Yüce Türk Milletine,

14 Mayıs 2023 seçimleri, Türk demokrasisine yakışır şekilde sorunsuz yapılmış ve neticesinde YSK, cumhurbaşkanlığı seçiminin ikinci tura kaldığını ilân etmiştir. Ülkenin bütünlüğü ve birliği açısından ikinci tur seçimlerinde de herkesin, seçim güvenliği ve hukukun üstünlüğü konusunda gerekli hassasiyeti göstermesini bekliyoruz.

Görünen o ki Türk Milleti, bütün taraflara bölücü unsurların Türkiye’nin yönetiminde söz sahibi olmaması gerektiği hususunda önemli bir uyarıda bulunmuştur. Bu sebeple taraflardan talep ve beklentilerimiz şunlardır:

1. Anayasalı sisteme geçtiğimiz andan itibaren bütün anayasalarımızda egemenliğin sahibi Türk Milletidir. Dolayısıyla Anayasa’nın 66. maddesindeki Türklük tanımı ile Başlangıç, 1-2-3-4 ve 6. maddeleri tartışmaya açılamaz.
2. İdeolojik takıntılarla oluşturulan Açık Kapı Politikası ile ülkemize doldurulan sığınmacı ve kaçakların mevcudiyeti sürdürülemez. Bu durumun Türk toplumunda çok derin sosyal ve ekonomik sorunlara yol açtığı yıkıcı, kalıcı etkilerinin olacağı açıktır. Geri Kabul Anlaşması’ndan çıkılmalı, sığınmacıların ve kaçakların tamamı, şartsız bir şekilde vatanlarına dönmelidir.
3. Ülkemizde birlik ve beraberliğimize gölge düşüren ayrılıkçı-bölücü-ırkçı ve dinci  siyasi partiler üzerinden terör örgütlerine meşruiyet sağlayacak adımlar atılamaz. Her türlü terör örgütüyle organik bağı delillerle sabit olan sözde siyasi partiler kapatılmalıdır.
4. Son dönemde toplumda, üzeri kapatıldığı düşüncesi oluşan ve siyasetle ilişkili görünen cinayetler ile yolsuzluk iddiaları mutlaka çok şeffaf bir şekilde ve bütün yönleriyle soruşturulmalıdır.
5. Türk devletini yönetilemez hâle getiren tek adam sisteminden derhâl vazgeçileceği ve acilen parlamenter sisteme dönüleceği duyurulmalı ve yeni dönemle birlikte derhâl çalışmalara başlanmalıdır.

Kamuoyuna saygıyla duyurulur.

Millî Düşünce Merkezi

Yüce Türk Milletine yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Evet, anketlere güveniyorum. Anket tekniğine uygun yapılmışlarsa güveniyorum. Bir de hesaplanan hata sınırlarının bilincinde olarak güveniyorum. Geçen haftaki yazımda anketlerin hata sınırlarını hesaplayabildiğiniz bir sitenin adresini vermiştim. Orada, bizde en sık yapılan 2.000- 3.000 kişilik anketlerin hata sınırlarının %2 civarında olduğu görünüyor. Gerçi içinde bulunduğumuz siyasî şartlarda %2 hata da önemli. Fakat iktidar koalisyonu ile muhalefet koalisyonu arasındaki fark, bu sınırdan daha çok açıldı. Millet İttifakı-Cumhur İttifakı rekabetinde ara 4 puandan fazla açılırsa sonuç belli oldu demektir. Çünkü önde görülende %2 hatalı fazla sayma, arkada görülende %2 hatalı eksik sayma olsa bile artık sonuç değişmeyecektir. Kaldı ki hataların bu kadar ters dizilmesi ihtimali pek düşüktür. Dolayısıyla yapılagelen anketler artık geleceği doğru tahmin ediyor. Ayrıca, birden fazla anket şirketinin, bağımsız anketlerinin sonuçları da bu hata sınırları içinde uyuşuyor. Bu da anketlere güvenmek için başka bir sebep.

Bu bahsettiğim uyumu göstermeyen anketler de var. Diğerlerinden çok farklı sonuçlar ilan edenler. İstatistik bir bilimse bu hâl imkânsıza yakın. O derece uyumsuzluk ya o anketin tekniğe uygun yapılmadığını gösterir yahut da namuslu bir anket olmayıp propaganda amacıyla uydurulduğunu.

Güven yıllar boyunca kazanılır, bir günde kaybedilir

Kamuoyu araştırma şirketlerinin toptan ve perakende diyeceğim iki çeşit müşterisi vardır. Toptan müşteri, şirkete başvurur ve “Benim için şu konuyu araştır.” der, ücretini öder. Anket şirketlerinin bir de sipariş üzerine olmayan, mesela ayda bir tekrarladıkları, “Türkiye’nin Nabzı” veya benzer başlıklarla yayımladıkları araştırmaları vardır. Bunlar ücretli abonelerine yollanır. Bir miktarının basına sızması da şirketin reklamı yerine geçer.

Kamuoyu araştırma şirketleri dürüst olmak zorundadır. Çünkü sonuçları çarpıttıkları hissi doğarsa insanlar onlara iş vermez. Toptan müşteri, öğrenmek istediğini doğru aksettirmeme ihtimali bulunan bir firmaya neden gitsin? Perakende müşteri, kamuoyu araştırma bültenlerinin sonucuna güvenmezse neden abone olsun?

Anketleri mi yasaklasak seçimleri mi?

Kamuoyu araştırma şirketlerinin ayakta kalması ancak doğru anket yapmalarıyla mümkündür. Tıpkı değerlendirme (rating) şirketlerinin ayakta kalmalarının, doğru değerlendirme yapmalarıyla mümkün olması gibi. Güven, on yıllar boyu doğru çıkan tahminlerle, doğru yapılan anketlerle kazanılır. Bir sapma ile yok olur. Narin bir çiçektir güven.

Anketler yüzünüze gülmüyorsa yapabileceğiniz çok şey yok. Ancak anket yapılmasını yasaklayabilirsiniz. Bu bir önlemdir. Daha köklü önlem, seçim yapılmasını yasaklamaktır tabiatıyla! (Aman ciddiye almayın, şaka yapıyorum.)

Anketler bize toplumun tercihleri, duygu ve düşünceleri hakkında bilgi veriyor. Bu bilgiler elimizdeyken bunlarla ilgisiz, hatta bunlara ters fikirler rahatça söylenebiliyor. Bu garip bir hâl. İnsanlar fizik dünyasının gerçeklerine ters konuşmuyor. Güneşin doğudan doğduğunu söyleyenlerle karşı batıdan doğuyor diyerek karşı çıkılmıyor. Fakat sosyal konularda, elimizdeki ölçme araçlarının gelişmişliğine rağmen, açıkça görünen gerçeğe aykırı tezler rahatlıkla dillendirilebiliyor. Hatta bunlar bazen bilgelik tavrıyla sunuluyor.

Biri ankette açık ara önde görünüyor. Bilge bir tavırla, “O mümkün değil kazanamaz, çünkü falanlar ona oy vermez.” denebiliyor. İyi de oy verecekler de vermeyecekler de o anket sonuçlarının içinde değil mi?

Milliyetçilik kazandırıyor

Mesela geçenlerde birileri, milliyetçilik yapan partilerin oyu azalıyor diye bir tez savundu.

Bakınız, AREA şirketi geçen yıl Eylül ayında bir eğilim anketi yaptı. Tek cevap vermek kaydıyla, siyasî eğilimlerini belirtmeleri istenen deneklerin %35,2’si “Milliyetçiyim.”, %33,9’u “Atatürkçüyüm.” diyor. Bu iki ifade bir birine çok yakın değerleri anlatıyor. Milliyetçi olmayan bir Atatürkçülük düşünülemez. Atatürk’ü sevmeyen bir milliyetçi de zor bulunur. İşte bu iki değerin toplamı, üçte ikinin üzerinde. Geri kalan %30’un da milliyetçiliğie veya Atatürkçülüğe karşı olması şart değil. O seçenekler “muhafazakâr” ve “sosyal demokrat” idi. Bir insan aynı anda üç değeri de, hatta dört değeri de sahiplenebilir. Şimdi, önümüzde toplumun bu eğilimi dururken, herhangi bir partinin milliyetçi olduğundan dolayı oy kaybettiğini söylemek mümkün müdür?

Olsa olsa, halk yeterince milliyetçi bulmadığı için oy kaybeden partiler vardır.

Nitekim başlangıçta milliyetçiliği ayaklar altına almaya kalkışanlar, bunun “cıss” olduğunu görünce artık o lafları ağızlarına almaz oldular. Hatta “yerli ve millî” olmaya karar verdiler.

Tabiî siyasette bütün kayıp ve kazançlar tek sebebe dayanmaz. Fakat yukarıdaki iki rakamın toplamını, yani %69,1’i nereye koyarsanız koyun, Türkiye’de, Türkiye’nin kurucu değerinin, Türk milliyetçiliğinin çoğunluk olduğunu görürsünüz. Seçmen milliyetçi ve Atatürkçü olmakta kararlı. Olsa olsa hangi partinin bu değerlere yakın, hangisinin uzak olduğu algısına göre oyunu değiştirir.

Anketler ve anketçiler yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Demokrasi, çoğunluğun tercihinin gerçekleşmesidir. Fakat azınlık ezilmeden. Yok, azınlık susturulursa, ezilirse çoğunluk iktidar da olsa bu artık demokrasi değildir. Çoğunluğun zorbalığıdır. Çoğunluk zorbalığını anayasalar ve hukukun hâkimiyeti önler. Bu yüzdendir ki tek başına “demokrasi” yerine “anayasal demokrasi” deyimi kullanılıyor.

Demokrasilerin düştüğü tek tuzak çoğunluk zorbalığı değil. Demokraside azınlığın zorbalığı da mümkün. Bakınız nasıl.

Çoğunluğu oluşturan iki büyük parti çekişiyor. İkisinin de oy tabanı %50’ye yakın ancak %50 değil. Diyelim biri %47, öbürü %48 oy alacak. Bir de küçük parti var. Onun da oyu %5. Kim bakar %5’e, koskoca partiler varken, diyeceksiniz ama diyemiyorsunuz. Çünkü kazanmakla kaybetmek arasındaki fark o %5’ten az. O zaman ne oluyor biliyor musunuz? 48 ile 47, azınlıktaki 5’in ağzına bakıyor. O ne derse eyvallah diyor ve onu yapmaya çalışıyor. Azınlığın tek yapması gereken, uzlaşmamak ve inat etmek. 

Çoğunluk zorbalığından azınlık zorbalığına

1980 öncesi günlerde Erbakan’ın Millî Selamet Partisi bu konumdaydı. İktidarın anahtarı konumunda. Anahtar güzel bir benzetme. Çünkü anahtar kilitten küçüktür. Kapıdan çok çok küçüktür. Evin hacmi yanında sözü bile edilmez ama gel gelelim anahtar olmadan eve girilmez. Millî Selamet Partisi de bunun bilincindeydi herhâlde çünkü amblemi anahtardı! 

Bu hâle siyaset biliminde “azınlık zorbalığı” deniyor. 

Vücudun organlarının başkanlık yarışına girdiği ve başkanlığa pek de yaraşmayan bir organ greve gidince diğerlerinin pes edip onu başkan yaptığı bir hikâye vardır hani. Burada tekrarlayamayacağım. Bilenler bilmeyenlere anlatsın. Azınlık zorbalığına edep dışı fakat iyi bir misaldir o hikâye. 

Anlattığım üç partili hikâye işin basitleştirilmiş hâli. 1980 öncesinde yarış üç partili değildi. Bugün de değil. Fakat iki büyük parti yerine iki büyük koalisyon olması da azınlık zorbalığı şartlarını doğuruyor. 

Azınlık kazanır, çoğunluk kaybeder

Bu şartlarda büyük partiler ne yapıyor? Hemen “Ne istediler de vermedik?” moduna giriyorlar. Bakıyorsunuz bir gün biri, Öcalan’ın kardeşini televizyona çıkartmış, onun vasıtasıyla oy toplamaya çalışıyor. Ertesi gün, destekçilerinden çoğu kendini milliyetçi- Atatürkçü diye tarif eden, bir başkası Atatürk’e düşman bir şıh hazretlerinin arkasından dua, rahmet okuyor. Başka biri de geniş cephe stratejisi ile arenada kim var kim yok hepsiyle helalleşmeye kalkıyor. 

Hani ateistler bir parti kurup anketlerde %5 civarında çıksalar- ki çıkabilirler- bizim muhafazakâr partiler hafif hafif ateistleri de okşamaya başlarlar. Hiç olmazsa gizli gizli “Ne istersiniz? Verelim.” elçileri gönderirler. 

Azınlık zorbalığı, muhakkak ki demokrasinin özünü yaralayan bir hâl. Niçin diye sormaya gerek yok. Demokrasi çoğunluğun tercihine saygı göstermektir. Bu durum, tersine, azınlığın dediğinin olmasını gerektiriyor. Evet, azınlık ezilmemeli, konuşabilmeli. Fakat günün sonunda çoğunluğun tercihi gerçekleşmeli. Değil mi?

Açıkgözler de kaybeder

Azınlık zorbalığının getirdikleri büyük partilere de kaybettiriyor. Tezgâh altından veya üstünden, asıl kitlelerine rağmen başvurdukları eylemler, attıkları nutuklar, kazandırıyor mu, kaybettiriyor mu? Yapılan açıkgözlülüğün amacı taraftarı arttırmak, oyu arttırmak. Fakat o azınlıklar aptal değil. O eylemlerin samimi olmadığını, kendilerini kandırmaya yönelik olduğunu gayet iyi bilirler. Zaten o azınlık gruplarının iç dayanışması, birbirlerine bağlılığı, büyük partilerin iç bağlılığından daha kuvvetlidir. Temel ilkelerine ters açıkgözlülüklere girişen bir parti, ilânı aşk ettiği grubu kazanamadığı gibi, bu hareketinden rahatsızlık duyan, kendi taraftarını da kaybedebilir. 

Gerçekten sağlıklı bir demokrasinin işleyebilmesi için azınlık zorbalığı şartlarının ortadan kalkması gerekiyor. Bu da iki büyük kitleden birinin diğerine üstün gelmesi demek. Bunu söyledikten sonra Türkiye’nin bugünkü şartlarına bakalım. Cumhurbaşkanlığı oylamasında muhalefetin hemen bütün adayları, mevcut cumhurbaşkanından daha çok oy alıyor. Fakat, bunlardan biri hâriç, hiçbiri %50’yi geçemiyor. İşte azınlık zorbalığı burada devreye girer. 

İkinci tura kalmamalı

Daha birinci turda taraflar %5’lik, %10’luk azınlıklarla gizli koalisyon görüşmeleri yapmaya başlar. Fakat asıl azınlık zorbalığı kâbusu, ikinci tura kalındığında bastırır. Artık seçimin galibini belirleyecek olan ne Millet İttifakı’dır, ne de Cumhur İttifakı. Seçimin galibini belirleyecek olan azınlık zorbalığı olgusudur. 

Cumhurbaşkanı adaylarından biri hâriç seçim ikinci tura ve azınlık zorbalığına kalıyor dedim. Seçimi ikinci tura bırakmayacak tek isim gözüküyor: Mansur Yavaş. 

Bu gidişle adım, Mansur Yavaş’çıya çıkacak. Olsun, bana çok da ters gelmez. Onunla aynı değerleri paylaşıyorum. Fakat reel- politik, yani gerçeğin otoritesi de bunu söylüyor. Yavaş, ilk turda işi bitirecek tek aday. Böyle bir gelecek pek açık, pek berrak görünüyor. Onun yerine başka bir adayın çıkması hâlinde ise ufuk puslanıyor. %5’lerin, %10’ların yüzleri gülmeye başlıyor. 

Seçim ikinci tura kalırsa: Azınlık zorbalığı yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

İstanbul milletvekili, ekonomist İlhan Kesici; Sözcü’den Aytunç Erkin’in köşesine konuk oldu. 24 ve 25 Eylül’de Sözcü gazetesinde yayımlanan yazılarda İlhan Kesici, ekonomi ve siyasete dair görüşlerini ifade etti.

Kesici, iktidarın ekonomide pembe bir tablo çizdiğini ancak göstergelerin anlatılan ve reklamı yapılan kadar iyi olmadığını belirtti.

Geçmiş yıllarla kıyasın altın üzerinden yapılması gerektiğini söyleyen Kesici, şu matematiksel hesaplamayla mevcut durumu gözler önüne serdi:

“Mukayeseler, durmadan aşınan Türk lirası üzerinden yapılmaz. Mukayeseler altın ya da döviz üzerinden yapılır. Altın üzerinden hesaplayalım: 2002’de 250 lira alan asgari ücretli 25 lira olan çeyrek altından 10 tane alıyordu. 2021’de 3357 lira alan asgari ücretli 811 lira olan çeyrek altından 4 tane alıyor.”

1946’dan 2002’ye kadar büyüme hızının ortalama yüzde 5.3 olduğunu aktaran Kesici, ustalık dönemi denen son üç yıllık dönemin ortalama büyüme hızının yüzde 2 olduğunu söylüyor.

Kesici; “Türk ekonomisinin bir numaralı meselesi, evin içinin düzene sokulmasıdır.” diyor.

Mevcut hükümetin zannedildiği gibi ‘din’ argümanıyla değil ekonomiyle iktidara geldiğini söyleyen Kesici, gidişlerinin de ekonomi ile olacağı tespitinde bulunuyor.

Aynı zamanda, 27 yıl önce mevcut Cumhurbaşkanı R. Tayyip Erdoğan’ın siyaseten rakibi olmuş İlhan Kesici, 1994 seçimlerinden hareketle muhalefete yol gösteriyor.

Ona göre; 1994 İstanbul seçimlerinde çatı aday çıksaydı Erdoğan kaybedecekti.

Bu tecrübeden ders çıkarılmasını öneren Kesici’den önümüzdeki Cumhurbaşkanlığı seçimlerine çatı adayla gidilmesi gerektiğini anlıyoruz.

Aytunç Erkin’in, İlhan Kesici ile yaptığı görüşmeden çıkardığı notlardan ikisi de şu şekilde:

“Demokrasi, baştakileri başıboş bırakmama rejimidir. Önyargılar, akıllı düşünmenin önüne geçer.”

“Bu iktidarın değişme vakti gelmiştir. Aslında gelmiş de geçmiştir. 20 yıl çok uzun bir süre. 20 sene insan bal yese baldan usanır. 20 yıl aynı zihniyetten, aynı kadrolardan artık usanılmıştır. Türkiye’ye verecekleri bir şey kalmadı. Vaat bile veremez durumdalar. Hedef bile veremiyorlar.”

İlhan Kesici’den ekonomiye ve siyasete dair önemli tespitler yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.