Popülist yöneticiler ve yönetim şizofrenisi yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Yanlış və təhlükəli Müzakirələr yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

İnsan hafızası eski bir sandık gibidir. İçinde hazine değerinde, resimler, sesler ve daha nelerin olduğu, içi dışından büyük bir sandık. Bazen içimizdeki meraklı çocuk, bu sandığı açar karıştırır. Bu aralar sandığımdan, hafızamın derinlerinden Hasan Sağındık’ın “Adamlar” şarkısı gün yüzüne çıktı. Doğrusu şaşırdım. Çünkü bu şarkıyı, ilk çıktığı yıllardan sonra belki hiç dinlemedim. Ama meraklı çocuk, bu şarkıyı buldu çıkardı. Bu meraka nerden kapıldı bilmiyorum.

Arif Nihat Asya’nın aynı adlı şiirinden bestelenen bu şarkıda, şiire iki farklı ekleme yapılmış. Nakarat kısmı ve şarkıya rap havası katan kısım.

Hasan Sağındık şarkıyı Youtube kanalında 28 Şubat- Bir Türkiye fotoğrafı alt başlığıyla yayınlamış. 28 Şubat’a aynı zaviyeden bakmasak da bu şarkıyı, Arif Nihat Asya’nın çektiği fotoğrafın renklendirilmiş bir versiyonu olarak görüyorum.

Rozetleri büyük adamlar

Adamlar bilirim sönük,
Adamlar bilirim çürük.
Adamlar bilirim rozetleri,
Yüreklerinden büyük.

Bu dizeleri duyduğunuzda, aynı rengin farklı tonlarındaki rozetleri yüreklerinden büyük adamların, aklınızda bir geçit törenine çıktığını göreceksiniz. İşte en önde göz alıcı parlaklıktaki rozetiyle az önce söylediğini şimdi yalanlayan biri. Onun arkasında yalanı açığa çıktığında yüzü bile kızarmayan bir başkası. Peşlerinden, birbirlerine demediğini bırakmayıp sonra da koltuklarından düşmemek için birbirlerinin koltuğunun ayağını tutanlar geliyor. Sırada o rozetleri takmalarını sağlayanlara küfür eden, terörizmin ılımlı temsilcileri var. Sıradakini tanıdığınızı zannedebilirsiniz ama bence hiç tanımıyorsunuz; hayır hayır, önündekilerin ensesinde boza pişiren adam değil. Gerçi o, fizikte çığır açan çift yarık deneyindeki elektron gibidir; bir oradadır, bir buradadır. Bakarsanız istediğiniz yerden, bakmazsanız hem oradan hem buradan geçmiştir. Acaba o mu bu? Yok yok… Bu, tören bittiğinde önündekilere boza ikram edecek adam. Artık içerler mi dondurucuda mı saklarlar keyifleri bilir.

Adamlar bilirim yamuk, eğri,
Adamlar bilirim maskara.
Adamlar bilirim elleri,
Eldivenlerinden kara.

Geçit töreninde kol ilerledikçe rozetler küçülmeye başlıyor. Ama hâlâ yüreklerden büyük. Sonra adamlar eğriliyor, bükülüyor. Tören artık başlangıçtaki kadar gösterişli değil. Yine de arkadan gelenler azimli. Kapkara ellerine siyah eldivenler takarak yollarına bakıyorlar. Hepsinin gözü en önde ama hiçbiri çaba göstermiyor. En öndeki bir ip atsa da tutunarak gitsem diye bakıyor. Öndeki, bu beklentiyi bildiği için, her ihtiyaç duyduğunda ardına doğru bir ip sallıyor. Bazıları da istediklerini almış, çağrıldığında gelmek üzere kenara çekilmiş keyifle bekliyor.

Mezara sığmayacak ayaklar

“Süleyman ah Süleyman bu ayaklar nasıl ayak

Yorgana sığdı diyelim mezara nasıl sığacak?”

Bu töreni izleyen, halkı aydınlatmak için(!) takip edip kayda alan, basının irili ufaklı adamları da var. Görevlerini kusursuz bir şekilde yerine getiriyorlar. Görevleri; olayları, gerçekleri olduğu gibi aktarmak değil, yanlış anlaşılmasın. Görmemiz gerektiği şekliyle anlatmak. Bizi, düşünmek gibi büyük bir zahmetten kurtarıyorlar, bu yüzden minnet duymalıyız. Şarkının nakarat kısmında dediği gibi aslında çabamız, ayakları yorgana sığdırmak. Şair “Mezara nasıl sığacak?” diye de sormuş ama bence yersiz bir soru. Ahiret hayatlarını kurtaracak özel görevlilerinin olduğuna eminim.

Törenin uzadıkça uzadığını fark etmişsinizdir. Eğer siz kalkıp gitmezseniz hiç de bitecek gibi değildir.

Dizelerindeki adamları bugün de dört bir yanımızda gördüğümüz bu şiir, bize bazı şeylerin hiç değişmediğini gösteriyor. Bu durum insanı karamsarlığa itse de şiirin genel havasında yaşayanların dışında; onların tam tersi adamların varlığı bu karamsarlığı bir nebze de olsa azaltıyor.

Şairimizin ruhu şad olsun!

Adamlar yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Türkiye, aylardır Gazze ile yatıp Gazze ile kalkıyor. Daha doğrusu yöneticiler böyle istiyor. Kamuoyunun dikkati Gazze’de yaşananlar üzerine çekilirken diğer taraflarda olanlar pek görülmüyor. Bunun için Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın iki konuşmasına bakmakta fayda var.

Geçtiğimiz 14 Ağustos AKP’nin kuruluş yıl dönümüydü. AKP Genel Başkanı Erdoğan yaptığı konuşmada partisinin geçmişte yaptıklarını anlatarak gelecek için rotasını ortaya koydu. Konuşmasının başında “Artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacak” diyerek yola çıktık dedi. Söylediği tartışmasız doğru. Artık “Yeni (!) Türkiye”, “istiklâl ve istikbâl mücadelesi” veriyor!

Erdoğan, “Kimsenin … terörü ve şiddeti övmediği, hakarete varmadığı müddetçe her türlü düşüncenin ifade edildiği, sessiz çoğunluğun hak ve hukukunun sesi çok çıkanlar tarafından gasp edilmediği, bastırılmadığı bir yapıyı ülkemiz genelinde büyük oranda … hâkim kıldık” diyordu. TBMM kürsüsünden teröristbaşına yapılan övgüleri, teröristlere verilen destekleri saymazsak ya da açılım süreçlerini hatırlamazsak, sosyal medya paylaşımları yüzünden tutuklanmaları görmezsek doğru galiba demek de mümkün elbette. Ama dikkati yine başka yöne yoğunlaştırmak da gerekiyor.

AKP Genel Başkanı “Türkiye, AK Parti sayesinde, 23 yılda çok kapsamlı bir dönüşüm yaşadı. Ülkemizdeki değişimle beraber toplum kesimlerinin siyaset kurumundan talepleri de farklılaşmaya başladı … hak ve özgürlükler alanında, kültürde… kamusal alanda, özellikle gençlerimizin kendilerini tanımladığı alt kimliklerde de ciddi bir değişim yaşanıyor. Bunu görüyor ve doğru biçimde okumaya çalışıyoruz.” sözleri dikkat çekici. Özellikle kamusal alan ve alt kimlik ifadeleri birlikte telaffuz edildiğinde doğrudan vatandaşlık ve millî kimlik akla geliyor.

Değişim: kim, niçin ve nasıl?

Erdoğan, bu değişimin temel saikinin “zamanın ruhu” olduğunu ifade ediyor. Ama bu ruh, bilgi teknolojilerindeki değişim ya da dönüşüm değil. Büyük bir hızla üzerimize gelen yapay zekâ hiç değil. Bunu AKP Genel Başkanı’nın “zamanın ruhunun toplumu dönüştürürken, siyasal alanı yeni baştan tanımladığına ve alışılagelmiş siyaset tarzlarını da değişime zorladığına” dair söyledikleri. Değişimin siyasal alanda olacağı açıkça görülüyor. Arkasından gelen, “AK Parti’nin, yeni dönemin ruhunu ıskalaması tabii ki düşünülemez.” cümlesi de değiştirme çabalarının önümüzdeki dönemde artacağını işaret ediyor.

Peki, bu değişim nereye doğru ve nasıl olacak? Bu sorunun cevabı da AKP Genel Başkanı’nın konuşmasında var. “Şunu unutmayın: Biz bu aziz milletin umuduyuz. Biz, bu aziz ümmetin de umuduyuz.” sözleri cevabı veriyor. Öncelikle yönettiği milletin umudu olmak elbette doğru. Ancak bu milletin adının da söylenmesi gerekiyor. Çünkü kamusal alan ve alt kimliklerle tanımlanmayla birlikte düşünüldüğünde şart oluyor. Hem de ümmete umut olma iddiasıyla birlikte söylenince bu bir zorunluluk hâline geliyor.

Ancak gerçek farklı.  Çünkü yeni (!) Türkiye’de ümmetle ilişki, bütünle değil sadece küçük bir parçasına indirgendi. Bu ideolojik yaklaşım da halklarının çoğunluğu Müslüman olan devletlerle ilişkilerimizi çok sorunlu duruma soktu. Hâlbuki eski Türkiye’nin gölgesi, bu iddiayı hiç taşımadan ve varlığıyla, ümmeti serinletiyordu. Ama konumuz bu değil. Biz yeni döneme bakmaya çalışıyoruz.

Gemide açılan delikler

Yeni baştan tanımlanacak (!) siyasal alanın ve alışılagelmiş siyaset tarzlarındaki değişimin anahtarları AKP Genel Başkanı’nın konuşmasında var. Hatta konuşmanın kalbi denecek bir bölüm söz konusu. 

Erdoğan, “Türkiye’nin karşı karşıya kaldığı sınamaların yeni bir siyaset diline, yeni bir siyaset tarzına yönelik ihtiyacı had safhaya çıkardığına” işaret ediyor. Bu işaretler dış tehditleri içeriyor. “Terörle mücadele, ailenin korunması, tüm dünyada artan İslam karşıtlığı gibi tehditler, iktidar ve muhalefetiyle daha fazla konuşmamızı, temas ve diyalog hâlinde olmamızı elzem kılıyor.” cümlelerinde görünüyor. (Bu husus “Normalleşme”: Yeni açılım süreci mi? başlıklı yazımla birlikte değerlendirilebilir.) 

Bu zorunluluğu perçinleyen ifadeler devamında geliyor: “Millî çıkarlarımızı koruma ve savunma noktasında hep beraber kararlılık göstermemiz gerekiyor. Şunu unutmayalım, hangi siyasi görüşe mensup olursak olalım hepimiz aynı gemideyiz. Gemideki delikleri büyütmenin, hatta siyasi ihtirasların esiri olarak yeni delikler açmanın kimseye faydası olmaz.”  

Yukarıdaki cümleler artık gemideki deliklerin kapatılamadığını ortaya koyuyor. Batma tehlikesini ifade ediyor. Bir anlamda artık denize düşmüş ve yüzme bilmeyen birisinin cankurtaran simidi talebi. Aynı zamanda ideolojik bir iflası da anlatıyor. Çünkü bugünkü Türkiye, 21’inci yüzyıldaki, hiç kimseyi dinlemeyen ideolojik siyasetin kaçınılmaz sonucudur.

Gemide var olan delikler için de konuşmaya bakılabilir. Erdoğan konuşmasında: “…insanların kılık kıyafetlerinden, inançlarından, mezheplerinden, etnik kökenlerinden, yaşam tarzlarından dolayı keskin bir ayrışmaya gitmesi, Türkiye’ye husumettir, milletimize açık bir düşmanlıktır. Ezana, bayrağa, camiye, Kur’an’a, cami cemaatine, kutsal değerlerimize saldırmayı aklının ucundan geçirenin gözünün yaşına bakmayız.” demektedir. 

Kanaatimce, Türkiye’de bu sözlere katılmayacak bir kişi bile yoktur. Ama benim inandığım gibi yaşayacaksın dayatmasının da dayanılmaz hâle geldiği bir gerçektir. Cami kürsülerinden Türk Milleti’ne hakaretler yağdıran sözde hocaların videoları da bu gerçeği açıkça ortaya koymaktadır. 

Ve en önemlisi Türk Milleti’ni bölenler de dini kullanarak ideolojilerini dayatanlardır.

Kafa karıştıran kavram kargaşası

Erdoğan’ın, “Biz … vatan topraklarımızın İslam ve Müslüman karşıtı lümpen ırkçılık illetiyle işgal edilmesine göz yumacak … iktidar değiliz.” sözleri de böyle bir tehlikeyi barındırmaktadır. Türkiye’de ırkçılığın yükseldiğini düşünmüyorum. Ancak kavramların çok karıştığı da bir gerçek. Dolayısıyla değerlendirmeler de iyice karıştı. Bu ifadelerde Müslümanlık karşıtı gösterilen şey ırkçılık olamaz. Irkçılık dine karşı olamaz başka kavimlere, milletlere ya da ırklara karşı gelişir.

Irkçılıktan, ülkemizdeki milyonlarca Suriyeli sığınmacıyla, kaçak -Müslüman- yabancılara karşı olmak kastediliyorsa bu ırkçılık değildir. Vatanımızı ve geleceğimizi savunmaktır. Bu da anayasanın her Türk vatandaşına yüklediği yükümlülüktür.

Suriyeli sığınmacıların yerleştirildiği Hatay’da, Kilis’te Suriyeli Arap nüfusun Türk vatandaşlarına karşı çoğunluğa geçirildiğini söylemek de ırkçılık değildir. Aksine buna izin vermek, gemide onarılamayacak en büyük deliği açmak demektir.

Millî egemenliğe tehdit

AKP Genel Başkanı gemide yeni delikler açılmasın diyor ama bizzat önerdiği çözüm doğrudan gemiyi batıracak büyüklükte. Konuşmasında huzurun, güvenliğin ve refahın yolunun el ele verip gemiyi sahile selamete ulaştırmaktan geçtiğini dile getiriyor. Erdoğan, yeni yasama döneminde böyle bir yaklaşımı hâkim kılacaklarına inandığını, AK Parti ve Cumhur İttifakı olarak uzlaşmacı, yapıcı ve diyaloğa açık tavırlarını sürdüreceklerini vurguluyor. 

Erdoğan’ın bu çağrısı aynı zamanda yeni anayasa çalışmasının bir işareti olarak görülmelidir. Bu işareti perçinleyen sözler 15 Ağustos 2024’te Jandarma ve Sahil Güvenlik Akademisi Mezuniyet Töreni’nde yaptığı konuşmada sarf edildi. Cumhurbaşkanı Erdoğan “Türkiye Cumhuriyeti, Türk, Kürt, Arap, Sünni, Alevi ayrımı olmadan 85 milyonun tamamının ortak yurdudur. Bu millet bizim, bu ülke hepimizin” dedi. 

Ve ardından ekledi: “Şunu hiçbir zaman unutmayalım; biz, tek millet, tek bayrak, tek vatan, tek devlet aşkıyla geleceğe yürüyeceğiz.” Ne milletin, ne bayrağın, ne vatanın ve ne de devletin ismi yine söylenmedi.

Türkiye Cumhuriyeti Devleti ortaklık devleti değildir. Sahibi Türk Milleti’dir. Egemenlik kayıtsız şartsız Türk Milleti’nindir. Türk Milleti de etnik unsurların bileşimi değildir. Her bir vatandaş Türk’tür. Türk’ü, etnik unsurlarla birlikte sayarak devletin ortaklık devleti olduğunu söylemek anayasaya aykırıdır.

Başta iktidarı destekleyen Türk milliyetçileri, Atatürk ve arkadaşlarının kurduğu CHP ve CHP’liler ile -varsa- Türk siyaset yapıcıları bunu çok iyi düşünmelidir!

AKP’nin kuruluş yıl dönümündeki çağrı! yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Ömer Sağlam dostumuz, Tayyip Bey’in Özbekistan ziyaretinde bir detaya dikkat çekmiş. Aslında detay değil, kör gözüne bile olmaz bir iş.

Oğul Bilal, heyetteymiş. Olmaz ya bir sebebe bağlıdır belki ve bu olabilir diyebilirsiniz. Fakat… Şimdi sıkı durun! Karşılamada resmî heyetin içinde sıraya girmiş. Bu kadar da değil. Hayır hayır sıraya girmemiş, sıranın başında. Yani ne demek? Heyette Tayyip Bey’den sonraki adam. En yüksek görevli. Bakanlar üstü büyük isim.

Ne diyeceğimi bilemedim derler ya. Hakikaten kan donduran bir fotoğraftır. Memleketi kendi mülkü görmenin, nepotizm denen yakın kayırmanın görülmemiş bir uygulaması. Orada böyle anlaşılır. Her yerde böyle anlaşılır.

Bendeniz hasbelkader oralarda görevlerde bulundum. Özbekistan’ın Kerimov’un kızları ve mafya arasında parsellendiği zaman orada TRT Temsilciliği’ni açtım ve bir yıl yönettim. Eğlence yerleri tamamen kızının kontrolündeydi. Mafya lideri denen üç oligark, benzinlikleri, marketleri, tekstil fabrikalarını kontrol ederlerdi. Her yerde onların eli vardı. İş yaptırmak için insanlar onlara giderlerdi. Kerimov bu yüzden oralarda lanetli bir lider gibi anılırdı.

Kırgızistan’da Askar Akayev gibi güzel insanı, kumar müptelası çocuklarının gelirlere konması perişan etti ve yıktı. En son Kazakistan’da büyük devlet adamı Nazarbayev’in nepotizminin nelere mal olduğunu gördük.

Ne demek istiyorum? Başa geçerseniz, oğlunuzun, kızınızın, damadınızın, yakınlarınızın devletteki yeri otomatik değildir. Onlar bir şey olmamışlardır. Değerleri varsa bile devlete bulaştırmak tehlikelidir. Onları kenarda tutamazsanız memleketin başı belaya girer. Düşmekten ve düşürmekten kurtulamazsınız. Çok kötü anılacağınız kesindir.

Nepotizmi dibine kadar yaşamış Özbekistan’da bu fotoğrafı vermek en hafifinden utandırıcıdır. Henüz kabuk bağlamamış yaralarını hatırlatır. Devlette bunu bilecek ve Tayyip Bey’i bilgilendirecek kimse olmadığını düşünemem. Öyleyse ört ki ölem! Buna rağmen oğlunu heyetin başına koymuşlarsa biz neyi konuşuyoruz?

Tayyip Bey, heyeti Özbekistan Cumhurbaşkanı’na tanıştırırken Bilal Bey’i hangi sıfatla takdim etti merak ediyorum. Diyelim Okçuluk Vakfı Başkanı dedi. Niçin o heyette ve niçin ilk sırada? Kenarda dursa ve resmi heyet takdim edildikten sonra görünse bir derece diyeceğim.

Devlet her şeyden önce ve sonra protokoldür. Kesinlikle protokoldür. Osmanlı teşrifatı(protokolü) güçlü bir devletti. Bundan taviz verilmezdi. Protokol rafa kaldırıldıysa bir büyük yıkımın resmi de budur.

Bizden hatırlatması.

Bizden Hatırlatması yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

powered by Advanced iFrame

Mermi paraları yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.