Her gün akla hayale gelmez iddialar savruluyor. Belgeye, delile, ölçüye endazeye ihtiyaç duyulmaksızın insanlar suçlanıyor. Türlü yollarla belediyelere el konuyor. Tehdit ve şantajın her türlüsü deneniyor. Yapılanlar siyasi terbiye, yol yordam, asgari nezaket gözetmeyerek hatta çiğnenerek yapılıyor. İşte geldiğimiz yer burası.

Geldiğimiz keyfilik ve yarattığı anarşi rejiminin sonuçlarını görüyoruz. Memlekette güven kalmadı. Kayırma, nepotizm bizi çürütüyor. “Anarşi” deyişimi açmalıyım: Her yerde menfaat grupları oluştu. Aracısız iş görülmüyor. Toplum kaygıya gömüldü. Devlette, toplumda, her yerde bir tür mafyalaşmayı engelleyecek güçte bir kamuoyu tepkisinin oluşmamasını iyi anlamak lazımdır. Değersizlik aldı başını gitti. Toplu yaşamanın kuralları dinamitlendi. İnsan ve toplum sermayemiz bakımından tehlike çanlarının durmadan çaldığı bir bozgun devresindeyiz.

Bu işleri normalleştiren toplumda hiçbir ölçü kalmaz. Ahlâkın zerresi bile aranmaz. Bunlar görülmemiş işlerdir.

BAŞIMIZA GELENLERİ BİZ GETİRDİK

Siyasetin kanun kural tanımazlık batağına düşmesini buradan bakarak anlayacağız. Bir kere bu kök sebebi ısrarla tekrarlamak zorundayız. Ola ki battığımız yanlışlardan dönecek bir silkinişe zemin hazırlar.

Gücü ele geçirenleri hizaya getirmek görevi kamuoyunundur. Siz ne iseniz başa getirdikleriniz de daha farklı olamaz. Diyelim ki istemediğiniz oldu, siz düzgünseniz ilk fırsatta değiştirirsiniz. Yanlışlara karşı çıkmayanın hiçbir iyilikten bahsetmesi mümkün değildir. Birine yapılan yanlış aynıyle hepimize yapılmıştır. Bir toplumu kurtaracak şuur buradan genişler.

Şu anda hücum altındaki CHP’ye yapılanları anlamaya çalışmayı ve gerekenleri söylemeyi namus meselesi görmek gerekir. Kime bir zorbalık uygulanıyorsa ona karşı çıkmayanın namussuzluğu, din diliyle söylersek şeytanlığı kesindir. Şeytanlaşan bir toplum olmamak için titreyen vicdanlar aranır. Kararan vicdanlar felaket getirir.

MEKTEP ÇOCUĞUNUN PARMAK KALDIRIŞI

Meseleler elbette tek yönlü değil. Muhalefettekiler, iktidar adayları, disipline verilmiş mektep çocuğu edasıyla savunmaya geçiyorlar. Yoksa doğru tepkilerle bu boğuntu bu kadar uzamayabilirdi. Durmadan saldırılar düzenleyene, çamur atana, iftira edene karşı yanlış yerden değilse bile yanlış halle davranırsanız halkın gözünde suçluluğunuza hükmedilir. O ezikliğe düşmüş görünürsünüz. Muhalefetin, özellikle CHP’nin bu psikolojik durumu anlamamasına şaşılır.

Yanlışlar bununla da sınırlı değil. CHP’nin başına gelenleri anlama konusunda zaafları var. Üstüne üstlük ideolojik bakış da tuhaf bir liberal sol ağzına kayınca önünü kendi tıkıyor. Ezici bir tercihle iktidar alternatifliğini perçinleyemiyor. Hakan Bayrakçı’nın anketlerine dikkat etmek gerek. Son seçim ölçümünde CHP ikinciliğe düşüyor. Memleket açlığa-yoksulluğa mahkûm eden bir iktidar karşısında ezici bir çoğunlukla önde olması beklenmez mi?

Bütün bunların sebebi hükûmetin yargıyı kullanması değildir. Etkisi azdır, yakın zamanda da CHP’nin lehine döneceği açıktır. Esas sebep başka: Ben de söylüyorum, söyleyenleri de duyuyorum: DEM diliyle konuşan bir kurucu parti olamaz. “Rehberimiz Deniz Gezmiş’lerdir” diyen bir CHP Genel Başkanı ne yapsa halka tam güven veremez. Halk, “Nerede kalmış, ne diyor bu adam?” der, “kılavuzuna bak!” der, “bunlar akıllanmadı” der,  kendi gibi sayması ve oy vermesi zorlaşır. Deniz Gezmiş’in ne bilgisi, görgüsü var ki bu adam rehberim diyor der. Küçümsemekle de kalmaz, devamını görürse yaklaşmaz.

Parti programında Türk diyemeyen bir CHP’yi Gazi Paşa, herhalde işgale uğradığını düşünür ve geri almak için ne lazımsa yapardı. Örnekler sıra sıra. CHP, iktidarı almak istiyorsa bunları görecek. Benim gibi düşünenler, her zaman sola ihtiyacımız var, deriz. Türk devletinde Türklüğe mesafeli bir solculuk olmamalı.

Ak Parti’nin memleketi krizlerden krizlere sürüklediği halde ayakta kalmasının sebebi buralarda da aranabilir.

HALKA GİDİŞ HAMLESİ VE DİĞERLERİ

Mansur Yavaş’ın muhalefet edişin cılızlığına ve etkisizliğine dikkat çeken çıkışının, bu darlığın boğduğu bünyeye nefes aldırmak gibi anlaşılması yanlış değildir. “Bu böyle olmaz!” deyişinin Özgür Özel tarafından dikkate alınması da önemliydi. Özel-Yavaş görüşmesinden sonra CHP yönetiminin halka gitme ve tek tek bütün vatandaşlara ulaşma kararı iyi bir hamle gibi görünüyor. İyi uygulanırsa, halka “Denizlerin yolundayız” gibi manasız laflar edilmezse, kurucu felsefe hatırlanırsa, bunlar samimi ve çözüm getirebilir havası verilirse sonuç verecek bir iş gibi görünüyor. Bunun dışında düşünülen tedbirler de olacak tabii.

Hükûmetin derdi memleket değil, kendisi gibi görülüyor denmesine şaşılmaz. Evet, şaşılmaz. İktidar verdiklerimizin, enerjimizin bir yarısını da muhalefeti batırma hamleleri için harcaması başka türlü anlaşılamaz. Bozgunda sınır tanımıyoruz. Memleket açılan yaralarla kıvranıyor.

Gücü ele geçireni frenleyecek yetişmiş insanlar elinde kanunlar, kurallar ve halk tepkisi bize can suyu bağışlayacak. Bunu derinden duyarak anlıyor ve zamanının tez gelmesini bekliyoruz.

Geldiğimiz yerde yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Türkiye’de seçimler ancak bağımsız yargı sayesinde gerçekleşir. Yargının bağımsızlığını gölgeleyerek iktidarın bir aracı olarak kullanılması, Türkiye Cumhuriyeti’nin temellerini sarsar. Demokrasi ancak bütün veçheleriyle vardır. Muhalefetin yokluğu ya da etkisizleştirilmesi demokrasiyi ortadan kaldırır.

Nitekim, CHP İstanbul il kongresinin iptal edilmesi ve İstanbul il başkanlığına kayyum atanması yargının siyasetin aracı hâline geldiği görüntüsünü veriyor. Bu görüntü gerçek bir beka meselesidir. Muhalif belediyelere yapılanlar bir alarm noktasıdır. Arkası gelmeyen operasyonlara başta CHP, bütün muhalif parti ve kesimlerin kesin ve sert bir şekilde karşı durmaları gerekir.

Millî egemenliği, anayasayı, demokrasiyi, hatta Atatürk’ü, DEM, Öcalan, “Kürt seçmen” üçgenine sıkıştıran CHP’nin de gerçeğe uyanma vaktidir.

Bütün muhaliflerin artık görmesi gereken şudur: Uzun bir süreden beri Türkiye’deki seçimler ve referandumlar demokrasilerdeki gibi yapılmıyor. Türkiye bir demokrasi gibi, bir hukuk devleti gibi yönetilmiyor.

Muhalifler bu gerçeği anlamalı ve ona göre tutum almalıdır. Bugün CHP’ye yapılanlar yarın bütün muhalif partilere ve kesimlere yapılabilir. Nitekim muhalif gazeteci ve televizyonlar da yargı sopasından nasibini alıyor.

Muhalif partilere oy verenler, sandığa giderek görevlerini yaptıklarını düşünüyorlarsa aldanıyorlar. İş, sandığı ve seçimi aşmıştır. Seçmenler itirazlarını demokrasinin ve hukukun kuralları içerisinde fakat daha yüksek sesle ve daha sürekli dile getirmelidir. Aksi takdirde bir gün sandığa da veda edebilirler.

İtirazı tek kelimeye indirebiliriz: Tanımıyoruz.

Yapılan işler hukuksuzdur, tanımıyoruz. Bu işleri yapanlar meşru değildir, tanımıyoruz.

Ancak milyonlar ve ancak sonuç alıncaya kadar sürekli olarak “tanımıyoruz” derlerse bu gidiş durdurulabilir. Yoksa demokrasiye de hukuka da elveda!

Cumhuriyetin kurucu ilkelerine bağlı ve Türkiye’nin demokrasi ile yönetilmesi gerektiğine inanan bizler, toplumun bütün unsurlarını tarafsız yargı ve demokrasiyi savunmaya davet ediyoruz.

MİLLÎ DÜŞÜNCE MERKEZİ

Türkiye, yargı sopasıyla idare edilemez! yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Türkiye büyük kaosun içinde kıvranıyor. Bu büyük problem devletin yapısının yeniden şekillendirme çalışmalarıyla hızla tırmanıyor. Tırmanıyor ve önünde Türk halkından başka engel yok. AKP, MHP ve DEM ittifakının ateşlediği yangına odun taşıyanlarsa, fırsat bulan bölücü zihin sahipleri ile Atatürk’ün yolundan sapmış bir kısım solcular.

En önemlisi de Cumhurbaşkanlığı Hükümet Sistemi (CHS), siyasi yapıyı alt üst etti. Tek adam yönetiminin, sistemi nasıl alt üst ettiğini yaşayarak görüyoruz.

Ve son yaşananlar siyasette neleri kaybettiğimizi gösteriyor. Bütün bunlar eksiklerimizi de can acıtıcı biçimde yüzümüze vuruyor.

Belediyelerde arkası arkasına yapılan operasyonlar ve başkanların parti değişiklikleri toplumda büyük bir tahribata yol açıyor. Vicdanları yaralıyor. Aynı zamanda toplumda siyasete ve siyasetçiye çok az olan güveni tamamen yok ediyor.

Belediyeler CHS’nden çok öncesinden beri tek adam yöntemiyle idare ediliyor. Yerel CHS örneği gibi sanki. Denetim de çok aza indirgendi. Hele belediye iktidardan ise denetim kapıdan içeri girmiyor. Yargı sopa olarak kullanılıyor. Ama sadece muhalif belediyeleri dövüyorlar. Onlar da kapağı iktidar partisine atarak kurtulmaya çalışıyor. Hoş bu sefer de itibarını kaybediyorlar ya. Hangisi kıymetli derseniz, görünen hapse girmemek.

Bütün bu yaşananlar üzerinde çok ama çok düşünmek gerekiyor. Çünkü çıkış da siyaset üzerinden olmalı. Başka yolu da yok. Aksi takdirde, Tanrı korusun, kavga çıkacak.

Yiğit düştüğü yerden kalkarmış

Peki, biz nerede düştük? Önce bu soruya cevap vermemiz gerekiyor değil mi?

Bunun için hem kendimize yani Türk Medeniyetine hem de Batı’ya bakılmalı. Kutadgu Bilig’de Yusuf Has Hacib, Kanunların Ruhu Üzerine’de Montesquieu (Monteskiyö) aynı şartı yazıyor. Erdemli olmak. Montesquieu en başta uyarıyor da. “Kasıt ne ahlâki erdem ne de Hristiyan (Dinî H.P) erdemidir. Kastedilen siyasi erdemdir.”

Yusuf Has Hacib erdem için, “… bir adı da bilgi ve akıldır” (1679) der. Akıl Tanrı vergisi, bilgi sonradan kazanılandır (1680) .

Kutadgu Bilig bir bilginin düşünüp de yazdığı kitap değil, milletinin yüzlerce yıldan süzülerek getirdiği bilgilerin toplandığı kitaptır. Aynı zamanda siyasetnamedir de. Dolayısıyla Türk devlet felsefesi diye bakılabilir.

Yusuf Has Hacib kitabını dört sütun üzerine oturtur. İlki adalet ve doğruluk, ikincisi devlet, kut ve baht, üçüncüsü akıl ve anlayış, dördüncüsü de kanaati temsil eder.

Kahramanlarını bugüne uyarlamak mümkündür. Önce kağan Gündoğdu, sonra vezir Aydoldu, arkasından Ögdülmüş ve Odgurmuş gelir (354–357).

Kağan kanun koyucudur (Yasama). Kanunlar doğru olmalı, adaletle uygulanmalıdır.

“Beyler âdet ve kanuna nasıl riayet ederlerse halk da aynı şekilde âdet ve kanuna itaat eder.” (2111)

Vezir kut’tur (egemenlik) yani devleti temsil eder. Kağan, Kut’un sahibi olduğu için devletli ya da devletludur. Kut’u elinde tutmak için “kuta ermiş insan ihtiyatlı olmalı ve bütün yakışıksız işlerden uzak durmalıdır. Kendisi temiz olmalı ve doğru davranmalıdır (726; 727)”. Yoksa Kut’u yani devleti kaybeder.

Demokraside erdem

Monteskiyö “Cumhuriyet … halkın … egemen güce sahip olduğu yönetim şekli” der. İstibdatı da (despotizm) “… tek bir kişi her şeyi kanunsuzca ve kuralsızca, salt kendi iradesi ve kendi geçici isteklerine göre yönetir. (S. 11)” diye tanımlıyor.

Halkçı bir devlette de, erdemin bir mekanizma olduğunu söylüyor. Bu mekanizma ortadan kalkarsa:

“Erdem ortadan kalktığında hırs kendini kabul etmeye hazır kalplere girerken, açgözlülük bütün kalplere girer. Arzular hedef değiştirir, eskiden sevilen şeyler sevilmez olur. İnsanlar eskiden özgürken artık kanunlar karşısında özgür olmak isterler… eskiden ‘anlayış’ denene artık ‘sertlik’, eskiden ‘kural’ denene artık ‘sıkıntı’, eskiden ‘ihtimam’ denene artık ‘korku’ denmeye başlar. Eskiden şahısların malları devlet hazinesini oluştururken, bundan böyle devlet hazinesi şahısların mülkü hâline gelir. Bir ganimet hâline gelen cumhuriyetin gücü bundan böyle birkaç vatandaşın nüfuzu ile diğer herkesin başıbozukluğundan ibaret kalır.” (S. 27)

Monteskiyö erdemin yokluğu üzerine, tarihten yola çıktığını belirterek önemli bir tespit daha yapar.

“Aylaklıktaki hırs, kibirdeki alçaklık, çalışmadan zengin olma arzusu, hakikate duyulan nefret, dalkavukluk, ihanet, kalleşlik, sözünü tutmama, vatandaşlık görevlerini küçük görme, prensin (yönetici H.P) erdeminden endişe duyup zaaflarına bel bağlama ve bütün bunlardan öte erdemi durmadan alaya alma, her yerde ve bütün dönemlerde çok sayıda dalkavuğun ayırt edici özelliğidir sanırım. Oysa bir devletin önde gelenlerinin çoğunun namussuz insanlar, bunlara tabi olanlarınsa iyi insanlar olması, birinciler kandırırken ikincilerin aptal yerine konmaya razı olması çok rahatsız edici bir durumdur.” (S. 31)

Yusuf Has Hacib’in 11. yüzyıldan (1070), Monteskiyö’nün 18. Yüzyıldan (1748) yazdıkları herkes için uyarı olmalıdır. Yönetenler için de Türk Milleti için de.

Aksi takdirde Gündoğdu’nun hacibi Küsemiş’in Aydoğdu’ya söyledikleri devreye girer.

“Talih dönektir hem yapar hem bozar. O kararsızdır da, bıkarsa çabuk kaçar (548)”

“Ey Türk; üstte mavi gök çökmedikçe, altta yağız yer delinmedikçe ilini (devletini) töreni (hukukunu, egemenliğini) kim bozabilir?”

Kaynakça:

Kutadgu Bilig, Yusuf Has Hacib, Günümüz Türkçesi Yaşar Çağbayır, Ötüken Yayınevi, 2. Basım

Kanunların Ruhu Üzerine, Montesquieu, Çeviren: Berna Günen, Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları, 10. Basım 2024

Siyasette erdemin yokluğu yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Öcalan’a çağrı yapmakla başlayan sürecin nereye doğru gittiği anlaşılıyor. Türkiye’nin kuruluş esaslarını değiştirmek, ülkeyi dönüştürmek isteyenler, bütün muhalif ve millî güçlere karşı savaş açmışlardır. Teğmenler ve bazı belediye başkanlarından sonra şimdi de Ümit Özdağ gözaltına alınmıştır.

Terörle irtibat, disiplinsizlik, cumhurbaşkanına hakaret bahanedir. Terörist başını TBMM’ne çağıranlar, hiç kimseyi terör irtibatıyla suçlayamazlar. Mustafa Kemal’in askeri olan teğmenler Türk milletinin gururudur, disiplinsizlik suçlaması onların yanından bile geçemez.

Zafer Partisi Genel Başkanı Ümit Özdağ’ın yerli ve millî olmadığını hiç kimse iddia edemez. Özdağ’ın millî birikim ve duruşu, Cumhur İttifakı yöneticilerinin tamamından daha yüksektir. Soruşturma ile gözaltı ile ne Ümit Özdağ susturulabilir ne de ülkenin diğer millî güçleri.

İktidar yeni başlattığı süreçle nereye gitmek istediğini açıkça söylemelidir. Arkadan vurarak yürütülen süreç, bütün Türk milletinde kuşkular uyandırmaktadır.

Bazı FETÖ artıklarının neden iktidar partisinde kaldığı anlaşılmıştır. Öyle anlaşılıyor ki yıllarca süren iş birliği, iktidarın da FETÖ yöntemlerini içselleştirmesine yol açmıştır. FETÖ’nün Zekeriya Öz’leri bugün de ortadadır. Ancak Zekeriya Öz’lerin ve onları idare edenlerin unuttukları bir şey vardır. Cumhuriyetin kuruluş ilkeleri halkımızın ruhunda yer etmiştir ve dolayısıyla ülkeyi dönüştürmeye hiçbir ittifakın gücü yetmez.

İktidarı, millî ve demokratik güçlere karşı yargıyı kullanmaktan vazgeçmeye, siyasi mücadeleyi korkakça değil yiğitçe yapmaya davet ediyoruz.

                                                   MİLLÎ DÜŞÜNCE MERKEZİ 

YENİ FETÖCÜLÜĞE HAYIR! yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Hukuk yoksa ahlak da olmuyor yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Yönetenlerin ve yöneteceklerin durumu açık. Bizi batağa sürüklediler. İş bilmiyorlar değil, bildikleri sadece kendilerini ayakta tutmak. Her yaptıklarını buna göre yapıyorlar. Gücü eline geçirenler için kanun kural tanımayacak güce kavuşmak hedef haline geliyor. Tarihte kralların, şahların, padişahların elinde olmayan keyfîliği istiyorlar. “Kanun nizam benim istediğimdir” dediğiniz anda sizin için din iman, kanun kural rafa kalkıyor, hepsi kendiniz oluyorsunuz.

Bizde son yıllarda yaşananlar ve en son alt mahkemenin anayasa mahkemesi kararını dinlememesi böyle bir idare anlayışının sonucudur. Anayasa hükmü açıkken bir üst mahkemenin anayasa mahkemesi kararına itiraz ederek uygulatmamaya kalkması böyle bir skandaldır. Cumhurbaşkanı’nın “biz hakemiz” deyişi ayrı bir garabettir. Kimsenin o hakkı yok. Onun görevi, Anayasa Mahkemesinin kararının uygulanmasını gözetmektir. Önce uygulanır. Sonra karar tartışılacaksa tartışılır. Varılacak bir değişiklik kararı çıkarsa, onu Meclis iradesiyle düzenlemek için harekete geçilebilir. Hukuk varsa, yapacağı ve yapılacak bundan ibarettir.

Devlette bunlar olmaz

Büyük devlet ve milletlerde böyle şeyler olmaz. Adalet esastır. Türk tarihinde böyle keyfilikler kimden gelirse gelsin hoş görülmez. Devlet aklı devreye girer ve gereğini yapar. Onun için keyfi hareket edecekler, önce devlet fikrini, aklını ve geleneğini sulandırmak ve kimliği tartıştırmakla işe başlarlar. Düzen kalmaz. Birilerinin istediği kalır. Biz bu duruma böyle geldik. 

Birileri faiz yasağı, din emri derken vurgunun biri bitiyor, biri başlıyor diyorlar. Yani ortada din min yok. Vurguna malzeme edilen din görünüşlü ökse var. Biz saf ve temiz bir milletiz. Din konusunda yalana bile kanmaya meyledecek kadar safız.  İnanmaya yatkınız. Bu yüzden kurulmuş av kapanlarına düşmekten kurtulamıyoruz.

Olanı biteni anlamak için din uzmanı veya ekonomist olmanıza gerek yok. Çünkü ortada ne ekonomik bir mesele var, ne de dinle bağlantılı bir konu. “Ortada nass var” diyenin nassı nasıl küçük düşürdüğünü gördünüz. “Ben varken kimse faiz artırmaktan bahsedemez. Faizler inecek” diyen yıllarca milletin kanını emen ve emmeye devam eden bir icraata yol açtı. Sonra dediğinin tam tersini yapmaya mecbur kalınca kendisiyle beraber bahsettiği nassa benzemez nass anlayışı da çöktü. Fatura yine millete çıktı. 

Faiz düşürürken de indirirken de din demeye devam edilmesi ve buna kanılması üzerinde durmak lazım. Milletin saflığına bakmayınız, -affedersiniz- aptal değil. Bazılarının kendine eziyet edecek kadar birilerine inanmış görünmesi bunca yıkıma, açlığa, çöküşe rağmen anlaşılır bir durum gibi görünmüyor, haklısınız. Birileri de muhalefet yokluğuna bağlıyorlar. Tek ve tam doğru bu da değildir. 

Halk iktidarı denetlerdi

Eskiden bu halk, iktidarı devamlı göz altında bulundururdu. Olan bitenden sorumlu tutacağı yönetenlerdi. Sorar ve sorgulardı. Seçim zamanları muhalefetin durumuna bakmadan iktidara not verirdi. Muhalefet kötü veya zayıf diyerek kötünün kötüsü bir idareyi başta tutmazdı. Kendileri ne alır verir o başka. Bunca yıkıma, bozulmaya, vurguna, talana yol veren kötü idareyi katiyetle affetmez ve cezalandırırdı. Hatırlayın, 2001 krizinden sonra da halk yönetenlere ceza kesti ve şimdikiler başa geldi. Bu değişmez bir tavırdı. O tepkiyi baskılayan ve başka yöne çeviren bir operasyon toplumu sağlıksız hale getirdi. Bunu göreceğiz.

Hukuken yapılacak iş ve işlemlere de bu halk tepkisi yardım ederdi. Şimdi ne oluyor ki her hareketimiz yanlış çıkıyor ve bizi katlanan zararlara düşürürken kimden hesap soracağımızı bilemiyoruz? Her şeyi yapan, her şeye hâkim, tek başına karar veren yönetim var. Kararları veriyor. Yapıp ettikleri içinde doğru pek az çıkıyor. Temelden yanlış bir görüşle hareket ettiği yüzlerce olayla görülmüşken, her ne olursa sorumlu görünmüyor. Bu nasıl oluyor? Görülmemiş propaganda başarısı, Göbbels’i aşan algı şampiyonluğu budur.

Nasıl bir dille ve halle inim inim inleyen en fakir halk kitlelerini ikna ediyorlar? Bu kanmanın psikolojik malzemesi sadece dinden mi geliyor? Sonra, üç kuruş ve bir yiyecek paketiyle bu insanlar nasıl dilenciliğe alıştırıldı? Niçin bunca insan çalışmak istemiyor de açlığa razı, aldığına bir kuruş daha ekleyecek efendiye avuç açma düşüklüğüne giriyor? Araştıracağımız ve cevabını arayacağımız bozguna yol açan durumları yaratan uyglamaları anlamamızı sağlayacak sorular bunlardır.

Bu hale neden geldik?

Bu işte din bir paravan. O artık belli. Din bu saydıklarımıza yol açar mı? Açmazsa bu hangi din? Tekrar edelim, bir kere ortada din min yok. Ekonomi de, din de söylenen ve yapılanlara tamamen ters ise neye inanıyor, kime ve nasıl kanıyoruz?  Hep söylediğim hipnoza nasıl düştük? Nasıl uyutulduğumuzu görüyor fakat makul bir sebep ve gerekçeyi göremiyoruz. Artık kim dinden bahsederek bir şey söylerse hemen savunmaya geçen insanlar, bu hale rağmen neden ve nasıl kanıyorlar? 

İç politika yalanlarla yürüyor. Dış politikada savrulduk. Toparlamaya çalışırken bile yeni yanlışlar peş peşe geliyor. İtibarımız yerlerde sürünüyor. Katil dediğimiz Sisi ile barışmak için yıllardır uğraşıyoruz. İsrail’le, büyük zararlardan sonra küçültücü hallere düşerek barıştık. Sonra Gazze olayı patlak verdi. Yine ayarımız bozuldu. Hiçbir faydası olmayan üst perdeden çıkışlarla yolumuzu yine tıkadık. Arabın sustuğu yerde biz feryad ettik. 

Biz Arap değiliz, elbette konuşacaktık. Ama bu her köprüyü yıkar görünen öfke selinin devlet hayatında yeri ve gereği var mı? Yaptığımızın hiçbir faydası olmamak bir yana zararı hadden aşkın. Bunu görmeyecek kadar devlet idaresinden uzağa mı düştük? Yirmi yılda devlet nedir anlamayan bir yönetimimiz var diyenler haksız mı? Peki biz niçin bu bilmezliğin açtığı yaraların, yaralanmaların devamına yol açacak tepkisizliğe devam ediyoruz? Onları hizaya getirecek akıllı insanlarımız niçin susuyor? Tek tük konuşanların fikirleri niçin duyulmuyor?

Seçimlerden önce terör

Bir başka gerçek anlayanları düşündürüyor. Türkiye, seçimlerden önce iç ve dış karışıklıkların azdığı bir döneme giriyor. 31 Mart mahalli seçimleri öncesinde, sınırlarımızda toplu şehitler veriyoruz. Kış aylarında dağlarda terör dururdu. Bu tarafıyla yeni bir durum yaşıyoruz. Biz mi tedbirde hata ediyoruz? Askerlerimiz açık hedeflerde mi veya teröristlerin imkân ve kabiliyetleri mi gelişti? Yoksa onlara bu imkânı sağlayan büyük güçler açıktan devreye mi girdiler?

En çok konuşulan bu. PKK ve bölge güçlerinin bu baskınları gerçekleştirmeye gücü yetmez görüşü yaygın. Amerika ve bazı güçlerden şüphe ediliyor. Bu işi doğrudan onların yaptığı konuşuluyor. Bizim zaaflarımızla birleşince başka yorumlar yapılıyor. Seçimle ilişkilendiren uzmanların sesi acıyla yükseliyor. Birkaç dış politika yorumcusu ve askerden, birkaç kanalda bunları dehşetle dinledim ve içim yandı.

Bozulacak oyun

Bilenler, olanları akılla izah edemiyorlar. Ordunun bu kadar zaafa düşmesine akıl erdiremiyor, ihtimal vermiyorlar. Kötü kokulardan bahsediyorlar. Memlekette yalandan bol bir şey yok, diyorlar. Ateş püskürüyorlar. Yönetimin getirdiği krizlerden beslendiğini söyleyenler oluyor. Kargaşa artık gıdalarıdır, diyorlar. Suyun devamlı bulanık kalması gerekiyor ki onlar balık avlayabilsin diyorlar. 

O halde adını koyalım. Yönetenler ve yönetmeye talip olanlar demek ki memleket derdi çekmiyorlar. Dertleri kendileri. Başta kalmak için girişmeyecekleri hile, düzen yoksa bunu halk olarak biz düşüneceğiz. Oyuna gelmeyeceğiz. Oyun bozacak aklı öne çıkaracağız. Memleketi, yalnız kendisini düşünen kan emicilerin, soyguncuların, yağmacıların pençesinden kurtaracağız. 

“Beka” demelerine, “Bayrak inmez, ezan susmaz “demelerine aldanmayacağız. Böyle diyerek, saflığımızı, inancımızı güvencimizi kullanarak bizi perişan edecek işlere devam etmelerine göz yummayacağız. Bunu yapmazsak kendimiz ediyor ve kendimiz buluyoruz. Olanları hak ediyor ve memleketi batağa sürüklüyoruz. Kandıranlar kadar hatta daha çok kananların kabahatli olduğunu anlarsak ve olanları hak ettiğimizi bilirsek biz bu dehlizden çıkarız.

İş başa düştüyse yapacağımız, oyun bozmaktır.

Niçin bu hallere düştük? yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.