Millî Düşünce Merkezi 21 Aralık’ta Ankara’da düzenlenen törenle 6 farklı kategoride armağan ödüllerini takdim etti.

Bu anlamlı etkinlikte, Türk milletine fikir, tarih, bilim, sanat ve  gazetecilik konusunda hizmet etmiş değerli isimlere armağanları verildi.

‘Atatürk Türk Milliyetçiliği Şeref Armağanı’
Eski Anayasa Mahkemesi Başkanı Yekta Güngör Özden’e Prof.Dr. Ahmet Bican Ercilasun tarafından ve Prof. Dr. Hikmet Özdemir’e  Hakan Paksoy tarafından takdim edildi.

‘Ziya Gökalp Bilim Armağanı’
Dr. Furkan Öztürk adına Doç. Dr. Reyhan Demircioğlu’na ve Prof. Dr. Konuralp Ercilasun’a verildi. Furkan Öztürk’ün ödülünü Prof. Dr. İskender Öksüz, Prof. Dr. Konuralp Ercilasun’un ödülünü Prof. Dr. Tümen Somuncuoğlu takdim etti. Furkan Öztürk programa bir video mesajla katılarak teşekkürlerini iletti.

‘İsmail Gaspıralı Türk Dünyasına Hizmet Armağanı’ Prof.Dr. Ahmet Bican Ercilasun tarafından Prof. Dr. Naciye Yıldız’a; Prof. Dr. Nusret Çam tarafından, Prof. Dr. Mustafa Aksoy’a takdim edildi. Mustafa Aksoy, dünyanın bir çok noktasında tespit ettiği Türk figürlerini içeren çalışmasını genel başkanımız Hakan Paksoy’a hediye etti.

‘Namık Kemal, Özgür ve Demokrat Basın Armağanı’  Gazeteci/Yazar Yılmaz Özdil ve Gazeteci/Yazar İbrahim Kiras’a verildi. Yılmaz Özdil programa video mesajı ile teşekkürlerini iletirken, ödülü onun adına Millî Düşünce Merkezi Genel Başkanı Yardımcısı Dr. Burçin Öner’e Prof. Dr. Hikmet Özdemir tarafından takdim edildi. İbrahim Kiras’ın ödülünü onun adına Prof.Dr. İskender Öksüz teslim aldı.

Yahya Kemal Fikir/Sanat/Edebiyat Armağanı
Rüstem Behrudi, İrfan Gürdal, Ali Akbaş ve Berkan Sözer’e takdim edildi. Rüstem Behrudi programa video mesaj ile katılarak teşekkürlerini iletti.

‘Sadi Somuncuoğlu Millî Egemenlik Armağanı’ Prof. Dr. Hasan Ünal ve İlay Aksoy’a takdim edildi. Hasan Ünal’ın ödülünü adına genç editör ve yazarlarımızdan Emirhan Gencay Gül teslim aldı.

Millî Düşünce Merkezi olarak ödül alan tüm katılımcıları tebrik eder, başarılarının devamını dileriz.

Milli Düşünce Merkezi Armağanlarını Takdim Etti yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

İnsan ona derler ki yaşar hatıralarla…

Bu dize merhum mütefekkir H. Nihal Atsız’ın “Hatıralar” isimli şiirinde geçmektedir. Hatta bu isme sahip olan bir armağan kitap da mevcuttur. Bu kitap hocalarımızın hocası, Atsız’ın Yamtar’ı Mustafa Kafalı adınadır.

Hatıra, sadece kişinin kendi yaşadıklarından ibaret değildir. Kendi ile beraber olan herkesin ortak hikâyesidir. Hatıralar, her şeyden önce insanın zihninde canlananlardır. Yaşadıklarıdır. Fakat sadece yaşadıkları değil aynı zamanda kendi tasarımına ait olan olayları yine kendine has şekilde anlatmasıdır da. Aslında bir çeşit kurgudur. Hatıra yazımındaki önemli hususlardan biri de kişinin kullandığı dil ve olayları aktarım şeklidir. Türk Edebiyatı’nın en güçlü hatıra/anı türündeki çalışmaları arasında Namık Kemal’in “Magosa Hatıraları”, Hüseyin Cahit Yalçın’ın “Edebi Hatıralar” isimli eserlerini zikredilebileceğimiz gibi yabancı dillerde de hatıra eserleri fazlasıyla mevcuttur. Hatıraların kendilerinden sonra gelecek kuşaklara da yol göstermesi bakımından önemli olduğunu ifade etmek gerekir. ABD Başkanlığını iki dönem ifa eden Barack Obama, pek çok defa tecrübelerini, yaşadığı önemli olayları anlatmak adına uzun yıllardan beri geziyor. Hatta bu konuda kitaplar bile yazdı. Avrupa’daki pek çok siyasetçi kısa veya uzun olsun kendi yaşadığı olayları tek tek yazıp çeşitli söyleşilerle anlatma yolunu tutuyor. Ben anlatısı meselesi başlı başına uzun bir mesele. En basitinden günlük tutma alışkanlığını bir ilkokul ödevi olarak gören Türk milleti, maalesef yaşadıklarını anlatmak konusunda biraz çekimser. Biraz mı dedim? Yok, epeyce çekimser. Maalesef yakın dönem Türk siyasi tarihinde izi olan kişilerde hatıralarını yazma kaygısı pek de yoğun bir şekilde görünmemektedir. 1960 Darbesi, 1971 Muhtırası, 1975-1980 yılları arasındaki çatışmalar, 1980 Darbesi ile ilgili olaylara bizzat şahitlik etmiş ve yaşamış kişiler bugün tek tek aramızdan ayrılmaktadır. Aramızdan ayrılan kişiler öte dünyaya göç ederken yine kendi hatıralarıyla beraber gitmektedirler. Bunun içindir ki, etraflarındaki kişiler onları yaşadıklarını anlattırmaya ve önemli olayları yazdırma gayretinde olması sosyal bilim araştırmacılarının oldukça hoşuna gidecektir. Yazdıkları ya da sesli bir şekilde aktardıkları kayıtlar, aslında sözlü tarih çalışmasına da birebir şahitlik etmekte ve modern Tarihyazımına da katkıda bulunmaktadır. Bu bakımdan hem yerel hem de büyük çaplı siyasi olaylarda payı bulunan ve birebir şahitlik etmiş kişilerin hatıralarını öyle ya da böyle bir şekilde aktarması son derece önemlidir. Artık dijital çağ ile birlikte hatıralar yalnızca tozlu matbuat işlerinde değil aynı zamanda YouTube üzerinden de epey geniş kitlelere ulaşmaktadır.

Dijital dünyanın getirdiği güzellikler yalnızca YouTube ile sınırlı değil. Facebook bana kalırsa bu noktada amiral gemi olma vazifesini üstleniyor. Zamanında kim ne paylaşmış? Nereye gitmiş? Facebook sayesinde bunların hepsi bulunabiliyor ve sizin şahsi hatırlarınızı da bu sosyal medya uygulaması rahatlıkla sizlere hatırlatıyor. Aslında bir çeşit doğal alarm, hatırlatıcı…

Bu bakımdan yeni bir kavram olarak “stalker” türünde olan kişiler, yeni tanıştıkları ya da merak ettikleri kişilerin geçmişlerini sağlam bir şekilde deşmek için hatıraları epeyce inceliyor. Artık olaylara ve kişilere bakışın da değişmesiyle birlikte yeni yazım üslubu ve dil özellikleri ilgi ile karşılanmıyor değil.

***

Hapishanenin Doğuşu, Bilginin Arkeolojisi gibi çalışmalarıyla pek çok konuda öncü kabul edilen Michel Foucault geçen asırda epey ilginç çalışmalara imza attı. Bu çalışmalar hiç şüphesiz değişen bakış açılarını yansıtmakla beraber literatüre farklı perspektifler de katmadı değil. Türkiye gibi mazisi büyük bir ülkenin mensupları da krizler, darbeler, seçimler dolu hayatlarını olabildiği kadarıyla bizlerle paylaşırsa ziyadesiyle mesut oluruz. Bunu Sadece bir Tarihçi olarak değil aynı zamanda içinde bulunduğum ülkenin bir mensubu olarak da ifade etmek istiyorum.

Somut bir örnek vermek gerekirse bütün bir ülke olarak 2023 Genel Seçimlerini atlattık. Yaşayan siyasilerimiz bugün çeşitli demeçler veriyor, propaganda süreçlerini, aday belirleme aşamalarını, seçim kampanyalarını anlatıyor. Dijital dünya sağ olsun telefonlarımızdan arattığımız ufak birkaç arama ile hepsini görebiliyoruz. Peki ya geniş kitlelerin düşüncelerini nasıl bilebiliriz? Bu noktada ise yardımımıza bence Google Arama Trendleri düşüyor ki kalabalıkların arama tercihlerinin seçim sonucunu evvelden gördüğünü söyleyen teoriler de yok değil. Yani, yıllar sonra bir kişi 18-24 yaş aralığındaki kişilerin hangi adayı daha çok arattığını, aratılan adaya göre TV izleme alışkanlıklarını rahatlıkla görebilecek. Bu bir gerçek. Ama bunun aynısını 1977 Seçimlerini yaşayanlar için göremiyor olmamız son derece kötü bir olay değil mi? Kalabalık kitlelerin siyasi eğilimindeki faktörleri Google Trends üzerinden bulamayız belki ama o günleri gören kişilerin hatıralarından bazı ipuçları çıkarabiliriz. Modern Tarihyazımı ile birlikte her insanın bir hayat hikâyesine sahip olduğu ve herkesin hikâyesi biricik olduğu için, hatıraların yazılması önemlidir. Karşınızdaki kişinin ufkuna ve fiziki imkânlarına bağlı olarak yazılacak hatıralar yalnızca Tarih Bilimi için değil Sosyoloji, Siyaset Bilimi, Etnoloji, Folklor gibi bilimlere de ziyadesiyle hizmet edecektir.

Şehirlerin esnafları, yerel oda ve dernek mensupları, belediye meclis üyeleri ve belediye başkanları başta olmak üzere en alt düzey idari birimden en üst düzey idari birime kadar herkes, gördüklerini, o an hissettiklerini fakat çekindiklerini, kendilerini şaşırtan hususları aktarabilirse son derece güzel olacak. Ve gelecekte de işe yarayacak malzemeleri bizlere teslim edecektir. Bu malzemeler şayet herhangi bir şekilde kanıtlanması zor ve şahidi yoksa bile tarih onun şahidi olacaktır.

Tarihin şahitliğinde var olmak için hatıralarda buluşalım…

Hatıraları Yazmak yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Osmanlı dönemi tarihimizin önemli bir bölümüdür. Milletler tarihî süreçlerin sonucudur. Bugün biz de Türk adıyla bir millet olarak yaşıyorsak bunu birlikte yaşadığımız tarihî maceraya borçluyuz.

Milletimizin adı en az altıncı yüzyıldan beri Türk’tür. 552 yılında Bumin ve İstemi Kağanla başlayan hanedana biz Göktürk / Köktürk diyoruz. Fakat onlar kendilerine Köktürk değil sadece Türk diyorlardı. Milletin adı Türk bodun idi. Beylerine Türk begler, hükümdarlarına Türk kagan diyorlardı. Köl Tigin, Bilge Kağan ve Tunyukuk anıtlarında hep böyle geçiyordu. Komşuları Çinliler de onlara Tu-kyu yani Türk diyorlardı; yazdıkları hanedan tarihlerinde özel Türk bölümleri vardı.

Uygurlar da Türk idiler. Onlardan kalan çeviri eserlerin sonunda hep “Çin dilinden, Tohar dilinden Türk diline çevrildi.” benzeri kayıtlar vardı.

Karahanlılar, dönemin tarihlerinde Hakaniyye olarak anılır. Karahanlı, modern tarihçiliğin ortaya çıkardığı bir terimdir. O hanedanın da doğru adı Türk Hakanlığıdır. Dilimizin bilinen ilk sözlüğü, Dîvânu Lugâti’t-Türk adını taşır ve Karahanlılar yani Türk Hakanlığı döneminden kalmıştır. Sözlüğün adının anlamı “Türk Lehçelerinin Divanı”dır. Aynı dönemden kalan büyük siyaset bilimi kitabımız Kutadgu Bilig de Türk diliyle yazılmıştır ve eserin içinde bir atasözüne başvurulacağı zaman daima “Şimdi bir Türkçe mesel (atasözü) dinle.” ibaresi kullanılmıştır.

Selçuklular da büyük bir Türk hanedanı idi. Her ne kadar onlardan kalan eserler Arapça veya Farsça ise de onların Türk olduğu konusunda dünya tarihçiliğinde bir şüphe yoktur. Onların Türklüğü, Selçuk, Alpaslan, Kılıçaslan, Sançar gibi sultan adlarından da bellidir.

1250-1517 yılları arasında Mısır ve Suriye’de hüküm süren Memlüklü hanedanın adı da kendi döneminin Arapça kaynaklarında Ed-Devletu’t-Türkiyye yani Türk Devleti idi. Onlardan kalan ve Araplara Türkçe öğretmek için yazılan sözlük ve gramerler de “Türk Dili, Türklerin Dili” anlamlarına gelen adlar taşıyordu.

1370-1507 yılları arasındaki Temürlü hanedanı da Türk idi. Bu hanedanın hükümdarlarından Hüseyin Baykara’nın Türkçe divanı vardı. Onun veziri Ali Şir Nevayi, Türk edebiyatının en büyük şairlerinden biriydi ve Muhâkemetü’l-Lugateyn adlı eserinde Türkçenin Farsçadan üstün olduğunu kanıtlamaya çalışmıştı. Bir beytinde “Ben Türk şiirinde bayrak kaldırınca bütün o memleketleri birleştirdim.” diyordu.

Tarih, dil, kültür

1299-1922 yılları arasında hüküm süren Osmanlılar da bu zincirin önemli bir halkasıydı. Kanunlarının, hükümdar fermanlarının dili Türkçe idi. Neredeyse bütün hükümdarları şairdi ve Türkçe şiirler yazıyorlardı. Osmanlı döneminden Türkçe yazılmış binlerce yazma eser kalmıştır. 19. yüzyılda Türkçe basılı eserlerin, gazete ve dergilerin koleksiyonları da kütüphanelerimizde hâlâ durmaktadır. Şinasi, Namık Kemal, Ahmed Midhat, Tevfik Fikret, Cenap Şahabettin de hep Türkçe yazmışlardır.

Osmanlı döneminin bazı eserlerinin dili çok ağırdır; Arapça, Farsça kelime ve tamlamalarla doludur. Böyle olduğu için hiç kimse o eserlerden Arapça veya Farsça diye söz etmez. Batılı bilim adamları da o eserleri Türkçe kabul eder ve Türk edebiyatının ürünleri olarak inceler. Bazen de Osmanlıca, Osmanlı Türkçesi, Osmanlı edebiyatı tabirlerini kullanırlar.

Cumhuriyet döneminde âdeta yeniden doğan biz Türkiye Türkleri, Selçuklu, Beylikler ve Osmanlı dönemlerinin devamıyız. Mucizevi İstiklal Savaşını yöneten komutanlar başta Mustafa Kemal olmak üzere hep Osmanlı Türk subayı olarak yetişmişlerdi. Savaşı yürüten erler de Osmanlı Türk tebaası idi. 1922’de saltanatı kaldırdık, 1923’te Türkiye Cumhuriyetini kurduk ve hepimiz Türk vatandaşı olduk.

Daha açık anlatayım. 1922’den önce doğanlar Osmanlı tebaası idi, 29 Ekim 1923’ten sonra Türkiye Cumhuriyeti vatandaşı oldular. Cumhuriyet “kanla, irfanla” fakat aynı zamanda çağdaş bir anlayışla kuruldu; “millî, üniter ve laik” temeller üzerinde yükseldi.

Tarihimiz, bizi Türk olarak yaşatan destansı bir maceradır. Zaferleri de vardır, yenilgileri de. İyi yanları da vardır, kötü yanları da. O tarih bütün bunlarla birlikte, bütünüyle bizimdir. Hiçbir dönemini kesip atamayız. Biz tarihimizin çocuklarıyız.

Tarihimiz ve Osmanlı yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Sözcü Gazetesi, 25 Aralık 2021 tarihinde yapılan 5. Genel Kurulumuzda Saygı Öztürk’e verilen Namık Kemal Özgür ve Demokrat Basın Armağanı ödülünü sitesinde duyurdu.

Haberde “Gazetemiz Ankara Temsilcisi ve yazarı Saygı Öztürk, Genel Başkanlığını Sadi Somuncuoğlu’nun yaptığı Millî Düşünce Merkezi tarafından, “Namık Kemal Özgür ve Demokrat Basın Armağanı”na layık görüldü.” ifadeleri kullanılırken haberin devamında törende verilen diğer ödüllere de yer verildi.

Haberin tamamını okumak için tıklayınız.

Sözcü Gazetesi: Öztürk’e, “Namık Kemal Özgür ve Demokrat Basın Armağanı” yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Ruh

Kadim zamanlardan beri ruhun önemi anlatılmış, iyilik ve kötülük, ruh üzerinden tanımlanmıştır. Yaşadığımız hayat, yediğimiz yemek, içtiğimiz su, ruhumuzu şekillendirmiştir. Ne yer ne içersek; ne söyler ne dinlersek o da ruhumuzu beslemiştir. Ruh nasıl beslenirse, karakter o minvalde şekillenmiştir. Ruhumuzun korunu alevlendiren, susan dilimizi söyleten bir besinimiz daha vardır: Bir amaç, bir hedef, boşa yaşanmadı bu hayat dedirtecek bir fikir… O buna mefkûre dedi. Bir ateşti amacı, hiç sönmemek üzere yakılan; ruhunu onunla besledi. O ruhtan, yorulmak bilmez kuvvetten, ölmek bilmez fikirden ve umutsuzluğu kabul etmez inançtan ve nihayet hep ateşli kanından bahsedeceğiz. Ziya Gökalp ve onun için Hayri Öztürk tarafından kaleme alınan Al Şafaktan Gün Batıya isimli kitaptan.

Diyarbakır’ın tozlu sokaklarında başlayan ve yıkılan hayallere umut, kaybolan zihinlere pusula, yitip gidecek yarınlara engel olan bir hayat var karşımızda. Ne anlatılsa bir eksik kalacak, nasıl söylenirse bir şekilde yarım bırakılacak, hiç bitmeyecek bir mefkûreden, hiç ulaşılmayacak bir ülküden ilham alınarak yaşanan bir hayatı göreceğiz.

Küllerinden doğan bir hayat

Mehmet Ziya, Diyarbakır’da doğdu. Aile yapısı ve çevresi, dini inancı, sorgulayan aklı ile henüz karanlıkta yönünü bulamayan bir çocuktu. Yönünü bulduracak ateşin nerede olduğunu bilmediği için, kendi canına kast etmeye çalışan bir çocuğun alnına sıktığı kurşundan, talihin hem ailesine hem milletine bağışladığı bir adama… Daha çocukluk zamanlarından itibaren sorgulayan aklı, meraklı gözleri ile çevresini analiz eden birinin ruhundaki kıpırtılarla birlikte çıktığı destansı yolculuğu okuyacağız. Eğitim için çıktığı Diyarbakır’dan türlü zorlukları göze alarak İstanbul’a giden, oradan İttihat ve Terakki’ye uzanan, mütareke günlerini görüp, türlü zorluklar, çekilen çilelerden sonra Cumhuriyet’in temellerine harç olan bir hayatın hikâyesini anlatmış Hayri Öztürk.

Kitabı okurken o dönemi yaşatıp, sokaklarında gezdiriyor insanı. Buralara nasıl geldik, hangi yollardan geçtik, ne zorluklar çektik olayın içine girip biz de yaşıyoruz. Ziya Gökalp’in fikir dünyasının şekillenmesi ve üretmeye başlamasına tanıklık ediyoruz. Bilmediğimiz iç dünyasını görüyor, tarihi şahsiyetlerle yaptığı sohbetlerini dinliyoruz. Bazen Diyarbakır’da hocası karşımıza çıkıyor ve sohbet ediyor bizimle, bazen Enver Paşa ete kemiğe bürünüp gözümüzün içine bakıyor. Yakup Cemil’in gözündeki çelik pırıltıyı görüyor, Talat Paşa’nın fikirlerini dinliyor, Ömer Seyfettin ile arkadaşlık ediyoruz. 317 sayfa boyunca hiç sıkılmıyor biran olsun kafamızı kaldırmak istemiyoruz. Sonu bilinen bir filmin nasıl çekildiğini izliyoruz aslında. Bu yüzden satırlar kelimelere; kelimeler harflere dönüşüp satır aralarından görüntüler olarak saçılıyor etrafa, canlanıyor gözümüzde. Küçük, loş ışıklı bir odada olduğumuzu sanırken birden Cağaloğlu’ndan Babıali’ye doğru gider buluyoruz kendimizi. Tam nefesimizi tutmuşken Ankara’dan Mustafa Kemal seslerini duyuyoruz. Yanıyor Türkün ruhu Anadolu’da cayır cayır görüyoruz, alevleniyor benliği şaha kalkıyor hissediyoruz. Tam burada Ziya Gökalp alıyor sazı eline, o konuştuğunu sanıyor ama biz Türklük ateşinin nasıl yandığını izliyoruz.

Türkleşmek, İslamlaşmak, Muasırlaşmak ne demek bunu anlatıyor Ziya Gökalp bize, biz de okuyoruz. Osmanlı’dan neden en son kopan milletin Türk milleti olduğunu, aslında Türkçülüğün son çare değil ilk çare olduğunu görüyor, Süleyman Nazif’in Kara Bir Gün başlıklı (http://edebice.net/2013/04/27/kursuna-dizdirecek-yazi-kara-bir-guen/ buradan okuyabilirsiniz) yazısında buluyoruz Türkçülük şuurunun ne demek olduğunu. Biz kitabı okuduğumuzu sanıyoruz ama vatanın bağrına saplanan hançeri gördükçe kendi etimizi sıktığımızı hissediyoruz. Bir önümüzde yanan loş ışığa bakıyor, bir kitaba bakıyor sonra tekrar zihnimizi delmesine, onun ruhundaki ateşin, bedeninde olmasa da bu dünyadan geçmesinden sonra bize gelmesini bekliyoruz.

İlim nedir? Nasıl yapılmalıdır? Bir fikrin sistemleşmesi ne demektir? diye sorarken buluyoruz kendimizi. Biz sorduğumuzu sanıyoruz ama soruları bize Ziya Gökalp sorduruyormuş fark ediyor, kendimize geliyoruz. En nihayetinde cumhuriyetin temellerine harç dökerken buluyoruz onu ve sistemin neden bu kadar sağlam olduğunu bir kez daha anlıyoruz.

Ziya Gökalp’in hayatını bilmediğimiz yönlerinden okuyoruz. Ruhunun derinliklerinde geziniyoruz Hayri Öztürk’ün bu kitabında. Kitap Milli Düşünce Merkezi tarafından düzenlenen Ziya Gökalp temalı roman yarışmasında ikincilik ödülü almış. Ziya Gökalp ile ilgili ne anlatırsa bir eksik kalacak bildiğimiz için, onun fikriyatını anlatacak nice eserlerin daha çıkması gerektiğini ve bunun teşvik edilmesi gerektiğini anlıyoruz.

Eski Dostların Buluşması

Bugün biz Ziya Gökalp’i ne kadar tanıyoruz peki? Bununla ilgili bir harita geliyor benim aklıma. Kısaca bir bakıyorum hayatına. Önce Diyarbakır, sonra İstanbul, daha sonra Selanik ve en nihayetinde Ankara. Talihin cilvesine bakın ki bugün Ankara, Ziya Gökalp’e et ve kemik giydiriyor. Kızılay’a inip Ziya Gökalp Caddesine çıkınca hemen yolumuzu Selanik Caddesi kesiyor. Onun hayatının Selanik ile buluşması gibi… Durmuyor devam ediyor, yolu tamamlıyoruz. Kızılay AVM’nin hemen önünde Atatürk bulvarında buluşturuyoruz Ziya Gökalp’i. Aklımızda bir Mustafa Kemal bir de Ziya Gökalp var. İlerleyince yolun sonunda Anıtkabir’le buluşuyoruz. Tıpkı iki dehanın yolunu birleştiren kaderin onları milletine hizmet için getirdiği Ankara’da buluşması gibi… Haritayı alıyoruz önümüze küçük bir üçgen çiziyoruz. Ziya Gökalp Caddesi’nin başına bir köşesini, Selanik Sokağın başlangıcına diğer köşesini, Anıtkabir’in oraya üçüncü köşesini koyuyoruz. Ağırlık merkezine de Namık Kemal’i koyuyor, ruhları kardeş, bileşenleri ateş üç cevheri tek noktada birleştiriyoruz. Uçurumun kenarında yıkık olan bir ülkenin fikri, ruhi ve ilmi bileşiminden ortaya çıkan bağımsız Türk Devleti’ne gurur ile bakıyoruz.

Ankara’nın merkezi cumhuriyetimizin fikir, ruh ve ilim sembolüdür.

Atatürk, Namık Kemal ve Ziya Gökalp

Kulaklarımıza hemen fısıldıyor Namık Kemal: Vatanın bağrına düşman dayamış hançerini, yoğ imiş kurtaracak bahtı kara maderini, diye. Atam cevap veriyor hemen: Vatanın bağrına düşman dayasın hançerini, bulunur elbet kurtaracak bahtı kara maderini, diye. Bu tarihi gerçekliğin giriş, gelişme ve sonuç bölümlerini okuyoruz 317 sayfa boyunca. Bu yüzden şöyle bir geri çekilip bakıyor, çizilen hedefe ulaşmak için ruhumuzda gereken gücü onlardan alabileceğimizi görüyor, hiçbir zaman umutsuzluğa düşmüyoruz.

Minnet ve saygıyla

Ölümünün üzerinden 95 yıl geçmesine rağmen hasta yatağında bile inançla sarıldığı fikirlerini alıyoruz, anlıyoruz ve aldığımız bu mirası aktaracağımızın sözünü veriyoruz. Tarihin içinden bize gelen ve satır aralarından fısıldadığı asla ulaşamayacağımız o ülküye yüklüyor ve yine oradan alıp geleceğe taşıyoruz. Ruhları şad olsun.

Tarihimizin önemli şahsiyetlerinden olan Ziya Gökalp’in hayatının anlatıldığı bu kitabı okumanızı hevesle tavsiye ediyoruz.

“Bedenimin babası Ali Rıza Efendi, hislerimin babası Namık Kemal, fikirlerimin babası ise Ziya Gökalp’tir”

Yayılır benzeriz çığa

Toplanır, benzeriz dağa

Ve devlet denen otağa

Tuğ olmuşluğumuz vardır.

Hani Ziya Gökalp Ölmüştü? yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

powered by Advanced iFrame

“Fıtrat değişir sanma, bu kan yine o kandır!” yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.