40 Yıl: TRT’de bir dönemin tanıklığı

Kırk yıl…

Bir meslek hayatı.

Bir ömürden fazlası.

Bir kurumun hafızasında biriken emek, tecrübe ve yaşanmışlıklar…

TRT’ye 1986 yılında muhabir olarak adım attığım gün, yalnızca bir işe değil; bir okula, bir kültüre, bir meslek ahlakına girdim. TRT benim için hiçbir zaman sadece maaş aldığım bir kurum olmadı. Hayatımın yönünü belirleyen, bakışımı şekillendiren, beni ben yapan yer oldu.

Mesleği burada öğrendim.

Kariyerimi burada inşa ettim.

Aldığım ödüllerin, yaptığım haberlerin, edindiğim birikimin arkasında TRT’nin imkânları, ustalarımın emeği ve kendi alın terim vardı.

Türk milliyetçisi duruşum, Azerbaycan uzmanlığım, Türk dünyasına ilişkin bilgi ve birikimim bu çatı altında, sahada yoğrularak olgunlaştı. TRT sayesinde dünyanın birçok ülkesini gördüm. Farklı coğrafyalarda insanları, toplumları tanıdım, olaylara şahit oldum. Haber merkezinin gerçek ustalarıyla omuz omuza çalıştım. Muhabirliğin yalnızca mikrofon uzatmak, kamera karşısına geçmek ya da bir metni okumak olmadığını; gerçeğin peşinde koşmak, doğru soruyu sormak, gördüğünü anlamak ve anladığını kamuoyuna doğru aktarmak olduğunu öğrendim.

Bu kırk yılda çok kıymetli insanlar tanıdım.

Dostluklar biriktirdim. Emekli olduğumda beni arayan, yemek düzenleyen, iyi dileklerini ileten, hediye alanlar da sadece bu dostlarımdı. Bu arkadaşlarımın vefası benim için çok kıymetliydi. Bu dostlukları hep gururla hatırlayacağım.

Hayatım boyunca gururla taşıyacağım anılar edindim.

Ancak bir kurumu sevmek, onun bütün yanlışlarına susmak değildir. Bir kurumun yetiştirdiği insan olmak, o kurumun uğradığı aşınmayı görmezden gelmeyi gerektirmez. Aksine, bir kuruma gerçekten bağlıysanız onun değerlerini kaybetmesine daha fazla üzülür, yanlışlarını daha yüksek sesle dile getirme sorumluluğu hissedersiniz.

Benim bugün yapmak istediğim de tam olarak budur.

Bu satırlar bir veda metni değildir.

Bir teşekkür yazısı hiç değildir.

Bu, kırk yılını TRT’ye vermiş bir muhabirin/editörün kendi tanıklığı üzerinden bir döneme düştüğü kayıttır.

TRT’nin Anayasal sorumluluğu: Kamuya hizmet mi, iktidara hizmet mi?

TRT, sıradan bir şirket değildir. Bir siyasi partinin yayın organı, bir hükümetin iletişim bürosu ya da iktidar sahiplerinin sesini daha güçlü duyurmak için kurulmuş bir propaganda aygıtı da değildir.

TRT, Türkiye Cumhuriyeti’nin kamu yayıncısıdır.

Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 133. maddesi, radyo ve televizyon istasyonlarının kurulması ve işletilmesi ile ilgili düzenlemeleri ve devletçe kurulan kamu tüzel kişiliğine sahip yayın kuruluşlarının çerçevesini belirler. TRT’nin hukuki statüsü ve yayın ilkeleri de ilgili mevzuatla düzenlenmiştir. Bu statünün temelinde, kamu hizmeti anlayışı ve yayıncılığın kamusal sorumluluğu vardır.

Kamu yayıncılığı demek, iktidarda kim bulunursa bulunsun, toplumun tamamına karşı sorumlu olmak demektir.

Kamu yayıncılığı; hükümetin icraatlarını duyurmakla yetinmemek, gerektiğinde o icraatları sorgulamak, farklı görüşleri görünür kılmak, toplumun haber alma hakkını korumak ve gerçeği siyasi hesapların üzerinde tutmak demektir.

Kamu yayıncılığı, iktidarın hoşuna giden haberleri vermek kadar hoşuna gitmeyen gerçekleri de kamuoyuna aktarabilme cesaretidir.

Çünkü gazetecilik, gücü elinde bulunduranları memnun etme sanatı değildir.

Gazetecilik, kamu adına soru sorma sorumluluğudur.

İşte benim asıl kırgınlığım burada başlıyor.

Yıllar içinde tanıdığım, içinde yetiştiğim ve bir zamanlar Türkiye’de radyo-televizyon haberciliğinin okulu olarak gördüğüm TRT’nin, kamu yayıncılığının temel ilkelerinden uzaklaştığına tanıklık ettim. Benim mesleki gözlemim ve değerlendirmem, yayın anlayışının giderek iktidarın siyasi öncelikleriyle daha fazla örtüşen bir çizgiye sürüklendiği yönündedir.

Kamu yayıncısının görevi, iktidarın sesini toplumun bütün seslerinin üzerine çıkarmak, muhalif sesleri kısmak değildir. Görevi, toplumun sesini, beklentilerini, itirazlarını ve gerçeklerini dengeli biçimde duyurmaktır.

TRT’nin varlık nedeni bir siyasi iktidarın iletişim stratejisine hizmet etmek değil, vatandaşın haber alma hakkına hizmet etmektir.

İktidarlar değişir.

Fakat kamu kurumları, geçici siyasi dönemlerin ötesinde yaşamak ve topluma hizmet etmek zorundadır.

Bir kamu yayıncısının başarısı, iktidarla ne kadar uyumlu olduğuyla değil; kamuoyunun güvenini ne ölçüde koruduğuyla ölçülmelidir.

TRT’nin en büyük sermayesi bütçesi, binası, teknolojisi ya da ekranları değil; tarafsızlığına, doğruluğuna ve mesleki ciddiyetine duyulan güvendir.

Bu güven aşındığında (ki son yıllarda neredeyse sıfıra indi) yalnızca bir kurum zarar görmez. Toplumun ortak haber alma zemini de zarar görür.

Benim itirazım TRT’nin devlet kurumu olmasına değil, devletin kamu hizmeti anlayışıyla bağdaşmayan bir yayın çizgisine sürüklenmesine yöneliktir. Devletin yayıncılığı ile iktidarın yayıncılığı arasındaki fark tam da burada ortaya çıkar.

Devletin kurumu, milletin tamamına aittir.

İktidarın siyasi ihtiyaçlarına göre şekillenen bir yayın anlayışı ise toplumun bir bölümünü öne çıkarırken diğer bölümünü görünmez kılma tehlikesi taşır.

TRT’nin kuruluşuna ve kamu yayıncılığı sorumluluğuna yakışan, birincisidir.

Liyakatın yerine torpil, tecrübenin yerine sadakat

Bir kurumun çöküşü her zaman bir gecede gerçekleşmez. Bazen yanlış bir atamayla başlar. Bazen tecrübeli bir çalışanın bir kenara çekilmesiyle…

Bazen mesleğini bilen insanların sesinin duyulmadığı, makam sahiplerinin itirazdan hoşlanmadığı bir ortamla…

Bazen de yıllarca emek vermiş insanların önüne, yaptıkları işten çok kime yakın olduklarının önemli olduğu bir düzenin yerleştirilmesiyle.

Benim TRT’deki son dönemime ilişkin en önemli eleştirilerimden biri budur.

Yıllar içinde, mesleki yeterliliğin ve tecrübenin belirleyici olması gereken görevlerde farklı ölçütlerin öne çıktığına tanıklık ettim. Özellikle yönetici atamalarında, yurt içi ve yurt dışı görevlendirmelerde, liyakatin her zaman hak ettiği ağırlığı taşımadığı; kişisel yakınlıkların, sadakatin ve torpilin belirleyici olabildiği bir sistemin yerleştiği yönündeki kanaatim güçlendi. 2 yıl ile sınırlı olan bir yurtdışı görevlendirme 7 yıla uzuyor ise bu kanaatimin güçlenmesine kanıttır.

Elbette her atamayı aynı kefeye koymak, her görev değişikliğini haksızlık olarak nitelendirmek doğru olmaz. Ancak kamu kaynaklarıyla çalışan, kamu hizmeti üreten bir kurumda atamaların hangi ölçütlerle yapıldığı sorusu mutlaka sorulmalıdır.

Bir muhabir yurt dışına gönderilecekse o ülkenin dilini, siyasetini, tarihini, toplumsal yapısını ve bölgesel dengelerini ne kadar biliyor?

Bir haber merkezine yönetici atanacaksa habercilik deneyimi, kriz yönetimi becerisi ve editoryal sorumluluk anlayışı ne durumda?

Bir çalışan yıllarını sahada geçirmiş, dünyanın farklı bölgelerinde haber yapmış, mesleğin inceliklerini öğrenmişse bu tecrübe nasıl değerlendiriliyor?

Yoksa bütün bu soruların önüne tek bir soru mu geçiyor: Kiminle yakınlığı var, kimin desteğini alıyor, hangi çevreye ait?

İşte asıl tehlike budur.

Liyakatın yerine torpil geçtiğinde yalnızca hak edenin hakkı yenmez; kurumun geleceği de ehil olmayan tercihlere teslim edilir.

Yurt dışı temsilcilikleri, özellikle haber yayıncılığı bakımından, birer makam ve ayrıcalık alanı değildir. Oralara gönderilen muhabirler, temsilciler ve yöneticiler Türkiye’yi, TRT’yi ve kamu yayıncılığı sorumluluğunu temsil ederler. Bu görevler, kişisel ödüllendirme ya da sadakat karşılığı dağıtılabilecek koltuklar olarak görülmemelidir.

Bir ülkeye gönderilen gazetecinin yalnızca orada bulunması yetmez. O ülkeyi anlaması, gelişmeleri doğru okuması, yerel kaynakları değerlendirebilmesi ve Türkiye açısından önemli olayları sağlam bir gazetecilik süzgecinden geçirmesi gerekir.

Aynı durum yurt içindeki görevlendirmeler için de geçerlidir. Haber merkezinden bölge müdürlüklerine, editoryal sorumluluklardan yönetim kademelerine kadar her görevde esas alınması gereken ölçü, kişinin mesleki yeterliliği ve kamu hizmetine katkısıdır.

Torpille gelen kişi yalnızca kendi kariyerini ilerletmiş olmaz; aynı zamanda hak ederek yükselmesi gereken bir başkasının önünü kapatabilir. Daha önemlisi, kurumun karar mekanizmalarına güveni zedeler.

Çünkü çalışanlar bir süre sonra daha iyi haber yapmanın, kendilerini geliştirmenin, dünyayı takip etmenin ve mesleki birikimlerini artırmanın yeterli olmadığına inanmaya başlar.

İşte o zaman kurumda sessiz ama derin bir çürüme başlar.

Çalışmak yerine yakınlık kurmak, üretmek yerine kendini kabul ettirmek, mesleki başarı yerine kişisel sadakat göstermek ödüllendiriliyorsa orada liyakatten söz etmek giderek zorlaşır.

Böyle bir düzende kaybeden yalnızca gazeteci değildir.

Kaybeden TRT’dir.

Kaybeden kamu kaynaklarıdır.

Kaybeden, doğru ve nitelikli habere ihtiyaç duyan vatandaştır.

Haber peşinde koşanlar dışlandı, koltuk peşinde koşanlar yükseltildi

Çalışma hayatımın en üretken olmam gereken son on yılında, mesleğe ve yayıncılığa yabancı bulduğum bir anlayışla karşılaştım.

İş yapmam gereken dönemlerde iş yapamaz hâle getirildim. Tecrübemin, bilgi birikimimin ve sahada kazandığım mesleki yeteneklerin değerlendirilmediğini gördüm.

Bu durum benim açımdan yalnızca kişisel bir mağduriyet değildi.

Çünkü bir gazetecinin birikimini kullanmasına izin verilmemesi, aynı zamanda o birikimden yararlanabilecek kurumun ve kamuoyunun da kayba uğramasıdır.

Kurum’da 3-5 tane tecrübeli savaş muhabiri varken son yıllardaki savaş bölgelerine tecrübesiz muhabirlerin gönderilmesinin zararını sadece kurum değil Türkiye de görmüştür.

Bir muhabirin çalıştırılmaması, yalnızca bir kişinin üretiminin engellenmesi anlamına gelmez. Onun deneyimiyle yapılabilecek haberlerin, kurulabilecek bağlantıların ve aktarılabilecek bilgilerin de değerlendirme dışında kalması demektir.

Bir gazeteciyi kenara çekebilirsiniz.

Ama bütün bunları yaparken kurumun kendi imkânlarını da tükettiğinizi gözden kaçırmamalısınız.

Benim gördüğüm manzara, zaman zaman tam olarak buydu.

Habercilik yapanların değil, yöneticileri rahatsız etmeyenlerin öne çıktığı; soru soranların sorun olarak görülebildiği, suskunluğun uyumla karıştırıldığı bir çalışma ortamı…

Oysa gazetecilikte uyum, gerçeği görmezden gelmek değildir.

Mesleki disiplin, yanlış karşısında sessiz kalmak değildir.

Kurum kültürü, yöneticilerin her kararını sorgusuz sualsiz kabul etmek hiç değildir.

Bir haberci gerektiğinde kendi yöneticisine de soru sorabilmeli, haberin doğruluğunu savunabilmeli ve kamu yararını kişisel beklentilerin üzerinde tutabilmelidir.

Bir kurumda soru sormak tehlike, susmak meziyet sayılıyorsa orada yalnızca çalışma kültürü değil, gazetecilik anlayışı da yara almış demektir.

Ben gücün değil, mesleğin yanında durdum.

Kimseye yaranmak için mesleki doğrularımdan vazgeçmedim.

İnandıklarımı söylemenin bedeli varsa bunu da göze aldım ve ödedim.

Çünkü mesleğin onurunu korumak, yalnızca başarılı haberler yapmakla değil, zor zamanlarda da gazeteciliğin temel ilkelerinden vazgeçmemekle mümkündür.

Kurum hafızası tasfiye edildiğinde geriye ne kalır?

TRT, Türkiye’de radyo ve televizyon yayıncılığının gelişmesinde önemli rol oynamış, çok sayıda gazetecinin yetişmesine katkıda bulunmuş bir kurumdur. Ben de o okulun öğrencilerinden biri oldum.

Bu kurumda ustalar gördüm.

Sahada piştim.

Hatalarımdan öğrendim.

Deneyim kazandım.

Farklı ülkelerde, farklı siyasi ve toplumsal koşullarda habercilik yapmanın ne demek olduğunu öğrendim.

Bir kurumun gerçek gücü, çalışanlarının yıllar içinde edindiği bu birikimdir.

Kurum hafızası dediğimiz şey, yalnızca eski yayınların arşivlerde saklanması değildir. O arşivlerin nasıl okunacağını bilen insanlardır. Bir ülkenin geçmişte yaşadığı olaylarla bugünkü gelişmeler arasında bağ kurabilen tecrübeli gazetecilerdir. Kriz anında hangi kaynağa başvurulacağını, hangi bilginin teyide ihtiyaç duyduğunu, hangi görüntünün ne anlama geldiğini bilen meslek insanlarıdır.

Bu birikim bir günde oluşmaz.

Yıllar ister.

Emek ister.

Sahada geçirilen zaman, yapılan hatalar, kazanılan deneyimler ve usta-çırak ilişkisi ister.

Ancak bu birikimin değeri bilinmezse, tecrübe yük olarak görülürse, kurumun geçmişini taşıyan insanlar dışarıda bırakılırsa o hafıza zamanla zayıflar.

TRT’yi hantal yapıdan(!) kurtaracağız gerekçesiyle, mobing uygulayarak, tehdit ederek, %50 fazla ikramiye vererek 2 bine yakın tecrübeli insan emekli edildi. Bunun sonucunu da ekrandaki yayın hataları ile gördük. Tecrübenin emekli edilmesiyle bu sonucun doğacağı, yayın hatalarının olması kaçınılmazdı.

Gençlerin önünü açmak elbette gereklidir. Benim itirazım genç gazetecilere değildir. Aksine, gençlerin iyi yetişmesini, mesleğin inceliklerini öğrenmesini ve kendilerini geliştirmesini isterim. Fakat gençlerin yükselmesiyle tecrübeli insanların dışlanması aynı şey değildir.

Sağlıklı bir kurum, gençliğin enerjisiyle tecrübenin birikimini bir araya getirebilen kurumdur.

Ustayı susturup çırağı yalnız bırakan bir sistem, kuşaklar arasındaki mesleki aktarımı da zayıflatır.

TRT’nin ihtiyacı, geçmişiyle hesaplaşırken geçmişteki bütün değerlerini de yok saymak değil; güçlü yanlarını koruyarak kendini yenilemektir.

Bir kurumu ayakta tutan, yalnızca yöneticilerinin kararları değildir. O kararların ötesinde, her gün işini yapan, haberin peşinde koşan, yayın saatine yetişmeye çalışan, doğru bilgiye ulaşmak için emek harcayan çalışanlarıdır.

Tecrübenin değersizleştirildiği, liyakatin göz ardı edildiği ve kurumsal hafızanın zayıflatıldığı yerde, en gelişmiş teknoloji bile tek başına kaliteli yayıncılık üretemez.

Kişiler değişir, sistem kalır

Bugün yaşananları yalnızca birkaç yöneticinin kişisel tercihlerine bağlamak, meselenin asıl boyutunu gözden kaçırmak olur.

Elbette yöneticilerin kararları önemlidir. Ancak bir kurumun geleceğini belirleyen, o kararları mümkün kılan ve denetleyen sistemdir.

Eğer yanlış bir atama yapılabiliyorsa, bunun hangi ölçütlerle yapıldığı sorulmalıdır.

Eğer bir gazeteci mesleki birikimine rağmen görev alamıyorsa, bu durumun nedenleri sorgulanmalıdır.

Eğer kamu yayıncısının haberleri toplumun farklı kesimlerine dengeli biçimde ulaşmıyorsa, yayın politikası ve editoryal karar süreçleri değerlendirilmelidir.

Eğer çalışanlar mesleki başarıdan çok kişisel yakınlıkların belirleyici olduğuna inanıyorsa, yönetim anlayışının bu güven kaybını neden gideremediği araştırılmalıdır.

Kurumları güçlü kılan, yöneticilerin hata yapmaması değildir. Hata yapıldığında bunun görülebilmesi, sorgulanabilmesi ve düzeltilebilmesidir.

Eleştiriye kapalı bir kurum, kendi yanlışlarını öğrenme fırsatını da kaybeder.

Sorgulanamayan yönetim anlayışı, zamanla kendi doğrularını kurumun doğruları hâline getirme tehlikesi taşır.

Bu nedenle TRT’de yaşandığını düşündüğüm sorunların çözümü, yalnızca isimlerin değişmesiyle sınırlı kalmamalıdır. Atamalarda şeffaflık, liyakat esaslı değerlendirme, editoryal bağımsızlık, mesleki yeterlilik ve hesap verebilirlik kurumsal ilke hâline getirilmelidir.

Yurt içi ve yurt dışı görevlendirmelerde hangi ölçütlerin arandığı açık olmalıdır. Mesleki deneyim, yabancı dil bilgisi, bölge uzmanlığı, haber üretme kapasitesi ve kamu yayıncılığı bilinci değerlendirmede gerçek karşılığını bulmalıdır.

Yöneticiler de çalışanlar da aynı temel sorumluluğu taşımalıdır: Kamuya ait bir kurumu kişisel ya da siyasi çıkarların değil, kamu yararının hizmetinde tutmak.

Çünkü asıl mesele birilerinin makam kazanması ya da kaybetmesi değildir.

Asıl mesele, TRT’nin neden ve kimin için var olduğudur.

Kırk yılım ve helal etmediğim hak

Kırk yıl boyunca bu kuruma emek verdim.

Çalıştım.

Öğrendim.

Ürettim.

Ödüller aldım.

Ülkeler gördüm.

İnsanlar tanıdım.

Hayatımın önemli bir bölümünü TRT’nin imkânlarıyla, TRT’nin bana kazandırdığı mesleki birikimle geçirdim.

Bütün bunları inkâr etmiyorum. TRT’nin bana kattıklarını da unutmuyorum.

Ancak kurumun bana kazandırdıklarını takdir etmek, son yıllarda yaşadığım hayal kırıklıklarını yok saymamı gerektirmiyor.

Benim için asıl acı olan, TRT’nin yetiştirdiği bir gazeteci olarak son derece verimli olabileceğim bir dönemde mesleki birikimimden gerektiği gibi yararlanılmadığını düşünmemdir.

Bu düşüncemin somut bir nedeni var: TRT’de Azerbaycan konusunda uzman iki kişiden biri olmama ve Birinci Karabağ Savaşı’nın her aşamasını yerinde izlemiş bir muhabir olarak görev yapmama rağmen, İkinci Karabağ Savaşı sırasında bilgime ve tecrübeme başvurulmadı.

Azerbaycan’ı, bölgenin siyasi ve toplumsal gerçeklerini ve Karabağ meselesinin tarihsel arka planını yakından bilen bir gazetecinin tecrübesinin değerlendirilmemesi, benim açımdan yalnızca kişisel bir kırgınlık değildir. Aynı zamanda kurumun kendi uzmanlığından ne ölçüde yararlandığına ilişkin ciddi bir sorudur.

Yıllarca emek verdiğiniz bir kurumda, deneyiminizin değerini anlatmak zorunda kalmak ağırdır.

Mesleğinizin gereğini yapmak isterken kendinizi savunmak zorunda kalmak ağırdır.

Haber peşinde koşarak geçirdiğiniz yılların ardından, mesleki yeterliliğiniz yerine başka ölçütlerin öne çıktığına inanmak daha da ağırdır.

Bunlar benim kişisel yaşanmışlıklarım ve değerlendirmelerimdir. Ancak bu yaşanmışlıkların işaret ettiği kurumsal sorunların yalnızca kişisel bir kırgınlık olarak görülmesini de kabul etmiyorum.

Çünkü mesele bir kişinin görev alıp almaması değildir.

Mesele, kamu yayıncılığının hangi değerler üzerine inşa edileceğidir.

Mesele, TRT’nin yetiştirdiği insanları nasıl değerlendirdiğidir.

Mesele, liyakatin gerçekten ödüllendirilip ödüllendirilmediğidir.

Ve mesele, Türkiye’nin kamu yayıncısının topluma karşı taşıdığı sorumluluğu ne ölçüde yerine getirdiğidir.

Bu nedenle açıkça söylüyorum:

Bu anlayışa, bu zihniyete özellikle son 4 genel müdüre ve aynı dönemlerin haber merkezi yöneticilerine hakkımı helal etmiyorum.

Bu sözüm, TRT’ye duyduğum bütün bağlılığın inkârı değildir. Tam tersine, bir zamanlar inandığım kurum kültürünün aşındığını görmenin yarattığı hayal kırıklığının ifadesidir.

Kurum kültürünün nasıl zayıflatıldığını gösteren örneklerden biri de yıllarını TRT’ye vermiş insanların emeklilik süreçleridir. Benim gözlemim, çok sayıda çalışanın sessiz sedasız emekli edildiği ya da kurumdan ayrıldığı, emekleri karşılığında kendilerine teşekkür edilmediği ve hatıra olarak saklayabilecekleri bir plaketin dahi çok görülmüş olduğudur.

Ben kırk yıl boyunca kimseye yalakalık yapmadım.

Kimseye yaranmak için inandıklarımdan vazgeçmedim.

Gücün değil, mesleğin yanında durdum.

Haberciliğin onurunu pazarlık konusu yapmadım.

Bedel ödedim.

Ama eğilmedim.

Susmadım.

Omurgamı teslim etmedim.

15 Mart 2026’da, muhabir olarak başladığım TRT’deki kırk yıllık meslek hayatımı başım dik ve alnım açık biçimde noktalayarak emekli oldum.

Geride bıraktığım şey yalnızca bir görev süresi değildir. Emek, tecrübe, dostluk, başarı, hayal kırıklığı ve tanıklıktan oluşan bir ömürdür.

TRT benim için bitmedi

Bütün bu eleştirilerime rağmen gururla “TRT’ciyim” demeye devam edeceğim.

Çünkü TRT, onu belirli dönemlerde yönetenlerden ibaret değildir.

TRT; mikrofon başında, kamera arkasında, haber merkezinde, montaj odasında, yayın masasında emek veren insanların kurumudur.

TRT, yıllarını bu mesleğe adamış gazetecilerin alın teridir.

TRT, doğru haberi ulaştırmak için gece gündüz çalışanların, zor şartlarda görev yapanların, mesleğin ahlakını korumaya gayret edenlerin ortak hafızasıdır.

Bir dönemin yanlışlarını eleştirmek, bir kurumun bütün geçmişini reddetmek değildir. Tam tersine, o geçmişteki değerlerin yeniden yaşatılması gerektiğini savunmaktır.

Benim arzum, TRT’nin bir gün yeniden kamu yayıncılığı ilkelerini tartışmasız biçimde merkeze almasıdır.

İktidarların değil, toplumun tamamının yayıncısı olmasıdır.

Haberin siyasi beklentilere göre değil, doğruluk ve kamu yararı ölçütlerine göre değerlendirilmesidir.

Atamaların torpil ve yakınlık iddialarının gölgesinden kurtarılarak şeffaf, liyakat esaslı ve denetlenebilir bir zemine oturtulmasıdır.

Genç gazetecilerin yetiştirildiği, tecrübeli gazetecilerin birikiminden yararlanıldığı, mesleki itirazların tehdit olarak görülmediği bir kurum kültürünün yeniden kurulmasıdır.

TRT’nin yeniden gerçek yayıncıların, habercilerin ve kamu hizmeti bilincini taşıyan meslek insanlarının emeğiyle hak ettiği yere dönmesidir.

Bunu istemek, TRT’ye düşmanlık değildir.

Bunu söylemek, kurumu karalamak değildir.

Bunlar, kırk yılını bu kuruma vermiş bir gazetecinin taşıdığı sorumluluğun ifadesidir.

Çünkü insan bazen en çok sevdiği kurumu eleştirmek zorunda kalır.

Ve bazen bir kuruma duyulan gerçek bağlılık, onun yanlışlarını söyleme cesaretinde ortaya çıkar.

Son söz: Zaman geçer, isimler silinir, kayıt kalır

Bugün emekli olan yalnızca kırk yıl çalışmış bir muhabir değildir.

Aynı zamanda TRT’nin farklı dönemlerini yaşamış, değişimine tanıklık etmiş, mesleki birikimini bu kurumda kazanmış bir gazetecidir.

Ben kendi tanıklığımı kayda geçiriyorum.

Yaşadıklarımı, gözlemlerimi, eleştirilerimi ve inandığım mesleki ilkeleri tarihe not düşüyorum.

Bu metin bir intikam arayışı değildir.

Bir savunma hiç değildir.

Bu, bir dönemin muhasebesidir.

İsimler değişir.

Makamlar el değiştirir.

Yöneticiler gelir, yöneticiler gider.

Fakat kurumların hafızası, yapılan tercihler ve bu tercihlerin sonuçları kalır.

Bir gün TRT’nin geçmişi yeniden değerlendirildiğinde yalnızca hangi programların yayımlandığına, hangi yöneticilerin görev yaptığına ya da hangi teknolojilerin kullanıldığına bakılmamalıdır. Kamu yayıncılığının ne ölçüde korunduğu, liyakatin nasıl uygulandığı, gazetecilerin mesleki bağımsızlıklarının ne durumda olduğu ve kurum hafızasının nasıl değerlendirildiği de sorgulanmalıdır.

Çünkü bir kamu yayıncısının gerçek başarısı, sahip olduğu imkânların büyüklüğüyle değil, bu imkânları hangi amaçla kullandığıyla ölçülür.

TRT, iktidarların geçici ihtiyaçlarına göre şekillenen bir yayın organı değil, milletin ortak haber alma hakkına hizmet eden bir kamu kurumu olmak zorundadır.

Liyakatın yerine torpilin, gazeteciliğin yerine itaatin, kamu yararının yerine siyasi beklentilerin geçtiği bir sistem, ne kadar güçlü görünürse görünsün, kendi geleceğini zayıflatır.

Bundan sonra dileğim, sağlıklı ve huzurlu bir emeklilik sürmek; yıllarımı verdiğim TRT’nin de yeniden hak ettiği yere dönmesini görmektir.

Çünkü benim bağlılığım geçici yöneticilere, makam sahiplerine ya da dönemsel siyasi tercihlere değil; mesleğe, kamu hizmetine, haberciliğin onuruna ve TRT’nin taşıması gereken değerlere yöneliktir.

Benim TRT’ye verdiğim kırk yıl sona erdi. Ama kamu yayıncılığına, liyakate ve gazeteciliğin onuruna ilişkin sözüm sona ermedi.

Bu, hesabı tarihe bırakılmış bir kayıttır.

Bu not burada dursun.

Gerektiğinde açılsın, okunsun ve değerlendirilsin diye.