niçin ağır olsun?

Göreceksek bunları görelim! Ve nasıl düzeleceğimize kafa yoralım!

Rengini, tadını kaybeden toplum yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.