Son günlerde gittikçe artan Türkiye-Azerbaycan geriliminin arkasında ticaret yolları rekabeti mi var? Türk dünyasını birbirine bağlayan güzergâhlar neden bu kadar önemli?
Türkiye ile Azerbaycan arasındaki gerilimi yalnızca siyasi demeçlerle açıklamak, büyük resmi görmemektir. Çin’den Avrupa’ya uzanan ticaret yolları yeniden şekillenirken Zengezur bağlantısı, Orta Koridor ve Türk Dünyası’nın ekonomik bütünleşmesi stratejik bir önem kazanıyor. Peki, bu yeni güzergâhlardan rahatsız olabilecek aktörler, Ankara ile Bakü arasındaki anlaşmazlıklardan yararlanabilir mi?
Bu soruyu, bugün Türkiye ve Azerbaycan kamuoylarında büyüyen tartışmaların arka planını anlamak için mutlaka sormalıyız.
Çünkü uluslararası siyasette bazen bir demir yolunun güzergâhı, bir diplomatik açıklamadan çok daha fazla anlam taşır. Bazen bir sınır kapısının açılması, yıllarca süren siyasi hesapları değiştirebilir. Bazen de iki ülkenin arasına giren güvensizlik, milyarlarca dolarlık ticaretin ve uzun vadeli stratejik iş birliğinin önüne engel çıkarabilir.
Türkiye ile Azerbaycan arasındaki son tartışmaları değerlendirirken yalnızca kimin ne söylediğine değil, bu tartışmaların hangi stratejik ortamlarda yaşandığına da bakmak zorundayız.
Çünkü mesele yalnızca iki Türk devletinin ilişkileri değildir. Mesele, Avrupa ile Asya arasındaki ticaretin hangi güzergâhlardan akacağı, enerji kaynaklarının hangi hatlarla pazarlara ulaşacağı ve Türk devletlerinin ekonomik ilişkilerini ne ölçüde güçlendirebileceğidir.
Birbirine güvenen Türkiye ve Azerbaycan, bir ticaret koridorunu güçlendirebilir. Birbirine güvenmeyen Türkiye ve Azerbaycan ise aynı koridorun taşıdığı fırsatları kendi elleriyle yok edebilir.
Dünya ekonomisi, üretim merkezleri ile tüketim pazarlarını birbirine bağlayan güzergâhlar üzerinde şekilleniyor. Çin’in üretim kapasitesi, Orta Asya’nın doğal kaynakları, Hazar Denizi’nin geçiş imkânları, Kafkasya’nın stratejik konumu ve Türkiye’nin Avrupa’ya açılan kapısı, bu mücadelenin önemli parçalarıdır.
Bu çerçevede üç ana güzergâhı birbirinden ayırmak gerekiyor.
Çin’den başlayıp Orta Asya üzerinden Rusya’ya, oradan Belarus ve Avrupa’ya uzanan demir yolu ağı, Asya-Avrupa ticaretinin önemli güzergâhlarından biridir.
Bu hat, Rusya’nın coğrafi konumu ve mevcut demir yolu altyapısı nedeniyle uzun yıllardır önemli bir taşıma kapasitesine sahiptir. Ancak Rusya-Ukrayna savaşı sonrasında yaptırımlar, güvenlik kaygıları ve siyasi riskler, bazı şirketleri alternatif güzergâhlar aramaya yöneltmiştir.
Bu durum, Türkiye ve Azerbaycan’ın içinde bulunduğu Orta Koridor’a yönelik ilgiyi artıran etkenlerden biridir.
Çin’den başlayıp Pakistan İran üzerinden Ermenistan’a giriyor sonra Türkiye’ye, buradan da Avrupa’ya uzanan kara yolu güzergahı.
Bu hat, Pakistan-Afganistan çatışması ve İran’daki güvenlikten kaynaklanan riskler dolayısıyla şirketler tarafından güvenli görülmüyor.
Türkiye Dışişleri Bakanlığının ulaştırma politikası belgelerinde de tarif edilen Orta Koridor, Çin’den başlayarak Orta Asya’ya, Hazar Denizi üzerinden Azerbaycan’a, oradan Gürcistan ve Türkiye’ye uzanan çok modlu bir ticaret güzergâhıdır. Güzergâhı açıkça sıralayalım:
Çin → Kazakistan → Hazar Denizi → Azerbaycan → Gürcistan → Türkiye → Avrupa.
Bu hatta yükler, Çin-Kazakistan sınırından demir yolu ve kara yolu bağlantılarıyla Kazakistan’a ulaşır. Hazar Denizi’nde Aktau ve Kuryk gibi Kazak limanları ile Türkmenistan’daki Türkmenbaşı Limanı, kullanılan bağlantı seçenekleri arasındadır. Yükler deniz yoluyla Azerbaycan’ın Bakü/Alat Limanı’na taşınır. Buradan demir yolu ve kara yolu bağlantılarıyla Gürcistan’a, ardından Türkiye’ye ve Avrupa pazarlarına ulaşabilir.
Türkiye üzerinden Avrupa’ya giden önemli demir yolu bağlantısı Bakü-Tiflis-Kars (BTK) Demir Yolu’dur. Gürcistan üzerinden Karadeniz limanlarına ulaşan alternatifler de bulunmaktadır.
Bu güzergâhın önemi yalnızca yük taşımak değildir. Orta Asya ülkelerinin denize doğrudan çıkışı olmadan dünya pazarlarına erişimini kolaylaştırması, Azerbaycan ve Gürcistan’ın transit konumunu güçlendirmesi ve Türkiye’nin Asya-Avrupa ticaretindeki rolünü artırmasıdır.
Türkiye, Azerbaycan ve Özbekistan’ın 29 Ocak 2025 tarihli Ankara Bildirisinde de Orta Koridor’un geliştirilmesini, Bakü Uluslararası Deniz Ticaret Limanı’nın ve Bakü-Tiflis-Kars demir yolunun güçlendirilmesini ortak hedefler arasında sayılıyor.
Demek ki Orta Koridor, yalnızca gazetecilerin veya siyaset yorumcularının ortaya attığı bir fikir değildir. Devletlerin resmî belgelerinde yer alan, geliştirilmesi için somut adımlar atılan uluslararası bir ulaşım ağıdır.
Asıl stratejik tartışmanın önemli bir bölümü burada başlıyor.
Zengezur bağlantısı, Azerbaycan’ın batı bölgelerini Nahçıvan Özerk Cumhuriyeti’ne, oradan da Türkiye’ye bağlamayı hedefleyen kara yolu ve demir yolu projeleriyle ilgilidir.
Planlanan güzergâhı şöyle:
Kars → Iğdır → Dilucu → Nahçıvan → Ermenistan’ın güneyindeki Zengezur güzergâhı → Azerbaycan’ın ana karası → Hazar Denizi bağlantıları.
Türkiye tarafındaki Kars-Iğdır-Aralık-Dilucu demir yolu, bu bağlantının önemli bir parçasıdır. Azerbaycan’ın batı bölgelerinden Nahçıvan’a uzanacak güzergâhın ise Ermenistan’ın güneyinden geçmesi öngörülmektedir.
Türkiye Ulaştırma ve Altyapı Bakanı Abdulkadir Uraloğlu, 26 Mart 2026’da Zengezur Koridoru hakkında mutabakat sağlandığını ve projenin dört-beş yıl içinde hayata geçirilmesinin hedeflendiğini açıklamıştı. Bu, açıklanan bir hedeftir; güzergâhın bütün unsurlarının tamamlandığı anlamına gelmiyor.
Zengezur bağlantısının önemi, Azerbaycan ana karası ile Nahçıvan arasındaki ulaşımı kolaylaştırma potansiyelinin ötesine geçiyor. Bu hat, Türkiye ile Azerbaycan arasında daha doğrudan bir kara bağlantısı oluşturabilir ve Orta Koridor’un güzergâh seçeneklerini çeşitlendirebilir.
Ancak bir noktayı özellikle vurgulamak gerekir: Zengezur’un açılması, Bakü-Tiflis-Kars hattının ortadan kalkacağı anlamına gelmez. İki güzergâh birbirinin alternatifi olabileceği gibi, birlikte çalışan ve taşıma kapasitesini artıran tamamlayıcı hatlar da olabilir.
Türkiye’nin ve Azerbaycan’ın kazancı, tek bir yolun diğerini yok etmesinden değil, ticaretin önündeki engellerin azalmasından doğacaktır.
Uluslararası ticarette her yeni güzergâh, yalnızca yeni bir yol açmaz. Taşıma maliyetlerini, transit gelirlerini, lojistik merkezlerinin önemini ve ülkelerin pazarlık gücünü de etkileyebilir.
Bir ülke, kendi topraklarından geçen ticaret güzergâhları sayesinde gelir elde edebilir. Limanlar, demir yolları, gümrük merkezleri ve lojistik şirketleri bu sistemin ekonomik kazananları arasında yer alır.
Yeni bir güzergâh ortaya çıktığında ise mevcut ticaret akışının bir bölümü başka bir hatta kayabilir. Bu da bazı limanların, transit ülkelerin veya lojistik merkezlerinin göreli önemini azaltabilir.
Zengezur bağlantısı bu nedenle yalnızca Azerbaycan ile Ermenistan arasındaki bir ulaşım meselesi olarak görülemez ve görülmemeli.
Bu hattın gelişmesi, Türkiye ile Azerbaycan arasındaki doğrudan ulaşım imkânlarını artırabilir. Orta Asya’dan gelen yüklerin Türkiye’ye erişimi için ek seçenekler oluşturabilir. Avrupa pazarlarına yönelik ticarette güzergâh çeşitliliğini artırabilir.
Orta koridor ve Zengezur koridorunun hayata geçmesi durumunda dünya ticaretinin kara bölümü (ki dünya ticaretinin %20’sini oluşturur %80’ni denizlerden yapılır) buraya kayacak. Böylece Azerbaycan dünyanın en kritik ülkelerinden biri haline gelecek. Bu çok büyük bir gelişme ancak bunun gerçekleşmesi Türkiye ile ilişkilerin sorunsuz devam etmesi halinde olabilecek.
Ben Türkiye ile Azerbaycan arasında yaşanan gerilimin bir sebebi de bu olabilir diye düşünüyorum.
Böyle bir değişimden rahatsız olacak ülkeler bulunması da jeopolitik açıdan mümkün. Özellikle Rusya ve İran.
Ancak burada dikkatli olmalıyız: Bir güzergâhın belirli ülkelerin çıkarlarını etkileyebilmesi, o ülkelerin Türkiye-Azerbaycan gerilimini çıkardığını veya yönettiğini tek başına kanıtlamaz.
Bununla birlikte, ticaret yolları üzerindeki rekabeti görmezden gelmek de doğru değildir.
Bir ticaret yolunun açılması bazı ülkelere yeni fırsatlar sunarken, mevcut güzergâhlardan kazanç sağlayan bazı aktörlerin göreli avantajını azaltabilir. Uluslararası siyasette bu çıkar farklılıklarının araştırılması gerekir.
Türkiye ile Azerbaycan arasındaki son tartışmalar, iki ülkenin kamuoylarında farklı başlıklar üzerinden büyüyor. Siyasi açıklamalar, İsrail’le ilişkiler, başörtüsü tartışmaları ve sosyal medyada dolaşıma giren iddialar, karşılıklı eleştirileri artırıyor.
Bu tartışmaların her birini aynı kefeye koymak doğru değildir. Bazı konular gerçek siyasi anlaşmazlıklara dayanıyor. Bazıları yanlış anlaşılmalardan kaynaklanıyor. Bazıları ise doğrulanmamış iddiaların büyütülmesiyle gündeme geliyor. Bütün bu tartışmaların 2 ülkedeki Türk düşmanlarının , Türk dünyasının ilişkilerinin gelişmesinden rahatsızlık duyan 5.kol elemanlarınca köpürtüldüğü gerçeğini gözden kaçırmayalım.
Fakat bütün bu başlıkların bir araya gelerek iki toplum arasında güvensizlik yaratması, stratejik açıdan ciddi bir risktir.
Ankara ile Bakü arasındaki siyasi ilişkiler zayıflarsa ortak projelerin kamuoyu desteği azalabilir. Yatırımcılar belirsizlikten etkilenebilir. Ulaşım ve ticaret projeleri, siyasi polemiklerin gölgesinde kalabilir. İki ülkenin ortak çıkarları, günlük tartışmaların içinde görünmez hâle gelebilir.
İşte burada araştırılması gereken temel soru şudur:
Türkiye ile Azerbaycan arasındaki gerilimin büyümesi, Orta Koridor’un ve Zengezur bağlantısının geleceğini nasıl etkiler?
Bu soruya verilecek cevap, gerilimin sadece ticaret yollarını engellemek amacıyla çıkarıldığını söylemek doğru olmaz. Ancak olası ekonomik ve jeopolitik sonuçlarının iyi incelenmesi gerekli ve önemlidir.
Eğer herhangi bir aktör, iki ülke arasındaki güvensizlikten yararlanarak ortak projelerin gecikmesini veya zayıflamasını hedefliyorsa, bunun ortaya çıkarılması gerekir.
Bunun için diplomatik açıklamalar, ulaştırma anlaşmaları, proje takvimleri, ticaret verileri, yatırımlar ve tarafların resmî tutumları birlikte incelenmelidir.
Gazeteciliğin görevi, şüpheyi kesin hükme dönüştürmek değil; şüpheyi araştırılabilir sorulara çevirmektir. 40 Yıllık bir gazeteci olarak benim yapmaya çalıştığımda budur.
Türk devletleri arasındaki ilişkiler yalnızca tarihî ve kültürel yakınlığa dayanmıyor. Ticaret, enerji, ulaştırma, savunma, teknoloji ve yatırım alanlarında gelişen ilişkiler de bu yakınlığın somut temelini oluşturuyor.
Türkiye ile Azerbaycan’ın yakın iş birliği, bu sürecin önemli dayanaklarından biridir. Azerbaycan’ın Hazar Denizi üzerinden Orta Asya’ya erişimi ile Türkiye’nin Avrupa’ya ulaşım imkânları birleştiğinde geniş bir ekonomik bağlantı alanı ortaya çıkıyor.
Bu gelişme, Türk devletlerinin birbirleriyle ticaretini artırabilir. Ortak lojistik yatırımlarını teşvik edebilir. Üretim ve tedarik zincirlerini çeşitlendirebilir. Bölge ülkelerinin uluslararası pazarlara erişimini kolaylaştırabilir.
Bu sebeple Türk dünyasının ekonomik bağlantılarını güçlendiren projeler, yalnızca iki ülkenin ikili ilişkileri açısından değil, daha geniş bir bölgesel denge açısından da önemlidir.
Peki, bu bütünleşmeden rahatsız olabilecek aktörler var mıdır?
Jeopolitik açıdan böyle bir ihtimal vardır. Mevcut ticaret güzergâhlarından, transit gelirlerinden veya bölgesel nüfuzlarından kazanç sağlayan bazı çevreler, yeni bağlantıların kendi konumlarını değiştirmesinden rahatsız olabilir.
Fakat hangi ülkenin veya aktörün ne ölçüde etkileneceği, hangi adımları attığı ve Türkiye-Azerbaycan gerilimiyle arasında somut bir bağ bulunup bulunmadığı ayrı ayrı araştırılmalıdır.
Rusya, İran, Çin, Avrupa Birliği ve bölgedeki diğer aktörlerin ticaret yollarına ilişkin çıkarları aynı değildir. Bu aktörleri tek bir planın parçası gibi göstermek, bölgenin karmaşık gerçekliğini basitleştirmek olur.
Örneğin İran, Ermenistan üzerinden sağlanan mevcut bağlantıların ve kendi bölgesel konumunun değişmesinden etkilenebilecek bir ülkedir. Rusya’nın Kafkasya’daki geleneksel nüfuzu ve mevcut ulaşım ağları bakımından hesapları vardır. Avrupa ülkeleri ise alternatif ticaret güzergâhlarına erişim ve tedarik zincirlerini çeşitlendirme açısından farklı değerlendirmeler yapabilir.
Ancak bu genel çıkar farklılıklarından hareketle bu ülkelerden herhangi birinin Türkiye-Azerbaycan gerilimini planladığı sonucuna varılamaz. Belki de hepsi birden çıkarları zedeleneceği için bu gerilimi körükleyebilir.
Asıl mesele, bir ülkeyi peşinen suçlamak değil; hangi aktörün hangi güzergâhtan kazanç sağladığını, hangi güzergâhtan kayıp yaşayabileceğini ve bu çıkarların somut politikalara nasıl yansıdığını ortaya koymaktır.
Türkiye ile Azerbaycan arasındaki ilişkilerde sosyal medyanın etkisini küçümsememek gerekir.
Bir siyasi açıklama, bağlamından koparılarak yayımlanabilir. Bir görüntü, farklı bir olayın kanıtıymış gibi sunulabilir. Bir kişinin sözleri, bütün bir topluma mal edilebilir. Doğrulanmamış iddialar, çok sayıda hesap tarafından paylaşılınca kamuoyunda gerçekmiş gibi algılanabilir.
Bunların kasıtlı bir kampanyanın parçası olup olmadığı ise ayrı bir araştırma konusudur.
Bir içeriğin çok paylaşılması, onun mutlaka organize bir operasyon olduğunu göstermez. Ancak aynı yanlış iddianın eş zamanlı biçimde yayılması, sahte hesapların kullanılması veya belirli anlatıların sistematik olarak güçlendirilmesi gibi işaretler ortaya çıkarsa, bunlar araştırılmalıdır.
Türkiye ve Azerbaycan’ın yapması gereken, eleştiriyi yasaklamak veya her farklı görüşü dış müdahale olarak nitelemek değildir. Yapılması gereken, doğrulanmış bilgi ile manipülasyonu ayırabilecek bir iletişim ve doğrulama mekanizması geliştirmektir.
Ankara ile Bakü arasında doğrudan iletişim kanalları güçlendirilmeli, tartışmalı açıklamalar diplomatik düzeyde açıklığa kavuşturulmalı ve iki ülkenin kamuoylarına güvenilir bilgi sunulmalıdır.
Çünkü iki toplumun birbirine güveninin azalması, ortak ekonomik projelerin toplumsal desteğini de zayıflatabileceği gibi Türkiye Azerbaycan birlikteliğini örnek alacak diğer Türk cumhuriyetlerinde de umutsuzluk doğurabilir.
Birbirine güvenmeyen iki toplum, en büyük ortak çıkarlarını bile karşılıklı şüphe içinde değerlendirmeye başlar.
Türkiye ile Azerbaycan’ın farklı konularda farklı düşünmesi doğaldır. İki ülke bağımsız devletlerdir; kendi dış politikalarını, güvenlik önceliklerini ve ekonomik hedeflerini belirlerler.
Kardeşlik, bütün konularda aynı görüşe sahip olmak değildir. Kardeşlik, anlaşmazlıkların ortak geleceği tahrip etmesine izin vermemektir.
Karabağ sürecinde ortaya çıkan dayanışma, iki ülke arasındaki siyasi ve stratejik iş birliğinin önemini göstermiştir. Şuşa Beyannamesi ile ilişkilerin müttefiklik düzeyine taşınması da bu ilişkinin kurumsal boyutunu güçlendirmiştir.
Bugün yapılması gereken, bu geçmişi sürekli bir hesaplaşma malzemesine dönüştürmek değil, geleceğe yönelik ortak çıkarları korumaktır.
Türkiye ile Azerbaycan arasındaki ilişkilerin güçlü olması, Zengezur bağlantısının ilerlemesi için tek başına yeterli değildir. Ermenistan’la yürütülen süreçler, sınır ve gümrük düzenlemeleri, güvenlik meseleleri, altyapı yatırımları ve uluslararası anlaşmalar da belirleyicidir.
Aynı şekilde, iki ülke arasındaki gerilim de bütün projelerin mutlaka duracağı anlamına gelmez.
Ancak siyasi güvenin azalması, bu projelerin hayata geçirilmesini zorlaştırabilecek bir etkendir. Bu nedenle Ankara ve Bakü’nün ortak çıkarlarını koruyacak diplomatik kanalları açık tutması önemlidir.
İki ülke, ticaret yollarını ve ulaşım bağlantılarını siyasi tartışmaların ötesinde değerlendirebilmeli; farklı görüşlerini doğrudan görüşerek çözebilmelidir.
Çünkü Türkiye’nin de Azerbaycan’ın da ekonomik gücü, yalnızca kendi sınırları içindeki imkânlardan değil, komşularıyla kurabildiği bağlantılardan da beslenir.
Türkiye ile Azerbaycan arasındaki son gerilimin arka planında yalnızca siyasi anlaşmazlıklar mı var, yoksa ticaret yolları ve bölgesel nüfuz mücadelesi de etkili mi?
Bu sorunun cevabı önemlidir.
Çünkü Çin’den Kazakistan’a, Hazar Denizi’nden Azerbaycan’a, Gürcistan üzerinden Türkiye’ye ve Avrupa’ya uzanan Orta Koridor, büyük bir ekonomik bağlantı alanı oluşturuyor. Zengezur bağlantısı ise Türkiye ile Azerbaycan arasında daha doğrudan bir kara yolu ve demir yolu ağı geliştirme potansiyeli taşıyor.
Bu güzergâhlar geliştikçe bazı ülkelerin ve ekonomik çevrelerin çıkarları güçlenebilir; bazı mevcut güzergâhların göreli avantajı değişebilir. Bu, uluslararası ticaretin ve jeopolitik rekabetin doğal bir sonucudur.
Dolayısıyla ticaret yollarını etkisizleştirmek isteyen aktörlerin bulunabileceği ihtimali göz ardı edilmemelidir. Fakat bu ihtimal, somut delillerle sınanmalı; Türkiye-Azerbaycan geriliminin arkasında böyle bir plan bulunduğu iddiası, kanıtlanmış bir gerçek gibi sunulmamalıdır.
Şüpheyi araştırmak gazeteciliktir; kanıtsız suçlama ise gerçeği aramaya engeldir.
Türk milliyetçisi bir gazetecinin görevi de tam olarak budur: Türk devletlerinin ortak çıkarlarını savunurken olayları belgelerle değerlendirmek, farklı görüşleri düşmanlığa dönüştürmemek ve Türk dünyasının geleceğini etkileyen gelişmeleri bütün boyutlarıyla incelemek.
Bugün Türkiye ile Azerbaycan’ın önünde duran mesele, kimin sosyal medyada daha sert söz söylediği değildir. Asıl mesele, iki ülkenin ekonomik, siyasi ve stratejik iş birliğini ne ölçüde koruyabildiğidir.
Eğer Türkiye ile Azerbaycan arasındaki güvensizlik, ortak ulaşım projelerini ve ticaret bağlantılarını zayıflatırsa bundan yalnızca iki ülke zarar görmez. Orta Asya ile Avrupa arasında daha güçlü ekonomik ilişkiler kurulması da zorlaşabilir.
Bu nedenle Ankara ve Bakü, gerçek anlaşmazlıklarını doğrudan görüşerek çözmeli; dezenformasyon iddialarını araştırmalı ve ortak projelerini güçlendirmelidir.
Bir demir yolunun önüne engel koymak mümkündür. Bir sınır kapısının açılmasını geciktirmek de mümkündür. Fakat bütün bunların ötesinde, iki toplumun birbirine duyduğu güveni korumak gerekir.
Çünkü Türk dünyasının geleceği, yalnızca tarihî ve kültürel bağlarla değil, bu bağların ekonomik ve stratejik iş birliğine dönüştürülebilmesiyle şekillenecektir.
Bir millet, iki devlet sözü; iki devletin her konuda aynı düşünmesi değil, farklılıklarına rağmen ortak geleceğini koruyabilmesidir.
Türkiye ile Azerbaycan’ın arasına giren her tartışmayı bu ölçüyle değerlendirmeliyiz.
Bildiğim ve yerinde gözlemlediğim bir gerçek şu ; Her ne kadar yöneticiler arasında bir anlaşmazlık olması gerçeği, 5.kol faaliyetlerinin yoğunluğuna rağmen Türkiye ve Azerbaycan Türklerinin birbirine olan güveni ve sevgisi azalacağı yerde artarak devam ediyor. Halktaki bu sevgi ve güven yöneticiler arasındaki anlaşmazlıkların çok zarar vermeden düzeleceğine en büyük kanıt.
Ve bugün şu soruyu sormaktan vazgeçmemeliyiz:
Türkiye ile Azerbaycan birbirleriyle tartışırken, hangi ekonomik fırsatları kaybediyor?
Yeni ticaret yollarının gelişmesinden kimler kazançlı çıkıyor, kimlerin mevcut avantajları değişiyor?
Bu değişimden rahatsız olan aktörlerin gerilimin büyümesinde somut bir rolü var mı?
Bu soruların cevabını araştırmak, Türk birliğini savunmanın ve Türkiye-Azerbaycan kardeşliğini geleceğe taşımanın gereğidir.
Çünkü kardeşliği korumak yalnızca duygusal bir sorumluluk değil, aynı zamanda stratejik bir akıl meselesidir
TRT; mikrofon başında, kamera arkasında, haber merkezinde, montaj odasında, yayın masasında emek veren insanların kurumudur. Devamını Oku
Türkiye kamuoyu İlham Aliyev’in katılmamasının nedenleri üzerinde kafa yorarken Kazakistan Cumhurbaşkanı Kasım Cömert Tokayev’in bence… Devamını Oku
Türkiye ile Azerbaycan arasındaki son gerilimin en dikkat çekici gelişmelerinden biri, Azerbaycan Cumhurbaşkanı İlham Aliyev'in… Devamını Oku
Zamanla güç, beyin üzerinde dopamin artırıcı ve bağımlılık yapıcı bir etki yaratarak empati kaybı, büyüklük… Devamını Oku
Temel mesele, milliyetçiliğin iyi veya kötü olduğuna ilişkin genel bir hüküm vermek değildir. Asıl soru,… Devamını Oku
Türkiye ile Azerbaycan birbirine rakip değil, kendi bağımsızlıklarını koruyarak ortak geleceğini güçlendirebilecek iki kardeş devlettir.… Devamını Oku