Milliyetçi aydınların “Kürt Açılımı” karşısındaki duruşu: Ötüken Neşriyat ve Ayarsız Dergisi yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Fizikî terörden psikolojik teröre yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

İşgalci Ermenistan ordusunun, Azerbaycan topraklarındaki sivil yerleşim yerlerine saldırıları, 27 Eylül’den bugüne devam ediyor. Son olarak 17 Ekim Cumartesi gece yarısı, Gence ve Mingeçevir kentlerine füzelerle acımasızca saldıran Ermenistan ordusu, 2’si çocuk 12 kişinin ölümüne 40 kişinin yaralanmasına sebep oldu. Dünya kamuoyu sessizliğini korurken, bazı terör örgütlerinin de saldırılara destek vermek için Azerbaycan topraklarına gittikleri, haberlere yansıyor. Suriye ve Irak’tan gelen PKK bağlantılı teröristlerin Karabağ’da, Ermenistan adına savaşmaya gittikleri ortaya çıkmıştı.

teram.org sitesinde Erol Bural imzasıyla yayımlanan bir yazıda PKK uzantılı Nubar Ozanyan Terör Örgütü’nün de aynı amaçlarla Azerbaycan topraklarına gittikleri belirtiliyor. Marksist/Leninist terör örgütü TİKKO militanı Nubar Ozanyan’ın adını taşıyan örgüt, DEAŞ ile mücadele bahanesiyle parlatılan PKK/PYD şemsiyesinin altında kurulmuş. Yazıda, çoğunluğu diplomat, 58 Türk’ün katili olan ASALA’nın ideolojisini canlandırmaya çalışan örgütün, Türk ve Türkiye düşmanlığı üzerinden bir terör ittifakı oluşturma amacında olduğu belirtilerek dikkatle takip edilip, amaçlarına ulaşmalarının engellenmesi gerektiği ifade ediliyor.

Yazının tamamını okumak için tıklayınız.

PKK/PYD Uzantısı Nubar Ozanyan Terör Örgütü yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Bütüne götüren hikâyeler

Hayat, kısa kısa anılar, mutlu şen kahkahalar ve elem verici ızdırapların bütünüdür. Bu bütünün anlaşılması için muhakkak paylaşılması gerekir. Görünmez bağlar ile birbirimize bağlı olduğumuz bu dünyada bir kişinin yaptığı iyi veya kötü bir şey dolaylı yollarla bütünü de etkiler. Bu etkileşimin adı da hikâyedir. Hikâyenin anlatılması duyguların, dolaylı geçmesinden ziyade doğrudan geçmesini tetikler. Böylece parça parça olan hikâyeler bir bütün hâline gelerek hayatın kendisini oluşturur. Sevinç, mutluluk, öfke, acı, elem, keder, hayal ve umut…

Millet de bir bütündür ve onun parçalarından birisi de işte bu hikâyelerdir. Milletin bütünleşmesi için gerekli olan dil, kültür, aynı ortak tarih ve duygular gibi değerlerdir. İşte hayat dediğimiz bütünün parçası olan hikâyeler, millet dediğimiz bütünün bir parçası olan duygularının tâ kendisidir. Bu sayede ortak duyguları yaşar, farklı olan hayatlara ortak olur acı, sevinç ve kederde buluşarak bütünleşiriz. Böylece bir arada kardeşçe yaşayabilir, duygu ve düşünce dünyamızdaki farklılıkları bir bütünün parçası içerisinde kolayca çözebiliriz. Geçmiş ile geleceğin harmanlanması ve unutulmaması için anlatmak bu yüzden çok önemlidir.

Acıya götüren ihmal ve hatalar

Bir bütünün parçası olan o acıları hatırlamak için kısaca bir geçmişine bakmak gerekir. 1984 yılında Kürdistan İşçi Partisi olarak kurulan PKK, kuruluşu ve ideolojik yapılanmasının sonunda eylemlerine başlamıştır. İlk eylemlerini Siirt’in Eruh ilçesi ve Hakkâri’nin Şemdinli ilçesinde gerçekleştirmiştir. Bu saldırılar sonrası haberi yemek masasında alan Özal “Üç beş çapulcunun marifeti.” diyerek devlet reflekslerinin çalışmasını yavaşlatmıştır. Hâlbuki verilen şehitler ortalığı ayağa kaldırmaya ve derhal gerekli tedbirleri alarak çalışmalara başlamaya, nedenini araştırmaya götürmesi gerekecek önemdedir. Devlet adamlığı bunu gerektirir. İşte halkın huzur ve refahını yıllarca kaçıran, türlü acılara neden olan büyük bir milleti birbirine düşürmeye çalışan bu bölücü örgüt, o günden itibaren eylemlerini artırarak 36 yıl boyunca kanlı eylemlerine devam etmiştir.

Hatadan döndüren acılar

Terör ve terörün insan zihninde açtığı tahribat sonucu, devletin güvenlik dendiğinde asli görevleri arasında sayılan güç ve otoritesi bu bölgede yıllarca zafiyete uğratılmıştır. Klasik ve konvansiyonel şekilde tertiplenerek; gayri nizamı harp teknikleri uygulayan PKK’ya karşı mücadele edilmiştir.  Bu süreç için bugün hâlâ sorulması gereken ve cevap alınması gereken sayısız soru vardır. Bunlardan birisi de alan hâkimiyetinin PKK’ya örtülü olarak bırakılmasıdır. Türk çocuklarını kurbanlık koç gibi, ölüm kusan pusuların, yalçın dağlarının ortasına mahkûm eden düşüncedir. Dağların dibine (sözde) kaçakçılığı engelleyeceği düşünülerek kurulan karakolların inşa edilme emrini kim neden vermiştir? Bu hatadan ve yapılan yanlışlardan 2008 yılında 300 PKK’lının Aktütün karakolunu basmasına kadar gelen süre zarfında neden dönülmemiştir? Aktütün, Dağlıca vb. karakol baskınları ise eylemin planlanması, yapılışı, gündüz gözü ile dokuz saat devam eden çatışmalara hiçbir müdahale yapıl(a)maması ve eylem sonrası teröristlerin çekilmesi konuları açısında ayrı bir yazı konusudur.

Askerlik bir sanattır

Düşmanla mücadele edebilmek için evvela düşmanı tanımak, harekât planlarını bu doğrultuda belirlemek verilecek olan mücadelede başarıyı getirecek önemli etkenlerdendir. İşte bu uygulamaların yapılmaması ve mücadelede sonuç vermeyen uygulamalardaki ısrar neticesinde kınalı kuzular birer birer toprağa düşmüştür. Her gün haince saldırılara maruz kalınan, devlet otoritesinin delik deşik edildiği, halkın ızdırap içinde korku ve endişeyle kaldığı böyle bir dönemde bölgeye tayin edilen bir komutan önemli bir görev üstlenmiştir. Kendisine Kara Kuvvetleri Komutanlığı ve Genelkurmay komutanlıklarınca sorulan gider misin sorusuna “Komutanım ben askerim. Derhal giderim.” diyerek çelik gibi bir irade ile cevap veren bu komutan Osman Pamukoğlu’dur.

Bölgeye gider gitmez çalışmalarına başlayan Kurmay Albay Osman Pamukoğlu birliklerini devralıncaya kadar misafir komutan olarak gözlemlerde bulunmuştur. Yapılan çalışmalar, coğrafyanın durumu, halkın moral ve motivasyonu, örgütün amacının iyi analiz edilmesi ve yapılan eylemlerin ortaya konularak hangi düşünceye dayanarak yapıldığının tespiti ve nihayet teröristlerin geliş ve gidiş güzergâhları üzerinde çalışmıştır. Tugay komutanlığını devraldığında çiçeği burnunda Tuğgeneral olarak resmen göreve başlamıştır.

Unutulanlar dışında yeni bir şey yok

1993 tarihinden itibaren terörle mücadelede seyir değiştirmiştir. Çünkü alan hâkimiyeti TSK’ya geçmiştir. Bu da düşünen ve kalıp düşüncelerin dışına çıkarak “Askerime leş toplatmam!” kararlılığında ve gayri nizami harbin bütün gerekliliklerini kavrayarak uygulamaya koyan bir komutan sayesinde gerçekleşmiştir.

Göreve başladığı 1993-1995 yılları arasında, Hakkâri Dağ ve Komando Tugayı ve Güvenlik Komutanlığı’nda Tuğgeneral olarak görev yapmıştır. Bu görevi sırasında yaşadıklarını, tecrübelerini aktardığı anılarından oluşan kitabı “Unutulanlar dışında yeni bir şey yok” emekli olduktan sonra 2002 yılında yayımlanmıştır.

Bu kitabın okunması, okuyucuda geçmişle bugün arasında daha kuvvetli bağlar kurarak mücadele azim ve kararlığını artırmaktadır. Yaşanılan acıların temelindeki ayrılıkçı düşüncelere fırsat vermeyecek ve askerlik sanatına olan saygısını, bilgisini pekiştirecektir.

Bu kapsamda paylaşacağım iki husus var. Bunlardan ilki kitapta konusu geçen ve hâlâ daha bilinmezliğini koruyan PKK’nın 5. Kongresinin MİT tarafından gün gün takip edilerek bütün kuvvet komutanlarına bildirilmesine rağmen sınırın 20 km ötesinde yapılan bu kongreye neden müdahale edilmediğidir. O gün müdahale edilseydi 700 kişiden oluşan ve örgütün bütün üst düzey sözde yöneticilerinin bir arada bulunduğu kamp yerle bir edilebilirdi. Bu neden sümen altı edildi? Neden müdahale edilmedi?  Bunun cevabını bulmak, bugünkü yaşadıklarımıza da ışık tutacaktır. Bu gelişmelerin izini sürmek açısından yapılan en hafif ifade ile “hatalar” için sorumlu bulmak kolaydır. Ancak bunu kim yapacaktır? Nasıl yapacaktır? Cevap ortadır. Tarih bize göstermiştir ki ne siyasi partiler ne kurumlar ne kuruluşlar… Hepsini kendi iradesi ile yönlendiren, baskı altına alan, sorgulayan, okuyan, soran, sormaktan korkmayan ve hesabını soran millettir! Şayet biz bunun cevaplarını almak için organize olmaz, kendi bütünlüğümüzü yani kendi hikâyemizi başkasına anlatırsak çöl kumunda patinaj çekeriz. Bu yüzden bu sorulara cevap bulunması ve aynı hataların tekrar edilmesinin önüne geçilmesi gerekmektedir. Bu da özgür düşünen beyinlerin ürünü olacaktır. Tıpkı, çözüm süreci adı altında toz pembe hayaller çizerek sözde aydınlarca parlatılan ve bizi hendeklere götüren o sürecin, bugün Türksüz anayasa yapma çalışmaları için yeniden nabız yoklayanlara fırsat vermemek adına, dinç ve teyakkuzda kalmamız gerektiğini haykıran beyinler gibi…

İsimleriyle güneşi yükseltenler

İkinci bir konu ise kalptir. Anadolu’nun kadim kültüründe biz buna gönül de deriz. Bütün duyguların, orada yaşadığıdır. Oraya dokunmadan yapılacak her şey eksik kalacak veya amacına tam hizmet etmeyecektir. Geçmiş ile gelecek arasında köprü kuracak olan bu bağı ise inşa etmek, unutma hastalığımızın önüne geçmeye de imkân verecektir. Bunlardan birisi Hüseyin Nihal Atsız’ın “Ölmezler Yolu” teklifidir. Atsız, bu teklifin içeriğini şöyle açıklamıştır. “Mühim bir nokta da Türkiye’nin uygun bir yerinde bir ‘Ölmezler Yolu’nun yapılmasıdır. Ölmezler Yolu, Türk tarihinin ulu kişilerinin heykel ve anıtlarıyla süslü, en heybetli ağaçların gölgelediği bir tarih yoludur. Şimdilik Alp Er Tunga ile başlayıp Atatürk’le bitecek ve ilerde de yetişecek büyüklerin heykel ve anıtlarının eklenebileceği uzun ve gösterişli bir yol…” (Ötüken 92, Ağustos 1971: 5). düşüncesidir.  Türkiye’nin ölmezleri için yapılan bu çalışmanın bir diğeri ise âdeta ileride yetişecek büyüklerin müjdecisi görevini yerine getiren Osman Pamukoğlu tarafından hayata geçirilen “İsimleriyle Güneşi Yükseltenler Anıtı”dır. 1984 yılı ile 1995 yılı arasında 28 subay, 21 astsubay, 574 erbaş ve erin rütbesi, adı, baba adı, doğum tarihi, memleketi, şehit olduğu yer ve zamanın yer aldığı anıttır. Oradan hiç kaybolmayacak ve hayat dediğimiz bütünü oluşturan destanî hikâyeyi kahramanca yazan kahramanların isimlerinin hiç unutulmadan ve her daim bize bu hayatın ne bedeller ödenerek verildiğinin gösterilmesidir. Bize kendi kahramanlarımızın, hikâyelerimizin sembolik olarak en güzel anlatımıdır.

İsimleriyle güneşi yükseltenler anıtı

Aslanlarını çakallara yem eden milletlerin bedel olarak, o çakallar tarafından parçalanması, tarihin bize anlattığı bir başka acıklı hikâyedir. Bu yüzden bu bedelleri ödeyerek isimleriyle güneşi yükseltenleri anmak, o kahramanların aziz hatıralarına sahip çıkmak demektir. Anılarına sahip çıkmak, çok okumak, yazmak ve bunu her fırsatta anlatmak her birimizin görevidir. Biz anlatmaz, zamanında anlatılanlara kulak vermezsek hikâyelerimiz hep acıdan ibaret kalacaktır.

İsimleriyle güneşi yükseltenler, millet olmanın ortak paydasını bize gösterenler, acı ve kederin; mutluluk ve huzur için fedakârca çekildiğini göstermişlerdir. Bunu anlatarak gelecek nesilleri dinç tutanların aziz hatıralarını saygı ile selamlıyorum.

Seni çelik pençemle ezerim

Hayat hikâyelerinin derlendiği, kardeşliğin et ve kemik bulduğu aşağıdaki video ile sizleri baş başa bırakırken, bizi millet yapan asli değerlere zarar vermeye çalışan her türlü müdahalenin karşısında, hiçbir engel tanımayan, Türk milletinin bir ferdi olarak son nefesimize kadar mücadele edeceğimizi tekrar hatırlatıyorum.

Unutulanlar dışında yeni bir şey yok yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

6 Ekim 2018

Batman’da bölücü PKK terör saldırısında sekiz Mehmetçiğimiz şehit düştü, bir Mehmetçiğimiz yaralandı. Cenaze törenine Batman ve Siirt Valisi, Milletvekili Ziver Özdemir, Jandarma Genel Komutanı Arif Çetin katıldı. Ankara’dan katılan olmadı. 16 yıldır söylenenlerde de, bölücü terörde de değişen bir şey olmamış, maalesef gerçeğimiz bu. Türk Milleti, bu vahşi ve hain terörün ne zaman biteceğinin cevabını bekliyor. Cevap yoksa sömürgecilerin maşası kanlı terör de var demektir.

Bölücü terörle mücadelenin nasıl yapılaması gerektiğine dair çok şey yazıldı, söylendi, haykırıldı, ama aldıran olmadı. Çünkü onların türküsü başkaydı. Özetle, “T.C.  asimilasyon, ayrımcılık ve baskı yaptı, haklarını alamayacağını anlayanlar teröre başvurmak zorunda kaldı” diyorlardı.

PKK da aynen bu iddiada değil mi?

Bunun için önce;

1) Asırlardır bir ve bütün olan Türk Milleti etnik parçalara ayırıldı. Dünyanın, hayatın ve ilmin gerçeğine aykırı olan bu iddialar uzun yıllar öncesinden beri yazıldı, söylendi.

Sonra;

2) Çözümün anahtarı olarak bireye ait olan demokrasi kavramı bağlamından koparılıp etnik eşitlik anlamında kullanıldı. Uygulama da bu iki esasa göre yapıldı, kaçınılmaz olarak bugünlere gelindi. Aslında PKK’nın iddiası da, BOP’un gereği de böyleydi.

Terör uluslararası proje

Nasıl bir uluslararası projeyle karşı karşıya olduğumuzu anlamak için konuya biraz daha yakından bakalım. Resmi ağızlar dahil bazı yorumlarda sıkça “40 yıldır devam eden terör” ifadesi kullanılıyor. Bu doğru değil, düzeltmeliyiz. Eğer Türk diplomatları Mehmet Baydar ve Bahadır Demir’in ABD’de PKK öncüsü Ermeni ASALA örgütü (Gurgen Yanıkyan) tarafından 27 Ocak 1973 tarihinde şehit edilmesi başlangıç sayılırsa 45 yıl;  bölücü terör görevini ASALA’dan devralan PKK’nın 15 Ağustos 1984’de Eruh ve Şemdinli karakoluna saldırması başlangıç sayılırsa 34 yıl denilmelidir. Hatta bu iki dönem için, PKK’nın ezilmesiyle gündemden düşen terörsüz 5 yıl (1998-2002) çıkarılırsa 40 ve 29 yıl denilmelidir.

Ancak 2002-20015 döneminde “daha çok demokrasi”  ile çözüm arandığı sırada, Oslo ve İmralı mutabakatları gereğince PKK Doğu ve Güneydoğuda “özerk yönetim”  kurmak üzere serbestçe harekete geçti, bölgede ordulara yetecek kadar silah ve cephane yığınağı yaptı. Her şey ayan beyan, gözler önünde yürüyordu. Ama bir şeyin farkına varıldı ki terör örgütüyle, tabiatı icabı anlaşmak ve hedefe girmek mümkün değildir. Bunun üzerine 2015’den itibaren siyasette temel bir değişikliğe gidildi. Gerçekten terörle mücadele başlatıldı. Ancak, bölücülüğü içermeyen, terörizmin sadece güvenlik güçleriyle ve terör ayağıyla mücadele ile sonuç almak mümkün değildi; öylede oldu. Sahada yaşananlara bakınca görülen budur.

Bölücülük hedefte yoksa…

Gerçekten bölücülük hedefte yok mu? Ona da, beyanatlara göre değil icraata göre bakalım, 2023’de bambaşka bir Türkiye için, dönüştürme siyaseti devam etmiyor mu? Diğer ifadesiyle “federasyon”  veya “Eyaletler”  rejiminden vazgeçildi mi? Bunu düzgünce anlamak zorundayız. Anayasa değişikliği ile “tek adama”  devlet teşkilatı ve eyalet kurma yetkisi niçin verildi sormalıyız. Meydanlarda reklamı yapılan, AKP Tüzüğüne konulan Rabia’da ısrarın anlamı nedir? Adı ve dili olmayan millet olur mu? Tek milletten, tek devletten, tek bayraktan ve tek vatandan bahsederken, etnik grupların adları niçin sayılıyor?

Bir de dışarıdan misal verelim: Afrin, Afrin’lilerindir, Afrinliler kendi yönetimini kurmalıdır, ne demektir? İdlib ve Rakka gibi Suriye topraklarında da aynı siyaseti gütmek, bu ülkenin bölünmesine yol açmayacak mıdır? Irak’ta Erbil yerel yönetimini, Devletin merkezi Bağdat’tan üstün tutmanın anlamı da aynı olmuyor mu?

Bu örnekler, egemenliğin paylaşılma demektir ki, iç savaşı kaçınılmaz kılar.

Sonuç: Terörün hedefi bölücülüktür, bu hedef terörle mücadelenin esası yapılmadıkça, terör bitirilemez.

Akşener’e saldırı

İYİ Parti Genel Başkanı Meral Akşener’in evinin önünde, gece karanlığında toplanan bazı MHP’lilerin kaba kuvvet gösterisiyle tehdide yeltenmesi düşündürücü ve üzücüdür. Bu, Türk Milletinin birliğine, Türk Milliyetçiliği ülküsüne ve çok partili demokratik hayatımıza zarar verir, düşmanları sevindirir.  Bu çirkin olayı kınıyoruz. Akşener ile Bahçeli arasındaki tartışmanın özeti şöyle: Akşener; “Saray yancısından milliyetçi olmaz. Evet, tekeden süt çıkmaz, milliyetçiden de saray paspası olmaz, olamaz… Mafya bozuntularını affedelim diyorlar, Türklüğe hakareti affedelim diyorlar. Bu af hikâyesini getirirlerse FETÖ kodamanlarının salınmasına neden olursanız dünyayı size dar ederiz” diyor.

Bahçeli; “Bu hanımefendiye son ihtarım, bölmek ve yok etmek istediğin MHP’ye karşı sinir ve sınırları ihlal eden vandal tutumuna devam edersen, sonuçlarına katlanmak zorunda kalırsın. Demedi deme, büyük lafı dinle!” şeklinde cevaplıyor.

Akşener: “Türklüğü ayaklar altına alıp, megri megri ile gözyaşı dökenlere paspas olurken hangi “büyüğünüzün” sözünü dinlediniz Sayın Devlet Bahçeli? McKinsey’e göğsünüzü siper ederken hangi büyüğünüzün emrindesiniz? Bahsettiğiniz sonuçları merakla bekliyorum… Demirden korksak trene binmezdik” ”  diyor.

Siyasetimizde bu sözler, ahvali adiyeden. Ama ev basma bir ilk. Kimseye yarar getirmez.

Batman’da 8 Mehmetçik Şehit, biri gazi… yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

ABD ile başta Fransa olmak üzere bazı Avrupa Birliği  ülkelerinde  “sözde” Ermeni soykırımını gündeme getirenler, 25 yıl önce  Hocalı’da Ermenilerin yaptıkları katliamı   görmezden gelmektedirler.  Sovyetler Birliği dağılıp, Ermenistan  ve Azerbaycan Cumhuriyetleri bağımsızlıklarını kazandıktan sonra Ermenilerin  Türklere yönelik saldırıları artmıştır. İnsan Hakları İzleme Örgütü, New York Times Gazetesi ile Times dergisine göre Rus 366. Motorize Piyade Alayı’nın desteğini alan Ermeni teröristler,  yüzlerce Azeri Türkünü  katletmişlerdir. Bu katliamı, AVİM’de 23 Şubat 2017’de   konferans veren Rus bilim insanı Dr. Olog Kuznetsov, insanlığa yönelik terörist bir savaş olarak nitelemiştir.

Azerbaycan Cumhuriyeti’nin resmi açıklamasına göre 1992 yılının 25 Şubatını 26 Şubata bağlayan gece Hocalı kasabasında 83 çocuk, 106 kadın ve 70’den fazla yaşlı dahil olmak üzere toplam 613 Azeri Türkü öldürülmüş,  487 kişi bu saldırıda ağır yaralanmış, 1275 kişi  rehin alınmış, 150 kişi kaybolmuştur. Cesetler üzerinde yapılan incelemelerde cesetlerin yakıldığı, gözlerinin oyulduğu, başlarının kesildiği görülmüştür.

Eski ASALA (Ermeni terör örgütü ASALA’nın askeri kanadının 1981 yılında Güney Kıbrıs’a geçtiğini Kuznetsov açıklamıştır) eylemcilerinden Monte Melkonian Hocalı’ya yakın bölgede Ermeni askeri birliklere komutanlık yapmış ve katliamdan bir gün sonra Hocalı çevresinde gördüklerini günlüğünde anlatmıştır. Melkonian’ın ölümünden sonra Markar Melkonian kardeşinin günlüğünü Benim Kadeşimin Yolu (My Brother’s Road: An American’s Fateful Journey to Armenia, I. B.Tauris,2005) isimli kitapta Hocalı katliamı için şunları yazmıştır: “Hocalı stratejik bir amaç olmasından başka aynı zamanda bir öç alma eylemiydi.”

Büyük Ermenistan idealistlerinden ve İnterpol tarafından   tüm dünyada aranan Zori Balayan  1995 yılında yayınlanan Ruhumuzun Canlanması (Heaven and Hell,  Los Angeles 1997, Yerevan 1995) kitabında (s. 260-262) Hocalı’da soykırımın yapıldığını şöyle itiraf etmiştir:

“Arkadaşımız Haçatur’la ele geçirdiğimiz eve girerken askerlerimiz 13 yaşında bir Türk çocuğunu pencereye çivilemişlerdi. Türk çocuğunun bağırışları çok duyulmasın diye, Haçatur çocuğun annesinin kesilmiş memesini çocuğun ağzına soktu. Daha sonra 13 yaşındaki Türk’e onların atalarının bizim çocuklara yaptıklarını yaptım.

Başından ve karnından derisini soydum. Saate baktım, Türk çocuğu yedi dakika sonra kan kaybından öldü. İlk mesleğim hekimlik olduğu için hümanist idim, buna rağmen Türk çocuğuna yaptığım bu işkencelerden dolayı kendimi rahatsız hissetmedim. Ama ruhum halkımın yüzde birinin bile intikamını aldığım için sevinçten gururlanırdı.

Haçatur daha sonra ölmüş Türk çocuğunun cesedini parça parça doğradı ve bu Türk’le aynı kökten olan köpeklere attı. Akşam aynı şeyi üç Türk çocuğuna daha yaptık. Ben bir Ermeni vatansever olarak görevimi yerine getirdim. Haçatur da çok terlemişti, ama ben onun gözlerinde ve diğer askerlerimizin gözlerinde intikam ve güçlü hümanizmin mücadelesini gördüm. Ertesi gün biz kiliseye giderek 1915’te ölenlerimiz ve ruhumuzun dün gördüğü kirden temizlenmesi için dua ettik. Ancak biz Hocalı’yı ve vatanımızın bir parçasını işgal eden 30 bin kişilik pislikten temizlemeyi başardık.”

Yukarıdaki satırlar, Ermenilerin bir insanlık suçu işlediğinin  itirafıdır.

Bu suçu işleyenlerin başı Karabağ savaşında Ermeni kuvvetlere komutanlık yapmış bugünkü Ermenistan Cumhurbaşkanı Serj Azati Sarkisyan’dır. Kendisinin işlediği suçlardan yargılanması gerekir. (United Nations Security Council: Recognize Serzh Sargsyan, the President of Armenia, as a war criminal)

Dışişleri Bakanı Mevlüt Çavuşoğlu, 22 Şubat’ta Hocalı Soykırımı, İnsanlığa Karşı Suçlar ve Terörizm  Konferansı’nda yaptığı konuşmada şunlar söylemiştir: “Hocalı katliamı bir gerçektir. 21. yüzyılda 25 sene önce tüm dünyanın gözleri önünde gerçekleşmiştir. Esasen Hocalı Katliamını yapanların o günkü komutanının bunu izah etmesi ve savunması da ibretliktir. Diyor ki, ‘Ermenilerin, sivillere, kadınlara, çocuklara dokunmayacağına inananlar Hocalı’da ne yapabileceğimizi görmüşlerdir.’ Böyle bir vahşet, bu kadar insanlık dışı söylemlerle savunabilir. O kişi maalesef bugün o ülkeyi yönetiyor. Maalesef Ermenilerin insanlık anlayışı budur. Özelikle bugün Ermenistan’ı  yönetenlerin.”

Hocalı katliamını gerçekleştirenlere katliam emrini veren Sarkisyan’ın yargılanmamış olması, yeni Sarkisyanlar yaratabilir.

Sarkisyan’ın  yargılanması  ile  Birleşmiş Milletler’in 1993 yılında  Ermenistan’ın işgal ettiği Karabağ topraklarından  çıkarılması  için aldığı karara destek olmak amacıyla  aşağıdaki   bağlantı  adresinden katılım yapılması ve hedeflenen 200 bin imzaya ulaşılması çok önemlidir. Katılım sağladığımda imzacı sayısı 51.753 idi.

Bağlantı açılınca Why this is important to me  kısmına yazdığım  şu yorumu ekleyebilirsiniz:“Sarkisian told the British writer Thomas De Waal “The Azeris thought we were joking before the Hocaly War, thinking that the Armenians would not use weapons against the unarmed civil population. We have been able to break that stereotyping.”  As long as the statement  “politics and the wisdom rarely walk together on the same road” written by Jewish writer Stephan Zweig, whose books were among those burned by the Nazis in 1933, holds true for the Armenians of today, the false Armenian genocide claims will never drop out of fashion of international politics.”

https://secure.avaaz.org/en/petition/United_Nations_Security_Council_Recognize_Serzh_Sargsyan_the_President_of_Armenia_as_a_war_criminal_1/?aLtJGeb

AVAAZ The World in Action sitesinde konunun neden önemli olduğu şöyle açıklanmaktadır: “Why this is important Unfortunately, Serzh Sargsyan,current President of Armenia,still remains unpunished by international organizations for his policy of attacking Azerbaijan for several times. Serzh Sargsyan commanded groups that organized Khojaly Massacre, in which hundreds of people were killed by Armenians. A massacre which saw the town of Khojaly strewn with rubbles, was committed by the Armenian armed forces, on 25-26 February 1992. As a result, hundreds of Azerbaijanis were killed or captured. His nonsensical statement “We wanted to give a lesson to Azerbaijan “ is not forgotten !
Khojaly Massacre was recognized and commemorated by 15 states of USA and 7 countries. In addition to Serzh Sargsyan`s war crimes, he was directly involved in the occupation of Nagorno-Karabakh and 7 surrounding districts. His military ,political aggression has to be deprecated by the international community. In 1993 the UN Security Council adopted four resolutions (822,853,874,884) demanding immediate and unconditional withdrawal of the Armenian forces from the occupied territories. However, these resolutions remain unimplemented, remain on paper.”

 Azerbaycan Parlamentosu 1994 yılında  Hocalı’da yaşanan katliamı soykırım olarak kabul etmiştir.

Avrupa  Konseyi Parlamenterler Konseyi’nin  31 üyesi tarafından  (12 Türkiye, 8 Azerbaycan, 3 İngiltere, 2 Arnavutluk, 1 Bulgaristan, 1 Lüksemburg,  1 Yugoslavya, 1 Makedonya, 1  Norveç, 1 Polonya) tarafından imzalanan, “Ermeniler tüm Hocalıları öldürdüler ve tüm şehri harap ettiler” ifadesinin yer aldığı ve 19’ncu yüzyılın başlarından bu yana Ermeniler tarafından Azerilere karşı işlenen katliamları soykırım olarak tanımaya adım atılması gerektiğini belirten 324 No.lu bildiri yayınlanmıştır.

2009 Şubat  ayında  Kaliforniya Eyalet  Alt Senatosu’nun üyesi Felipe Fuentes, Cumhurbaşkanı İlham Aliev’e yazdığı mektupta Hocalı olaylarını Azeri katliamı şeklinde nitelendirerek, kurbanların ailelerine başsağlığını sunmuştur. Meksika Senatosu 2011 yılında ve İslam Konferansı Kuruluşu Parlamentolar Birliği Hocalı katliamını soykırım olarak tanımıştır. Pakistan Senatosu Dış İlişkiler Komitesi 1 Şubat 2012 tarihinde Ermenilerin Azerbaycan Türklerine uyguladığı soykırımı kınayan kararı kabul etmiştir.  

Türkiye’yi soykırım yapmakla suçlayan eski Fransa Cumhurbaşkanı Nicolos Sarkozy, Azerbaycan’ın Dağlık Karabağ Bölgesi’nde bulunan Hocalı’da Ermenilerin yaptığı soykırımı görmezden gelmiş, sözde soykırım yasa teklifi sebebiyle gerginleşen ilişkileri yumuşatmak için 26 Şubat 2012 tarihinde kendisini arayan Cumhurbaşkanı Gül’ün telefonuna büyük bir saygısızlık göstererek çıkmamıştır.  Gül, “Savaşta bile cumhurbaşkanları birbirleriyle konuşurlar” diyerek çok nazik bir şekilde Sarkozy’ye cevap vermiştir.  Ziya Paşa’nın “Bed-asla necâbet mi verir hîç üniforma, Zerdûz palan ursan eşek yine eşektir” (Mayası bozuk olanlara üniforma –yüksek makam görevi- asalet verir mi hiç? Altın ile yapılmış palan da vursanız, eşek yine eşektir) beyti  bazı Batılı siyasetçiler için çok uygundur.

Hocalı’daki katliamı  görmek istemeyip “sözde” Ermeni soykırımını Türkiye’ye kabul ettirmek isteyenler, Ermeni isyanlarını konu alan ve Amerikalı yönetmen Philip M. Callaghan tarafından çekilen Ermeni İsyanı 1894-1920  belgeselini izlemelidirler. (http://www.youtube.com/watch?v=zNCnSDjHGTg)

ABD’nin Erivan’daki büyükelçiliğinde 1.500 civarında diplomatik personelin çalışması düşündürücüdür. Acaba ABD ile Ermenistan arasında bilinmeyen gizli bir ittifak mı var ? Ermenistan’ın nüfusu  kabaca 3 milyon olduğuna göre ortalama bir hesapla 2 bin Ermeni’ye  bir ABD’li diplomat düşmektedir.

2005 yılında  inşa edilen ABD Büyükelçilik binası; Erivan gölü kıyısında yaklaşık 90 bin metrekarelik bir alanda, 13.500 metrekarelik kullanım alanına sahip beş katlı  bir binadır. Bu kadar büyük binada binlerce diplomat  acaba ne yapıyor? ABD’nin Bağdat’taki  Erivan’dakinin üç kat büyüklüğündeki büyükelçilik binasında ise 1.150  diplomat bulunmaktadır. Bu elçiliklerin ve İstanbul’daki ABD Başkonsolosluğunun  Zibigniew Brzezinski‘nin Stratejik Elips1 diye adlandırdığı, Türkiye’yi de içeren petrol-gaz stratejik bölgesinde olması dikkat çekicidir.

Talat Paşa Komitesi’nin 25 Şubat’ta Ankara’da düzenlediği Sempozyum’da konuşan SBF’den hocam Prof. Dr. Türkkaya Ataöv,   Rus ressam Vasily Vereshchagin’in 1871 tarihli “Savaşın Yüceliği” adlı tablosunun Ermeniler tarafından kullanıldığını, bu tabloyu kendisinin  Moskova’da ortaya çıkardığını açıklamıştır. Kuru kafa yığınıyla savaşın sadece ölüm getirdiğini vurgulayan bu tabloyu Ermeniler, soykırım iddiasını savunan kitap kapaklarında ve afişlerde kullanmaktadırlar. Ataöv ayrıca, çalışmalarını Ermeniler değil Türklerin engellediğini söylemiştir. Ben buna bir anlam veremedim. Azerbaycan Tarih Enstitüsü Başkanı, Milli İlimler Akademisi Üyesi ve Milletvekili Yakup Mahmudov da çok ateşli bir konuşma yaparak “Türkiye halkı yoktur, Türk halkı vardır” demişti

Kırım  26 Şubat’ta  Rusya Tarafından   İşgal  Edilmiştir

Rusya destekli  Ermeni  birliklerinin  Hocalı soykırımını gerçekleştirdikleri 26 Şubat’tan 22 yıl sonra  Rus yapımı giysiler giyen Rus yanlısı milisler, Kırım yarımadasındaki  stratejik noktaları ele geçirerek  26 Şubatı 27 Şubata bağlayan gece  Kırım’ın tek taraflı ilhak edilme sürecini başlatmışlar,  hukuk dışı bir referandum ile de  Kırım’ın Rusya’ya  ilhakı gerçekleştirilmiştir.

16 Mart 2014 tarihinde  BM Genel Kurulu  referandumu kabul etmemiş ve hukuk dışı saymıştır.   İlhak,  Rusya dışında Afganistan, Nikaragua, Venezuella ve Suriye tarafından tanınmıştır. Bir anlamda Suriye Rusya’nın doğal müttefiki olduğunu bu şekilde göstermiştir. Bu devletlerin  yanında de facto devletler  Abhazya, Dağlık Karabağ ve Güney Osetya  da ilhakı  uygun bulmuştur.

AVİM’deki konferansında  Dr. Olog Kuznetsov’a, 26 Şubat 1992 Hocalı katliamı ile 26 Şubat 2014 Rusya’nın Kırım’ı işgal tarihlerinin bir tesadüf olup olmadığını sordum ama bir cevap alamadım. Aslında cevabı biliyordu ama diplomatik nezaket göstererek açıklamamıştır. Sarkisyan’ın  2002 yılında kurulan Lahey Uluslararası Ceza Mahkemesi’nde  (UCM)  yargılanması gerektiği konusundaki sorumu, görevdeki cumhurbaşkanlarının yargılanamayacağını şeklinde cevaplandırmıştır. Lahey’de BM Uluslararası Adalet Divanı (ICJ)  ile Daimi Hakemlik Mahkemesi (PCA) de vardır. Divan;  devletlerarası  davalara,  diğeri ise uluslararası tahkim davalarına bakar.

UCM bir ülkenin Cumhurbaşkanı’nı yargılayabilir mi?

Eski Yugoslavya Devlet Başkanı Miloseviç ile Liberya Devlet Başkanı Charles Taylor yargılanmışlardır ama  bu  mahkemeler uluslararasında  özel kurulmuş mahkemelerdi.  UCM tarafından  şimdiye kadar  görevdeki bir Devlet Başkanı yargılanmamıştır.  2009 yılında Sudan Devlet Başkanı Ömer El-Beşir için çıkarılmış yakalama kararı vardır fakat  El-Beşir henüz  yakalanmamıştır.

UCM, ulusal adalet sistemlerinin işlemediği  durumlarda  görevlidir ve dört   suçla ilgili davalarda yargılama yetkisi vardır. Bunlar; soykırım suçu, insanlığa karşı suçlar, savaş suçları ve saldırı suçlarıdır. Fakat yargılama için bu suçlardan birinin  işlenmesi, ayrıca  suçu işleyen kişinin ya da suçun işlendiği ülkenin UCM’yi kuran Roma Tüzüğü’ne taraf olması gerekir. Sarkisyan’ın yargılanabilmesi için  Ermenistan  UCM’ye taraf olmalıdır. Türkiye UCM’ye taraf değildir.

Bununla beraber BM Güvenlik Konseyi  UCM savcısını devreye girmeye davet edebilir. Konsey Kararları üye ülkeleri  bağladığından  UCM savcısı bu durumda  soruşturma başlatabilir. Konsey 2005 yılında 1593 sayılı Kararı ile Darfur’daki olaylar  ile ilgili olarak  UCM’yi yetkilendirmiştir. Uluslararası hukuka göre devlet başkanları, başbakanlar ve dışişleri bakanları, başka ülkelerin topraklarında bulunurken  mutlak dokunulmazlığa sahiptirler.  Ancak, UCM yetkisindeki büyük suçlar ile ilgili kaldırılan  dokunulmazlıklar, sadece UCM’ye taraf olan ülkeler arasında  geçerlidir.

Bu şartlar altında Sarkisyan’ın UCM’de yargılanması çok zor görünmektedir.

Ermenilerin Hocalı’da Yaptıkları  Soykırım  Terörizmdir yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.