Yine söylüyorum, PKK’nın feshini konuşurken güç kazandığı bir dönemden geçiyoruz. Türkiye, yine söylenenlerin tersinin yaşandığı bir sürecin içinde. Terör bitecek derken bu nasıl olur derseniz cevabı gayet açık: Zaaf gösterildiği algısı terör örgütlerine yarar. PKK sırt sıvazlamalarla semirdikçe semirdi. Dem Raporuna bakın anlarsınız. Terörü bitirecek bir kafadan eser yoktur. Türk devletine meydan okuyan zehir zakkum bir metindir.

Olanları iyi anlamak lazım. Bir kere PKK PKK’dan ibaret değil. Muazzam bir yapı kurdular. KCK’nın altında PKK, PYD, YPG, SDG gibi yapılar var. Dem Parti gibi partiler var. İçerde dışarda şirketleri var. Narkotik raporlara göre uyuşturucudan sekiz milyar dolarlık bir pazarı ellerinde bulunduruyorlar. Bu yapılanmayı bitirdinizse bir süre sonra -terör değilse de- örgütlü terör biter.

“ALGI HER ŞEYDİR”

İddia ile söylüyorum, şimdi Türkiye’de en büyük propaganda gücü Ermenilerden sonra PKK’lılardadır. Doğrusunu arasanız bulamayacağınız tarihi yeniden yazmalar, iftira kılıklı çıkışlar, uydurmalar, yalanlar dâhil çok yönlü kara propaganda devam ediyor. Çok mesafe aldılar. Bir dostum, son komisyon toplantılarını konuşurken “Çok şımardılar” dedi. Ben, “Çok teşkilatlılar ve dünya güçlerine yaslanarak aynı yere, Türk egemenliğine vuruyorlar, oraya bakmak lazım” dedim.

Halkla ilişkiler(Piar) nasıl işliyor ona bakacaksınız. Bir görüşe göre propaganda ve yaratılacak algı her şeydir. Söylediklerinin doğru olması gerekmiyor. Apo’nun, Malazgirt başta tarih uydurmalarını son “Perspektif Metni”nde gördük. Tarihinden habersiz hükûmet ve ana muhalefet partisi de bu yalanlara uyuyor. Hep beraber kökleri sarsacak bir algıya çalışıyorlar.

Şimdi PKK’nın Piar gücü, AKP’nin partide ve devlette kurduğu propaganda örgütlerinin gücünden fazladır. Adımları hesaplanarak atılıyor. Tam Batı desteğiyle yürüyorlar. Ak Parti ve diğer kuruluşlarımızı Batı’nın sadece bu konulara destek vermesi de uyandırmıyor. Tarihçiler, bilenler susuyor. Türkiye’nin talihsizliği, olanları fark edecek şuurdur ve söyleyecek cesaret-inanç eksikliğidir.

BU GÜCE NASIL GELİNDİ?

Türkiye’de her açılım benzeri sözün ayrımcılığı, kampçılığı ve bölücülüğü tetikleme sonucunu doğurmasına şaşılmaz. Basit anlatımla topu kendi kalesinde oynatmaktır. Türkiye Türk egemenliğine karşı her hareket için serbest meydan sunar hale böyle geldi. Din derken cemaat çöplüğüne döndü. Sadece PKK değil, Işid ve benzeri dinden yürüyen terör ve mafyavari yapılanmalar aldı başını yürüdü.

Buraya nasıl geldiğimize çeşitli açılardan bakılabilir. Ak Parti’nin iktidara gelişi eşik atlamaydı. Fetö başta, türlü emeller peşinde koşanlar birleştiler. On benzemezli koalisyon çalıştı. Aynı yere vurdular.

PKK ve türevleri özel örnektir. Kenara atıldıklarında da güçlenmeye devam ettiler. Toplantılarında bayrak kullanmadılar. İstiklâl Marşı okutmadılar. Göz yumuldu. Her yerde elleri, adamları vardı. Dengir Mir Mehmet Fırat AK Parti’nin ikinci adamıydı. Sonra DEM’in eski adı HDP’den milletvekili oldu. Celâl Doğan CHP’nin efsane belediye başkanıydı. O da HDP’den milletvekili oldu. Bunların sıradan parti değiştirmeler gibi görülmesi mümkün değildir. Partilerin çoğunda o kafada yüzlercesi var. İktidarın ve açılımların büyük destekçileri Cengiz Çandar ve Hasan Cemal gibi isimler sahaya DEM’li olarak döndüler. Bu süreçleri iyi anlamak lazımdır.

Müthiş bir halkla ilişkiler faaliyeti yürütüldü. Kadrolu elemanlar yıllarca beyin yıkadılar. Yapılacak bir araştırma, 2005’le 2025 arasında geçen yirmi yılda ana akım medyamızın en çok zaman ayırdığı konuyu görür:  Mozaik teorisi, dolayısıyle Türk antipatisi ve en başta PKK ayrılıkçılığıdır. Diğer konulardan kat kat fazla çıkacağı kesindir.

Kürt meselesi deyip durdular. Nedir bu Kürt meselesi diyenleri konuşturmadılar. “Bütün vatandaşlar eşittir, öyle bir mesele yok, ayrılıkçı terör var” diyenleri ekranlara yanaştırmadılar. Yalnızca PKK diliyle konuşuldu. Kafalar işgal edildi. Düşünceler baskılandı. Bütün kalelerin kapıları bağlandı. Türkiye bu propaganda gücünü durdurmak için sistemli bir çalışmaya girecek savunma refleksini göster(e)medi.

“DAHA DÜN DERSİM’DE NE OLDU?”

Rejim değiştirmek isteyen iktidarımızın durumu da onlara yardım etti. Zamanın Başbakanı’nın, 2013’e kadar, neredeyse çıktığı her toplantıda “Daha dün Dersim’de neler oldu?” diyerek kuruluş yıllarına yüklendiğini duyduk. Kendisine bölgenin milletvekili rahmetli Kamer Genç cevap verdi: “Bunlar durup dururken mi oldu? İsyan ederseniz devlet müdahale eder. Ölçüyü kaçırdığı, orantısız güç kullandığı da olur.” dedi. Eski bir hâkim ve devlet adamı olarak devletin ne olduğunu hatırlatarak konuştu.

Ve süreçler bitmedi. Son süreçte Lozan düşmanlığı öne çıktı. Hedef doğrudan doğruya Türkiye Cumhuriyeti’dir.  Demirel, “Zayıflarsanız Sevr’i masanın altından çıkarırlar” derdi. Evet, zamana yayacakları yeni bir planla Sevr’i çıkardılar. İyi ki oyunu açık ettiler. Şimdi devletimiz ve halkımızla yaratılmak istenen çatışmayı nasıl önleyeceğimize, ne diyeceğimize ve ne yapacağımıza bakacağız.

Türkiye’mizin yılları yenilensin ve yenilerden yeni gelsin!

Süreçlerin Sürecinde Açılan Matruşka yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

PKK, Dem ve uzantılarının öne sürüldüğü ve dünyanın desteklediği bir başkaldırma karşısındayız. Sebebini iyi anlamak lazımdır. “Çünkü eziliyoruz” dedirtiyorlar. Acaba öyle mi? Bir elleri yağda bir elleri balda olanlar bunu söylüyorlar. Sistematik baskıdan, ezilmeden, eziyet çekmeden bahsediyorlar. Yaşananlara bakıyorsunuz, o da yok.   Öyle olsa halkın da PKK başkaldırmasına katılması ve sadece devletle değil, kurucu unsur Türklerle kavga edilmesi gerekirdi. Bu vakte kadar başaramadıkları budur.

Geniş plandan bakalım, Türkiye’de kurucu unsur Türklerle diğer vatandaşlarımız arasında bir husumet yoktur. Herkes birdir. Herkes eşit haklara sahiptir. Hak hukuk gaspı ve “adalet” problemi son yıllarda artarak hepimiz için vardır. Etnik veya dini aidiyetlerden çok muhalif olmak veya başka sebeplerle ilgilidir.

Açılımlarla açılan PKK ve DEM şımarıklığı tedirgin edici sınırları çoktan aştı. Birileri an asıl Türk olanlara bile Türk demeyi yasaklayacak durumlar yaşatıyor. Baksanıza CHP parti programında Türk demekten kaçılıyor. Şu feleğin işine bakın ki Türk’ün kendisinden ayırmadığı Kürt’ü güya kollamak ve Türk’ü açık ve örtülü karalamak için fırsat kollayanlar arasına kurucu partimiz CHP’yi de sokmaya çalışıyorlar.

Durum gören göze ayandır: Açılım, PKK’nın yapamadığını kolaylaştırıcı rol oynuyor. Alınamayacak mesafeleri altın tepside sunma işlevi görüyor. Türk demeyin dendikçe, kurucu unsur suçlandıkça, milletin “Yeter artık!” diyeceği yere doğru yaklaşıyoruz.

GÖRÜNEN KÖYDÜ GÖRÜNDÜ

99 sayfalık Dem raporuna bakın, yenilir yutulur cinsten sözler yok. Terörsüz Türkiye sloganıyla yola çıkan ve hiçbir pazarlık yok diyen iktidar cenahını yine yalanladılar. Tam bir manifesto yayınladılar. Dokunulmayacak denen ne varsa dokunulsun istiyorlar. Anayasanın dibâcesi dâhil, 66 ve 42 dâhil birçok maddenin değişmesini istiyorlar. Daha neler neler var: Yüzyıl önce başkaldıranların öncülüğünün tescilini istiyorlar. Apo’nun hapisten çıkarılmasını ve toplum önderi olarak kabulünü istiyorlar.

Hükûmet istese de bunları yapamaz. Bunu bilmelerine rağmen atağa geçmelerini iyi anlamak lazımdır. Ağa babalarının “Hadi bastırın!” dedikleri yerdeyiz. Oynadıkları pokerde ellerini açıyorlar. İstedikleri, içerde bir kapışmadır. Ağa babaları o olmadan tam sonuç alamayacaklarını biliyorlar. PKK’ya kaşıttıkları ayrılık fikrini pekiştirmenin, birliği dinamitlemenin ve mutlak düşmanlığı körüklemenin yeni versiyonu böyle kurgulandı.

Şunu bilelim: Yıllardır tarih uydurarak zemini hazırlanan ve şimdi dillendirilen iki veya çok ortaklı devlet isteği ayrılıkçılıktan daha beterdir. Sonu kesin çatışmaya varır. Çünkü, egemenlik ortak kabul etmez. Hatırlatmak isterim: Çok milletli imparatorluk zamanlarımızda da egemenlik paylaşılmazdı. Türk, Selçuklu’da da Osmanlı’da da devletin kurucusu ve egemeniydi.

AÇILIM İLLLETİNİN KURGUSU İŞLİYOR

Açılım metastazlarıyla bünyemizin kanatılması projesi içerden-dışardan çok ortaklı. Devlet gücünü verdiklerimiz eliyle yapıyorlar. Zayıfdüşerseniz, yakayı ele verirseniz, devletten milletten önce kendinizi düşünürseniz bunları fırsat bilirler ve yakanıza yapışırlar.

Nereye bakılsa bu düşkünlük görüntüsü var: Atatürk’ün partisinin Türk demekten utanan yeni yönetimi onlardan ileri görünüyor. Özgür Özel’in “Biz Dem’le ayrılamayız” ifadesini köpürte köpürte söylemesi, tam da celladına aşk gösterisi.

Siyasi hayatımız ne dediğini, ne ettiğini bilmez adamların elinde kaldı. Beni mazur görsünler, birileri onları istedikleri gibi oynatıyor görüntüsü, görüntü olmayı çoktan geçti. Halkın önemli bir bölümünün inandığı görüş haline gelmesine ramak kaldı.

Trump’ın kamuoyuna açık görüşmede Cumhurbaşkanımıza ettiği sözler, içine düşürüldüğümüz dar boğazın boğazımızı sıkma şantajını bütün açıklığıyla anlatıyor. İkide bir de efelenerek söylediği sözler işte bu “Yakan elimde” uyarısıdır.

SEVR PROJESİ GÜNDEMDE

Açılımcılar, Apo‘ya Meclis’ten birilerini göndererek birliğin ipini iyice incelttiler.  Bunu bilmiyorlarsa Meclis Başkanı, milletvekili, yüksek bürokrat, akademisyen ve benzeri etiketleri onlara yabancıdır. Terörü bitirme iddiasıyla Apo‘ya hulus çakanlar ne yaptıklarını biliyorlarsa o daha fenadır. Bilelim ki bildikleri hayrımıza değildir. İçimizde kimsenin hayrına değildir. Bunları kullanan yabanın işine yarar.

Ayrıca, bu iş yapılacaksa da böyle yapılmaz! Halkın bu sürece desteği yoktur. Terörü bitirme cilasına büyük çoğunluk inanmıyor. Hedef Türk Devleti’dir, görüyorlar. “Muhalefeti PKK ve DEM’le birlikte olmak suçlamasıyla tekrar seçim kazandılar. Meğer kendilerini söylüyorlarmış” diyorlar. Şayet niyetleri teröristlerle anlaşmak ve taviz vermek ise halktan onay istemelidirler. Ya seçim yaparak “Biz bunları yapacağız” diyerek oy isteyecekler… ya da referanduma gidecekler.

Başka türlü yapılan işlerin olmayan meşruiyeti katlanır. Hüseyin Yayman‘ın Apo’ya gittiğini gizlemeye kalkması bundandır. Yaptıkları kanun kural işi değildir. Utanılacak iştir. Türk Milleti bunu kabul etmez. Etmez!

Açılımlar aramızı açıyor yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Bazı ideolojik hareketlerin lügatinde bazı kelimelerin tersi geçerlidir. “Barış” da o kavramlardan. Kendilerini devletlerle eşit konumda görerek savaş ve barıştan bahsetmeleri ayrı bir garabettir. Fakat “barış” diyorlarsa kesinkes “savaş“tan bahsettiklerini düşünebilirsiniz.

PKK Stalinist bir hareket. Ayrılıkçı bir terör örgütü. Şimdi söylenenlere bakıyoruz, Türk-Kürt kardeşliği ve ikisi arasında bir barıştan söz ediliyor. Bunun neresini düzelteceksiniz? Halk arasında kardeşlik var.  Karşıtlık, kavga ve çatışma yok. Hiç olmadı. O hâlde bu kavramlaştırmaya ne diyeceğiz? İftirayı aşan bir kurgu mu? Tıpkı soykırım yalanı gibi Türkiye’nin bugününe ve dününe saldırı mı?

Bu yalanların gün yirmi dört saat dillerde oluşu dehşettir. Çatıştıracak olan bu dildir. Her tür silahtan daha yakıcı ve öldürücüdür. Hayret, memleket seyrediyor. Türkiye’nin belası bu vurdumduymazlıktır.

Ülkede elbette haksızlıklar var. Herkes için var. “Bizim hakkımız verilmiyor” diyenlerin argümanlarının on katı başka kişiler ve gruplar için de geçerli.  Hatta diğerlerinin çektiğini onlar çekmemiş de olabilir. Şimdi yaşanan görülmemiş hukuksuzluklar bunlardandır.

DAĞA MI ÇIKSINLAR?

Her gadre uğradığını düşünen dağa çıkacaksa orada düzenden bahsedemezsiniz. Mesela şimdi başta CHP’nin, Zafer Partisi’nin başına gelenlerin hiçbir haklı gerekçesi olmadığı anlatılıyor. Hukuken netice almaları da zaman alacağa benziyor. Ne yapacaklar, dağa mı çıkacaklar?

Gadre uğramışsanız, yanlış yapıldığını düşünüyorsanız; ses yükseltir, kuralların uygulanmasını sağlamaya çalışır, hakkınızı ararsınız. Devlet düzeninde işler böyle yürür.  Bizde olanı yutkunmadan açık açık konuşmak lazım. Zaten kendileri, devlete iftiralarının hepsini yerleştirdikleri son bildiriyle söylediler.

Yüzyıldan fazla bir zamandır ayrı bir devlet olmaları körükleniyordu. PKK, bizim “ekrad taifesi”ne “kendimizin efendisi olacağız..” dedi. Taban tuttu. Sevr zamanının Batı dayatmalarını kendilerine tutamak edindiler. Dikkatinizi çekerim, uzantıları olan partinin toplantılarında Türk Bayrağı hiç görülmedi.

ÖRGÜTLER EFENDİSİZ YAŞAYAMAZ

“Kendinin efendisi olmak” da barış gibi tersi anlaşılacak bir argüman. Şimdiden bolca efendileri var. Sonra başka vesayetler ve efendiler edinecekleri de görünen bir husus.

Bugün PKK dediğimiz kendisinden ibaret değildir. Her yere dal budak salmıştır ve zararları sadece Türkiye’ye değildir. İnsanlığa zehir saçtığını dünyadan öğreniyoruz. Mesela, uyuşturucu trafiğini idare eden büyük bir ekonomik güçtür. Mafya vâri işleri sıradandır. Tehdit ve şantajla iş görür. Her türlü kötülüğün havale edilmesine müsait ve vekâlet savaşçısı örgütlerdendir.

Bu durumda sorulacak sorular vardır. Ortadoğu tam karıştırılmışken, bu tür örgütlere duyulan ihtiyaç ortadan kalktı denebilir mi?  Sonra, böyle bir yapıyı dağıtmak “feshettim” demekle mümkün mü?

PKK BÜYÜK GÜÇLERİN KONTROLÜNDE

PKK’nın hedefiyle büyük güçlerin hedefi birdir. Hadi Mahir Kaynak diliyle söyleyelim, “birleştirilmiştir”. Ortadoğu’da dinci görünen terör örgütlerinin görevi başka, bu etnikçi terör örgütlerininki başkadır. Bunlarda iş bölümünü, yöneten güçler belirler.

Suriye’de gördüğümüz ve henüz tamamlanmamış yapılaşmalarla Irak’ta olanlar aynı güçlerin işidir. Irak’ta Barzani-Talabani adıyla yapılanlar Suriye’de PKK’nın türevleriyle yapılıyor. PKK’nın silah bırakma oyunu bu büyük plan içindeki bir dizi hareketten biri ise göreceksiniz.

“PKK zaten bitmişti” demek olanı biteni anlatmaz. Evet, terör örgütü olarak değersizleşmiş ve ömrünü tamamlamıştı. Bu hâliyle kullanılamayacak hâle gelmişti. Gücünü ad değiştirerek Suriye’ye kaydırmıştı. İşi biterken Amerika, Batı ve İsrail desteğiyle kendisi için büyük başarı elde ettiğine bakılırsa ad ve elbise değiştirdiği görülür.

Artık Suriye’de bir devletçikleri var. Bildirilerinde dendiği gibi “PKK adıyla..” olan faaliyetleri bitiriyorlar. Hedeflerini de açıkça ilan ettiler.

Hatırlatmak lazımdır: Bildirilerinde Türkiye’nin kuruluşuna saldırdılar. Türkiye’nin bu topyekün hücumu tam anladığını sanmıyorum. CHP’nin anlamaz görünmesi skandal ötesidir. Anlaşılsa kıyamet koparmaları beklenirdi.

Yukarıdakiler ne yaparsa yapsın bu işin karakteri milletin varlık ve egemenlik meselesidir. Halk bunu görür, anlar ve bu işin son kararını –Hak saklasın!- büyük kayıplar pahasına da olsa verir.

O KARİKATÜR ACI GERÇEĞİ Mİ SÖYLÜYOR?

Bir karikatür gördüm: Bir terörist, elindeki pimi çekilmiş el bombasını Türkiye haritası üzerine bırakıyordu. PKK fesih bildirisini en iyi anlatanlardan biri o karikatürist olabilir.

Bu fesih oyununun neresinden baksanız birilerinin yolunu açan bir işaret taşı var. Hükûmet tarafı, ad değiştirmiş olan PKK’nın feshini zafer gibi sunacakları bir imkân yakaladıklarını sandılar. Olanı biteni bildikleri hâlde bunu yapmaları kendileri için siyaseten anlaşılabilir diyenler var. Böyle bir siyaseti devlet yönetenlere nasıl yakıştırırız?

Devlet hayatında işler kılı kırk yararak düşünülür. Böyle bir meselede yaptıklarımız devlet işine benzemiyor.

Şu Fesih Hikâyesi yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

TÜRK MİLLETİ YENİ BİR SEVR DAYATMASINA BOYUN EĞMEYECEKTİR!

Türkiye’yi yöneten Cumhur İttifakı’nın, adında milliyetçi olan ortağının genel başkanının açıklamalarıyla başlayan ikinci açılım sürecinde bugün yeni bir aşamaya geçildiği görülüyor. Bölücü terör örgütü, bir ‘kongre’ topladığını söyleyerek ‘sonuç bildirgesi’ yayımladı. Söz konusu açıklamada Anayasa ve Lozan Antlaşması reddedilerek, Lozan Antlaşması öncesine dönüş çağrısı yapılıyor.

Türkiye Cumhuriyeti’ni yönetenlerin terör örgütleriyle iş birliği ve müzakere hâlinde olmaları, birlikte bir süreç yönetmeleri kabul edilemez. Bu sebeple hükümettekiler de dâhil olmak üzere Cumhuriyet’in kuruluş esaslarını ve varlığını suçlayıcı bir söyleme, en başta Türkiye Cumhuriyeti bakanlarının karşı çıkması gerekir. Karşı çıkılmaması, bölücü terör örgütünün Cumhuriyet’in şahsına ve Cumhuriyet hükümetlerine yönelik iftiralarını paylaşmak anlamına gelir ki bu da vatana ihanetle eşdeğerdir.

Emperyalizme karşı şanlı bir direniş göstermiş ve dönemin süper güçlerine kendi şartlarını kabul ettirmiş Türkiye Cumhuriyeti; kurulduğu günden itibaren Balkanlar, Kafkaslar ve Orta Doğu bölgesinde istikrarın, çağdaşlığın ve insanca yaşamanın parlayan yıldızı olmuştur. En önemlisi de bu coğrafyadaki Türk millî egemenliğinin son temsilcisidir. Unutulmamalıdır ki Türk Dünyası’nın da batıdan dünyaya açılan kapısıdır. Türkiye Cumhuriyeti’ni hedef alarak, bölüp parçalamaya çalışmak, emperyalizme, sömürüye hizmet etmek ve Türk milletini bir tebaa hâline dönüştürmeye çalışmaktır. Unutulmasın ki devlet çökerse altında ilk kalanlar onu çökertenler olur.

Lozan Antlaşması öncesine dönüş çağrısı, açık ve net bir şekilde Sevr şartlarının uygulanması çağrısıdır. Emperyalistlerin maşası bölücü terör örgütü aracılığıyla emperyalistlere boyun eğmek, teröre teslim olmak demektir.  BOP’u uygulamaya sokmak demektir. Türk milleti, kendisine dayatılmak istenmiş bir ölüm fermanı olan Sevr paçavrasını daha önce yırtıp tarihin çöplüğüne atmış, bağımsızlığını korumak için de binlerce şehit ve gazi vermiştir. Bugün de kendisine yaldızlı sözlere sarılarak sunulan yeni ölüm fermanlarını aynı şekilde tarihin çöplüğüne gönderecektir. Bundan kimsenin şüphesi olmasın.

Ne Mutlu Türküm Diyene!

TÜRK MİLLETİ YENİ BİR SEVR DAYATMASINA BOYUN EĞMEYECEKTİR! yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.