Karadeniz: Türkiye’nin mavi hazinesi ve geleceğe açılan kapısı yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Altın Deniz: Karadeniz yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Fırsat ve imkân bulunca bir tur şirketiyle Doğu Karadeniz gezisine katıldım. Samsun’dan öteyi ilk defa gördüm. Gürcistan’a geçerek Batum şehrini görmek de nasip oldu. Bir yıl önce de günübirlik Alaçatı, Sığacık, Çeşme gezisine katılmıştım. İnsanımızın yurdunun çeşitli köşelerini gezip görmesi, tanıması güzel! Çok yönlü faydaları var.

Tur şirketleri bu açıdan büyük hizmet veriyor. Ancak turist rehberliği ve rehberliğin hakkıyla yapılmasının bir sorun hem de ülkemiz ve Türk milleti için “beka sorunu” olduğunu tespit ettim. Çok üzüldüm. Bu sebeple yazmak farz oldu.

Bir yıl önceki gezide rehber, gezdirdiği yerleşim alanlarında hangi yüzyıllarda, hangi medeniyetlerin yaşadığı, hangi eserleri bıraktıklarını söylemiş; o bölgelere Türk yerleşiminin ne zaman yapıldığı, hangi Türk boylarının nasıl geldiklerini anlatmamıştı. Bu bilgilendirme, dinleyende “Buralar bizim değilmiş. Pılımızı pırtımız toplayıp gidelim.” dedirtecek türdendi. Bu yıl katıldığım turdaki rehber hakkındaki fikrimi peşinen ifade etmeyecek, anlatacağım. Kararı ve değerlendirmeyi size bırakıyorum.

Gezimize Samsun’da, 19 Mayıs 1919 tarihinde, Atatürk’ün Millî Mücadele’yi başlattığı meydanda başladık. O meydandaki Atatürk heykeli önünde, 53 yıl sonra bir fotoğraf daha çekilmenin sevincini yaşadım. Yine o meydandaki belediyeye ait bir binada Türk tarihinin, Çanakkale ve İstiklâl Savaşlarının videosunu seyrettik. Aynı binadaki devasa İstiklal Savaşı tablosu muhteşemdi, etkilenmemek mümkün değildi. Bandırma Vapuru’na girip gezince, meydanın yakınındaki Gazi Köşkü’nde Atatürk’e ait eşyaları ve tabloları görünce heyecanımız, duygularımız zirve yaptı.

Gezimiz güzel başlamıştı. Otobüsümüz Ordu’ya doğru yol alırken rehberimiz mikrofonu alarak konuşmaya başladı. “Komünistler sevilmez… İstanbul’daki Taksim Meydanı’ndaki anıtta bir Rus generalin kabartması var. İstiklal Savaşı yıllarında Komünist Rusya para yardımı yapmış, parayı da o general getirmiştir.” dedi. Bu konuyu anlatırken “Komünistler sevilmez amma…” diye birkaç defa tekrarladı. Sanki Samsun’da aldığımız bilgilerin, duyguların küllenmesini sağlamak ister, “Ruslar para yardımı yapmasa İstiklal Savaşı kazanılmazdı.” der gibiydi. “Rusya’nın yardım olarak gönderdiği o parayı, o ülkede yaşayan Türkler, kardeşlerimiz kendi aralarında topladılar.” diye itiraz ettim. Rehber öfkelendi, “Azeriler Türkleri, Türkiye’yi sevmez. Türk cumhuriyetlerinde yaşayan Türkler de sevmez.” cümlesini sarf etti. Ben Türk Dünyası ile bağlantıları olan biri olduğumu birkaç ayrıntıyla belirttikten sonra “Azerbaycan’daki ve Türk dünyasındaki kardeşlerimizin gözleri de gönülleri de Türkiye’dedir.” dedim. “Senin söylediklerinin yarısı doğru yarısı yanlış!” karşılığını verdi. Dilimin ucuna; “Neresi doğru, neresi yanlış? “ diye sormak ve “O paraların toplanmasına Şair Çolpan, Prof. Zeki Velidi Togan bizzat öncü oldular.” cümleleri geldiyse de sustum. O andan itibaren gezinin tadını kaçırmamak için sessiz kaldım. Nedense otobüs dolusu gezginden de çıt çıkmamıştı…

Otobüsümüz Trabzon civarındayken o rehber; “Mübadelede Trabzon’daki Rumlar gönderildi. Yerlerine Araplar ve Kürtler getirilip yerleştirildi. Trabzon’da Türk yok. Belgeleri gizliyorlar.” Sözünü de yumurtladı. Bir ara, “Sinop’un adı da Sinopi’den gelir.” dedi. Fakat Batum’da Gürcü efsanelerini anlatırken, o efsanelerden ikisini piyes şekline getirerek tur arkadaşlarımız gençlere roller biçerken, otobüsü kendisine ait olduğunu söylediği kulübe gibi bir döviz bürosunun önüne götürürken, müşterilerin içki ve telefon cihazı almalarını sağlarken rehberimizin keyfine diyecek yoktu. Gürcistan’daki Ahıska Türklerinin Ruslar tarafından Türkistan bölgelerine sürüldüğünden ve halen hiç birinin kendi topraklarına dönmesine izin verilmediğinden de bahsetmedi.

Gezi boyunca, Samsun’daki Millî Mücadele ile ilgili bölüm dışında Türk’ün adı dile getirilmemişti. Düşünceme göre; gezilip görülen yerlerle ilgili Türk milletini ilgilendiren konular hakkında da bilgi verilmeliydi. Çeşitli şirketlerin turlarında Doğu Karadeniz gezisine katılan birkaç arkadaşıma şu soruları sordum:

• Geziniz boyunca size; 1072 yılında, Sinop’tan Trabzon’a kadar uzanan bölgeye Çepni, Avşar vd. boylardan on binlerce Türk getirilip yerleştirildiği bilgisi verildi mi?
• Size; Gürcistan’a geçtiğinizde, 14 Kasım 1944 tarihinde Rusların gerçekleştirdiği tehcirde, Mesheti bölgesindeki 212 köyde yaşayan 90.000’den fazla Ahıska Türk’ü kardeşimizin zorla  Orta Asya‘ya sürgün edildiği ve bu kardeşlerimizin kendi topraklarımıza dönmelerine izin verilmediği anlatıldı mı?

Kime sorduysam “Hayır, bu konularda bilgi verilmedi.” cevabını aldım. Türk insanı yurdunun bazı bölgelerini görmek, tanımak ve o yerler hakkında bilgilenmek için para vererek geziye çıkacak; o paradan nemalanan rehberler, bu topraklara Türklerin yerleşimi ve Türk tarihi hakkında tek cümle söylemeyecek… Hatta benim 2023’ün ağustos ayı içinde yaptığım gezinin rehberi, alenen Türk düşmanlığı yapacak.

Rehberleri eğiten ve onlara rehberlik belgesi veren kişilerin; “Sadece eski medeniyetleri anlatın, Türklerden bahis açmayın!” diyeceklerini sanmıyorum. Arzu ediyorum ki benim karşılaştığım anlayıştaki rehberler istisna olsun. Arzu ediyorum ki, bu yazıyı yetkililerden biri okusun ve üzerine düşen sorumluluğu yerine getirsin.

(Not: Tur şirketine e-postadan bir ikaz yazısı gönderdim. Henüz bana iki satırlık da olsa bir yazı göndermediler, telefon da açmadılar.)

Yazmak farz oldu yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Geçen yazımda, Ukrayna’nın işgali üstüne bir FSB ajanının değerlendirmesini sunmuştum. Değerlendirmenin tamamı Türkçeye çevrildi.

Ben bu yazıyı yazarken, Rus ve Ukrayna Dışişleri yetkilileri, Antalya’da, bizim Dışişleri Bakanımızın arabuluculuğunda müzakere yürütüyor. Umudum, bu yazımın yayımlanmadan güncelliğini kaybetmesi. Sezgilerim bana “Polyanna’lık yapma.” dese de… Umut bedava.

Askerlik uzmanlarının, milletlerarası siyaset uzmanlarının ve daha birçok alanın Rusya – Ukrayna harbinden çıkaracağı dersler vardır. Beni daha ziyade yönetim bilimi ve sosyoloji tarafı ilgilendiriyor.

Usta gazeteci Rüstemova anlatıyor

Bu yazımda, ünlü bir Rus gazetecinin, Feride Rüstemova’nın Rusya’nın içine bakışını aktarmak istiyorum. Rüstamova’nın Rusça çalışmasını Ilya Lozovsky kendi bloğunda, “Rus Görevliler Ukrayna’nın İşgali Hakkında Ne Düşünüyor?” başlığıyla İngilizceye çevirdi. Türkçe tam metni MDM sitesinde bulabilirsiniz. Lozovsky, ülkesini terk etmek zorunda kalan Rüstemova için şöyle söylüyor: … Feride Rüstemova, mükemmel ve süper sağlam bağlantılara sahip bir Rus gazeteci. Rus Hükümetinin en üst düzeylerinden derin kaynakları var. Bunlar sayesinde, işgali izleyen günlerde hâkim olan ruh halinin şimdiye kadar şahit olduğum en iyi resmini çiziyor.”

Sözü, Rüstemova’ya verelim.

“Âni, çok gizli özel operasyonlara girişmek Rusya Başkanı Vladmir Putin’in temel davranış biçimidir. Eski bir ‘Çekist’ (İlk Rus istihbarat teşkilatı olan ÇEKA üyesi) olarak, her zaman, korkutmak ve istediğini yapabileceğine ikna etmek için insanları gafil avlamak ister. Savaştan üç gün önce, [Rusya] Güvenlik Konseyi’nin acil toplantısında buna tekrar şahit olduk.“

İçinden itiraz – sesli değil

“Yabancı istihbarat başkanı Sergei Naryshkin’in kekeleyişi, Kremlin yönetimi başkan yardımcısı Dmitry Kozak’ın kafa karışıklığı ve Moskova belediye başkanı Sergei Sobyanin’in endişeli yüzü yeterli göstergelerdi. Rusya’nın en etkili kişileri, âniden sınav yapacağını söyleyen bir öğretmenin önünde oturan öğrenciler gibi Putin’in önüne dizilmişlerdi. Kaldı ki bu toplantı savaş hakkında bile değildi, toplantıda Donetsk ve Luhansk ‘halk cumhuriyetleri’ tartışılıyordu.”

Çevirinin tamamına MDM sitesinden ulaşabilirsiniz. Hepsini buraya alamayacağım için daha ziyade tek adam yönetiminin neye benzediğine dair pasajları aktarıyorum.

“Yetkililer ve yasa koyucular, ruhlarının derinliklerinde liderlerinin kararlarıyla aynı fikirde olmayabilirler – ama yalnızca ruhlarının derinliklerinde. Yüksek sesle, doğrudan doğruya yüzüne itiraz eden çok pek az kişi kalmıştı.”

Bu satırlar bana, gençlik günlerimizden kalma bir şakayı hatırlattı. “Açıkça, yüzüne karşı söyledim!” der ve sonra ilave ederdik, “İçimden.”.

Her şey tek kişinin kafasında

“Putin’in savaş kararı alacağını kimse bekliyor muydu? Konuştuğum herkes, beni beklemediklerine ikna etti. Başkanın güvenlik garantileri konusunda [Batı ile] müzakerelerde daha fazla koz elde etmek için durumu tırmandırdığını ve her şeyin kendi idari sınırları içinde Donetsk ve Luhansk ‘halk cumhuriyetleri’nin tanınmasından ibaret olacağını düşünüyorlardı.

“Hükümete yakın bir kaynak, ‘Herkeste asıl soruya, ‘Bombalamaya başlayacak mıyız, başlamayacak mıyız?’ sorusuna yanıt vermeyen dağınık bilgiler vardı.’ dedi. “Ancak cumhurbaşkanlığı yönetimindeki bazı tanıdıklar, tüm kararların çoktan aldığından emindi. Ama her şey bir kişinin kafasında gerçekleşiyor.”

“Kaynaklarım, büyük olasılıkla, yalnızca en dar çevrenin bilgilendirildiğini söylüyor: Savunma Bakanı Sergei Shoigu, Genelkurmay Başkanı Valery Gerasimov ve karşı istihbarat servisinin liderleri. Kaynaklarıma göre, örneğin, daha etkili haleflerinin aksine rolü daha çok özel sekretere benzeyen başkanlık idaresi başkanı Anton Vaino’nun, bu tür bir kararlardan haberi yoktu. Kaldı ki Vaino, birkaç haftadır süren ciddi bir COVID-19 vakasından mustaripti.”

Kendini aşağılanmış, aldatılmış hissediyor

“Bir kaynak, savaş başlamadan önceki genişletilmiş Güvenlik Konseyi toplantısında Putin’in Donetsk ve Luhansk ‘halk cumhuriyetleri’ni tanıma hakkında hemen hiçbir şey söylemediğini aktardı. Zaten oturum, gerçek bir tartışma görüntüsü sunmak için yapılan doğaçlama bir girişimdi. Kaynak, ‘Bu yüzden oradaki herkes çok ikircikliydi’ dedi. ‘Onlara kesin olarak ‘Evet, destekliyoruz’ demeleri söylenseydi, öyle yaparlardı” diye ekledi.”

“Güvenlik Konseyi üyeleriyle -çoğunlukla ‘Küçük Konsey’le, yani yaklaşık bir düzine kişiden oluşan Konseyin daimi üyeleriyle- iletişim, Rusya’da demokrasinin küçüldüğünün göstergesidir. Bence bu hâl, yaklaşık son on yıldır, Putin’in demokrasiyi nasıl anladığını gösteriyor: Güvenlik kurumlarının liderleriyle, Devlet Duması’nın sözcüleriyle, Federasyon Konseyi’yle ve başbakanla haftada bir konuşuyor. İşte bu kadar. Böylelikle demokrasi uygulanmış, halka danışılmış oluyor. Savaştan önceki güvenlik konseyi toplantısı Putin tarzı demokrasinin bir örneğidir.”

Rüstemova , çok yakınındaki bir kaynaktan aktarıyor: Putin şöyle düşünüyor, “’Başlangıçtan beri Batı ile iyi ilişkiler kurmak için elimden geleni yaptım. Fakat oyun bozuldu ve oyunu bozan ben değilim.’ Bundan dolayı başkan, şimdi kendisini hakarete uğramış ve aşağılanmış hissediyor. Saçmalık sınırında bir paranoyanın içinde.”

Paranoyaların bizi felakete sürüklememesi için dua edelim.

Tek adama bir başka bakış yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

ABD’nin Irak’a saldırısındaki gibi televize, hatta sosyal medyalize bir harp yaşıyoruz. “Seyrediyoruz” diyecektim ama kelimeyi değiştirdim, çünkü bu harp bizi de şiddetle etkileyecek; iyi yönde değil, kötü yönde. Onun için yalnız seyircisi değil, mağduruyuz da… Şimdiden yakıtta, yiyecekte etkilerini hissetmeye başladık.

Ancak hemen bütün haberler Ukrayna’dan ve çoğunlukla Ukran tarafından geliyor. Sizi bilmem ama en azından ben, Rusya kaynaklı pek az haber görüyorum. İnternet’te oldukça özel iki bilgi buldum. Bugün bunlardan birini size özetlemeye çalışacağım.

Laf dinleyen istihbarat

Bu haber, bir F1 yarışçısından, Igor Sushko’dan Twitter’da “bilgiseli” şeklinde geldi. Twitter’da @igorsushko kimliğiyle ulaşabilirsiniz. Haber başka güvenilir gazeteci çevrelerince de teyit ediliyor. Mesela birden fazla milletler arası araştırmacı gazetecilik ödülünün sahibi Christo Grozev bunlardan biri(Twitter’de @christogrozev).  Sushko, iddia edildiğine göre, muvazzaf bir FSB memurunun yorumlarını Rusça’dan İngilizce’ye çevirmiş. Biliyorsunuz FSB, SSCB dağıldıktan sonra meşhur KGB’nin mirasını devralan Rusya Federasyonu istihbarat servisi.

Sushko, Twitter’de yazdıklarını, daha sonra Facebook sayfasında da tek yazı hâlinde .  Türkçesini bizim Millî Düşünce Merkezi sitesinde yayımladık:  Oradan aktarıyorum…

FSB memuru, Batı’dan gelecek yaptırımları ve bunlara karşı alınacak önlemleri analiz etme talimatını, aylar önce aldıklarını söylüyor. Fakat objektif bir analiz yapmaları mümkün değil. Hani “laf dinlemeleri” lazım. Analizlerinin sonucunun ne olacağı baştan belli. Analizleri kötü bir geleceğe işaret ediyorsa, fırça yiyorlar. Memurun ağzından vereyim:

Kimsenin haberi yoktu

“Yetkili kişileri bu operasyonu devam ettirme kararı almaya neyin sevk ettiğini söyleyemem, ancak şimdi metodik olarak bizi suçluyorlar (FSB’yi). Analizimiz nedeniyle azarlanıyoruz. Son zamanlarda, giderek, daha fazla rapor hazırlamamız için daha fazla baskı görüyoruz. Tüm bu siyasi danışmanlar, politikacılar ve siyaseten etkin güçler, kaosa neden oluyor. En önemlisi, kimse böyle bir savaş olacağını bilmiyordu – herkesten gizlendi. Diyelim ki, bir meteor fırtınasının çeşitli nedenlerini  ve sonuçlarını analiz etmeniz isteniyor [Burada büyük olasılıkla Batı’nın yaptırımlarını kastediyor] – saldırı şeklini araştırıyorsunuz, bunun yalnızca bir varsayım olduğu ve ayrıntılar üzerinde durmamanız söylendiği için raporun sadece bir onay kutusu olarak talep edildiğini anlıyorsunuz. Analizin sonuçları Rusya için olumlu olmalıdır, aksi takdirde temelde iyi iş yapmadığınız için sîgaya çekilebilirsiniz. Bu nedenle, belirli bir saldırı türünün etkilerini geçersiz kılmak için gerekli tüm önlemlere sahip olduğumuzu yazmalısınız. Çok fazla çalışıyoruz. Ama sonra varsayımın gerçeğe dönüştüğü ortaya çıktı ve bu varsayım üzerinde yaptığımız analiz tamamen çöp oldu.

“Bu yüzden yaptırımlara bir cevabımız yok.

“Kimse böyle bir savaş olacağını bilmiyordu, bu yüzden kimse yaptırımlara hazırlıklı değildi.

“Sır perdesinin arka tarafındaki herkes, karanlıkta tutulduğuna göre, buna nasıl hazırlanabiliriz?”

“100 m dediler meğer maratonmuş”

Öyle anlaşılıyor ki sır perdesinin iki kaynağı var. Birincisi Putin’in eski bir “Çekist” olmasından, yani KGB elemanı alışkanlığından geliyor. Fakat, asıl sebep, bütün kararların tek noktadan çıkması. Bütün analizlerin sonucunun baştan ısmarlanması. Bu son ifadem tam doğru değil. Doğrusu, “Kötü haber getiren elçinin kafasını vurun!” anlayışının hâkimiyeti. Bağımsız değerlendirme yapması gereken bütün noktalar, “söz dinler” hale getirilmiş. Belki bazısı emirleri yerine getiriyor ama çoğunluk hâkim atmosferden ötürü bu davranışa kendiliğinden girmiş.

Bu yüzden, diyor memur, mealen, “Ukrayna blitzkrieg’ine, yani yıldırım harbi’ne ikna edildik. Yüz metre koşucusu pek hızlı bir çıkış yapar ve bu tempoyu sonuna kadar korur. Herkes öyle olacak sanıyordu. Fakat biz yüz metreyi koşmaya başlayınca, aslında maratona girdiğimizi fark ettik.”

Yazının iki yerinde Türkiye’ye de atıf var. “Türkiye’ye, Güney Akımı’nı dört boru yapmaları için baskı yaptık.” diyor. “Fakat proje iki boruya düşürüldü.” Bir de, “Türkiye boğazları kapıyor. Suriye’ye ikmali havadan mı yapacağız? Bu ısınmak için sobada para yakmak gibi bir şey olur”, hükmü var.

Metinde yer yer hikmetli sözler de buluyoruz: “Düşük nitelikte bir liderliği, nicelikle kapatmaya çalışırsanız, her şeyi daha kötüleştirirsiniz.” Bunu, Ukrayna’nın ancak 500.000 personelle tutulabileceğini belirtirken söylüyor. Fakat benim aklıma başka örnekler de geldi.

Sonraki yazıma başka bir Rus kaynağıyla devam etmeyi planlıyorum.

Tek adamla Ukrayna yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Ekran gediklileri haritaların başına geçiyorlar; NATO’ya dâhil olan Bulgaristan, Romanya, Polonya gibi ülkeleri aynı renge boyayıp gösteriyorlar; “bakın” diyorlar, “Amerika Rusya’yı nasıl kuşatmış?”

Mahiyet Farkı.

Bu terimi özellikle ayrı yazdım ve koyulttum. Bazı terimler kullanımdan kalkınca veya seyrekleşince onların ifade ettiği kavramlar da unutuluyor. Mahiyet farkı, nitelik bakımından farklılık demektir. Elma ile armut meyvedir, lahana ile ıspanak ise sebze. Meyve ile sebzenin mahiyetleri, nitelikleri birbirinden farklıdır.

Ukrayna olayında durum şudur: Rusya, Kırım’ı, Ukrayna’ya ait bir toprak parçasını işgal ve ilhak etmiştir. Yöntemini herkes biliyor. Şimdi de aynı yöntemle Ukrayna’nın diğer iki parçasını, Donetsk ve Luhansk’ı işgal ediyor.

Aradaki fark çok açık değil mi? Bir yanda bir ülkeye ait bir toprak parçası işgal ve ilhak ediliyor. Diğer yanda bazı ülkeler kendi istekleriyle bir ittifaka giriyor ve yaptıkları anlaşmalarla o ittifakın silahlarının ülkelerinde konuşlandırılmasına izin veriyor. Uluslar arası hukuk bakımından bunlar birbirleriyle karşılaştırılabilir mi?

Daha somut bir örnekle anlatayım. Mesela İran, komşumuzdur diye bizim NATO’ya veya bir başka ittifaka girmemize karışabilir mi? Bunu ileri sürerek ve başka bazı gerekçeler de sayarak bizden toprak ilhak edebilir mi?

İşte Rusya, Ukrayna’ya bunu yapıyor. Üstelik Putin niyetini de hiç gizlemiyor. Ukrayna’nın Sovyetler zamanında kurulmuş sun’i bir devlet olduğunu söylüyor. “Ukrayna’nın mimarı Lenin’dir.” diyerek Sovyet dönemini de suçluyor. Lenin’in milliyetler politikası için “Bu bir hataydı, hatta hatadan daha da ötesiydi.”diyerek Sovyetler zamanındaki federal yapılanmayı da sert bir şekilde eleştiriyor.

Bu eleştirinin anlamı şudur: Lenin’in bu politikası olmasaydı Rusya, 15 parçaya bölünmeyecekti. Bu sözleriyle Putin, Sovyetlerin parçalanmasıyla ortaya çıkan bütün bağımsız devletlere karşı niyetini ortaya koymuş oluyor.

Daha da ileri gidiyor; “18. yüzyılda Karadeniz kıyıları Türkiye ve Osmanlı’ya karşı mücadele alanı olarak kullanılmıştı. Şimdi bu ismi yok etmek istiyorlar, ünlü komutanların çalışmalarını yok etmek istiyorlar, Karadeniz’e erişimimizi yok etmek istiyorlar.” diyerek Karadeniz’in bütün kıyılarında da hak iddia ediyor.

Ukrayna’yı suçlarken söylediği şu cümleler de var: “Siz aslında kolonyal mirasını yok etmek istiyorsunuz Sovyetler Birliği’nin, Sovyet egemenliğini yok etmek istiyorsunuz.”

Görüldüğü gibi Putin Çarlık mirasına da Sovyet mirasına da sahip çıkıyor ve bunu sözde bırakmayıp fiilî olarak da uygulamaya koyuyor; Ukrayna’yı işgal ediyor.

Beni şaşırtan noktalardan biri de Türkiye’deki komünistlerin tutumudur. Komünizme inandıkları için Sovyetler Birliği’ni veya Komünist Çin’i tutmaları anlaşılabilir. Bugün ne Rusya ne de Çin komünist’tir. Putin’in sözleri tam tersine antikomünist, antisovyet sözlerdir. Artık ünlü olan ulusa sesleniş konuşması tam bir faşist konuşmadır. Türkiye’nin komünistleri, komünizm ideolojisine mi bağlıdırlar, yoksa Rusya’ya ve Çin’e mi?

Amerika’nın emperyalist politikasına karşı olmakta elbette haklıdırlar. Ama ona karşı olmak başka emperyalist güçlerin yanında olmayı gerektirir mi?

Amerika’nın en büyük başarısı

Birkaç söz de ABD için. Soğuk savaş döneminde Amerika’nın en büyük başarısı, Komünist Çin’i tanıyarak komünist bloku ikiye bölmesiydi. Şimdi Çin’le de, Rusya ile de uğraşıyor ve onları birbirine yaklaştırıyor. Ortadoğu’ya burnunu sokuyor, bizi de kendisine düşman ediyor. Irak’ı böldü, şimdi de Suriye’yi bölmek için uğraşıyor. Güneyimizde, Türkiye için tehlike arz edecek ikinci bir devlet oluşturmaya çalışıyor. Türkiye kamuoyu haklı olarak Amerika’dan nefret ediyor. Böyle bir politikayla ABD nasıl başarılı olabileceğini düşünüyor?

Türk milliyetçileri her zaman “Ne Amerika, ne Rusya, ne Çin / Her şey Türklük için” demişlerdir. “Türk milliyetçileri” derken tabii ki bugünün iktidarından söz etmiyorum.

Son bir hatırlama da herkese: Savaşın sonucu konusunda hemen hüküm vermeyin.

Putin durdurulmalıdır! yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Bu hafta büyük bir acı daha yaşadık. Karadeniz bölgesinde sel…

Açıklananları yazmıyorum. Karadenizli can kardeşlerimden açıklamaların ötesindeki acıyı öğrendim.

Yakını ve dostu olanlar haberlerden öte yaşanan acıyı mutlaka yüreğinde yaşadı. Karadenizli canlarımıza bir kez daha geçmiş olsun diyoruz… Yürekten, hissetmenin ötesinde yaşayarak…

Bu yazdıklarımız ve yaşadıklarımız sonuçtur. Acıdır… Belli yaştaki insanlar için yılların birikiminin ekonomi anlamında kaybıdır. Yaşananlar insan ruhunda da tıpkı yeryüzündeki tabiatın derin tehlike işareti gibi izler bırakır… Fakat yazdıklarımız kalır, yaşayanların içindeki izler kalır, gayrısı yine unutacaktır. Çünkü balık gibiyiz bu konuda…

Elli kere tuzak sepete giren balık gibi; “dur”, “yol ver”, “kavşak var” “maksimum hız …” levhalarından çok daha ağır uyarıları; “tabiatın yer yüzündeki çizgilerini” unuturuz. Bazen unutmayız ama o da çıkarlarımıza ters gelir.

23.05.2021 tarihli “Türkiye ve deprem gerçeği” yazımın son bölümünde yüzeysel olarak sel ve su baskını konusuna kısaca yer vermiştim.

“Tabiatın yeryüzündeki izleri bizlerin yaşlandıkça yüzümüze yerleşen yaşanmışlık çizgileri gibidir. Çok önemlidirler. O çizgileri gerekli tedbirleri almadan asla örtmemek gerekir.

Artık Türkiye’de imara yeni açılacak bölgelerde yağış ortalamaları vazgeçilmez şekilde dikkate alınarak imar planları yapılmalıdır. Buna esas olan yağış ortalamaları da kesinlikle 100 yıllık ortalamanın üzerinde olmalıdır.

Tek doğal afet deprem değildir. Sel su baskınları ve toprak kayması olabilecek alanlar tedbirler alınmadan imara açılmamalıdır.”

Bu yazının üzerinden çok geçmeden su baskınları yaşanmaya başladı.

“Ben söylemiştim” türünden olmaması için bekledim. Fakat bu son sel olayı da gösterdi ki tabiat bize öfkeli.

Âdeta “siz yüzümdeki çizgilere aldırmadan yerleşim yerleri, yollar, köprüler yapıyorsunuz” diyor.

“Siz yüzümdeki çizgilere derin yara ve yırtıklara bakmadığınız gibi, her zaman akıttığım derelerin yataklarına da meydan okuyorsunuz. Bana kafa tutarak iklimleri bile değiştirdiniz” de diyor.

“Yüzümdeki çizgilere, yara ve yırtıklara meydan okuyorsunuz anladım.

Akarsu yataklarına meydan okuyorsunuz anladım.

Bu yatakların yer değiştiğini anlatan dedelerinizi de unuttunuz anladım.

Siz neden teknolojik verilere kafa tutuyorsunuz?” diyor adeta…

Değerli Milletimizin, ilgili kurumlarca çok büyük paralar harcanarak oluşturulan veri tabanlarındaki; azami yağış ortalamaları elinde olduğu halde, hangi sebeple gereksiz riskler alarak bazı tehlikeli bölgeler imara açılmaktadır? Bir bilen bulup sormak lazım. Bilgi çok büyük servettir.

Aynı örnekler karşımızda; Alaettin cami, Ayasofya, Haydarpaşa Garı, Selimiye ve yüzlerce Türk eserleri.

Neden yüksek teknoloji döneminde yapılanlar yıkılıyor da eski yapılar ayakta? Cevabı bilinen bir sorudur bu…  Mühendis kökenli herkes biliyor. Ama yine de yıkılıyor…

Çünkü teknik verilerden yeterince faydalanılmıyor. Örneğin; yüz yıllık yağış ortalaması yerine genellikle yirmi beş yıllık yağış ortalamaları dikkate alınıyor. Yer kazanma kaygısıyla deniz doldurularak teknik tedbirler alınmadan, gerekli mühendislik çalışmaları tam anlamıyla gerçekleştirilmeden inşaatlar yapılıyor. Ticari kaygılarla; yamaçlara ya da kuru dere yataklarına da dolgu yapılarak yine teknik tedbirler alınmadan yapılaşmaya izin veriliyor. Karadeniz sahilinde yıllarca kayarak denize akıp giden sahil yolları gibi, karayolu köprülerinin ve menfezlerin küçük boyutlandırılması gibi, hızlı tren projelerindeki menfezlere de gereken hassasiyetin gösterilmemesi gibi örnekler çoğaltılabilir.

Çünkü tabiata meydan okurcasına, bilinen şeyler uğruna millî servetimizi eski düğünlerdeki şekerler gibi saçıyoruz. Fakat biliyoruz ki; o şekerler asla telef olmadı. Çok zengin bir ülke değiliz. İnsanlarımız dünya insanlarından kıymetsiz değil.

Birileri bu konulara el atmalı. Üç beş yerden maaş alan bir sürü donanımlı olması gereken insan varken, bu problemleri çözmek günümüzde hiç de zor olmamalı. Gece 03.30 da yazılacak bir kanun hükmünde kararnameye bakar her şey.

“Teknik verilerle konumunun güvenliği sağlanmamış hiçbir arazi yerleşime açılamaz”

Bu sihirli olmayan cümle yazılırsa ve “uymayanlar telef olan mal, mülk ve candan sorumlu olarak yargılanacaktır”, çok kısa zamanda inanılmaz bir zenginlik sağlarız.

Düşünürsek bir kişi bir adam öldürse adı “KATİL” oluyor. Yargılanıp mahkûm ediliyor. Bu kayıplara sebep olan imar uygulamalarına, imza atanların adı nedir?

Sadece son on senede tabiata kafa tutarak kaybettiklerimizi araştırın, hatırlayan herkes bunun tartışılmaz bir doğru olduğunu anlayacaktır. Çünkü bunu anlamak sadece matematik işlemle olur. Kaybedilenler toplanır, her şey ortadadır.

Yüzümüzdeki çizgiler hayatımızın tecrübeleri sonucuysa; tabiatın çizgi, yırtık ve kırıkları da kayıplarımızın şahididir ve hatta gelecekte açılacak imar alanları için tabiatın ihtarıdır…

Sen anlat Karadeniz yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

535. Bilgi Şöleni’nde E. Kr. Alb. Ünal Atabay ve E. Kur. Alb. Cahit Armağan Dilek ile “Karadeniz’de Küresel Bilek Güreşi” başlığıyla, Montrö tartışmaları arasında Kırım ve Ukrayna’da ne oluyor, Karadeniz’deki son gelişmeler neye işaret ediyor gibi konuları değerlendireceğiz.

Bilgi Şöleni YouTube kanalımız ve Facebook hesaplarımız üzerinden canlı olarak yayınlanacak.

14 Nisan 2021 Çarşamba, Ramazan dolayısı ile saat 21.00’de yayımlanacak, Millî Düşünce Merkezi canlı yayınımıza hepiniz davetlisiniz.

Bilgi şölenimizi YouTube kanalımız üzerinden seyredebilmek için: (https://www.youtube.com/channel/UCD6fS9Db9cGQhP1m9nxuXbQ)

Millî Düşünce Merkezi Genel Merkezi Facebook hesabımız üzerinden seyrebilmek için: (https://www.facebook.com/millidusuncemerkezi)

Konuşmacı: E. Kur. Alb. Ünal Atabay

Konuşmacı: E. Kur. Alb. Cahit Armağan Dilek

Yönetici: Hakan Paksoy – MDM Genel Başkan Yardımcısı

Karadeniz’de küresel bilek güreşi yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.