20 Eylül 2023 tarihinde Türkçü Düşünce Birliği tarafından Azerbaycan Devlet Pedagoji Üniversitesi ev sahipliğinde Birinci Türkçülük Çalışmaları (BTÇ) düzenlenmişti. BTÇ’nin sonucu olarak 26 bilimsel makaleden oluşan bir kitap “Kanun Yayınları” tarafından yayımlanmıştı.

“Dil Meselelerimiz” özel başlığı ile düzenlediğimiz Türkçülük Çalışmalarının ikincisini 13 Mayıs 2024 tarihinde Sosyal Araştırmalar Merkezi’nin ev sahipliğinde ve katılımıyla gerçekleştirdik. “Mümtaz Yayınları” 28 makaleden oluşan ikinci kitabımızı düşünce hayatımıza sunmuş oldu. İkinci Türkçülük çalışmalarından geldiğimiz sonuç itibariyle diyebiliriz ki, Azerbaycan Türkçesinin Kuzey Azerbaycan’daki mevcut durumu, birkaç istisna dışında hiçbir dönemde bu kadar yüksek olmamıştı. Ancak Azerbaycan Cumhuriyeti’nde, özellikle Güney Azerbaycan’da dil alanında hassas sorunlar devam etmektedir. Bu sorunlar dilimizin resmi adı, kullanım alanının sınırlı olması, yazım kuralları ve alfabesi, terim sorunu, dilimizin yabancı kelimelerle doldurulması, isim ve soyadlarımızın millî olmaması, eğitim sistemi, medyanın, internetin, reklamların dili, kanunların ve diğer resmi belgelerin dili, ayrıca Türk Dünyası’nda ortak bir iletişim aracının bulunmaması olarak sıralanabilir.

Sıralanan sorunların başında Türkçenin gerçek ve tarihi adının resmileştirilmesi ihtiyacı gelmektedir. Azerbaycan Cumhuriyeti’nde devlet dili rakipsiz dil statüsünde olmalıdır. Dile ilişkin olarak alınan resmi kararlarda yer alan görevlerin yerine getirilmesi gerekmektedir. Dilimizin dış etkilerden arındırılmasının önündeki engeller kaldırılmalıdır. İsim ve soyadlarımızın millîleştirilmesi uzun zamandır ertelenen sorunlardan biridir. Eğitim alanının millîleştirilmesi ve modernleştirilmesi günümüzün talebidir. Resmi belgelerde olduğu gibi medya, internet, reklam ve benzeri alanlarda da dilimize gereken saygının gösterilmesi gerekmektedir. Türk dünyasında ortak bir iletişim aracı olan Türkçenin Türkiye’deki olanakları daha geniştir.

Üçüncü Türkçülük Çalışmaları için yola çıktık. Üçüncü Türkçülük Çalışmaları’nın (ÜTÇ) konusu da ikincide olduğu gibi özeldir;

“Geçmiş Tarihimiz ve Şimdiki Tarih Yazımımız”.

Sovyet döneminde oluşan “Azerbaycan Tarihi”, iktidardaki devletin ideolojisine ve politikasına uyarlanmış; millî tarihimiz dar bir coğrafyaya perçinlenmişti; Tarihçilik aslında ulusal kimliğin ortadan kaldırılmasına odaklanmıştı, karşılaştırmalı analiz ihmal edilmiştir. 1990’lı yılların yeni çok ciltli resmi “Azerbaycan Tarihi” de eski sorunlardan arınmış değildi. Son yıllarda yayınlanan bilimsel monografiler bazı tarihi konuların aydınlatılmasında önemli rol oynadı. Ancak bu gelişmeler vatandaşlarımızın tarih bilincinin ihtiyacını karşılayamamaktadır. Ancak vatandaşların ortak tarih bilgisi ulus inşasının hassas unsurlarından biridir ve ulusal kimliğin merkezinde yer alır. Günümüzde tarih bilgimiz ortak, objektif ve bilimsel olmaktan uzaktır. Güney Azerbaycan’da tarih bilgisi en hassas millî sorunlarımızdan biri olmaya devam ediyor. Bu durum millî birliğimizi ve millî gücümüzü olumsuz etkiliyor.

Bu gerçeklikleri idrak ederek, Üçüncü Türkçülük Çalışmalarında;

– Sovyet döneminin resmi tarih yazımının özellikleri;

– Yeni ulusal tarih yazımının ilkeleri;

– İran’ın resmi tarih yazımı ve Türklük;

– Ortak Türk tarihi; Azerbaycan’ın ortak Türk tarihindeki yeri

tartışma konuları olarak seçilmiştir.

Tarihteki kahramanlar ve ulus inşa eden şahsiyetler konularına değinilmeyecek; bu konular gelecek çalışmalarda ayrı ayrı ele alınacaktır.

ÜTÇ’nin ilk sempozyum bölümünde 6 bildiri dinlenecek ve tartışılacak. Tarih yazımının mevcut durumu hakkında söz sahibi ve kavramsal görüşü olanların kısa konuşmalarına da yer verilecektir. Ayrıca öne çıkardığımız konularda özgün bilimsel makale gönderenlerin makaleleri de (Chicago Manual of Style formatında) kitapta yayınlanmak üzere kabul edilebilir. Üçüncü Türkçülük Çalışmaları Sempozyumu’nun tarihi ve yeri önümüzdeki günlerde açıklanacaktır.

TDB Yönetim Kurulu

Üçüncü Türkçülük Çalışmaları yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Hukukun ve adalet anlayışındaki yozlaşmanın bir toplum için ne denli felaket anlamına geldiğini uzun zamandır tartışıyoruz. Ülkemizin en muzdarip olduğu konuların başında ilk bakışta ekonomik kriz ve sığınmacı sorunu gelse de bütün bu sorunların peydahlandığı noktanın hukukun rafa kaldırılması olduğunu anlamamız gerekmektedir.

Birçoğumuz için devletin dini ve inancı yalnızca adalettir. Bu her yönüyle ciddiye alınması ve toplum tarafından da içselleştirilmesi gereken bir kavramdır. Hukukun işlemediği ve adalete duyulan güvenin azaldığı yerde hiçbir toplumsal ilişki ayakta kalamaz. Ekonomi ve toplumsal ahlak bozulur. Gerisi ise çorap söküğü gibi gelir ve yozlaşmak artık toplumun her kademesinde sıradan bir etkinliğe dönüşür. Yozlaşanlar ne denli yozlaştığının farkına dahi varamaz hale gelir.

Yozlaşmanın içselleştirildiği bir toplumun hiçbir kademesinde huzur kalmaz. Huzuru olmayan bir toplum kendini ileriye götürmek için sahip olduğu çabayı kaybeder. Yaşamak sadece günü tamamlamaya dönüşür. Günler haftaları kovalar ve ay sonu dışında bir şey düşünülmez olur. Bireysel huzurun kademeli olarak bozulması kitleleri etkiler ve en sonunda toplum bir cinnet sarmalı içerisinde kendini bulur.

Buna sebebiyet vermek vatana yapılabilecek en büyük ihanetlerin başında gelir.

Deliryum, beyin fonksiyonlarında meydana gelen ani ve anormal değişime bağlı olarak kafa karışıklığı ve çevresel farkındalık eksikliğine yol açan ciddi bir akıl sağlığı bozukluğudur.

Akıl tutulması, aklın başka bir aklın yörüngesine girmesi ve etkisi altında kalması; fonksiyonlarını ve zekayı kullanma yeteneksizliğidir. Öznellik ve nesnellik arasındaki ayrımdan aklın işlevini tek yönlü görmek; doğru ve mantıklı düşünememektir.

Yaşadıklarımızın özeti bir yerde budur. Ülkemiz kitlesel bir cinnetin eşiğini çoktan geçmiştir. Haberlerin neredeyse tamamımın üçüncü sayfaya dönüşmesi, sokaklarda yüzü asık insanlarla bir arada olmamız, kaygının ve psikolojik sorunların artmasına bağlı dünyada en çok antidepresan kullanan toplumların başında gelmemiz ve daha nice sonuç bu yürütülen çok başarılı başarısız politikaların eseridir.

Bir ülke düşünün ki hukuku, adaleti, eşitliği, tarafsızlığı ve toplumsal güveni tesis etmesi ve koruması gereken Adalet Bakanlığı kurumu linç kültürünü dolaylı yoldan savunup destek versin.

Bir ülke düşünün ki “Bir kereden bir şey olmaz” diyerek tarikat ve cemaat iltisaklı vakıfların çocuk istismarına göz yuman Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı olsun.

Bir ülke düşünün ki dindar ve kindar nesil yetiştirebilmek adına bütün millî değerleri ve ufuk açan öğretimi kenara bırakıp gerçekten uzak bir tarih anlatımıyla çocuklarımıza yön gösteren Millî Eğitim Bakanlığı’na sahip olsun.

Bir ülke düşünün ki kurucusu tarafından “hıyanet yuvası” olarak adlandırılan ve hukuki sınırlarının net bir şekilde çizildiği bir azınlık kilisesini iç hukuka ve uluslararası antlaşmalara karşı gelerek yanında, bir devlet temsilcisi misali, bulunduran Dışişleri Bakanlığı olsun.

Bir ülke düşünün ki üretimi, çiftçiyi, hayvancılığı ve sağlıklı gıdaya ulaşımı sağlaması gereken Tarım Bakanlığı ithal ve ucuz ürünü desteklesin.

Bir ülke düşünün ki onca zorlukla yetiştirilen doktorların şiddet görmesine, yurtdışına gittiklerinde “Bırakın gitsinler” anlayışını benimseyen bir Sağlık Bakanlığı olsun.

Bir ülke düşünün ki müttefiki tarafından askerinin başına çuval geçirildiğinde “Müzik notası mı vereceğim?” diye gazetecilere yanıt veren bir Başbakan’ı olsun.

Bu liste sayfalarca uzar gider. Zaten sorun da bu siyasal söylemlerin asla sonu gelmiyor oluşudur. Bu ve benzeri söylemlerin tamamı Türk ulusunun zihnine medyatik bir bombalama ile tahribat vermektedir. İç politikamızdaki tüm tutarsızlık aynı şekilde dış politikamıza da yansımaktadır. Bir gün dost olduklarıyla aniden düşman olup bir süre sonra yeniden dost olmaktadırlar.

Genele baktığımızda alınan kararların tamamı ne kadar da dürtüselmiş gibi geliyor değil mi?

Bunun sebebi başarılı başarısız politikalardan geçiyor. Yıllardır hep bir ağızdan seçilen ve atanan kadroların ne denli liyakatsiz oldukları üzerine konuşuyoruz. Bu yöneticilerin birçoğu ardı arkası kesilmeyen ve her seferinde de hakkı verilen fiyaskolara imza atıyorlar. Neredeyse yönetimin noksanlığı konusunda fikir birliğine varacağımız icraatler(!) başarılıyor. Tüm bunların geri planında da toplumun yönetilmeden yönetilmesi amaçlanıyor.

Nedir yönetmeden yönetmek?

Bazı ülkelerde çok enteresan bir durum söz konusudur: Hükümet kurulamaz. Bu bazen haftalar, bazen de aylar sürer. Ya kurana kadar çabalarlar ya da yeniden seçime giderler. Peki, demokrasi kavramının nispeten bulunduğu ülkeler nasıl hükümetsiz yönetilir? Oturtulmuş düzenin yarattığı istikrar ile. Ne hikmetse bu ülkelerde hükümetsizlik döneminde dahi hiçbir dış güç halkın refahını elinden almaya çalışmaz. Eğitim aynı şekilde devam eder. Kamu hizmetleri aksatılmadan yürütülmeye çalışılır. Çünkü içselleşmiş bir birliktelik ve birlikte çalışma ve ilerleme anlayışı vardır. Bizim demokrasi anlayışımızdan bu kopartılıp sökülmüştür. Zihnimizde kurumlara bağımlılık artırılmıştır. Kurumların işleyişinin bozulduğu yerde halk artık ne yapacağını bilemez bir hale getirilmiştir. Kamu hizmeti beklediği kurumların işlevsizliğine ve temsilcilerinin fiyaskolarına karşı çıkmak yerine düzelmesini bekler çünkü toplumsal birliktelik yerine akıl tutulması hüküm sürer.

Lider kültü anlayışının çok tehlikeli bir kutbuna düşmüş bulunmaktayız. Sorgulamanın hayatımızın her alanında kısıtlandığını bilmemize rağmen sorgulamıyor ve her seferinde sorunun ana kaynağına dönüyoruz. Bu sarmaldan kurtulmak adına birçoğumuz hiçbir şey yapmadan bekliyoruz. Halbuki halk olmak birlik ve beraberliği temsil eder. Bu başarılı başarısız politikaların yarattığı en büyük sorun birbirimizin tasasına sırt çevirdiğimiz, başkasının mutluluğuna ve başarısına haset duyduğumuz bir iklime mahkum oluşumuzdur.

Sunî gündemlerle yıllardır ilmek ilmek işlenen projelerinin geldiği yerde hukuk tanımazlık, adaletin yok oluşu, bitmiş bir ekonomi, bozulan bir demografik yapı ve belirsiz bir gelecekle ortada bırakılmış bir toplum görüyoruz.

Türk ulusunun özünde bu kitlesel cinnet, deliryum ve akıl tutulmasından kurtulacak güç bulunmaktadır. Durumumuz çaresiz değildir. Üstesinden geldiğimiz zorlukları hatırlamak ve yaratılan sunî kaostan silkelenip kurtulmamız mümkündür.

İnsanlığa unutturulmaya çalışılan adalet duygusu ve hukukun gücü küresel bir salgına evrilmiştir ve yaratılan sunî gündemler tek elden yönetilmektedir. Adaletin ve insanlığın düşmanları kimlerdir ve bu kitlesel cinnetten nasıl kurtulabiliriz?

“Muhtaç olduğun kudret, damarlarındaki asil kanda, mevcuttur!”

Kitlenin Cinneti yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

549. Bilgi Şöleni’nde Türkiye’nin eğitim politikasını konuşacağız. Konuğumuz; Türkoloji’nin duayen ismi Prof. Dr. Ahmet Bican Ercilasun.

15 Eylül Çarşamba akşamı saat 21.00’de canlı olarak yayımlanacak programımızda; “Millî bir eğitim sistemi var mı?”, “Salgının eğitim alanındaki yansımaları neler oldu?”, “Üniversitelerimiz nitelik açısından yeterli mi?”, “Eğitimde kalite düşüyor mu?” ve benzeri sorulara cevap arayacağız.

MDM-MİSAK editörlerinden Mahmut Esad Kıraç’ın yöneticiliğini üstleneceği programa anlık olarak soru ve görüşlerinizle katkıda bulunabilirsiniz.

Millî Düşünce Merkezi’nin YouTube kanalı ve Facebook sayfasından canlı yayımlanacak programımıza hepiniz davetlisiniz.

Programı YouTube üzerinden izlemek için:

Programı Facebook üzerinden izlemek için:

https://t.co/L7PMSxjWq6?amp=1

Türkiye’nin Eğitim Politikası yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Katar da babamızın oğlu değil, ama yarın öbür gün BMC şirketinin hisselerinin mesela bir Yunan firmasına satılmayacağının garantisi var mı?..

15 gün önce TSK’ya ilişkin yeni bir “reforma” imza atıldı. O “reform”, 50 yılda oluşan savunma sanayi tecrübesiyle kurulan ve dünyada ilk 5 arasında sayılan Sakarya’daki Tank Palet Fabrikası’nın Cumhurbaşkanlığı kararnamesi ile özelleştirme kapsamına alınmasıydı.

Sözkonusu karar, sadece birkaç gazetede haber olabildi. Özelleştirmenin adresinin, “Anam, babam, çocuklarım Erdoğan’a feda olsun” ve “Ben Türk değilim, ben Arabım. Türk vatandaşıyım ve onur duyuyorum, ama ben aslen Arabım. Ben Türk olmaktan mutluluk duymam, üzülürüm. Aslımı niye inkâr edeyim ki?” şeklindeki açıklamalarıyla hafızalara kazınan işadamı Ethem Sancak’ın şirketi BMC ile Katar girişimi olduğu öne sürüldü… Fabrikada üretilen Leopard-1 ve Leopard-2 tankları ile Fırtına Obüs’lerin önemi üzerinde duruldu… 2 yıl önce Savunma Sanayi Başkanlığı’na bağlı Askeri Fabrikalar ve Tersaneler Anonim Şirketi (ASFAT A.Ş.) kurulduğu halde bu şirketin devreden çıkarılarak özelleştirmeye gidilmesinin sebebi sorgulandı… Bir de fabrikada çalışan işçilerin durumunun ne olacağı tartışıldı…Oysa bu adımın çok daha derin anlamları var.

Önce bizatihi AKP kulislerinde konuşulanları aktaralım.

İddia o ki; Özelleştirme kararından önce bölgede çok sayıda arsa alımı gerçekleşmiş. Dahası Sakarya’nın AKP’li mevcut Büyükşehir Belediye Başkanı Zeki Toçoğlu da sırf bu özelleştirmeye karşı çıktığı için yeniden aday gösterilmemiş. AKP’nin adayı kim mi oldu; 2003-2011 yılları arasında ÇAYKUR Genel Müdürlüğü yapan, 3 ay önce yeniden buraya atanıp, sadece 1.5 ay görev yapan Ekrem Yüce. Zararı 300 milyon liraya ulaşan ÇAYKUR’da 1 yılda 3 genel müdür değiştiğini belirtmekle yetinip, özelleştirmenin adresi olarak gösterilen şirket ilişkilerine geçelim.

Malum BMC firması 2014’e kadar Mehmet Emin Karamehmet’indi. Firma daha sonra TMSF’ye geçti. 2014 yılında satışa çıkarıldığında ihaleye sadece Ethem Sancak katıldı. Sancak, 751 milyon lira ile BMC’nin sahibi olurken, o günlerde şirketin sadece arsasının 1.5 milyar lira ettiği konuşuldu. Sonrasında şirketin hisselerinin yüzde 25’i Sancak’ta kalırken, yüzde 25.1’ini Erdoğan’ın akrabası Rizeli işadamı Talip Öztürk’ün, yüzde 49.9’unu da Katar’ın aldığı -Katar’ın bu ortaklık için ödediği tutar halen bilinmiyor- duyuldu. 2016 yılında ise Alman Rheinmetal ile Malezya Etike firmalarının olduğu RBSS isimli bir firmanın ortaklığa dahil edildiği bildirildi. Rheinmetal’in büyük tesisler kuracağı söylendiği halde Almanya yönetiminin Leopard tanklar konusunda ülkemize ambargo uygulaması sebebiyle kıpırdayamadığı, Türkiye’deki varlığının “Bir masa”dan ibaret kaldığı vurgulanıyor.

Ancak şöyle söylentiler de var; Bu ortaklıklar kurulurken, gerek Cumhurbaşkanlığı Savunma Sanayi Başkanlığı, gerekse kuvvet komutanlığında yürütülen milli tank projesinde çalışan önemli yöneticiler ve çalışanlar, ellerindeki dosyalarla birlikte RBSS’ye transfer olmuş… Savunma Sanayinin Leopard Tank modernizasyonu da RBSS’ye verilmiş… Ve de RBSS’nin Genel Müdürü, Sakarya’daki Palet Fabrikası için, “Burasının anahtarını istiyorum” diyormuş!..

Hulusi Akar Ne Güvencesi Verdi?

Tank Palet Fabrikası’nın özelleştirilmesiyle ilgili kararname yayınlandığında Milli Savunma Bakanı Hulusi Akar’la görüşen Türk-İş Başkanı Ergün Atalay, Akar’ın, “Bu fabrikayı özelleştirmiyoruz. Ortaklık kuruyoruz. Katarlılarla beraber yapıyoruz. Ordunun bir an evvel 40 tane Altay tankına ihtiyacı var. Yılbaşından sonra Adapazarı’na gidip, millete anlatacağım” dediğini açıklamıştı.

Akar, 2 gün önce buraya gitti ve özetle şunları söyledi:

“İşçilerimizin rahat olması lazım. Çalışanlarımızın, mühendislerimizin, askerlerin, bölge halkının rahat olması lazım. Herhangi bir sorun yok, her şey ülkenin yararına olacak şekilde. Orada çalışanların hakları hukuku gözetilecek, özlük haklarına herhangi bir zarar gelmeyecek şekilde faaliyetlerimiz sürüyor. Kazasız belasız bitireceğiz inşallah. Fabrika arazisi, arazide bulunan her türlü taşınmaz ile üretim ve bakım onarımda kullanılan her türlü ekipmanın mülkiyeti devlette olacak. Burada yapılan şey işletme hakkının devridir. İşletmeyi devralacak firma bu süreç içinde fabrikanın yeteneklerini korumak mecburiyetindedir. Yeni yetenekler de kazandırılacak. Süreçte saklı ve gizli bir şey yok, olmayacak. Vatan ve millet duygusuyla işler yapıldı. Kimse gelip de bize ve size millilikten filan bahsetmesin. Çünkü biz gerçekten milliyiz, gerçekten yerliyiz. Elimizden gelen neyse, bunu da vatanımız ve milletimiz için yaptık, bundan sonra da yapmaya devam edeceğiz.”

Bu ülke ne “özelleştirme”ler, kapı önüne konan işçiler gördü değil mi?.. İşte en son örnek; Bir vakitler özellikle de TSK’nın stratejik önemi sebebiyle özelleştirmesine karşı çıktığı TELEKOM’da olanlar. Soydular, batırdılar, çekip gittiler!..

Bir de; Önemli, ama tek mesele çalışanların hakları için güvence verilmesi midir? Ya, burasının stratejik önemi?

Katar da babamızın oğlu değil, ama yarın öbür gün BMC şirketinin hisselerinin mesela bir Yunan firmasına satılmayacağının garantisi var mı?..

Bu da ABD-FETÖ Projesi miydi?

Özetle emperyalist planlardan Tank Palet Fabrikası’nın kuruluş sebebine, 15 Temmuz’dan sonra askeri fabrikaların 1 gecede MSB’ye bağlanmasından “lojistik” güvenliği kadar enine boyuna konuşulması gereken bir kararla karşı karşıyayız.

Biz de süreci çok iyi bilen emekli bir komutanla konuştuk. Öncelikle bu fabrikanın diğerlerinden farkı konusunda şu tarihi bilgiyi verdi:

“Diğer askeri fabrikalar 1949’da Marshall yardımıyla kuruldu. Bu ise Kıbrıs Barış Harekatı üzerine ülkemize uygulanan ambargo sebebiyle kuruldu. Ambargodan çok etkilendiğimiz için üretime geçilmesi kararlaştırıldı. ABD M-60 tanklarından vazgeçtiği için hiçbir yerde yedek parçası bulunmuyordu. 1986’da Kara Kuvvetleri Komutanlığı bunlara merkezi alım yetkisi verdi. Dünyanın dört bir tarafından yedek parça toplandı. Ardından bu fabrikamız imalat yeteneği kazandı. Yerlileşme sağlandı. Fiyat ve elde edilebilirlik yeteneği yüzde 80’e çıktı. Ancak bildiğimiz kadarıyla Kara Kuvvetleri Komutanlığı birkaç yıl önce imalata son verdi, yedek parçalar yeniden dışarıdan alınmaya başlandı. ABD’nin merak ettiği iki konu vardı; İlki, bu kadar şehide rağmen ailelerin çocuklarını davul zurnayla askere göndermesi. Diğeri de teknoloji çok eskidiği halde Türkiye’de M-60 tanklarının çalışmaya devam etmesiydi. İşte böyle başarılmıştı.”

“Akdeniz’de sular yeniden ısınırken, özelleştirmenin Kıbrıs için kurulan fabrikadan başlaması ne garip tecellidir” demekle yetinip, devam edelim.

Emekli komutan, sermayenin lojistiği 2000’li yıllarda keşfettiğini ve ilk Hilmi Özkök’ün Genelkurmay Başkanlığı döneminde askeri fabrikaların kapatılması kararı alındığını, ancak TSK’daki dirençle bunun engellendiğini anlattıktan sonra da şunları söyledi:

“Askeri fabrikalar önceden ilgili kuvvet komutanlıklarına bağlıydı. Her biri ilgili kuvvetin bakım, onarım, tadilat ve kısmi imalat fonksiyonları ile TSK Lojistik sisteminin esas unsurlarıydı. Hedef, yurt içi sanayii ile entegrasyonu sayesinde TSK’nın modernizasyonu ve yurt dışına bağımlılığın azaltılması yönünde daha etkin tedbirler alınmasıydı. Ancak bunlar 15 Temmuz darbe teşebbüsünün ardından 1 gecede gerekçesiz şekilde Milli Savunma Bakanlığı’na bağlandı. 15 Temmuz’da bu fabrikalardan silah veya tank mı çıktı? Hayır. Galiba gerçek sebebi şimdi anlaşılıyor. Özelleştirme ile lojistik bilgi paketleri, bakım-onarım kapasitesi, arıza sıklık bilgileri yabancıların eline geçmiş olmayacak mı?”

Fabrikalar Raftaki Son Antibiyotiktir

Emekli komutanın son sözü ise şu oldu:

“Bu fabrikalar, milli savunmamız için raftaki son antibiyotiktir!..”

Bu dikkat çekici sözden sonra toparlarsak, son 10 yılda;

Kumpaslarla TSK’nın omurgası kırıldı…

Kozmik Oda’ya girilip, işgâl halinde ülke savunmasında görev alacak milis kuvvetler deşifre edildi…

GES (Genelkurmay Elektronik Sistemler) Komutanlığı Genelkurmay’dan alınıp, TSK’nın gözü-kulağı kapatıldı…

15 Temmuz’da TSK’nın başına çuval geçirilip, işgâl provası yapıldı…

Şimdi ise “Antibiyotiği” yani “Lojistiği” kesilmek isteniyor…

Dahası, burası bir fabrikanın ötesinde hukuki anlamda diğer tabur, alay veya tugaylarla aynı konumda.

Bu durumda da aslında aynı zamanda bir birlik özelleştirilmiş ve belki de TSK’nın tümden özelleştirilmesinin önü açılmış olmuyor mu?..

Özelleştirilmesi Kararlaştırılan Tank Palet Fabrikasının Niçin Kurulduğunu Biliyor musunuz? yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.