Trump politikaları yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

AKP iktidara geldiğinden beri yeni bir anayasa yapılması gerektiğinden bahsediyor. Kürt açılımı döneminde yüzlerce toplantı, konferans, sempozyum düzenlendi. Yüzlerce sivil toplum kuruluşu, örgütler, kurumlar anayasa taslağı hazırladı, hükümete sundu.

Ama bir türlü anayasa yapılamadı. Bütün bu çalışmalar AKP tek başına iktidar iken gerçekleşti. Yani MHP ile ittifak yapmadan önce.

Yeni anayasa neden yapılamadı? Çünkü, “Çözüm süreci” denilen Kürt Açılımı yani PKK ile yürütülen pazarlıklarda acil anayasa yapılması gerekiyordu. Toplumun bir ihtiyacından değil. Kürt açılımı Türkiye’yi bölünmeye götürecek bir süreçti ve yeni anayasa halkın önüne bütün hazırlıklar bitmesine rağmen getirilemedi. Çünkü Türkiye’yi federatif bir yapıya dönüştürmek istiyorlardı. PKK ile yapılan müzakerede, PKK özerk bir Kürdistan’ın altyapısını oluşturmak, ana dilde eğitim yapmak, anayasadan Türk kimliğini silmek için yeni bir anayasa yapımını çok istemişti.

Ortam müsait olmasına rağmen yapılamamıştı, çünkü, müzakereler sonunda üzerinde mutabakata varılan bir anayasanın Türk milletine nasıl sunulacağına karar verilemedi.

Şimdi yeniden bir “yeni anayasa” tartışması başladı. Peki, seçimden sonra Anayasa tartışmalarının yeniden başlaması ne anlama geliyor?

Yeni Anayasa mı yoksullukla mücadele mi?

Gerçekten Türkiye’nin yeni bir anayasaya ihtiyacı var mı? Yoksa Türkiye’nin pahalılık, yoksulluk, yolsuzluk, iktidarsızlık gibi sorunlarını perdelemek için mi kullanılıyor?

Şimdi bu sorulara kısa dokunuşlar gerçekleştirelim.

Türkiye’nin yeni bir anayasaya ihtiyacı yok. Çünkü yeni anayasanın hangi ihtiyaçlara binaen ortaya atıldığı ikna edici bir şekilde anlatılmıyor. AKP iktidara geldiğinden beri bir yeni anayasadan bahsediyor ama herhangi bir gelişme yok. İmkânı varken de yapmadı. Bu sebeple sürekli olarak gerçek sorunların tartışılmasını engellemek için yeni anayasa gündeme getiriliyor. Ayrıca, mevcut anayasanın uygulanmadığı, uyulmadığı bir sistemde yeni anayasanın gereksizliği bir başka sebeptir.

Yıllar içinde mevcut anayasa zaten bütünüyle değiştirildi. En son başkanlı sistemine geçişle birlikte neredeyse yeniden yazıldı. Anayasa büyük ölçüde bugünkü hükümet tarafından değiştirildi.

Genelde anayasalar bir devlet kurulurken veya rejim değişiklikleri sonucunda yazılır. Türkiye’de yeni bir devlet mi kuruluyor ki, yeni anayasa ihtiyaç hissediliyor?

Yeni anayasa hangi ihtiyacımızı giderecek? Hangi sorunlarımızı çözecek?

Yeni anayasa yapıldığında ekonomideki çöküş sona mı erecek? Yoksulluk bitecek, yolsuzluklarla mücadele başlayacak, işsizlik yok olacak, eğitimde eskisi gibi dünya sıralamalarında yukarılarda mı olacağız? PKK bitecek, Türkiye Almanya’nın kıskandığı süper bir devlet mi olacak?

Elbette cevap, koskocaman bir HAYIR!!

Esas amaç, Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın yeniden seçilmesini sağlayacak değişikliğe gitmek.

Hükümet ortağı Bahçeli ne demişti, hatırlayalım. “Yeni yüzyılın kurtarıcı lideri ol”… Mevcut anayasaya göre Erdoğan yeniden seçilemeyecek.

Oysa yeniden seçilmeli ki, yeni yüzyılda bizi kurtarsın.

*

Türkiye’de, tarihinde görülmediği kadar yoksulluk yaygınlaşmış, ekonomide durum bir kriz hâlinden öteye çökmüş, eğitimde dünya sıralamasının sonlarına kadar gerilemiş, yolsuzluk, rüşvet sıradanlaşmış, halkın yoksullaşması oranında devleti yönetenlerde lüks ve şatafat zirveye çıkmış, devletin madenleri, fabrikaları, stratejik tesisleri hep yabancılara satılmış, üreten Türkiye tüketen Türkiye’ye dönüşmüş, bütün bunlardan daha kötüsü ise ülkede 13 milyonu aşan sığınmacı-kaçak, Türkiye’yi, hükümetin gözetiminde, işgal etmiştir.

Yukarıda belirttiğim gibi, anayasa yapımı AKP’nin iktidara geldiğinden beri gündeminde var. Özellikle Kürt açılımı döneminde yoğun bir şekilde çalışmalar yapıldı. O kadar yoğun çalışıldı ki, “Bu yıl içinde mutlaka bitirmemiz lazım”, “Bahara bitirilmezse geç kalacağız” gibi aciliyet bildiren konuşmalar dahi yapıldı.

Sivil toplum örgütlerinden üniversitelere, devlet kurumlarından platformlara binlerce kişi yeni anayasa önerisinde bulunmuş, taslaklar hazırlamıştır. Ama bütün bunlara rağmen yeni bir anayasa yapılamamıştır. Bunun sebebi ise, anayasanın Türkiye’nin ihtiyacı değil de PKK ile yürütülen “Çözüm süreci” denilen Kürt açılımının anayasal temelini oluşturmak amacını taşımasıdır.

Kürtlere anayasal statü, ana dilinde eğitim, özerklik gibi tartışmalar ekseninde yürütülen anayasa çalışmaları halkın önüne getirilemedi. Çünkü, Türkiye’nin bölünme sürecini başlatacak bir projeyi halka anlatmakta başarılı olunamadı. Yani, Türkiye’nin bütünlüğü tehlikedeydi. Türkiye’nin bölünmesini izah edecek bir ortam yoktu. Bu şartlarda da başarı sağlanamadı.

Ayrıca, AKP tek başına iktidardır. Bugün FETÖ denilen cemaatten tarikatlara, liberalinden sosyalistine hepsinin de desteğini tam olarak almış bir iktidar vardır. Bu dönemde yeni bir anayasanın yapılamamasının üzerinde bugün derin bir şekilde düşünmek icap eder. Peki o zaman yapılamayan yeni bir anayasa bugün yapılabilir mi?

Elbette yapılabilir. Yeterli destek sağlanırsa yapılabilir. Peki bugün yapılacak yeni bir anayasa daha önceki yapım sürecindeki kaygılardan uzak mı? Yani Türkiye’nin bölünme sürecini başlatacak bir nitelik kazanabilir mi? Türk milletinin egemenlik statüsü yok edilebilir mi veya paylaşılabilir mi? Daha doğrusu bugünkü anayasa MHP ile yapılırsa daha önceki anayasa yapım çalışmasındaki Türk kimliği karşıtı ve bölünme üzerine kaygılarımız ortadan kalkar mı?

MHP’nin olduğu bir mecliste, Türk kimliğine olan vurgu biraz azaltılsa da yok edilemez. Bugün kendini inkâr eden bir MHP, en azından Türkiye’nin Türk karakterinin korunması, millî ve üniter yapısının devamını tehlikeye atacak bir girişime ortak olmaz diye düşünüyoruz. Bunu bırakın yapmayı, tartışmasına imkân vermesi dahi kendi tabanına izah edilmesi mümkün olmayan bir sıkıntı yaratır.

Fakat Bahçeli’nin TBMM’de DEM sıralarına giderek “ülke içinde barış için” el sıkması ve sonrasında da grup toplantısında terörist lider Öcalan’ın TBMM’de DEM grup toplantısında konuşması gerektiği yönündeki açıklamaları dikkat çekti. Bizim daha önce yazdığımız bir konuyu gündeme getirdi. MHP’nin otoriter bir parti niteliği taşıdığını, lidere irrasyonel bir bağlılığın söz konusu olduğunu vurgulamış ve tabanını ikna etmekte zorlanmayacağını belirtmiştik. Kaldı ki, partinin ihanet de dahil her türlü suçlamayı yaptığı AKP ile iş birliğine çok hızlı bir uyum sağlamıştır. Hatta taban bu uyumun ötesinde kraldan fazla kralcı kesilerek çökmüş AKP politikalarını bile canla başla sahiplenmiştir.

Anayasa kabul edilecek olursa, bu sefer farklı bir sorun ortaya çıkar. Türkiye otoriter ve totaliter bir yapının inşa edildiği bir siyasi rejime kayar. Tipik bir Ortadoğu devletine dönüşme riski yüksek olur. Demokratik yapı tasfiye edilir veya işlevsizleşirken denetleme mekanizması da yok edilir. Düşünce ve ifade özgürlüğü ortadan kalkar, tek sesli bir Türkiye’ye doğru hızla yol alırız. Bütün yetkiler tek bir kişinin kontrolüne verilir. Fiili durum hukukî bir hâle gelir.

Elbette bütün bunlar aslında anayasadan Türk kimliğini çıkarılması veya Türkiye’nin bölünmesi kadar tehlikeli sonuçlar doğurur. Çünkü bu ülke millî bir devlettir, millî devlet ise millet egemenliğine dayanır yani tek adama değil. Millî devlet hukukun üstünlüğü ve demokrasi üzerine kuruludur. Demokrasiyi yok ederseniz, millet egemenliğini, millet egemenliğini yok ederseniz millî devleti yok etmiş olursunuz. Bölünme için illaki terör örgütleri gerekmez.

MHP, Yeni anayasaya nasıl etki eder? yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Adına hikâye kitabı yazılan teröristlerimiz var bizim!

Çoluk çocuk bombalayıp da gülümseyen fotoğrafına ağıtlar yakılan teröristlerimiz var bizim.

Yani bakmayın siz gençlerin kaçmak istediğine falan.

Türk vatanı öyle mümbit ki maşallah, teröristine bile hümanizm tarlasından bir şeyler kısmet oluyor.

Yıllar evvel ’78 kuşağından bir solcu ağabey, Kara Fuat, Serhat ve benimle muhabbet ederken “Yahu bizim millet kindar değildir. Eşkıya dünyaya hükümdar olmaz, diyen millet kin tutamaz.” mealinden iç ferahlatan sözler söylediydi.

Doğru muydu? Doğruydu.

Türk Milleti öyle iyi niyetli öyle karnı geniş bir millettir ki 1915’te Doğu Anadolu’yu kana bulayıp Van’da taş üstünde taş bırakmayan, 1918’de Azerbaycan’ın kanına giren komşularının ihaneti sanki hiç olmamış gibi Karabağ’da o komşularını kirve edinebiliyordu.

Ayrıca… Türk insanının içindeki bağımsızlık ve hakkaniyet duygusu öyle güçlüydü ki “eşkıyaya” her zaman içten içe bir şefkat ve yakınlık duyardı. Nereden mi biliyoruz? Rahmetli dedemin anlattığı çocukluk hatıralarından, türkülerimizden… Türk insanı için eşkıya biraz da hayat şartlarının zorlamasıyla yoldan çıkmış, fakat özünde mertlik taşıyan bir yabanıl kahramandır.

O yüzdendir ki eşkıya belki kendince hak arar, kendince adalet dağıtır ama dünyaya hükümdar olamayacağını da bilir. O yüzden konakları yakar, rakiplerini vurur ama iş başa düştü mü, Ayvalık sırtlarında, Gördes’te, Söke’de kurt olur, kalleş avına çıkar.

Peki Türk eşkıyaları, halkla ilişkiler çalışmalarının, reklamın veya anketlerin sonucu mu bu ünlerini ve itibarlarını kazanmıştır? Elbette hayır. (Demirci Mehmet Efe! Sizin eşkıyanız! Her evin ihtiyacı! Komşunuzun ailesini tavuklarına kadar temizleyebilecek kadar kaliteli hizmetiyle siz de Demirci Mehmet Efe’yi ısrarla isteyiniz! Türkü albümü hediyedir!)

Ne kin tutabiliyoruz ne haksızlık edebiliyoruz.

Gelin görün ki “Senden ayrılalı gülmedim dostum.” diyen Türk köylüsü anlaşılan şu hümanizm işini hiç beceremiyor.

Kusurumuza bakmayın, bizim ayıbımız (!)

“Bir de bakmışsınız, kapınıza bir astsubay gelmiş!” (Yani “hepinizin bir yakınını öldürebiliriz.” demeye getiriyor), “O keleşleri size doğrultacağız!”, “PeKeKe sizi tükürüğüyle boğar!”, “Başkan Apo’nun heykelini dikeceğiz, siz de buna alışacaksınız!” diyen abiler sayesinde bu işten hiç anlamadığımızı öğrendik.

Meğer PeKeKeli abiler de bildiğin eşkıyaymış ya! Meğer onlar da “hak” arıyormuş, “özgürlük” istiyormuş, “adalet” dağıtıyormuş! Biz bilememişiz!

Bu da başka türlü bir sömürü. Kılcalların en yüzeydekilerini bulup da orayı emen parazitler gibi bu abiler de eşkıyaya gösterilen merhameti, duygudaşlığı sömürmek derdinde. Mantık şu: “Madem eşkıyanın hak aramasına sempati duyuyorsunuz, işte biz de hak arıyoruz. Bakın çok da güzel gülümsüyoruz. İçimizde kötülük yok!”

Sosyal medya denen viral reklam ortamına gülümseyen terörist fotoğrafları atılmasının sebebi bu. İnsanların kafasında “gülümseyebilen” birinin kötülük edemeyeceği kanaati yerleştirilmeye çalışılıyor.

Birisi çıkıp da “Canım iki saattir övdüğün eşkıya da en nihayetinde kötü bir adam değil miydi?” diyebilir, demeli de. Çünkü sınanmaktan kaçınan hiçbir önerme bir mana ifade etmez.

Fakat başta da söylediğimiz gibi gerek “bizim kötülerimizin”, bizim kalmaya devam etmesi, yani iş başa düşüp de bütün bir milletin varlığı tehlikeye düştüğünde “Ya devlet başa ya kuzgun leşe!” diyen insanların, en nihayetinde bizim devlet gücümüzün bir parçası olabileceğini gördüğümüz içindir ki “bizim eşkıyamızın”, gönlümüzde ayrı bir yeri vardır. Biz onları gülümseyebildikleri, sempatik oldukları için sevmeyiz. Ama hatıralarımızda vatanı savunmak için gösterdikleri fedakârlıkla onlara aziz bir yer veririz.

Peki Türk devletinin ayrımsız sağladığı imkânları kullanıp da okuduğu üniversitede Fırat’ı şehit eden soysuza ne diyeceğiz? Aynı imkânları kullandığı halde Güven Park’ı kana bulayan haine ne diyeceğiz? Yıllarca sayısız insanın katlinden sorumlu olup da Avrupa’da konfor içinde yaşarken öldürülen alçaklara ne diyeceğiz? Bunların gülümseyen fotoğraflarını gördüğümüzde, “Yazık ya! Ne de güzel gülümsüyormuş!” mu diyeceğiz? (Çaydanlıktan bomba yaparken en önemli kısmın gülümseyip de şarkı söylemek olduğunu çok geç öğrendim. Bir Allah’ın kulu da çıkıp “Bu gülen veletlerin yaptıkları beş dakika sonra kimin canına mal olacak biliyon mu emm’oğlu?” diye sormadıydı, değil mi?)

Duyguların derin kökleri ve köklerinden koparılan nesiller

Duygular, köklerine inilmesi zor “şekilsiz” yapılar. Çok kolay oluşur, derin izler bırakır ve zor terk edilirler. Amma ve lâkin… Duyguların derin kültür kökleri vardır ki bu kökler, ulusun fertlerinin ortak bilinçaltlarında yerleşmiştir. Peki ama bu ortak bilinçaltı nasıl var edilir, sürdürülür? Bu ortak bilinçaltı eğitimle nesilden nesile aktarılır. O yüzdendir ki her millet aslında her kuşakla yeniden doğar.

Türklüğü unutturulan, Türklük sevgisi eğitimle yok edilen nesiller için “Türk eşkıyasının”, “efenin”, “kızanın” bir anlamı kalmayacaktır. Bilinçaltından kültürü kazanmış bir çocuk için Ayvalık’ta Ali Çetinkaya’nın anıtını görmenin bir anlamı kalmaz. Böyle bir gencin kafasında Atatürk’ün gülümseyen resimlerinin bir çağrışımı da oluşmaz.

Bomboş insan kalıpları olarak ortada bırakılan gençlerimiz için artık her gülümseyen yüz, korunması gereken bir masumiyet simgesi olarak görünecektir. İyinin de kötünün de iki ayak üstünde yürüyebilmesi şüphesiz büyük bir mutluluk ama kötünün ayaklarındaki çamur, evimizi kirletmese çok güzel olurdu.

Türklüğü kendi başına bir insanlık suçu sayan etnik ırkçı siyaset ve onun terörist patronlarının sınırsız propaganda serbestisi “gülümseyen güzel insan” görüntüsünü, herkesin algısına kalaşnikofun tehdidiyle yerleştirdi. Böylece artık kafamızda, Güven Park’ta, Merasim Sokağı’nda, Halkalı’da şehit edilen, katledilen insanlarımızdan hemen hemen hiçbir iz kalmadı.

“Başkan Apo’nun heykelini dikeceğiz, siz de buna alışacaksınız.” diye Türk Milleti’ni alenen tehdit ve tahkir eden bir insanın tavrındaki ihanet ve alçaklık, onun mütebessim fotoğraflarıyla örtüldü. Oysa insan, fikirleriyle hareket eden ve fikirleriyle karar veren bir canlıydı. Gülümseyen katil fotoğraflarının bizi getirdiği nokta, hainlerin, katillerin, katil yardakçılarının, içimizdeki masumiyeti alabildiğine sömürmesi, içimizdeki sevgiyi ve bağlılığı zehirlemesi oldu.

(Mevcut seçmen kitlesine bakınca… Vallahi şahsen bu kitlenin her şeye gayet rahat alışacağından ben eminim de hâlâ birkaç tane Türk kalmış olmasa…)

O yüzden de PKK yardakçılarından bahsederken onların gülümseyen görüntülerini kullanan hiçbir iletişim kanalına itibar etmemek, o kanalları protesto etmek sanırım artık üstünde ciddiyetle düşünmemiz gereken bir sorumluluk. Hani kötü arabeskler yapanlar “Halk istiyor ki yapıyoruz!” derlerdi ya… Sevgili “halkçığım” azıcık aklın izanın varsa, artık isteme, lütfen isteme! “Sevgiyi” de şu vatan hainlerinin eline terk etme! He mi?!

Gülümseyen teröristlerden sevgi pıtırcığı tebessümleri dersleri yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.