KERKÜK PEŞMERGEYE BIRAKILAMAZ

Kürdistan Demokrat Partisi’ni (KDP’yi) destekleyen bir grup yine Kerkük sokaklarını karıştırdı. Bahaneleri, Kerkük – Erbil kara yolunun kapatılmış olmasıydı. Demokratik bir tepkiye orantısız bir şekilde karşılık veren peşmerge bir grup yine Kerkük sokaklarını karıştırdı.

Irak’ın eşit vatandaşları olan Kerkük’teki Türkmenler ve bazı Arap aşiretleri, ordunun kontrolünde olan bir binanın KDP’ye teslim edilmesi kararına karşı çıkıyorlar ve tepkilerini kara yolunu kapatarak gösteriyorlar. Kerkük’teki KDP yandaşları da ileri giderek, barışçı bir protestoya karşı sokak ve caddeleri cehennem alanına çeviriyorlar. Başlangıçta da kendilerine ait olmayan, gasp ettikleri ve hükümetin hoşgörüsüyle de birkaç yıl kullandıkları binaların şimdi kendilerine ait olduğunu iddia ediyorlar. Bu, peşmergenin haksız eylemlerinden sonuncusudur.

Irak Merkezî Yönetimi’ne de bu olaylar bir ders olmalıdır. Merkezî Hükümet Irak’ın bütünlüğünü ve bütün vatandaşlarının eşit haklarını korumakla yükümlüdür. Barzani yönetiminin bu gayrimeşru hareketlerine göz yumulması Irak’ın toprak bütünlüğüne karşı açık bir tehdit ve meydan okumadır.

Tarihî Türk yurdu Kerkük’ün nüfus yapısı, Türkiye yöneticilerinin gözleri önünde değiştirildi. Peşmergenin, her türlü hukuka aykırı olarak tam bir pervasızlıkla tapu ve nüfus kayıtlarına girmesi, orada durmayarak mezar taşlarının da tahrip edilmesi, tarihte az rastlanan olaylardandır. Türkiye Cumhuriyeti’nin haysiyetine karşı açıkça yapılan bu davranışlara karşı hükümetlerimizin tepkisiz kalması acıdır. Suriye’nin kuzeyinde de benzer olaylar tekrarlanıyor. Bölgenin istikrarsızlaştırılmasının gerisinde bu olgular vardır.

Cumhuriyetimizin 100. yılında Türkiye, geçmişte Balkanlardaki soydaşlarına nasıl sahip çıkmışsa, Irak ve Suriye’deki kardeşlerine de öyle sahip çıkmalıdır. Bu tarihimizin bize yüklediği bir sorumluluktur. Yakın zamanda yaşadığımız olayların gelişme şekli tepkimizi göstermekte gecikmemizin bize pahalıya mal olacağını öğretmiştir.

Türkiye tarihin kendisine yüklediği bu sorumluluğa sahip çıkmalıdır.

MİLLÎ DÜŞÜNCE MERKEZİ

Kerkük Peşmergeye Bırakılamaz yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Irak devlet yönetiminin birkaç gün önce aldığı ve uygulanması için Kerkük Valiliğine gönderdiği kararda, ildeki resmi yazışmalarda sadece Arapça ve Kürtçenin kullanılacağı ifade edildi.

Bu kararın hemen ardından, Kerkük’te yoğun olarak yaşayan Türkmenlerce bu karara tepki gösterildi. Irak Meclisi Türkmen Grubu tarafından yayımlanan açıklamada, kararın anayasaya aykırı olduğu ifade edildi ve Irak Başbakanı Muhammed Şiya es-Sudani’den kararın iptal edilmesi istendi.

Kısa sürede, tepkilerin çığ gibi büyümesi üzerine Irak yönetimi Kerkük’te Türkçenin statüsüyle ilgili kararından geri adım attı.

Irak Türkmen Cephesi Kerkük Milletvekili Erşat Salihi, kişisel twitter hesabından gelişmeyi şöyle duyurdu:

“Irak Başbakanı Sudani ve BM Genel Sekreteri Guterres ile görüşme gerçekleştirdik. Sudani ile, Türkçe’nin yasaklanma kararının iptal edilmesini sağladık. Irak Başbakanı ile görüşmemizde, Türkçe dilinin resmi olarak kullanılması gerektiğini vurguladık. Kendileri de Türkçe dilinin resmi dil olduğunu ve resmi dairelerde kullanılması talimatını vermiş oldular.”

Kaynak: https://twitter.com/Ersatsalihi (03/03/2023)

Irak Yönetiminden Geri Adım: Kerkük’te Türkçe’nin Statüsü Korunacak yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

“Türkiye’nin müzminleşen Suriye sorunu” yazısının devamıdır.

Suriye fiilen 4 parçaya bölünmüş durumda. İşin ilginç yanı, ülkenin birliği ve bütünlüğü bakımından,  Esat rejiminin hiçbir çabasının olmaması. İdlib’deki aşırı dinci gruplara yaptıkları operasyon da Türkiye’nin, yeni bir sığınmacı akınını önlemek adına, müdahalesiyle kesildi.

Yeni bir Suriye Anayasa taslağı hazırlama ve soruna siyasi bir temel teşkil etmesi amacıyla, iki yıl önce, BM arabuluculuğuyla, Cenevre’de başlatılan müzakereler kesilmiş durumda. Mevcut Suriye rejimi tarafı müzakereleri bloke etmiş vaziyette. Esat rejimi hâlihazırda kurtarabildiği, elinde tuttuğu ve kısmen homojen Nusayrilerden oluşan bölgede, varlığını sürdürmekten yana. Suriye rejiminin ‘toprak bütünlüğü ve birliği’ söylemi sadece uluslararası algı yaratma çabasından ve siyasi söylemden ibaret.

Kuzeyde SDG diye adlandırılan ve PKK’nın uzantıları olan PYD, YPG; Türkiye’nin kontrol ettiği Fırat Kalkanı, Zeytin Dalı, Barış Pınarı bölgeleri; İdlib’de, Haşdi Şabi ve diğer radikal dinci gruplar; geri kalan yerlerin çoğu da Esat’ın kontrol ettiği alanlar; Orta ve doğu bölgelerinde adacıklar halinde dağılmış DAEŞ bölgeleri. ABD Suriye’nin kuzey doğusu ve doğusundaki petrol alanlarını kontrol ediyor ve bu petrolle hem kendini hem SDG’ yi finanse ediyor. Suriye’de Türkiye, Rusya, İran, ABD güçleri belli alanları kontrol eden dış güçler. Rusya ve İran’ı Esat rejimi davet etti. Türkiye, BM kuralları çerçevesinde kendi iç güvenliğine saldıran teröristlerin ve örgütlerinin izini sürüyor.

Bu günkü durum itibarıyla Suriye’de, Türkiye dışındaki diğer ülkelerin hiç birinin haklı ve gerçekçi sebebi yok; çünkü hiç birinin ülkesi Suriye olayları sebebiyle güvenlik tehdidi altında değil.

Rusya, Suriye’deki üsleriyle Akdeniz’e ve bölgeye iyice yerleşti ve Suriye konusunu, Türkiye’yi sıkıştırma aracı olarak el altında tutuyor. İran, Türkiye’nin güneyinden Akdeniz’e ulaşan bir koridor açma, Lübnan’a karadan ulaşma ve İsrail’i yakından çevreleme; ayrıca Türkiye’yi meşgul etme derdinde.

ABD, her ne kadar Büyük Ortadoğu Projesini (Greater Middle-East Project) yüzüne gözüne bulaştırsa da Türkiye ile Araplar arasında ve İsrail’in ideolojisine uygun, bir uydu Kürt Devleti oluşturma peşinde. Bu uydu devleti de Türkiye’ye karşı bir kırbaç ve baş ağrısı olarak kullanma amacında. İran’ın bölgeye yayılmasını durdurma, Akdeniz’e ulaşmasını engelleme peşinde. DAEŞ’in ortaya çıkması için uygun ortam sağlayan, DAEŞ’in bölgedeki kasırga gibi esen vahşeti sonrasında, güya bunlarla mücadelede ortaklık yaptığını öne sürerek bölge Kürtlerini organize edip her türlü desteği veriyor.  Aslında bu pozisyonlarının gerçekçiliğine kendileri de inanmıyor ama şimdilik başka kılıf bulamıyorlar. Neyse ki bölge ülkelerini, uydu Kürt Devleti kurma adına, yeniden oluşturma amaçları ne geçmişte ne bu gün ne de gelecekte mümkün. Bu konu ayrı bir yazıda işlenebilir.

Rusya ve İran’ın ilgileri farklı olsa da ABD’nin bölgede olmasından rahatsızlıklarını her üst düzey müzakere ortamında ifade ediyorlar. Kasım sonlarına doğru Rusya, Türkiye ve İran’ın BM Daimi Temsilcilerinin ortak imzasıyla, BM üyesi ülkelere dağıtımı yapılmak üzere, BM’ye gönderilen mektupta ABD’nin Suriye’deki varlığı ve faaliyetlerine dikkat çekilmekte; ‘’Gayrimeşru özyönetim teşebbüsleri dâhil olmak üzere, terörle mücadele kisvesi altında sahada yeni gerçeklikler yaratılmasına dair her türlü girişimi reddetmişlerdir.” denilmektedir.

Bütün bunlar ilgili taraflarca bilinen ve değerlendirilen hususlar; stratejik yönüyle gizli saklı bir şey yok. Gizli saklı olan, sadece taktik hususlar. İkide birde, iktidarın ‘Bir gece ansızın geliriz’ söylemleri de aslında siyasi ve diplomatik bir taktik; bölgedeki yabancı unsurların belli bölgeleri boşaltması, çekilmesi ve sıcak çatışmaya girilmemesi için mesajlar. Uluslararası bir kamuoyu oluşturma; olası tepkileri ve diğer ülkelerin tavırlarını öğrenmeye yönelik.

Toplam nüfusun üçte biri Suriye dışında (Türkiye, Ürdün, Lübnan, AB ülkeleri ve diğer ülkelerde) sığınmacı durumunda. Bir o kadarı da Ülke içinde, yerinden yurdundan olmuş vaziyette. 5-10 yılda yaşananların üzeri ne Cenevre müzakereleriyle ne Soçi veya Astana Mutabakatlarıyla kapatılamaz. Taraflar arasındaki şüphe ve güvensizlik kaygıları uzun süre devam eder. Etkileri nesiller boyu sürecek bir durum.

Hamasetten maraz doğabilir

Cumhurbaşkanı eski ‘muhacir – ensar’ sözlerini şimdilerde ‘Mazlumlara yardım etmek insani görevimiz.’ şeklinde tekrar ediyor. Bu, iç kamuoyundaki muhtemel taşkınlıkları önlemeye, Suriyeli geçici koruma altındaki geniş kitleye olası tepkileri konsolide etmeye yönelik olabileceği gibi dış dünyaya ve Esat rejimine verilmiş bir mesaj da olabilir. Esat’a ‘Türkiye’deki Suriyelileri Suriye’ye karşı ve Suriye’nin iç güvenliğinde bir araç olarak kullanmayacağız.’ mesajı da olabilir.

Türk milliyetçilerinin önemli bir kısmı, hamasete temayüllüdür. Şartların uygun olduğu bu sıralarda ‘Misak-ı Milli sınırlarımız tamamlanmalı ve Halep-Kerkük hattının Türkiye’ye entegrasyonu tamamlanmalı.’ görüşlerini dillendiriyorlar.  İktidar da ‘Bir gece ansızın gelebiliriz!’ sloganını geçen Nisan ayından beri tekrar ediyor. Birkaç haftadır da havada ‘Girmek üzereyiz… Giriyoruz… Girdik…’ söylentileri uçuşuyor. Benzeri bir temayülü, Suriye olaylarının başında iktidar da fiiliyata döktü ve ‘stratejik derinlik’, ‘Şam’da Cuma namazı kılmak’ söylem ve eylemlerinin ağırlığını bugün taşıyamıyoruz. Keşke Dünyada öyle bir konjonktür olsa da eski Türk yurdu olan bölgeler, Türkiye ile bütünleşse.

Esat, kuzeydeki Suriye Demokratik Güçleri (SDG) şemsiyesi altındaki (Syrian Democratic Forces – SDF) oluşumunu bile kontrol edemez. Hatta Türkiye’ye karşı bazen onlarla işbirliği içine giriyor.

Türkiye’nin ‘Suriye’nin toprak bütünlüğünü savunması’ aslında kendi toprak bütünlüğümüz ve güvenliğimiz sebebiyledir. ‘Suriye’nin toprak bütünlüğünden bize ne? İsterse parçalansın.’ diyenler, Suriye’nin kuzeyinde bizi uğraştıracak ve iç bütünlüğümüzü bozacak bir uydu ‘Kürt Devleti’ demek olacağını düşünmüyor. ABD, Rusya; İsrail, Arap Birliği ve İran’da, aslında güney sınırımızda, tampon bir uydu varlığı oluşturma çabası içinde olageldiler. Ancak ifade ettiğimiz gibi siyasette her oyunun bir karşılığı vardır ve Türkiye her oyuna karşı kendi oyununu geliştirmek ve uygulamak zorundadır.

Devam edecek…

Türkiye’nin müzminleşen Suriye sorunu: Uluslararası siyasi sorun yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Abdülhadi Güzel’i de kaybettik. Irak Türklerinin deyişiyle Hadi Hoca’yı. 1970’lerde Kerkük’ten ve Bağdat’tan bir Hadi Hoca geldi geçti; Tanrı’nın esirgemesi üzerine olsun!

O yıllarda Necmettin Hacıeminoğlu da, Mustafa Kafalı da Bağdat’ta dersler vermiş ve Irak Türklerinin gönüllerinde taht kurmuşlardı. Üniversite hocası değildi ama Hadi Hoca da Irak Türklerinin unutamadıkları arasındaydı. Unutulmayan hariciyecilerimiz de vardı, Müfit Özdeş gibi. Hadi Hoca’yı da Müfit Özdeş’in Not Defteri’nden okumalı. Arslan Bulut arkadaşımız Özdeş’in hatıralarından bir bölümünü yazmış zaten. Çarşamba günkü yazısına da Özdeş’ten alarak çok güzel bir başlık koymuş: Devleti sırtında taşıyan adam.

Hadi Hoca’yı kısa süreli de olsa ben de tanıdım. Daha fazlasını da Kafalı ailesinden öğrendim. Gerçekten Irak Türkleri için devlet, sanki Hadi Hoca’nın sırtına yüklenmişti. 

Gönüllerinden gelerek bu ülke, bu devlet için ömürlerini harcayanlar var ya, devlet ayakta duruyorsa onlar sayesinde ayakta duruyor. Devletin asıl görevli organları ise… Gerisini ne siz sorun ne ben söyleyeyim. Onlar işlerini layıkıyla yapsalardı ülkemiz bu hâlde olur muydu? 

Kerkük başta olmak üzere Irak Türkleri sahipsiz bırakılmıştır. Katliama maruz kalmışlardır, sahip çıkan olmamıştır; kültürel hakları ellerinden alınmıştır, sahip çıkan olmamıştır. Hadi Hoca ve onun gibi gönüllüler olmasaydı Irak Türklerinden bugün belki de hiç söz edemeyecektik. Rahmetli İhsan Doğramacı da uzanabildiği yere kadar uzanmaya çalışmıştı. Ama birkaç kişinin içten gelen çalışmalarıyla koskoca bir Irak Türklüğünün durumu düzeltilebilir mi? 

Irak’taki Türkler, Oğuzlar henüz Anadolu’ya girmeden oralara yerleşmiş olan Türklerdir. Türk’ün, Oğuz’un kadim varlığıdır onlar. Türkmenlerin, Akkoyunluların, Osmanlıların torunlarıdır onlar. Osmanlı idaresinde yüzyıllarca birlikte yaşadık. Birinci Dünya Savaşı’nda, İstiklal Savaşı’nda omuz omuza çarpıştık. Birlikte şehit düştük, birlikte gazi olduk. Lozan’da kurtaramadığımız kardeşlerimiz, soydaşlarımızdı onlar. Misak-ı millî içindeydiler; İngiliz oyununu oynadı, kurtaramadık. 

Fakat bir devlet, dışarıda kalmış kardeşlerine bu kadar ilgisiz olabilir mi? Önce Saddam’ın, sonra Barzani peşmergelerinin baskısı altında ezilmelerine bu kadar bîgâne kalabilir mi? 

Hele son 20-30 yıl içinde olanlar. Eline silah tutuşturulan bilmem ne aşireti orada devlet kuruyor. O güne kadar devletleri olmayanlar, devlet tecrübesi bulunmayanlar gözlerimizin önünde silahlanıp devlet kuruyorlar. Yollarını, hükümet binalarını da rant peşinde koşan birileri yapıyor. Yöneticilerini de birileri Türkiye’de âlâ-yı vâlâ ile karşılıyor. Irak Türklerinin kaderi de onlara teslim. 

Bir bayraktar, bir sancaktar yeterdi. Banka müfettişi olarak gönderilecek bir görevli yeterdi. Sahipsiz bıraktınız Türk kardeşlerimizi. Sahipsiz bırakmakla kalmadınız, bir de sakat müdahalelerle karıştırıyorsunuz içlerini. Peşmergeyi de Irak’tan Suriye’ye taşıyorsunuz. Sonra da şikâyetleniyorsunuz.  Bir de bunları milliyetçi zannedenler var. 

Bağışla Hadi Hoca! Namertler her tarafta. İş, senin ve senin gibilerin gayretine bırakılmış. Olsun varsın, Hadi Hocaların gayretleri mübarektir.     

Sahipsiz Irak Türkleri ve Hadi Hoca yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

557. Bilgi Şöleni’nde “Kerkük’te Peşmerge gölgesi” konu başlığıyla, Kerkük ve Türkmenleri konuşacağız. 17 Kasım 2021 Çarşamba günü saat 20.00’de başlayacak programımıza hepiniz davetlisiniz.

Mahmut Esad Kıraç’ın yöneticiliğini üstleneceği programın bu haftaki konuğu:

Dr. Mustafa Ziya

Siz de anlık olarak soru ve görüşlerinizle programımıza katkıda bulunabilirsiniz.

Programı MDM YouTube kanalından izlemek için:

YouTube Kanalı

MDM Facebook sayfasından izlemek için:

Facebook Sayfası

Yayınımızı aşağıdaki adresten izleyebilirsiniz:

Canlı yayın adresi

Kerkük’te Peşmerge gölgesi yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

516’ncı Bilgi Şöleni’mizin konuğu, Dr. Mustafa Ziya ile; “Irak ve Suriye’de Türkmenlere Neler Oluyor?” konu başlığıyla, Türkmenlerin temsilde yaşadıkları zorluklar, dil, kültür ve sosyal alanda karşılaştıkları sorunlar başta olmak üzere, Irak ve Suriye’de yaşanan son gelişmeleri konuşacağız.

Bilgi şölenimiz YouTube kanalı ve Facebook hesaplarımız üzerinden canlı olarak yayımlanacak.

2 Aralık 2020 Çarşamba, saat 20.00’deki, Millî Düşünce Merkezi canlı yayınımıza hepiniz davetlisiniz.

Bilgi şölenimizi YouTube kanalımız üzerinden seyredebilmek için: (https://www.youtube.com/channel/UCD6fS9Db9cGQhP1m9nxuXbQ)

Millî Düşünce Merkezi Genel Merkezi Facebook hesabımız üzerinden seyrebilmek için: (https://www.facebook.com/millidusuncemerkezi)

Millî Düsünce Merkezi İstanbul Şubesi Facebook hesabımız üzerinden seyredebilmek için:  (https://www.facebook.com/istanbulmdm/)

Konuşmacı: Dr. Mustafa Ziya

Yönetici: Hakan Paksoy, MDM Genel Başkan Yardımcısı

516’ncı Bilgi Şöleninde; Irak ve Suriye’deki Türkmenlerin dünü, bugünü ve geleceğini konuşmak ve merak edilen sorulara cevap bulmak üzere hepinizi bekliyoruz.

516’ncı Bilgi Şöleni: Irak ve Suriye’de Türkmenlere neler oluyor? yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

        Irak’taki Kerkük, Tuzhurmatu, Musul ve Telafer’in; Suriye’deki Halep, Rakka ve Lazkiye’nin yüzlerce yıllık Türk yurtları olduğu tartışmasız bir gerçektir. Şu anda da bu bölgelerde Türkler=Türkmenler yaşıyorlar. Biz Türkologlar, Batı Türkçesinin kullanıldığı coğrafi bölgeleri sayarken”Türkmenistan, Kuzey-Doğu İran, Horasan, Kuzey ve Güney Azerbaycan, Türkiye, Balkanlar, Kırım’ın yalı boyu, Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti” yanında Irak ve Suriye’nin kuzeyini de sayarız.

                Irak ve Suriye’nin kuzeyi önce Selçuklu hâkimiyetinde idi. 14 ve 15. asırda Karakoyunlu ve Akkoyunlu hâkimiyetinde oldu. 16. yüzyılın başlarından itibaren de Osmanlı hâkimiyetinde. Tabii ki bu, çok genel bir görünüştür. Ayrıntıları merak edenler, Memlüklerin, Atabeyliklerin, Dulkadıroğullarının… da söz konusu bölgelere hâkim olduğu devirleri tarih araştırmalarından bulabilirler. İstiklal Savaşı’ndan sonraki antlaşmaları ve onların sonuçlarını ise bugünlerde gazetelerden okuyoruz.

                Bir de son yıllarda olanlar var. Irak’ın kuzeyinde bir Kürt yönetimi kurulmaması kırmızı çizgimizdi. Bu o kadar kesindi ki gazeteler, “Kuzey Irak” bile demiyorlar, “Irak’ın kuzeyi” diyorlardı. Bütün efelenmelere rağmen bu kırmızı çizginin nasıl pembeleştiğini ve sonra tamamen ortadan kalktığını hep birlikte gördük. Kırmızı çizgi ortadan kalkmakla kalmamış, kurulan Kürt yönetimi dost ilan edilip Türkiye tarafından imar edilmiş ve bu arada Barzani’nin Kerkük’teki Türkleri azınlığa düşürerek şehri Kürtleştirmesine de göz yumulmuştur.

                Şimdi Suriye’de kırmızı çizgimiz var. Kürt kantonları oluşturulmasına ve bunların birleştirilmesine engel olmak için Cerablus harekâtını başlattık. En son Dâbık’ı da aldık. Oysa Fırat’a kadar kantonlar oluşturulurken Barzani’nin peşmergelerini topraklarımızdan geçirerek bizim himayemizde kantonların yardımına gitmesini dahi sağlamıştık.

                Son olarak Musul harekâtı gündeme geldi. Bağırıp çağırıyoruz.

***

                Bir şeyden korkuyorum. Cerablus harekâtıyla elde ettiğimiz toprakları yarın terk etmek zorunda kalırsak… Korkumun sebebi şu. Şimdiye kadar Orta Doğu’da ilan ettiğimiz kırmızı çizgilerin veya bağırıp çağırarak ileri sürdüğümüz iddiaların hep aksi oldu.”Libya’da NATO’nun ne işi var?” diye bağırdık, sonra Libya’nın işgaline ortak olduk. Karşımızda ABD de olunca, ne kadar bağırırsak bağıralım hep onların dediği oluyor. Evet yarın Cerablus’u, Dâbık’ı da -önceki iddialarımızdan vazgeçtiğimiz gibi- terk etmek zorunda kalırsak ne olur acaba? Ben size olacağı söyleyeyim. Kürt kantonları için bölgeyi kendi elimizle temizlemiş oluruz.

                Öyleyse ne yapmalıyız? Önce bağırıp çağırmaktan vazgeçmeliyiz. (Huylu huyundan vazgeçer mi? E bunun da çaresi bulundu biliyorsunuz. Vazgeçmezse “fiilî durum hukuki hâle” getirilir. Bir parti liderinin ve başbakanın ağzından dökülen bu sözler mevcut durumun hukuk dışı olduğunun açık ilanıdır. Hukuk dışı bir durum yaratanlar hukukun içine sokularak ödüllendirilmezler; ancak kovuşturmaya uğrarlar.)

                Evet, önce bağırıp çağırmaktan vazgeçmeliyiz. Bağırıp çağırmak yerine ciddi bir devletin kalıcı sonuç almak için yapması gerekeni yapmalıyız.

***

                Mademki Irak ve Suriye’nin kuzeyinde Türkmenler=Türkler var, onlar kendi işlerini kendileri görmelidirler. O ülkelerin vatandaşı olan Türkler kendi haklarını kendileri korumalıdırlar. Türkiye de onları, yalnız onları eğitmeli ve bölgede bir güç olmalarını sağlamalıdır. Geç kalınmamalı ve bu iş çoktan beri yapılmalıydı. Geç de kalınmış olsa yine yapılabilir. Bundan uluslararası sorun çıkar mı? Suriye’deki Kürtler kendi işlerini görüyor, başta ABD olmak üzere yabancı ülkelerden silah ve eğitim alıyor. Araplar da kendi işlerini görüyorlar ve başkalarından yardım alıyorlar. Türklere gelince mi sorun olacak? Evet, Türkiye yardım etmeli ve oradaki Türkler kendi işlerini kendileri görmeli.

IRAK-SURİYE-TÜRKMENLER=TÜRKLER yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Derinlere girmeden yaşananlara bakalım. Barzani, Kerkük’ün  Kürdistan’ın başşehri olduğunu sürekli olarak söylemektedir.  Bugün ise fiilen emeline ulaşmış görünüyor. Tarih boyunca Türkmen şehri olan Kerkük, şehrin sakinleri bakımından Türkmenler, Araplar ve Kürtler olarak sıralanıyordu.  Kerkük, işgalci ABD tarafından yazılan ve 2005’de referanduma sunulan “Federal Irak” anayasasına göre statüsü 2007’de yapılacak referandumla belirlenecekti. (Türkiye bu federal anayasayı referanduma sunulmadan desteklemiştir) Bu yüzden Barzani militanları 2003 işgaliyle beraber önce şehrin nüfus ve tapu kayıtlarını yaktılar, mezarlıkları yıktılar. Sonra Barzani aşiretleri şehri adeta işgal ederek demografik yapıyı bozdu. Bu durum bile Türkmen nüfus yapısının çoğunlukta olduğunu gösteriyordu. Bunun üzerine referandum,  Kerkük’ün nüfus yapısı normalleşip 2003 öncesine dönüldükten sonraya  ertelendi. Bir daha da bu noktasına gelinemedi. Yıllar içinde, özellikle Türkmenlere karşı sindirme ve dağıtmaya dönük suikastlar, terör ve bombalı saldırılar birbirini takip etti. Böyle bir ortamda yapılan seçimler de sonuç vermedi ve Türkmen varlığı ortada kaldı.

Irak siyasetimiz, bu oyunu bozamadı veya bozmadı. Bir yandan Irak’ın “toprak bütünlüğü ve siyasi birliği”  derken, öbür yandan tam tersi bir siyaset güdülerek Erbil, Bağdat’a üstün tutulup bölünmenin yolu açıldı. Sonunda Barzani Irak’ı temsil eden dostumuz(!) oldu. Böylece “dört parçalı devlet” hayalinin birinci ayağı Irak’ta kuruldu.

Barzani burada da durmadı, şimdi Musul’a yöneldi, tamamına yakını Türkmen olan Telafer başta olmak üzere bazı bölgeleri topraklarına katmak istiyor. Peşmerge Bakanlığı Genel Sekreteri Cebbar Yaver, “Peşmerge Güçleri, Iraklı ve uluslararası koalisyon komutanları arasında yapılan toplantılarda alınan karar çerçevesinde ve yapılan planlara göre, yabancı ve dışarıdan herhangi bir güç operasyona katılamayacak. Musul’un Başika bölgesinde bulunan Gudad Askeri Üssü’nde konuşlanan Türk askerleri operasyona katılmayacak. Irak Hükümeti ve Kürdistan Bölgesi’nin resmi güçleri dışında başka güç yok” demiş. Peki Barzani bütün bu gelişmeleri kendi gücü ve siyasetiyle mi sağladı? Asla. Bütün bunları maşası olduğu  projenin asıl sahibi ve uygulayıcısı Haçlı cephesi sayesinde elde etti. Bu arada İran da bölgenin belirleyici güçleri arasına katılmıştır. İşgalciler tarafından Saddam rejimi yıkılıp Şiiler iktidar yapılınca, İran’ın önü açılmıştır. Şu anda İran, Suriye’de olduğu gibi Irak üzerinde de büyük bir nüfuza sahiptir.

Aslında resmin bütününe bakılınca, her şey çok açık bir şekilde görülmektedir. Haçlılar ve aktörlerin her biri bölgeden bir veya birkaç unsurla işbirliği yapmıştır.  Meselâ; ABD, nüfusun % 65’ini teşkil eden Şiiler,  % 14’ünü teşkil eden Kürt aşiretleri ve Türkiye ile… İran ve Barzani’yi yukarıda anlattık.

Peki Türkiye, diğerlerinden bağımsız bir şekilde, kendi milli hak ve çıkarlarına göre hangi unsurlarla işbirliği yaptı? Hiçbiriyle. Suriye siyasetimiz de böyle. Varlığımıza düşman olanlarla kalıcı ve güvenilir bir işbirliği yapılabilir mi? Hayır! Ama biz yaptık. Bunların başında ABD ve “bölgenin haini” Barzani var. Bir zamanlar Barzani;“Eğer Türk askeri girerse, Kürdistan Türk askerine mezar olacak”diyordu. Bu durumda kimlerle işbirliği yapmalıydık? Elbette Türk Milletinin bir parçası olan Türkmenlerle.  Ama biz, Türkiye için canını seve seve vermeye hazır olan Türkmenlere hiç sahip çıkmadık. Iraktaki her unsurun arkasında bir güç, bir devlet varken, Türkmenleri yapayalnız bıraktık. “Tapusu bizde” dediğimiz “Türkmen şehri Kerkük’ söylemini bile değiştirdik. “Kerkük Irak’ın bir kesiti gibidir. Her etnisiteden, her inançtan insanlar vardır. Biz  hepsine aynı mesafedeyiz.” Ne kadar itici ve yaralayıcı değil mi? Bu sözleri sıkılmadan söyleyenler, siyaset mi yapıyordu, yoksa Türkmen varlığını saf dışı ederek onlardan kurtuluyor muydu?  “Aynı mesafe” dediler ama bunu bile yapmadılar. Türkmen sıralamaya bile giremedi. Sadece Irak değil, Suriye Türkmenlerinin durumu da büyük çapta böyleydi. Savaş sırasında Irak ve Suriye’den ülkemize sığınmacılar için “biz açık kapı siyaseti uyguluyoruz” denildi, ama gerçekler hiç de böyle değildi. Özellikle kapımız Türkmenlere kapalıydı. Gözyaşları ve çığlıklarla sınırdan dönenleri canlı yayınlarda izledik.

SONUÇ: Gidenler gitti. Artık yanlıştan mutlaka dönülmelidir. Bunun için dünyanın ve bölgenin şartlarına; akla ve gerçeklere dayalı  bir siyasetle 2,5 milyon Irak, 2 milyon Suriye Türkmeniyle samimi bir işbirliğine gidilmelidir. Yaşanan faciaların uzun süreceği dikkate alınarak; kökleri tarihin derinliklerinden gelen güçlü ve inançlı bu birlik sayesinde, Kerkük başta olmak üzere birçok milli ve insani haklarımızı kazanabiliriz. Yoksa bu gidiş iyi değil!

Duyuru: Okunması Şart olan üç kitap: 1) Prof. Dr. İlhami Durmuş’un Türk Kültürüne Giriş, Akçağ Yayınları 2) Dr. Orhan Yeniaras’ın Atatürk’ün Kurdurduğu Türkiye Komünist Partisi ve Kurtuluş Savaşında Sol Hareketler, Panama Yayınları 3) Necdet Ekici’nin Yüreğimi Sana Bıraktım, isimli öyküler kitabı, Akçağ Yayınları.

KERKÜK KİMİN OLACAK! yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

 10 Şubat 2016

Harbiye 1910 devresi, Osmanlı coğrafyasına serpilmiş 16 askeri İdadiden (lise) gelen öğrencilerden oluşur. 1910’lular Orduya 422 piyade, 41 süvari subayı verecektir. 1930 yılında Dolmabahçe’de düzenlenen 20 inci yıl törenine, yaşayan Harbiyelilerin tamamı katılır. Yirminci yıl sayımında görülür ki 463 Harbiyeliden sadece 54’ü hayatta kalabilmiştir!

1911-1922 arası, Trablusgarp’tan Balkan’lara, 1. Dünya Savaşı’ndan Milli Mücadele’ye soluk almadan geçen 10 senede 1000 yıllık ömürde yaşanabilecekleri görmüş bir kuşaktan bahsediyoruz.

Balkanlardan Çanakkale’ye, Sarıkamış’tan Arap çöllerine, Basra’dan Sina’ya mola vermeksizin savaşan bu destan kuşağın –tam pes ettirdik denirken– Mütareke İstanbul’unun utancını Milli Mücadelenin kıvancına dönüştüren kahramanlarından Yüzbaşı Selahattin’e sözü getirmenin zamanıdır.

Cengiz Yurtoğlu, 1910 devresi babası Yüzbaşı Selahattin’in 15 defter tutan anılarını dostu İlhan Selçuk’a verir. Anıların aile özeline ilişkin bölümleri ayıklandıktan sonra geriye kalanlar, yazarın tornasından “Yüzbaşı Selahattin’in Romanı” olarak çıkar. Emperyalist sırtlanların dört bir yandan çullandıkları Osmanlının genç subayı gözü pek bir savaşçı, usta bir yazardır. Anılar, Selahattin’in ayrıntıları kaçırmayan gözlemciliğinin yanında, ciddi bir analizci olduğunu göstermektedir.

Anılar, kişisel yaşam öyküsünün dışında değişik cephelerdeki ölüm kalım savaşına ilişkin bu gün için de; askeri, siyasal, sosyolojik dersler çıkarılacak veriler içermektedir. Selahattin’in uğruna vuruştuğu Basra, Bağdat, Erbil, Musul, Filistin, Şam, birer Osmanlı mülküdür. Bu günün kuşaklarına bilinmez diyarların ulaşılmaz mekânları olarak görülen yerlerde Selahattin’in kuşağı yurdu savunmaktadır!

Emperyalizmin, geçen asrın Şark Meselesi’nden günümüzün BOP’una süregelen 100 yıllık parantezi kapatmaya yönelik kampanyasını başka bir yazıya bırakıp biz Selahattin’e dönelim. Anılarda bu gün Türkiye’nin siyasi sınırları dışında kalmış coğrafyalara emanet bırakılmış Türk varlığına ilişkin notlara kısa bir göz atalım. Emperyalizminin günümüzde petrol kuyularına bekçi tayin ettiği etnofeodal despotluğun gayrı resmi başkenti Erbil’i anlatan bölümünden ufak bir alıntı yapalım:

“Erbil, pek az Kürt bulunan bir Türk şehridir. Ama çevresindeki Arap, Yezidi, Kürt aşiretleri mütemadiyen kasabaya ve kasabanın ova, bağ ve tarlalarına saldırır, bağları, tarlaları yağma eder ve şehri soyarlar, insanları öldürürler, zenginlere musallat olurlar. Hükümet bunlarla başa çıkamaz. Halk gece olunca dar surların içine çekilir, kapılar kapanır, can ve mal güvenliği ancak böyle sağlanabilir.”

Anılar 1915’ten günümüze köprülerin altından ne çok suların aktığını göstermektedir. Geçen asrın başında Kerkük, Erbil başta olmak üzere Irak’ın kuzeyindeki şehir ve kasaba ahalisinin neredeyse tamamını oluşturan Türk unsurunun maruz kaldığı etnik temizliğin kanıtı aynı yerlerin bu günkü nüfus yapısıdır. Bağrından Dede Korkut, Fuzuli gibi ulu ozanlar çıkaran Bayat Türkmenlerinin 1000 yıllık kadim yurdu günümüzde BOP kurgulu Kürdistan’ın başkentidir! Emperyal sistem, el koyduğu petrol coğrafyasını elde tutabilmek için bölgedeki kadim Türk varlığının yok edilmesini zorunlu görmektedir.

Kerkük, Erbil, Musul, Telafer, Altunköprü, Tuzhurmatı Türkmenlerinin 1000 yıllık yurtlarından sürülmeleri, ata mirası mülklerinin yağması, maruz kaldıkları etnik temizlik cümle âlemin gözü önünde gerçekleştirilmektedir. Türkiye’nin demografik savunma kalkanı da olan komşu ülkelerdeki Türk varlığı yok edilirken, BOP eş başkanlığı narkozuyla uyutulanları tarih kuşkusuz ki affetmeyecektir!

İyi komşuluk, iç işlerine karışmamaya dayalı geleneksel politikanın terk edilmesinin dış Türkler açısından nasıl bir felakete dönüştüğüne hep birlikte tanık oluyoruz. BOP tetikçiliğine soyunmanın, epeydir unuttuğumuz devlet dilinin yerini alan külhanbeyi efelenmesinin faturasının soydaşlara nasıl ödetildiğini acıyla seyrediyoruz.

Geleceğin siyasi tarihçileri yaşanan süreci; çıraklık, kalfalık dönemlerinde yerel yönetimlere, ustalık dönemlerinde devlete musallat olan hastalıklı zihniyetin başımıza sardığı stratejik cinnet olarak değerlendireceklerdir. Şam’da Cuma Namazı hülyalarıyla güpegündüz gördürülen rüyaların, sonunda ülke sınırları dışındaki Türk varlığının Ortadoğu kumarında nasıl kaybedildiğinin ibretlik örneği olarak yüksek lisans ve doktora öğrencilerine tez konusu olarak vereceklerdir!

Hâsılı kelam BOP kumarında yitirilen Kerkük’ten, Altunköprü’den Türkiye’nin hissesine düşen insanın burun direğini sızlatan hoyratlardır. Halep’ten, Bayırbucak’tan, Colap’tan geriye kalan ise semaya salınan Barak feryatları, Türkmen avazlarıdır!

KERKÜK BARZANİ’YE HOYRATLAR BİZE Mİ? yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.