Diktatörlük bazen bir gecede gelir gibi görünür. Ancak bu, genellikle olağanüstü şartların—darbe, iç savaş, işgal—ürünüdür. Tarih bize gösteriyor ki, diktalar çoğunlukla alıştıra alıştıra geliyor.

Darbe, iç harp, işgal muhakkak ki diktanın gelişini kolaylaştırır. Onun için diktalar, bunların taklidini, tiyatrosunu, simülasyonunu da yapıyorlar. Hitler’i ele alalım. Seçimle geldi. Birinci partiydi ama çoğunluğu elde edememişti. İki operasyon onu tartışılmaz lider yaptı.

Biri 27 Şubat 1933’teki Reichstag (Alman Parlamentosu) yangınıdır. Naziler bunu Komünist ihtilal teşebbüsü diye tanıttı. Hemen Reichstag Yangını Kararnamesi çıkarıldı. Söz, basın ve toplanma hürriyeti askıya alındı; iktidara muhalifleri kitle hâlinde tutuklama yetkisi verdi. Birkaç hafta içinde Yetki Yasası (Ermächtigungsgesetz) çıkarıldı. Bir bakıma yapılan kanunsuzluklar hukuk kılıfına sokuldu. Kanunun tam adı öğreticidir: “Halk ve Devletin Sıkıntısını Giderme Yasası.” Kelimelerle kandırma ustalığının örneği.

Yeni Almanya

Fakat bu da yetmedi. Almanlar Birinci Harp sonunda haksızlığa uğradıklarına inanıyordu ama henüz demokrasiye toptan elveda demeye hazır değillerdi. 1936 Şubat’ında Rheinland’a ordunun girmesi işi bitirdi. Köln Katedrali’nin önünden kaz adımları ile geçen Alman Wehrmacht’ını bütün Almanların görmesi sağlandı. Bir ay sonra Hitler, dış siyaseti konusunda referandum yaptı. Desteği %99’a çıkmıştı. Alman demokrasisi bitmişti.

Son zamanların pek beğendiğim tarihî filmlerinden biri Münih. İstihbarat merkezli bir İkinci Dünya Harbi filmi.  Netflix’te var. Pek güzel işlenmiş. Tavsiye ederim. Filmde, Oxford’dan sınıf arkadaşı bir Alman ve bir İngiliz iki genç diplomat var. Nazilerin iktidara geliş ve orada kalış ortamı anlatılıyor. Dikkatimi çeken bir slogandı: Yeni Almanya. Eski Almanya perdesi kapanıyor, yeni ve güçlü bir Almanya doğuyordu. Gerçekte demokrasinin sonu, İkinci Harp felaketine gidiş, yıkım… Slogan, Yeni Almanya!

Diktatörlüğe adım adım gidildiğini söyledim. Verdiğim örnek o adım adım gidişi çok yavaş bulan ünlü diktatörün süreci nasıl hızlandırdığının hikâyesi.

Diktalar birbirine benzer

Diktatörlüğe adım adım gidiş… Senaryo şöyle: Ülkede bir iktidar ve o iktidarın gücünü sınırlayan siyaset ve hukuk kurumları vardır. Siyasette neyin yapılıp neyin yapılamayacağını, yapılacakların hangi şartlarla, hangi sırayla yapılması gerektiğini belirleyen kurallar vardır. Kuvvetler ayrılığı vardır; hukuk ve mahkemeler vardır.

Bu yapıyı bozan adımlar bu kuralları azar azar çiğneyerek başlar. Siyasi usullerin biri atlanır. Kim karşı çıkacak ki? Yapılamayacak şey yapılır. Kim ‘olmaz’ diyebilir ki? Diyen olursa da kulak asmayız. Bu dinlemeyivermeyi geçmiş yıllarda iktidar partisinden biri gayet veciz bir teşbihle ifade etmişti: Kırmızı ışıkta durmayacağız! Kim ceza yazacak ki? Sıkıysa yazsın. Anında sürülür. Çünkü o cezayı yazanın patronunu biz tayin ettik.

Mahkeme kararı mı var? Berlin’de hâkimler mi var? İyi de o Berlin’de bizim seçtiğimiz hâkimler de var. Hâkimler denetleyen hâkimler de var ve bize karşı duran kendini anında taşrada bulur. Mahkeme kararı da olsa, bizim mahkemelerden onun tersine karar aldırıveririz. Öyle karar alınmaz mı? Kim engel olacak? Kırmızı, yeşil, sarı… Trafik lambasının ışığı ezikleri ilgilendirir. Bizi değil.

Sonuçta ihlaller birikir. Yığınlaşır. İhlallerin müeyyidesi uygulanmaz. Fakat müeyyidesiz kalan ihlaller yine de iktidarı bir başka yönden sıkıştırmaya başlar: Ya yarın iktidarı kaybedersek? Ya Berlin’e hâkimler geri gelirse? O hâkimler ya biriken faturaları bizim burnumuza dayayıp “Öde bakalım!” derse.

Panik paniği doğurur

İşte o zaman iktidar panikler. Artık prefrontal korteksle değil amigdalayla tepki vermektedir. Hatırlayın. Amigdala, beynin derinliklerinde, badem biçiminde bir organ. Görevi, tehlikeyi hissettiği anda tepki vermek. Normal şartlarda amigdalanın tepkisini beynin düşünen, anlayan bölgesi, prefrontal korteks değerlendirir, süzer ve makul hâle getirir. Eğer korku ve panik hâli yoksa. Korku ve paniğin baskısı altında beyin kısa devre yapıyor ve emrediyor: Geliyorlar. Alın içeri. Geliyorlar. Tutun, yakalayın, yıkın.

Bu bir sarmal. İhlal korkuya yol açıyor. Korku düşünceyi bloke ediyor, amigdala yeni ihlalleler emrediyor. İhlal yığını büyüdükçe korku dağları bekliyor. İhlal- korku- daha çok ihlal- daha çok korku.

Psikolog Daniel Goleman, ünlü Duygusal Zekâ kitabında, amigdalanın beyni rehin alıp kaçırmasının bir örneğini anlatır. Elbise dolabında bir tıkırtıdan işkillenen baba, tabancasını alır, usul usul dolaba yaklaşır, aniden kapağı açar ve içerde gördüğü harekete silahı boşaltır. Saklambaç oynayan beş yaşındaki oğlu kanlar içinde yere düşer.

Mutlak gücü elinde tutanlar, kırmızıda durmaz, yalnız çocuğu değil, cinayete tanıklık edenleri de vurur.

Dikta adım adım gelir yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Tarih boyunca pek çok ülke ve devlet, çeşitli zor zamanlar ve krizlerden geçmiş ve bu süreçlerden çıkış yolları bulmuştur. Bu durumlar savaşlar, ekonomik krizler, doğal afetler veya politik istikrarsızlıklar gibi çeşitli nedenlerle ortaya çıkabilir. Her durum, o ülkenin tarihinde önemli bir dönüm noktası oluşturur ve genellikle toplumun, ekonominin ve politikanın yeniden yapılandırılmasını gerektirir.

Bir örnek olarak, Almanya’nın İkinci Dünya Savaşı’ndan sonraki yeniden yapılanma süreci gösterilebilir. Savaşın yıkıcı etkilerinden sonra Almanya, Marshall Planı’nın da yardımıyla ekonomik kalkınma ve siyasi istikrar yolunda önemli adımlar attı. Bu süreç, Almanya’nın modern dünyanın en güçlü ekonomilerinden biri haline gelmesine yol açtı.

Türkiye özelinde ise, 2001 ekonomik krizi önemli bir dönüm noktasıdır. Bu kriz, Türkiye’nin bankacılık sektörünü ve ekonomisini derinden etkiledi. Krizden çıkış sürecinde, Türkiye Uluslararası Para Fonu (IMF) ile işbirliği yaparak, ekonomik reformlar ve yapısal düzenlemeler gerçekleştirdi. Bu reformlar, Türkiye ekonomisinin daha sağlam bir temele oturmasını sağladı ve sonraki yıllarda ekonomik büyüme elde edilmesine katkıda bulundu.

Bunların yanı sıra, tarihte birçok farklı ülkenin benzer zorluklar karşısında gösterdiği dayanıklılık ve çıkış stratejileri de bulunmaktadır. Örneğin, Güney Kore’nin 1960’lardan itibaren uyguladığı kalkınma politikaları, ülkeyi yoksulluktan dünya ekonomisinin önemli oyuncularından biri haline getirdi. Güney Kore, eğitim ve teknolojiye yapılan yatırımlarla hızlı bir ekonomik büyüme sürecine girdi.

Her bir örnek, ülkelerin ve devletlerin zor zamanlardan çıkışının, etkili liderlik, halkın dayanıklılığı, ekonomik ve politik reformlar ve uluslararası iş birlikleri gibi çeşitli faktörlere bağlı olduğunu göstermektedir. Bu süreçler, genellikle zorlu kararlar ve uzun vadeli planlamalar gerektirir. Tarihin bu dönemleri, ülkelerin nasıl zorlukların üstesinden gelebileceği ve daha güçlü bir gelecek inşa edebileceği konusunda önemli dersler içerir.

Birinci Dünya Savaşı sonrası Almanya, büyük bir ekonomik ve politik çöküş yaşadı. Versay Antlaşması ile ağır savaş tazminatlarına maruz kalan Almanya, hiperenflasyon ve ekonomik çöküşle karşı karşıya kaldı. Ancak, 1924 Dawes Planı ve sonrasında gelen Young Planı ile Almanya’ya yapılan yatırımlar ve ekonomik destek, ülkenin ekonomisini stabilize etmeye yardımcı oldu. Bu süreç, Almanya’nın İkinci Dünya Savaşı öncesinde ekonomik ve siyasi olarak yeniden güçlenmesine zemin hazırladı.

İkinci Dünya Savaşı sonrası Japonya için de benzer bir dönüşüm süreci söz konusudur. Savaşın yıkıcı etkileri sonrasında, Japonya Amerikan işgali altına girdi. Bu dönemde, demokratik reformlar, eğitim sisteminin yeniden yapılandırılması ve ekonomik kalkınma için atılan adımlar, Japonya’nın dünyanın en büyük ekonomilerinden biri haline gelmesine katkıda bulundu. Japon ekonomisi, teknoloji ve üretimdeki yeniliklerle dünya çapında rekabetçi bir konuma ulaştı.

Sürekli değişen dünya düzeni içerisinde, birçok ülke zor zamanlardan çıkış için benzersiz stratejiler geliştirmiştir. Güney Kore’nin 1960’lar ve 1970’lerdeki kalkınma hamlesi, bu ülkenin dünya ekonomisindeki konumunu dramatik şekilde değiştirdi. Hükümetin sanayileşme politikaları ve eğitime yapılan yatırımlar, Güney Kore’yi yüksek teknolojili ürünlerin önde gelen bir üreticisi haline getirdi.

Diğer bir örnek olarak, Estonya’nın Sovyetler Birliği’nin dağılmasından sonraki dönüşümü gösterilebilir. 1991’de bağımsızlığını kazanan Estonya, hızlı bir şekilde piyasa ekonomisine geçiş yaptı. Teknoloji ve dijitalleşmeye odaklanan Estonya, “E-Estonya” olarak bilinen bir dijital devlet modeli geliştirdi ve bu modelle dünya çapında tanındı.

Bu örnekler, ülkelerin zor zamanlardan çıkış süreçlerinin karmaşık ve çok yönlü olduğunu göstermektedir. Her durum, o ülkenin tarihi, coğrafi konumu, kültürel yapısı ve uluslararası ilişkileri tarafından şekillendirilir. Zor zamanlardan çıkış, sadece ekonomik ve politik reformlarla sınırlı kalmayıp, aynı zamanda toplumsal dönüşümü ve yeniden yapılanmayı da içerir.

Tarih boyunca pek çok ülke, zor zamanlardan başarıyla çıkmış ve bu süreçler sırasında önemli dersler edinmiştir. Bu dönemler, genellikle derin ekonomik ve politik reformları, toplumsal dönüşümü ve uluslararası iş birliklerini gerektirir. Her ülkenin deneyimi benzersizdir ve çeşitli faktörlere bağlıdır. Ancak, bu örneklerden çıkarılan genel ders, zorlukların üstesinden gelmek için etkili liderlik, stratejik planlama ve halkın dayanıklılığının önemli olduğudur. Bu dersler, gelecekteki zor zamanlarla başa çıkmak için kılavuz olabilir ve ülkelerin daha sağlam temeller üzerine inşa edilmesine yardımcı olabilir.

Zor Zamanlardan ve Krizlerden Çıkış yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Toplum Sermayesi – Takım Sermayesi

A ülkesi ile B ülkesi. İkisinin de nüfusu aynı. İkisinin de tabii kaynakları, üç aşağı beş yukarı eşit gibi. Sonra bakıyorsunuz, A ülkesi, harbe girip kaybetmiş, yakılıp yıkılmış buna rağmen kısa zamanda toparlıyor. B ülkesi ise ne harp görmüş ne tahribat. Fakat A’nın hep gerisinde. A’ya, kalkınmış ülke, gelişmiş ülke diyoruz. B’ye, “geri kalmış” demek ayıp olduğu için, “kalkınmakta olan” veya “gelişmekte olan” derler.

Geçen yazımda A ülkesi Almanya idi. B ülkesi de Türkiye. Niçin Almanya hep gelişmiş de Türkiye hep “gelişmekte olan” diye sorduk ve şu sonuca vardık: Almanya’nın İnsan Sermayesi, Türkiye’nin İnsan Sermayesi’nden fazlaydı.

Sonra biraz daha sorduk. Türkiye’nin İnsan Sermayesi, Almanya’nınkinin altındaydı da mesela bir Finlandiya’nın, bir İrlanda’nınkinin de mi altındaydı? Türkiye’nin içinden on Finlandiya, yirmi İrlanda çıkardı. Yani bizim yetişmiş insan sayımız olması gerekenin onda biri, hatta yirmide biri bile olsa bu hesapça yeterli İnsan Sermayesi’ne sahip olmamız gerekirdi. Bu yetişmiş insanların bir araya gelip ülkenin geri kalanını da tutup kaldırması mümkün değil miydi? Verimli girişimler, mükemmellik merkezleri, okullar, üniversiteler kurarak kendi gibileri çoğaltmaları beklenmez miydi?

Toplum sermayesi- Takım sermayesi

Beklenen niçin olmuyor?

İşte bu “niçin”in de cevabı bir başka sermayede: Toplum Sermayesi. İsterseniz “Sosyal Sermaye” de diyebilirsiniz. “Social Capital” diyorlar. Bu ne? Hani “İnsan Sermayesi” dediğimiz tek tek insanların bilgi ve becerileri vardı ya, “Toplum Sermayesi” o tek tek insanların bir araya gelip birlikte değer üretebilme yeteneği, birlikte refah üretme potansiyeli.

Şimdi vereceğim örnek, aklıma son günlerde geldi. Bu yazıyı da bu örnek için yazdım. Şöyle:

Bizim şampiyon kızlarımız var ya. Onların voleybolda geçerli insan sermayesi nedir? Tek tek her birinin etkili servis atma, blok yapma, smaç yapabilme becerilerinin toplamıdır. Ama bu kişisel beceriler şampiyon olmaya yetmez. Bu tekil kabiliyetlerin bir takım hâline gelip birlikte oynaması gerekir. İşte bu “Toplum Sermayesi’dir”. İsterseniz bu örnek için voleybol takımı sermayesi deyiniz. Tabii o sermayenin içinde antrenörün, diğer teknik destek elemanlarının ve yönetim görevlilerinin de hissesi vardır.

Voleybolu değil de futbolu tercih edenlere oradan anlatayım: Futbol takımının her bir oyuncusunun, şut çekme, pas verme, pas alma, top sürme vb. becerilerinin toplamı o takımın İnsan Sermayesi’dir. O İnsan Sermayesi bir araya gelip maça çıkıyorsa o zaman Toplum Sermayesi konuşur. Tek tek yetenekler ne olursa olsun, o yetenekler bir takım hâlinde oynayamazsa maç kazanamaz. Buna Toplum Sermayesi diyebiliriz, isterseniz “futbol takımı sermayesi” de olur. Tabii futbol takımı da oyunculardan ibaret değildir. Antrenörü, teknik adamları, yöneticileri de eklemeniz gerekir.

Nasıl toplum olunur?

Takım nedir? Voleybolda top birine geldiği zaman öbürlerinin onu izleyerek vuruşa hazırlanışıdır. Konuşmadan, işaretleşmeden ne yapacaklarını âdeta hissetmeleridir. Diyelim ki yedeklerle birlikte 10 kişilik bir voleybol takımı. O 10 kişinin içinde tam 90 adet takım arkadaşını tanıma, ne yapacağını tahmin etme ve ona göre davranma bilgisi, becerisi, hissi vardır. Bu 90 sayısı, 10 kişinin ikişer ikişer birbiriyle iletişim hattıdır.

Futbol takımı yedekleriyle 20 kişiyse o bir oyuncudan diğerine uzanan dayanışma, hissetme, bilme hattı 380 adettir.

Zihin de tek tek nöronlardan değil, beyindeki nöronların etkileşmesinden oluşur.

Takımlar birlikte çalışarak, antrenman yaparak, birçok rakiple oynayarak o hissetme, anlama, beraber oynamayı geliştirir, pişirirler… Oyunda takım sermayesini; ülkenin ekonomisinde Toplum Sermayesi’ni…

İnsan Sermayesi ve Toplum Sermayesi. Bu kadar basit ve bu kadar zor.

Zor işler, kolayı da var

Önce ülkenin İnsan Sermayesi’ni yükselteceksiniz. Öğretmenleri, okulları, üniversiteleri, araştırma merkezlerini, endüstri öbeklerini kuracaksınız. Sonra insanlarınızın “Bu iş benim!”, “Bu kurum benim!”, “Bu ülke benim!” demelerini sağlayacaksınız. Bir arada ve birbirlerine güvenerek, “Biz!” hissiyle.

Takımdakilerin; “Bu takım benim!”, “Arkadaşlarım bana pas verir, ben de onlara!” ve “Biz birbirimizi severiz ve güveniriz!” demesini sağlayacaksınız.

Bunları yapmak zorsa insanlar başka yollar deneyebilir. Mesela üstün yeteneklere sahip bir süper antrenör gelsin de bizi kurtarsın, şampiyon etsin derler. Arayan bulur. Hemen bir süper antrenör çıkar. Hatta birkaç tane çıkar ve birbirleriyle çekişip dururlar.

Sonra takım maça çıkar. Fakat oyuncuların gözü birbirlerinde değil, süper antrenördedir. Topu aldıkları anda ona bakarlar bakalım ne talimat verecek diye. Karşı takım servis yapar; topa bakmazlar, antrenörlerine bakarlar, ne yapmaları gerektiğini öğrenmek için. Buna antrenörlük başkanlığı yönetim sistemi denir. Böyle bir sistem yoktur ama olsaydı mutlaka öyle denirdi. Sonuçta 3-0, 3-0, 3-0 yenilirler her seferinde. Takımları da ebediyen “kalınmakta olan” takım olur.

Toplum Sermayesi – Takım Sermayesi yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Millî Düşünce Merkezi’nin kıymetli hocalarından olan Prof. Dr. Konuralp Ercilasun Almanya’da bulunan Duisburg-Essen Üniversitesi (Universität Duisburg-Essen (Campus Essen)) bünyesinde (10 Kasım 2022 saat 18.00 ) “Atatürk ve Türk Devrimleri” konulu bir söyleşi gerçekleştirecektir.

Prof.Dr.Konuralp Ercilasun Almanya’da Atatürk’ü ve Türk Devrimleri’ni anlatacak yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Avrupa Birliği, yeni diplomatlar yetiştirmek için bir Diplomasi Akademisi kurdu. Akademinin 13 Ekim’deki açılışında, AB Dış İlişkiler ve Güvenlik Politikaları Yüksek Temsilcisi Josep Borrell konuştu ve AB’yi bir bahçeye, AB dışındaki dünyanın çoğunu da ormana benzetti.

Bu konuşmadan sonra hem AB Parlamentosu’nda hem de başka yerlerde kıyamet koptu. Borrel’e verilen karşılık şu iddiaya dayanıyordu: Avrupa Birliği bugünkü bahçe konumunu, bugünkü refahı asırlar süren sömürgeciliğine, kısaca emperyalizmine borçludur.

Bahçe ve orman

Kim haklı dersiniz?

Bir kere Borrel haklı. Gerçekten AB, ABD,  Japonya ve Güney Kore gibi “Birinci dünya ülkeleri”ne kıyasla, dünyanın birçok yeri bahçeden çok ormana benziyor.

Saniyen, Borrel’i tenkit edenler de haklı. Gerçekten AB ve ABD’nin, bugünkü refahının geçmişinde; sömürdükleri, köleleştirdikleri, katlettikleri ülkelerin, halkların canı, teri ve kanı var.

Yalnız, bir noktayı gözden kaçırmayalım.  Sömürgeci ülkelerin, emperyalizmleri sayesinde zenginleştiği doğrudur. Fakat onlar, emperyalist oldukları için güçlenmedi. Güçlü oldukları için emperyalistlik edebildiler. Başlangıçtaki güçlerinin arkasında endüstri ve bilim devrimi ve keşif atılımları vardır. Tıpkı faiz sebep, enflasyon sonuç olmadığı gibi; emperyalizm sebep, güç sonuç değildir. Edepsiz güç sebep, emperyalizm sonuçtur. Gücün sebebi de teknoloji, keşifler, matbaa ve bilimdir. Bunların doğup gelişmesine uygun koşullardır.

Ormandan beter cangıl var

Kim ormanda, kim bahçede dersiniz? Almanya’nın vatandaşlık ve göç kurallarına bakınız; anlarsınız. Bir Alman vatandaşı, Alman vatandaşı olmayan eşini Almanya’ya getirmek ve onu da vatandaş yapmak isterse hangi şartlara uymalı? 2007 tarihli Alman Göç Yasası’na göre Almanca bilme zorunluğu var. Ayrıca vize alacak eşin, 900 saat “uyum kursu” görmesi şart. Öyle ya dağdan/ ormandan bahçeye/ şehre iniyorlar. Fakat  göçmen, başka bir AB ülkesinden veya Avustralya, İsrail, Japonya, Kore Cumhuriyeti, Yeni Zelanda veya ABD vatandaşıysa bu sınırlamalar yok.

Gördünüz mü nereler orman, nereler bahçe? Bu, Borrel’den çok önce…

Borrel’e kıymayın, çok daha beteri var. Bakınız, 2000’li yılların başında Borrel’inkine benzer bir unvan taşıyan, Avrupa Birliği Konseyi Dışişleri ve Siyasî- Askeri İşler Genel Direktörü Sir Robert Cooper, The Guardian’ın The Observer gazetesinin 7 Nisan 2002 tarihli ne diyor?: “…Uluslararası düzen güç kullanılarak yaratılır, güç ile korunur ve güç tehdidi ile desteklenir… Bunun hukukî mi hukuksuz mu olduğu tartışması -hiç olmazsa dünya tarihi­nin bu safhasında- ancak akademiktir… Postmodern dünyanın önündeki sınav, çifte standarda alışma imtihanıdır. Kendi aramızda, kanunlar ve iş birliği içinde açık güvenlik temelinde hareket ede­riz. Fakat postmodern Avrupa kıtasının dışındaki, eski moda devletlerle iş görürken daha eski bir dönemin metotlarına dönmek zorundayız: Güç kullanmak, ilk önce saldırmak, aldatmak… Kendi içimizde kanuna uyarız, fakat cangılda iş görürken, biz de cangılın kanunlarını kullanmalıyız.”

Aynı makalede Cooper, dünyanın hâlihazır durumuna “Yeni Liberal Emperyalizm” diyor. Eskisi, malum, 18. asırdan 20. asrın ortasına kadar uzanan ve İngiltere’nin başı çektiği klasik emperyalizm. Observer Worldview da bu makaleye atıf yaparken “?” başlığını kullanmış. Cooper o tarihte, tıpkı bugünün Borrel’i gibi resmî bir ağız ve “Emperyalizm olmazsa kaos olur.” diyor. Sir Cooper, İngiliz Başbakanı Tony Blair’in  danışmanlığını ve Afganistan özel temsilciliğini de yapmış.

Güç kadar güçlüsü yok

Peki biz? Yirmi yılda, Cooper’in cangılından çıkıp Borrel’in ormanına evrilmişiz. Aferin bize! Aslında, Avrupa’da bir yumuşama hissediliyor, değil mi?!

Şaka bir yana, Cooper’in, Borrel’in çifte standartlarını, Avrupa Birliği’ne giriş müzakereleri sırasında açıkça görmedik mi? Hangi Avrupa lideriydi, “Şimdi erteleyin, sonra unutun!” diye fısıldıyordu? Hatırladınız mı? Bizden kurtulmanın bir yolu da hiçbir aday ülkeden istenmeyen şeylerin bizden talep edilmesiydi…

Peki, biz ne yapmalıyız? Hiçbir şey güç kadar güçlü değildir. Güçlerin temelinde de ekonomik güç vardır. Güçlü olmaktan başka çaremiz yoktur. Güçlü Türkiye bir çekim merkezi olacaktır. İçerisi için de dışarısı için de.

Emperyalizm olmadan olmazmış! yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Rusya’nın Ukrayna’ya saldırısı, Avrupa ve ABD’ye şunu hissettirmeli: Artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacak. Soğuk Savaş’ın bitişi, 9 Kasım 1989’da Berlin Duvarı’nın yıkılışıdır diyelim. Demek ki 32- 33 yıldır süregelen hâl, yani statüko, 2022’de bozuldu.

Avrasya’nın doğusunda Çin’in, batısında Rusya’nın güçlenmesi, topluca “Batı” dediğimiz zengin, besili, obez, rahat ve ağır, “mavi gözlü sarışın” dünyaya yeni bir dönemin başladığını söylüyor. O şişman adam, otuz yıldır oturduğu yatar koltuğunun ayaklarının çatırdadığını, altından kaydığını hissetti. Şimdi ayağa kalkmak zorundadır. Eski Moskova sefirimiz, Millî Düşünce Merkezi’mizden Halil Akıncı Beyefendi ile konuştum. Bu hükmü teyit etti ve açıkladı: “ABD, Avrupa’ya yerini hatırlatmayı amaçlarken Almanya’yı diriltti.” Sonra ilave etti: “Rusya da toprak kazanmaya öncelik verirken araya kan girdiği için kardeş halktan düşman yarattı. Bu da sürekli gerilim demektir.”

Batı’nın Çin’le ve Rusya ile sürtüşmesi birbirinden kopuk kazalar değildir. Ta derinlerdeki tektonik hareketlerin zorlamasıdır; dengelerin değişmesidir.

Moral hâkimiyetler buharlaşırken

9 Kasım 1989 tarihini, pek güçlü bir hafızam olmasa da rahat hatırlıyorum. Bilirsiniz İngilizce’de, tarih belirtilirken önce ay, sonra gün söylenir. Şu meşhur İkiz Kuleler saldırısının tarihini, 9-11 (nine-eleven) diye diye ezberlettiler. Bu 9-11, ne tesadüf ki bizim kullandığımız tarih düzeninde tam da Duvar’ın yıkılışına rast geliyor. 1989’da Sovyet karşıtı dünyanın, o zamanların deyişiyle “Hür Dünya”nın ve onun lideri ABD’nin moral üstünlüğü vardı. Bir kere komünizmin ekonomik iflası kanıtlanmış, liberal-kapitalist sistemin refaha götürdüğü apaçık görülmüştü. Batı’da demokrasi ve hürriyet vardı; Doğu’da yoktu. Bir Rus askerinin, galiba Çekoslovakya’da görevli bir Rus askerinin, sözlerini hatırlıyorum: “Burada insanların yüzüne bakamıyoruz.” Ve Berlin duvarı güç kullanılarak değil, artık bıkmış insanların elleriyle, tuğla tuğla parçalanarak yıkılmıştı. Sovyet Dünyası’nın buna müdahale edecek moral gücü kalmamıştı.

Batı, kendi tabirleriyle “moral hâkim arazi”deydi. (Moral high ground.) Bu hâl, yıllarca sürdü. Tom Friedman, önce tek kutuplu dünyaya, sonra da kutupsuz dünyaya geçişin müjdesini veriyordu. Fukuyama’nın “Tarihin sonu mu?” diye, bilimle ilgisizliği ispatlanmış “bilimsel sosyalist”lerle dalga geçtiği yıllardı.

Kazın ayağının hiç de öyle olmadığı yavaş yavaş ortaya çıktı. ABD’nin o kurulduğu hâkim tepeden paldır küldür düşüşü, Irak’ın uydurma sebeplerle işgali, egemen bir devletin bölünmesi ve – bir iddiaya göre- bir milyon sivilin ölüme mahkûm edilmesiyle başladı. Bu da bir başka duvarın, Batı’nın arkasına sığındığı duvarın yıkılışı gibi bir dönüm noktasıydı.

Batı kötüydü de Doğu çok mu iyiydi?

Batı da Doğu da kimsenin Tanrı’yı oynama, ülkelerin sınırlarıyla oynama, lego gibi söküp birleştirme hakkına sahip olmadığını hissetti. Açıkça itiraf etseler de etmeseler de. Afganistan, ABD için bir başka mağlubiyetti. Muharebeler başarılı bile olsa harp kaybediliyordu.

Eski ikinci dünya, yani Rusya ve Çin de düştükleri ahlâk çukurundan geri çıkamadılar. Çünkü saldırganlıklarının bittiğine dair hiçbir garanti vermiyorlardı. Çin, Uygur Türkleri’ne jenosit uygularken Putin Rusya’sı, ağır ağır Çarlık Rusya’sının, Stalin Rusya’sının mirasını kucaklıyordu. Dönüşüm! Metamorfoz! Putin, bir sabah uyandığında Deli Petro olduğunu gördü.

Doğru değil tabi… Deli, yani Büyük Petro olmak için stratejisini ilmik ilmik dokudu.

İki kutuplu dünyaya geri dönüş mü? Sanmıyorum. Rusya ile Çin’in arası, SSCB devrinde de tozpembe değildi. Bakmayın günümüz Çincilerinin, Avrasyacılık yaptığına. Daha dün, Mao’cuların sloganı, “sosyal emperyalistler” idi. Maoculuk bitti ama Çincilik, Rusçuluk bitmedi. Bu kuşak ve bu yol izlendikçe Orta Asya bir paylaşım çekişmesinin merkezidir.

Hakikati görmeye cesaretiniz var mı?

Avrupa, Ukrayna’ya yapılan gözü dönmüş saldırı ile artık ABD’nin nükleer şemsiyesinden başka korunma önlemlerine ihtiyacı bulunduğunu “kaba bir uyanışla” fark edecektir.

İki kutuplu dünya geri gelmeyecek. Geri gelen, birinci, hatta ikinci dünya harpleri öncesinin dünyasına daha çok benziyor. İnsanlığa ve Türklere en büyük felaketleri getiren şartlara doğru yol alıyoruz. Topun ağzında sadece Uygurlar yok. Türk Orta Asyası’nın tamamı var. Fakat Türkiye de tehlikeden masun değil.

Ruslar Rusçu, Çinler Çinci. Bu sözlerimi fiil çekimi gibi uzatabilirsiniz. Almanlar Almancı, Fransızlar Fransızcı, Amerikanlar Amerikancı. Garip olan şu ki, Türkler Türkçü değil. Bizde de, Rusçular var; Çinciler var, Amerikancılar var… Bir tek Türkçüler, Türkiyeciler yok.

Cesaretiniz varsa, bizim 1970’lerdeki sloganımızı tekrarlayın: “Ne Amerika, ne Rusya, ne Çin; her şey Türklük için.”

Ama artık “Türk” demek ayıptır. Değil mi?

Al sana yeni dünya düzeni! yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

İstanbul’da iş görüşmesine giden genç tiyatro oyuncusu kadın tam anlamıyla dehşeti yaşadı. Tecavüze uğrayıp alıkonulduğunu iddia eden kadının ifadesi kan dondurdu.

Kaynak

Pınar Gültekin’in katili Cemal Metin Avcı ile ilgili yeni gelişme! ‘5 milyon lira ödeyecek’

Kaynak

Muğla’da üniversite öğrencisi Pınar Gültekin’i öldürüp cesedini varil içinde yaktıktan sonra üzerine beton döken Cemal Metin Avcı ile eşi Eda Avcı’nın da boşandıkları ortaya çıktı.

Kaynak

Hayvanların bahçesine girmesi çileden çıkarttı! Kuzen katili oldu.

Kaynak

İzmit’te lise öğrencileri arasında çıkan kavgada 1 öğrenci bıçaklanarak yaralandı. Polis, kavgaya karışan 4 öğrenciyi gözaltına alındı.

Kaynak

Toplum Destekli Polislik Şube Müdürlüğü görevlileri, İstanbul’da kadınlara Kadın Acil Destek Uygulaması (KADES) ile ilgili bilgilendirme broşürü dağıttı. Polis, kadınlara Kadın Acil Destek Uygulaması’nı (KADES) anlatarak, tek tuşla şiddetten korunabileceklerinin bilgisini verdi.

Kaynak

Mimar Sinan’ın Fatih’teki eseri Haseki Külliyesi’nin bir bölümü kahvaltı salonuna dönüştürüldü.

Kaynak

Siirt’te 130 yıllık cami geçen yıl kimliği belirsiz kişi veya kişilerce ateşe verildi. Harap hâlde bulunan cami bu kez de definecilerin hedefi oldu.

Kaynak

Antalya’da kendisine işkence yapıp ölümle tehdit ettiği iddiasıyla eşi Ramazan İpek’i Melek İpek tahliye edildi.

Kaynak

Megastar Tarkan’ı çıldırtan katliam: Bi durun artık!

Kaynak

Almanya’da Türk iş insanı Emre Tümsek’e polis şiddeti! George Floyd olayını hatırlattı.

Kaynak

Ayrılmak istemeyen erkek arkadaşını bıçakladı.

Kaynak

Sosyal medya hesapları üzerinden Atatürk ve Özgecan Aslan’a hakaret eden, Türk bayrağını parçalayan ‘Sapık Alihan’ adıyla bilinen A.Ş. için istenen ceza belli oldu.

Kaynak

Adana’da Kadir A.’nın komşusunun 15 yaşındaki kızını kaçırmaya çalışması üzerine iki aile arasında kavga çıktı.

Kaynak

26 Nisan Türkiye’nin şiddet karnesi yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Bildiğiniz gibi 1. Dünya Harbinde İngiliz, Fransız, Rus, İtalyan ve Yunan işgaline maruz kalan Osmanlı Devletinin yönetim kadrosunda bulunanlardan bir bölümü harpten sonra işgal güçleri tarafından Almanya ile işbirliğinde bulundukları gerekçesiyle suçlanmış ve bunlardan Talat Paşa Almanya’dan sığınma talebinde bulunmuş ve Berlin’de yaşamını sürdürmeye başlamıştı. Talat Paşayı takibe alan Ermeni Terör Örgütü Nemesis; Soghomon Teilerian adlı teröristi Talat Paşa’yı katletmekle görevlendirmiş ve Teilerian 15 Mart 1921’de Berlin’de sokak ortasında Talat Paşa’yı başından vurarak katletmiş ve yoldan geçen Almanlar tarafından yakalanarak Alman polisine teslim edilmişti.

Berlin mahkemesinde yürütülen sözde yargılamada katil Teilerian; ailesinin zorunlu göçe maruz kaldığını ve anne ve babasının göç sırasında ateşli silahla öldürüldüğünü, kız kardeşinin ırzına geçildiğini, annesinin geceleri rüyasına girerek  ailesinin intikamını Talat Paşa’dan almasını kendisinden istediğini ve Talat Paşayı bu nedenle öldürdüğünü söylemiştir.

Mahkemede olayla hiçbir ilgisi olmayan birçok kişiye ve hatta Manchester’dan getirilen papazlara bile katil lehine tanıklık yaptırılırken Talat Paşa’nın eşine ve  Türk ordusunda komutanlık yaptığı için göç sürecini çok iyi bilen General Bronsart von Schellendorf’a tanık listesinde oldukları halde tanıklık yaptırılmamış ve katil Teilerian Alman mahkemesi tarafından beraat ettirilmiştir.

Cinayeti müteakip Teilerian’ın serbest bırakılması, işlenen cinayetlerin karşılıksız kaldığını gören Ermenileri cesaretlendirmiş ve diğer Osmanlı yöneticilerinin de peş peşe katledilmelerine zemin hazırlamıştır. 6 Aralık 1921’de eski sadrazam Sait Halim Paşa Roma’da, 17 Nisan 1922’de siyaset adamı Prof. Bahattin Şakir ve eski Trabzon valisi Cemal Azmi benzer şekilde Berlin’de sokak ortasında vurulmuşlardır. Bu cinayetleri 25 Temmuz 1922’de Cemal Paşanın Tiflis’te katledilmesi izlemiş ve zorunlu göç sırasında Osmanlı yönetiminde görev yapan devlet adamlarının neredeyse tamamı bir yıl içinde ortadan kaldırılmıştır.

Katil Teilerian başta olmak üzere Ermeni teröristlerin cinayetlerinin cezasız kalması ileriki yıllarda Türk diplomatlarına karşı girişilen suikastlar için de esin kaynağı olmuş ve 1973’ten günümüze kadar 31 Türk diplomatı Ermeni teröristler tarafından katledilmiştir. Ermeniler masum insanları alçakça katletmekle de yetinmemiş ve katillerin heykellerini de dikmeye başlamıştır. Bu kapsamda  Soghomon Teilerian başta olmak üzere birçok Ermeni teröristin  Ermenistan’da ve çeşitli ülkelerde heykelleri dikilmiş ve son olarak Ermenistan’da Talat Paşa’nın kesik başını katil Teilerian’ın ayakları altında gösteren heykeli yapılmıştır.

Diğer yandan Talat Paşa cinayetinden 95 yıl sonra  San Francisco’da Almanya’nın Süddeutsche Zeitung gazetesine açıklama yapan Soghomon Teilerian’ın oğlu babasının bir katil ve yalancı olduğunu, babasının mahkemede verdiği ifadesinin gerçekleri yansıtmadığını, babasının hiç kız kardeşi olmadığını, zorunlu göçe de tabi tutulmadığını, daha savaş çıkmadan önce para kazanmak için Sırbistan’a, oradan da Rusya’ya gittiğini, dolayısıyla Soghomon Teilerian’ın  annesinin  ve babasının zorunlu göç sırasında katledildiğine ilişkin ifadenin de yalan olduğunu açıklamıştır.

Ermenistan Devleti’nin ve Ermeni Diasporasının kendisine zarar vermesinden korktuğu için kimliğinin gizli tutulmasını isteyen oğul Teilerian bir katil ve yalancı olan babasının Ermenistan tarafından kahraman olarak kabul edilmesini anlayamadığını belirtmiştir.

Yukarıda özet olarak verilen Talat Paşa cinayetinin ve katilin kutsanmasının 100. yıldönümünde  Kıbrıs İlim Üniversitesi koordinatörlüğünde Talat Paşa Davası konusunda Prof. Dr. Ata Atun’un, Dr. Maxime Gauin’in ve  E. Kur. Alb. Doç. Dr. Ömer Lütfi Taşcıoğlu’nun katılımıyla bir panel düzenlenmiştir.

” Remembering Talat Pasha and the beginning of the terror murders” adıyla Youtube’a yüklenen söz konusu panelin video linkini aşağıya ekliyoruz.

Videonun Berlin’deki Mahkeme salonunu Talat Paşa’nın katili yerine cinayetin mağduru olan Talat Paşa’nın ve temsil ettiği Türk Devleti’nin yargılandığı bir tiyatro sahnesine çeviren Almanya’nın o dönemde işlediği hukuk cinayetinin ve günümüzde katili kutsamaya devam eden Ermenistan Devleti ile Ermeni Diasporasının ve onları destekleyen ülkelerin seslerini biraz olsun kısmalarına vesile olacağını ümit etmek istiyoruz. Tabii biraz olsun utanma duyguları kalmışsa.

Videonun, özellikle yurt dışında yaşayan Türklerin  kendilerine ve asil Türk milletine karşı haksız suçlamalar yöneltenlere karşı konumlarını güçlendireceğine de inanıyoruz.

Bu kapsamda videonun Türkiye’de ve yabancı ülkelerde mümkün olduğu kadar geniş alanda yayılmasının ve videoyu izleyenler tarafından videonun altına İngilizce yorum yazılmasının da önemli olduğunu hatırlatmak isteriz. Bu konuda Türkiye’deki ve yurt dışındaki Türklere büyük görev düşüyor. Zira Ermeni Diasporasının ve destekçilerinin bu videoda ortaya konulan gerçekleri kamuoyundan  saklamak ve videonun izlenmesini önlemek  için menfi yorum yazmak dahil her yola başvuracakları aşikârdır.

Diğer yandan yukarıdaki tanıtım metninin diğer dillere de çevrilerek o dillerin konuşulduğu ülkelerde yayılmasında, ayrıca videoya Fransızca, Almanca ve diğer dillerde de altyazı hazırlanmasında yarar görüyoruz. Bunun için bu dillerin konuşulduğu ülkelerdeki arkadaşların ellerini taşın altına sokmaları gerekiyor.

Talat Paşa Davası yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

powered by Advanced iFrame

Birleşmiş Milletler’de sert tartışma; Almanya ve ABD’den Çin’e Doğu Türkistan tepkisi yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.