İçinde bulunduğumuz günler Türk tarihine kara bir leke olarak geçecek olaylarla doludur.

Bunlardan birisi de Harp Okulu’ndaki mezuniyet töreninde yaşanan yemin meselesidir. Genç teğmenlerin resmî tören sonrasında her yıl yaptıkları gibi subay yemini etmeleri ve Gazi Mareşal Mustafa Kemal’e bağlılıklarını ifade etmeleri kimi rahatsız etmiştir? Tek adam sultasının hâkim olduğu ülkemizde bu genç teğmenler ihraç talebiyle disipline verilmişlerdir.

Türk Milleti’nin en büyük güvenci olan Ordu’muzun, Kara Kuvvetleri ambleminde MÖ 209 tarihi vardır. Türk, tarih sahnesine bu tarihten de önce çıkmıştır. O bilinmeyen dönemlerden bugüne Türk tarihi şanlı zaferlerle doludur. Yüz yıl önceki İstiklal Harbi de bu zaferlerin şahikalarındandır.

Bu kutlu zaferin muzaffer ordusu ve kumandanı Gazi Mareşal Mustafa Kemal Atatürk, başlangıcı bilinmeyen bu tarihe altın harflerle geçmiştir.

Bu Ordu, bugün içine düşürüldüğü durum ne kadar kötü olursa olsun toparlanacaktır. Büyük Atatürk’ün 30 Ağustos 1924’te Dumlupınar’da ifade ettiği “Bir milletin ruhu zaptolunmadıkça, bir milletin azim ve iradesi kırılmadıkça, o millete hâkim olmanın imkânı yoktur.” sözleri hem kılavuzdur hem de en büyük güç kaynağıdır.

Genç teğmenler de Türk Milleti’nin ruhunu temsil etmektedirler. Bu yüksek ruhla ettikleri subay yeminiyle, Büyük Atatürk’ün, “Birinci vazifen; Türk istiklalini, Türk cumhuriyetini, ilelebet muhafaza ve müdafaa etmektir.” talimatını haykırmışlardır.

Bugün Türk Ordusu’nu yönetenler ise ya İstiklal Harbi’ni yapan ordunun temsilcileri olacaklar ya da bu şerefli mirası reddedeceklerdir. Tarih onları ya altın yaldızlı ya da kapkara harflerle yazacaktır. Tercih onlarındır.

Millî Düşünce Merkezi

Genç teğmenler vazifelerini yaptılar! yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

İnsan gibi fikir hareketleri de gücü ele geçirince anlaşılır. Kendilerini dinle tarif edenler iyi ki başa geldiler de gördük. Evet, sınanmadan kolay bilinmez ve tam anlaşılmaz. Batı, dini siyasetin dışına taşıdığından beri rahat. Problem bizde. Yeni dünyada başa gelmiş ve başarılı olmuş bir dini hareket yoktur. Tepeden tırnağa bozmayan da yoktur.

Uç örnekler El-Kaaide, Taliban ve İşid’dir. Türkiye bu örneklere uzak sanılır. Oysa bazı bakımlardan bir tık gerisindesiniz. Okulların yarısını İmam Hatip’e çevirmenin, her çocuğun hafız olmasını özendirmenin, yani anlamadan tekrar ederek düşüncenin gereksizliğini yerleştirmenin başka türlü bir sonucu olmaz.  O radikallere arka bahçeyi hazırlar. Bunlar şakaya gelmez sosyolojik göstergelerdir.

Din, her türlü emel için elverişli enstrümandır. Dinden görünmenin tadını alan bırakamaz. Dozu azalmaz, gittikçe artar; keyif veren, uyuşturan içecekler gibidir.

Dillerine korku hâkimdir. “Ben yoksam siz de yoksunuz!” korkutması insanları kıskıvrak bağladığında dönüşü zor bir yol görünür. Aslında koroyu idare eden ses dediği yerden uzağa savrulmuştur. Hedef gittikçe darlaşır ve yarattığı dehlizde davası kendisi haline gelir. Bizde yaşanan da budur.

O Talihsiz Konuşma

Erdoğan’ın İmam Hatip Kurultayı’nda yaptığı konuşma bize daha çok şey söyletecek kadar dehşet vericiydi. Bir kere doğrular üzerinden konuşmadı. “Çağ atlattık” demeye gelen sözleri doğrunun yanından geçecek ifadeler değildi. Nezaketen böyle söyleyişim de hakikati incitir. O halde söyleyeyim: Bir devlet adamı böyle bir saptırmaya girme hakkını kendinde görürse, yıkımın büyüğü kapınızdan gireli çok olmuştur.

Kamplaşmayı körükleyen cümleleri yanında şunlar da akla ziyandı: “Benim en önemli sıfatım imam hatipli olmaktır. Bana ömrüm boyunca yaptığın tek bir şeyi, ortaya koyduğun tek bir eseri söyle deseler, tereddüt etmeden vereceğim cevap gayet açıktır: İmam hatip okullarının önündeki engelleri kaldırmaktır, imam hatiplerin sayısını, eğitim kalitesini artırmaktır.”

İşte size bir itiraf ve yaptığının ne olduğunu anlamayanın ortaya çıkardığı başarısızlık ve bozgun fotografı. Bu kafayla orta dereceli okulların neredeyse yarısını imam hatip yaptık. Kontenjanları dolmadı; bir bölümü de öğrencisiz binalar halinde kaldı.

Diğer taraftan, duyan zanneder ki bu propagandayı yapan devlet erkânının çocukları İmam Hatiplerdedir. Hayır,  özel okullarda ve daha çoğu yurtdışında okuyor. İsteyen küçük bir araştırmayla bunu görür. Fakat halk bilmiyor. Nasıl bir işse kimse de bildirmiyor.

İmam Hatipler, verilen öneme ve sonsuz denecek desteğe rağmen başarılı olamadı. Bütün istatistiklerde en altta veya çok gerideler. Erdoğan bu başarısızlığı en büyük hizmeti saydı. Bununla nasıl övünülür? 22 yılın madalyası bu faaliyete ise daha feci durumlara düşmediğimize şükredeceğiniz gelir.

Ayrımcılığın Himalayası

Alıntıladığım bu sözleri bilenler analiz etmelidirler. Bu sözlerde ayrımcılığın en katı kamplaştırma ruhu var. Bu sözler, Cumhurbaşkanı herkesin değil, bir kesimin Cumhurbaşkanıdır manasındadır. O makamın yeminine terstir. Daha çok olumsuz madde sayabilirim. En fenası, teğmenlere buradan saldırmasıdır. Harp okulları ve diğerleriyle İmam Hatipleri karşı karşı getirecek bir tavır içine girişi -yine söylüyorum- akıl almaz bir durumdur.

Niye böyle davrandığını açık: Çiçeği burnunda teğmenlerin de kendisine bağlı –sandığı- İmam hatipliler gibi olması için her şey ayarlanmıştı. Askerî okulları, 15 Temmuz 2016’dan sonra boşuna mı baştan aşağı değiştirmişlerdi? Sınavlarda nasıl da titizlikle öğrenci seçmişlerdi. O seçtikleri bunlar mıydı? Nasıl öyle davranabilirlerdi? Bakınca hepsi de “halk çocukları”, “üstelik birinin adı da İkra” idi. “Nasıl olurdu da Atatürk’ün askeriyiz!” diyebilirlerdi?

Olanları Göreceğiz

Aslında imam hatipli çocuklar da istediği gibi çıkmıyor.  Bu çok yönlü başarısızlığı hazmetmesi beklenmez. Dolayısıyle Erdoğan’ın o konuşması, ben her yere hâkim oldum sanıyordum,  olamamışım gazaplanmasıdır. İşte bu bakışla devlet idaresi ol(a)mayacağını görmek lazım. Partilerin, particilerin hangisinde olursa olsun bu kafayı reddedeceğiz. Birliğin anahtarı buradadır.

Körü körüne de olsa siyasileri ve siyasi partileri tutanlar olması bize bugünleri getirdi. Bu sosyal bozgun şartlarında onlar olacak. Yeter ki hakikat peşinde ve her durumda konuşanları kaybetmeyelim. Böyle bakabilen namuslular oldukça her bataktan çıkarız. Artık anlamış olmalıyız. Gittiğimiz, gidilecek yol değildir. Uçurumun kenarındayız. Apaçık konuşulacak yerdeyiz. Yeni denen eskiden eski otoriter köhnelik, Türkiye’yi, sosyal ilimler için yeni örnekler yaratan bir ülke haline getirdi. Bozulduk ve bozduk.

Psikoloji ve psikiyatri ilminin -diğer sosyal alanlardan daha çok olmak üzere- bu ortamı hazırlayana şükran borcu var.

Başarısızlık öfkeyi katladı yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Yeni Türkiye kavramı önce bir atıf olarak ortaya çıktı. İleri demokrasi dedikleri garabet bir propaganda söylemi ile hayatımıza girdi. Kemalist ilke ve devrimlere açılmış savaşın örtülü propaganda aracıydı bu. Onlara göre devrimlerin muzaffer bekçisi Türk Silahlı Kuvvetleri tehlikeli bir kurumdu ama baklayı ağızlarından bir türlü çıkaramıyorlardı. Büyük bir yalan şebekesi üzerine, o vakitler hasreti sona erdirmek istedikleri hocaefendileriyle (Fetullahçı Silahlı Terör Örgütü ve Casusluk Şebekesi) beraber bir oyun tertiplediler ve Balyoz ile Ergenekon isimlerini verdikleri kumpas davalarını yürürlüğe soktular.

Yıllarca Türk Silahlı Kuvvetleri’ne kusulan nefrete şahit olduk. Demokrasi, açık toplum, sivil yönetim ve benzeri oyunlarla Türk Ordusu’nun varlığı belli klikler tarafından sorguya açılmıştı. Yıllarca ilmek ilmek işledikleri söylemlerle halk ile ordu arasına nifak tohumları ekmeye çabaladılar. Günü geldiğinde de aldıkları sınırsız yardımlar ile kumpas davalarını başlatacak ve Türk komutanlarına terörist diyecek kadar arsızlaştılar.

Siyasal islamcı tarikat ve cemaatler, etnik bölücüler, manda ve himaye isteyenler, “yetmez ama evet” diyenler, foncular ve benzeri oluşumlar bu süreç içerisinde kendilerine biçilen rolleri büyük bir şevkle oynadılar. Savundukları fikirlerin, empoze etmeye çalıştıkları propagandanın ne kadar safsata olduğunu bilerek yaptılar bunu. Bu yaftalama, karalama, itibar suikastı fikirleri ile bir ulusun geleceğini kendi şahsî çıkarları için yok ettiler.

İşte Mustafa Kemal Atatürk’ün uyardığı dahilî düşmanlarımız bu kişilerdir.

O ihanet günlerinden sonra Türkiye Cumhuriyeti’nin birçok görünen kanadını demokrasi adı altında adım adım sivilleştirme çabaları hız kazandı. Büyük Ortadoğu Projesi diyerek başladıkları oyun artık yerini Yeni Türkiye ve Yeni Anayasa kavramlarına bırakacak noktaya getirildi.

Defaatle tekrarladığımız bazı kavramları hatırlatmakta fayda görüyorum. Bunlardan bir tanesi Anayasanın ne denli önemli bir belge olduğudur. Bir ülkenin kurucu ve en üst bağlayıcı metni olan Anayasa, kimsenin canının keyfine ve isteğine göre uyacağı bir metin değildir. Anayasanın bir ruhu vardır ve yasama, yürütme ve yargı tüm işleyişini bu ruhtan alır. Bütün kanunların maddeleri, uluslararası anlaşmalar, kararnameler ve normlar hiyerarşisine giren tüm belge ve metinler Anayasanın ruhuna uymak zorundadır. Yasama, yürütme ve yargı mensupları hiçbir şekilde Anayasaya karşı bir işlem ve tasarrufta bulunamaz. Anayasa, ülkenin rejimi için hayatî unsurları içinde barındırır.

İlmek ilmek işlenen bu oyunda, özellikle son haftalarda, bir hayli enteresan söylemler gündeme düştü. Bunlardan en önemlilerinden bir tanesi, artık mecliste dahi temsiliyet kazanmış olan etnik siyaset yönünden bölücü, dinî bakımdan ise ümmetçi kabul edilecek olan HÜDAPAR’ın Kuvvet Komutanlarımız ile verdiği fotoğraftı. Kısmî bir infial yaratan bu sahne ardından ise Malazgirt Zaferi’nin mimarları olarak Araplar ve Kürtler de senaryoya dahil edilip bu zaferin İslam dünyasına ait olduğu söylendi. Öte yandan Türkiye Cumhuriyeti’nin Cumhurbaşkanı da Yeni Anayasa çalışmaları içerisinde ülkemizin etnik kimliklerini her konuşmasında artırarak sürdürmektedir. Büyük Ortadoğu Projesi uyarınca değiştirilmek istenen sınırlar uzun zamandır yürürlüğe konulmak isteniyorken bu projenin ekmeğine yağ sürecek adımların bir anda peş peşe atılması tesadüf olabilir mi? Siyasal İslamcıların ve bölücülerin ortak hayali olan eyalet sisteminin bir fısıltıdan öteye geçip artık açık açık dillendirilmeye başlaması asla tesadüf değildir.

Türkiye Cumhuriyeti Devleti, Anayasada da belirtildiği üzere, üniter ve laik bir devlettir. Peki, üniter ve laik devleti savunmak adına teğmenlerimizin ettiği yemine kimler bir araya gelip tepki gösterdi? Hiçbir alakası yokken, Türk Ordusu’na içten içe nefret duyanlar anında kalemlerine sarılıp yeni bir darbenin çığırtkanlığına soyundu. Halbuki gerçek darbe Anayasa üzerinden işleyişe konulmuştu.

2011 yılında, Anayasa Profesörü Kemal Gözler’in “Aslî Kurucu İktidar – Tali Kurucu İktidar Ayrımı: TBMM Yeni Bir Anayasa Yapabilir mi?” makalesinde, Yeni Anayasa tanımının tehlikesi gözler önüne serilmiştir. Yeni bir anayasada mevcut rejim ilga edilir. Bu devlet yapılanmasının tümden değişeceği anlamına gelmese dahi rejimin değiştirilmesi bu hukuki boşlukta mümkündür. Böyle bir durumda üniter ve laik yapının lağvedilmeyeceği, Türkiye Cumhuriyeti Devleti’ne bağlı vatandaşlık kavramının değiştirilmeyeceği, özerk yönetimlerin önünün açılmayacağı nasıl garanti edilebilir? Edilemez çünkü altını çizmeye çalıştığımız unsur tam olarak budur. Darbe anayasası adı altında mevcut demokrasinin daha ileriye götürülmesi isteği ve sivilleştirme çabaları özünde tam olarak da bunu barındırmaktadır: Rejim değişikliği.

Propagandanın ve siyasetin ahlakından adım adım uzaklaşılan her günde Türk ulusunun beyni yıkanmaktadır. Bu harcanan çaba hukuku, adaleti, ekonomiyi ve hatta en sonunda kutuplaştırma ve düşmanlaştırma emelleriyle Türk ulusunun ahlaki yapısı ile değerlerini bitirecek kadar büyük bir çabaya dönüşmüştür.

Gündemimizden eksik olmayan kadın cinayetleri, çocuk istismarları, ihmale dayalı her ölümü “kader” diye geçiştirmeleri, dolandırıcıların serbest kaldığı, yatırım(!) yapan her yabancının vatandaşlık aldığı, yatırım yapacak durumu olmayanların da sınırdan güvenle geçebildiği, iktidar erkinin ve savunucularının Türk subaylarına parmak sallayabildiği, hıyanet yuvalarının Türkiye Cumhuriyeti Devleti’nin resmi kurumlarının yanında temsil edilebildiği bir rejimin ismidir bu “Yeni” kelimesi.

De facto (fiili) olarak neredeyse bitirdikleri ve Yeni Türkiye dedikleri bu rejimin de jure (hukuki) boyutu da Yeni Anayasa’dır.

Korumamız gereken tek bir Türkiye Cumhuriyeti Devleti vardır ve korunması adına ilelebet mücadele etmek boynumuzun borcudur.

Filmin Adı: Yeni Türkiye yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

28 Şubat davasında mahkûm olan generallerimizden beş veya altı kişi cezaevinde kaldı.

Diğerleri Cumhurbaşkanımızın özel affı ile cezaevinden tahliye edilmişlerdir. Cezaevinde kalan diğer generallerimizin de Cumhurbaşkanımızın özel affı ile tahliye edileceklerini beklerken gazetede de bu generallerimizin Balyoz davasından yargılandıklarını ve mahkûm olduklarını okudum.

Balyoz davası 2015 yılında sonuçlanmış ve mahkeme sanıkların tamamının üzerlerine atılı suçlardan beraatlarına karar vermiş, Yargıtay 16. Ceza Dairesi de bütün sanıklar hakkında verilen beraat kararını onamıştı. Cumhuriyet savcısı sanıkların yedisi ile ilgili 16. Ceza Dairesinin onama kararına itiraz etmiş, 16. Ceza Dairesi Cumhuriyet savcısının itirazı üzerine yedi sanık ile ilgili onama kararını kaldırmıştır.

Cumhuriyet savcısı sanıklar hakkında dava açmış, yapılan yargılamaları sonucunda cezaevinde kalan beş sanığın mahkûmiyetlerine karar verilmiştir.

Sanıklar yapılan yargılamalarında, “Yargıtay 16. Ceza Dairesi’nin mahkemenizin gerekçeli kararını yanlış okuduğu ve değerlendirdiğini” bu sebeple Cumhuriyet savcısının mütalaasını yeniden gözden geçirmesini istemiştir.

Sanıkların tamamı hakkında beraat kararını veren mahkemenin gerekçeli kararında ne yazıyordu?

Gerekçeli karardan: Bir gazeteci tarafından Cumhuriyet savcısına teslim edilen 11 ve 17 numaralı cd’lerin sahte olarak oluşturulduğunun kesin olarak tespit edildiği, mahkumiyet hükmüne dayanak olacak diğer tüm dijital delillerin de bazı belgelerinin gerçek zamanı yansıtmadığı bu belgelerin sistem ve zamanı güncel olmayan bilgisayarlardan oluşturulmuş veya tarih ve zaman bilgileri gerçek zamanı yansıtmayacak şekilde değiştirilmiş olduğu anlaşılmıştır.

Sanıkların çoğu general ve amiraldir. Kamuya açık bir toplantıda üzerlerine atılı suçu oluşturacak konuşmalar yapmayacak bilgi ve tecrübeye sahiptir.

Mahkeme dijital delillerle birlikte bu konuyu da tartışmış, sonuçta komutanların beraatlarına karar vermiştir.

Mahkemenin 2015 yılında sanık komutanlar hakkında verdiği karar ve 16. Ceza Dairesinin onama kararı doğrudur.

Mahkemenin gerekçeli kararı dikkatle okunduğunda Cumhuriyet Savcısının yedi sanık hakkında “Hükümetin görevlerini yapmasını engellemek için aralarında anlaşma yapmaktan” Yargıtay onama kararına itiraz etmesi de Yargıtay’ın itirazı haklı görerek onamayı kaldırması da yanlıştır.

Yeniden yapılan yargılamaların sonucunda cezaevinde kalan komutanların, hükümetin görevlerini yapmasına engel için aralarında anlaşma yapmak suçundan mahkûmiyetlerine karar verilmiştir.

Karar çoğunlukla verilmiştir. Üye hakimlerden biri karara katılmamış, sanıkların eylemlerinin üzerlerine atılı suçun unsurlarını oluşturmadığı gerekçesi ile haklarında beraat kararı verilmesi gerekir diye şerh düşmüştür.

Cumhuriyet savcısının 16. Ceza Dairesinin sanıkların tamamı hakkında verdiği onama kararında yedi sanığı ayırarak bu yedi sanık hakkında itiraz etmesi yanlıştır.

Aynı şekilde 16. Dairenin de hiçbir gerekçe göstermeden Cumhuriyet savcısının itirazını kabul ederek yedi sanık hakkındaki onamayı kaldırması yanlıştır. Hukuka ayrıdır. Bu karar mutlaka bozulur.

Fakat Yargıtay’ın işi çoktur. Dosyanın Yargıtay’a gitmesi incelenmesi uzun zaman alır.

Cumhurbaşkanımızın cezaevinde kalan komutanlarımızla ilgili özel af yetkisini kullanabileceği düşüncesindeyim.

Kesinleşmemiş ceza için af yetkisi kullanılamaz. Cumhurbaşkanımız özel af yetkisini kesinleşen 28 Şubat davası dosyası ile ilgili kullanabilir. 28 Şubat’taki eylemleri ile ilgili yargılanan komutanlarımızın çoğu Cumhurbaşkanımızın özel affı ile cezaevinden tahliye edildiler. Cezaevinde kalan diğer komutanlar Cumhuriyet savcısının haklarında dava açtığı ve sonuçta bu dava sonucunda haklarında mahkûmiyet kararı verilen komutanlardır.

Yukarıda da açıkladığım bu dosya Yargıtay’da mutlaka bozulur.

Bu nedenlerle Cumhurbaşkanımızın dosyanın Yargıtay’a gitmesi uzun zaman alacağından cezaevinde kalan ve gazetelerden yaşlı ve hasta olduğunu okuduğum 28 Şubat dosyasında müebbet hapis cezası alan beş komutanımız hakkında da özel af yetkisini kullanabileceğini umuyorum.

Adalet Mülkün Temelidir yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Kızına cinsel istismarda bulunan baba suçüstü yakalandı.

Kaynak

Arkadaşlık teklifini reddeden genç öğretmeni katletmişti!

Kaynak

Bahçelievler’de hırsızlık şüphelisine öldüresiye dayak!

Kaynak

Kuruyan Düden Gölü’nün can damarları fotoğraflandı.

Kaynak

Saldırıya uğrayan gençleri askerler kurtardı.

Kaynak

Gelinini katledip intihar etti.

Kaynak

Çocuğunu tavana asıp dövdüğü iddia edilmişti! Harekete geçildi.

Kaynak

Kayıp olarak aranırken dün evine dönen İlknur Polat , kaçırılmış.

Kaynak

Boşanma aşamasındaki eşini boğazını keserek öldürdü.

Kaynak

Polis silahlı saldırıyı önledi: 12 gözaltı.

Kaynak

Tartıştığı eniştesi kurşun yağdırdı.

Kaynak

Kahramanmaraş’ta orman yangını çıktı.

Kaynak

Yürüyüş yapan kadına kurşun yağmuru

Kaynak

Genç kadına kâbusu yaşattı! Taciz otobüste başladı, meydana kadar sürdü.

Kaynak

Komşusu sokak ortasında yerde sürükleyip dişlerini kırdı.

Kaynak

Kayıp Helen’le ilgili korkunç iddia

Kaynak

Eski sevgilisinin takside dövdüğü Habibe: 20 dakika boyunca darp etti.

Kaynak

Restoran çalışanları denize giren vatandaşlara saldırdı.

Kaynak

Aydıncık yangını, 50 saat sonra kontrol altına alındı.

Kaynak

İstanbul’da korkunç cinayet

Kaynak

Düğünde maganda dehşeti: 10 yaralı

Kaynak

Büyükşen çifti cinayetinin azmettiricisi ‘hamileyim’ yalanını kullanmış.

Kaynak

‘Omuz atma’ kavgası: 1 ölü, 3 yaralı

Kaynak

Sokak ortasında kadına şiddet

Kaynak

Yasa dışı yollardan ele geçirdikleri flamingoların kanatlarını kesmişler.

Kaynak

Türkiye’nin en uzun nehrindeki balık ölümlerinin nedeni belli oldu.

Kaynak

Kızı saldırıya uğrayan acılı baba: Bu senin eserin sayın Cumhurbaşkanım.

Kaynak

Büşra Büyükşen, çözülen cinayetin ardından ilk kez konuştu.

Kaynak

15 yaşındaki çocuk arkadaş yumruğuyla öldü.

Kaynak

Tekirdağ’da geri dönüşüm fabrikasında yangın.

Kaynak

Diyarbakır’da gazetecilere saldırı kamerada.

Kaynak

Kadın cinayetlerine dikkat çekti, düğününe bir hafta kala nişanlısı tarafından öldürüldü.

Kaynak

Avukat ile kardeşine kurşun yağdırdı.

Kaynak

Çocuğunun tıraşını beğenmedi, berberi öldürdü.

Kaynak

Hamamda kan döküldü: 1 kişi öldü, 10 kişi gözaltında.

Kaynak

18-20 Temmuz Türkiye’nin şiddet karnesi yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Doksan kişiydik biz o gün

Aç, susuz, uykusuz

Nasır tutmuş ayaklarla

Yürüyorduk kaygusuz

Sis, çamur, kanla, terle

Üzerindeydik bulutların

Ayrım Hanke Yaylasında

Yeşerirken umutlarım

Soğuk namlular elimizde

Yürüyorken dağlara

Şehitlerden selam geldi

Savaşan tüm sağlara

Uzaklarım yakınlaştı

İnancımla, davamla

Uyan Hanke geliyorum

Heybetimle, havamla

1992

AYDOĞAN AYDIN

Topçu Üsteğmen

Şehit Tümgeneral Aydoğan Aydın’ın ve tüm şehitlerimizin selamını getirdim size. Kırgınlardı, “Unutulduk.” dediler. Bu satırlar hatırlatır belki.

Terörün; sadece yaşayanların bildiği ama yeterince anlatamadığı, bu yüzden de terörün nefesini ensesinde hissetmeyenin bir türlü terör mağduruyla empati kuramadığı çirkin yüzünü göstermenin vakti geldi.

Dikkat! Bu yazı korku ve şiddet unsuru içermektedir. Korkak ve yufka yürekli iseniz okumayınız çünkü size, sizin için ölmeye gidenleri anlatacağım. Bir de cephenin gerisindeki savaşı…

Terörün soğuk yüzü

Siz şehit haberini ancak şehit tabuttayken, gaziler hastanedeyken görürsünüz. Aziz şehitlerimizin anısını kirletmek istemiyorum ama onların uğradığı vahşeti duyun istiyorum artık.

Şehit öğretmen Necmettin Yılmaz’ın şehit olmadan önce işkence gördüğü belirlenmişti.

Hani mayın patlar, bomba patlar öyle şehit olur ya o temiz yüzlü insanlar, size öyle söylenir. Parçasının bulunmadığını söylemezler mesela. O tabutların içinin çoğunlukla boş olduğunu anlatmazlar. Parçası bulunanların kefen içinde sabit durması için sunta koyduklarını, parçalarını bir suntaya bağladıklarını da söylemezler. O parçaların kimi zaman siyah çöp torbalarında taşındığını söylemeye ise kimsenin dili varmaz. Vücut bütünlüğü bulunsa da yüzünden yediği şarapnelin yüzünü tanınmayacak hâle getirdiğini; ailelerin eşlerini, çocuklarını, kardeşlerini, anne/babalarını son bir kez göremediklerini, “Bu hâliyle hatırlamayın.” deyip kefenlerinden yüzlerini göstermediklerini bilin. Bir şehit askerimizin otopsisini buyurun, kıymetli Hoca’m Dr. Cüneyt Sert’in İşin İç Yüzü adlı yazısından okuyun.

Mesela terörün yoğun olduğu bölgelerde, lojmanlarda kalan asker/polis ailelerinin baskın ihtimaline karşı penceresiz tek yer olan banyoda, küvetin içine yorgan koyup çoluk çocuk uyumaya çalıştıklarını öğrenin. Bir asker çocuğunun, yine annesi/babası şehit olan başka bir çocuğu cenazede teselli etmeye çalıştığını görün. Haberler vermez ama siz yine de görün. Ailesiyle şehir dışına giden birçok askerin yol kesen teröristler tarafından ailesi önünde katledildiğini hatırlayın. Pazarda, hamile eşiyle alışveriş yapan askerin arkasından kalleşçe vurulduğunu ve can verdiğini bilin. Yeni evli bir asker ve eşinin piknik yaptığı bölgeyi basan hainlerin kadına eşinin gözleri önünde tecavüz ettiğini ve sonra ikisini de paramparça ettiklerini de öğrenin.

İhanetin kılıfı

Dahası da var. Türk Silahlı Kuvvetleri ve Türk Polis Teşkilatı başta olmak üzere ülkenin her yerine sızan hainler ve bu kurumların şerefli üniformalarını giymeye layık olmayanların yaptıkları, terörle mücadelede bir darbe daha oldu senelerce. Yine anlatabileceğim birçok örnek olsa da Türkiye Cumhuriyeti’nin teminatı olan bu kurumların art niyetli kişilerce kara propagandaya maruz kalmamaları için ayrıntı vermemeyi daha uygun buluyorum. Ancak halihazırda görevine devam edenlere ve görevini layıkıyla yapıp emekli olanlara, meslektaşı görünümünde olan hainlerin neler yaptıklarını, nasıl sırtlarından vurduklarını sorun. Duyacaklarınız, hayalinizde bile tasavvur edebileceklerinizden çok daha beter olacak, eminim. Mesela çatışmanın en yoğun anında, arkadan yoğun kurşun ve patlama sesleri duyulsa akla gelen dost ateşidir değil mi? Buyurun size emekli özel harekatçı polisimizin anlattıkları bir örnek (4-8. dakikalar arası) olsun. Videoyu seyretmişseniz, kendilerinin orada olduğunu bilmesine rağmen ateş emrini verenin hain olduğunun ortaya çıktığını da duymuş olmalısınız.

Dost ateşi altında kalmak yeni bir durum değil. Özellikle meskûn mahalde çıkan çatışmalar sırasında daha sık yaşanabilir. Çoğunlukla yanlışlıkla olsa da kimi zaman düşman içine sızmış kahramanlar, silah arkadaşlarını kurtarabilmek için risk almadan saldırıyormuş görüntüsü vermeye çalışabilir. Ama asıl beklenmeyeni dost ateşi kılıfına sokulmuş ihanetlerdir. Bu kalleşlikleri yapanlar şerefli Türk ordusunun ve polis teşkilatının görüntüde birer mensubu olsa da ruhen Türk değiller, olamazlar. Her Türk doğan, aynı şeref ve faziletle yaşamıyor neticede.

Ya sonrası?..

Bütün bu kalleşliği bilip bir şey yapamamak. Şehit ve gazi olan silah arkadaşlarının hakkını arayamamak, anısını kirletenlerden hesap soramamak. Bildiniz mi o insanları, delidirler biraz hani. Gece boyu evde dört dönerler, uyuyamazlar. O çatışmaların, ölen arkadaşlarının, feryat eden ailelerin sesleri çıkmaz kulaklarından. Rüyalarında hep kavga ederler görünmez bir düşmanla. O insanlardan hele, hep bihaber bu ülke. Ajitasyon yapmadıkları için kalanlar, gerçekler hep eksik kalır canım ülkemde.

Kaçının ne ağır ilaçlar kullanarak toparlanmaya çalıştığını biliyor muyuz mesela? Devletin bu insanların ruh sağlığını ne kadar düşündüğünü? Boşuna mı cinnet getiriyor o kadar asker/polis? Büyük çoğunluğunun psikolojik desteğe ihtiyacı oluyor ancak çalıştıkları kurumlar bunu zorunlu tutmuyor, kendi inisiyatiflerine bırakıyor. Terör mağduru sivillere ise böyle bir uygulama hiç yok. O insanlar da tamamen kendi hâllerine terkediliyor.

Operasyondan dönen bir asker veya polis nasıl görünür peki? Ben anlatayım birini. Babam aylarca kendisinden haber alamadığımız bir operasyondan dönmüştü. Belki bir ayı geçmiş vücuduna temiz su değmeyeli. Saç sakal birbirine karışmış. Başta kokusundan yaklaşıp da sarılamadık. Üniformasını üç kere yıkadık da yine çıkmadı o koku. Ama umurumuzda da değildi. Bir yarası yoktu, kanlı canlı gelmişti eve. Ama gelen babamın suretinde başka biriydi sanki. Sayısız görev ve operasyonla geçen beş yılın sonunda Diyarbakır’dan Ankara’ya geldik ve yıllar sonra, tam emekliliğine 6 ay kala Şırnak’a tayini çıktı. Bilin bakalım kimlerin işiydi? Hani 15 Temmuz’un altında imzası olan hainler var ya, işte onlar vatanperver, milliyetçi askerleri yıldırmak için tekrar tekrar çatışma bölgesine gönderiyorlardı o dönem. Akıllarınca çoktan gözden çıkardıkları o topraklara göndererek cezalandırıyorlardı. Anlayamadıkları bir şey vardı: Vatanperver asker, polis, öğretmen, doktor… için müdafaa edilen satıh bütün vatandı. Ancak üzerinde yaşayanlar, onlar için can verenleri unutur olmuştu. Babam gidip vatanı savunacaktı, hep yaptığı gibi. Ama şanlı Türk askeri olarak gidip, kelle olarak dönmesini istemiyorduk. Babamı istifa etmesi için ikna ettik. Ancak iki çocuk okutup tek maaşla ev geçindiren devresinin gitmekten başka şansı yoktu ve bayrağa sarılı tabutu gelmişti.

Üniversiteler farklı mı?

ODTÜ Devrim Stadyumu

Peki tayinlerle, baba yolu gözlemekle, ölümle kol kola geçen çocukluğun ardından benim gözlerim ne gördü dersiniz? Üniversitenin ilk yılı, ODTÜ’de mühendislik okuyorum. Çözüm süreci safsatası almış başını gitmiş. Dersten sonra fizik bölümünün ana kapısından çıktım. Fizik çimlerinde (öğrencilerin çimlerde oturup sohbet ettiği, toplulukların tanıtım standı açtığı bir yer) gördüğüm manzarayla donakaldım. Kocaman bir pankart: “biji kürdistan” ve halay çeken sıfatsızlar. Etrafıma bakıyorum, kimseden tepki yok. Gidip dalsam aralarına kaçının hakkından gelirim? Beni görüp peşimden gelen çıkar mı? Bir de sonrası var bu işin. Açılım, çözüm süreci, davulla karşılanan teröristler… Benim okuma hakkımı elimden alırlar ama onlara bir şey yapmazlar. Yıllarca güç bela okuyup girdiğim okuldan bir kalemde atıverirler. Bunları düşündükçe hesap gününün o gün olmadığını telkin etmeye başladım kendime. Bugün değil ama bir gün…

Bize katil de dendi, kelle de. Biz vatan için yani sizin için canını ortaya koyanlarız. Sanmayın ki azız. Ama çabuk unutulanlarız. Unutma canım milletim. Uyuma canım milletim. Onlar hatırladıkça yaşar.

İnançlarıyla, davalarıyla uzakları yakın eden aziz şehitlerimize ve gazilerimize selam olsun. Hakkınız elbet aranacak.

Belki bugün değil ama elbet bir gün…

Uyan Hanke, geliyorum

Heybetimle, havamla…

Ablam Şehit PÖH Demet Sezen’in anısına. İzindeyim.

Hanke’ye Ağıt yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Katar da babamızın oğlu değil, ama yarın öbür gün BMC şirketinin hisselerinin mesela bir Yunan firmasına satılmayacağının garantisi var mı?..

15 gün önce TSK’ya ilişkin yeni bir “reforma” imza atıldı. O “reform”, 50 yılda oluşan savunma sanayi tecrübesiyle kurulan ve dünyada ilk 5 arasında sayılan Sakarya’daki Tank Palet Fabrikası’nın Cumhurbaşkanlığı kararnamesi ile özelleştirme kapsamına alınmasıydı.

Sözkonusu karar, sadece birkaç gazetede haber olabildi. Özelleştirmenin adresinin, “Anam, babam, çocuklarım Erdoğan’a feda olsun” ve “Ben Türk değilim, ben Arabım. Türk vatandaşıyım ve onur duyuyorum, ama ben aslen Arabım. Ben Türk olmaktan mutluluk duymam, üzülürüm. Aslımı niye inkâr edeyim ki?” şeklindeki açıklamalarıyla hafızalara kazınan işadamı Ethem Sancak’ın şirketi BMC ile Katar girişimi olduğu öne sürüldü… Fabrikada üretilen Leopard-1 ve Leopard-2 tankları ile Fırtına Obüs’lerin önemi üzerinde duruldu… 2 yıl önce Savunma Sanayi Başkanlığı’na bağlı Askeri Fabrikalar ve Tersaneler Anonim Şirketi (ASFAT A.Ş.) kurulduğu halde bu şirketin devreden çıkarılarak özelleştirmeye gidilmesinin sebebi sorgulandı… Bir de fabrikada çalışan işçilerin durumunun ne olacağı tartışıldı…Oysa bu adımın çok daha derin anlamları var.

Önce bizatihi AKP kulislerinde konuşulanları aktaralım.

İddia o ki; Özelleştirme kararından önce bölgede çok sayıda arsa alımı gerçekleşmiş. Dahası Sakarya’nın AKP’li mevcut Büyükşehir Belediye Başkanı Zeki Toçoğlu da sırf bu özelleştirmeye karşı çıktığı için yeniden aday gösterilmemiş. AKP’nin adayı kim mi oldu; 2003-2011 yılları arasında ÇAYKUR Genel Müdürlüğü yapan, 3 ay önce yeniden buraya atanıp, sadece 1.5 ay görev yapan Ekrem Yüce. Zararı 300 milyon liraya ulaşan ÇAYKUR’da 1 yılda 3 genel müdür değiştiğini belirtmekle yetinip, özelleştirmenin adresi olarak gösterilen şirket ilişkilerine geçelim.

Malum BMC firması 2014’e kadar Mehmet Emin Karamehmet’indi. Firma daha sonra TMSF’ye geçti. 2014 yılında satışa çıkarıldığında ihaleye sadece Ethem Sancak katıldı. Sancak, 751 milyon lira ile BMC’nin sahibi olurken, o günlerde şirketin sadece arsasının 1.5 milyar lira ettiği konuşuldu. Sonrasında şirketin hisselerinin yüzde 25’i Sancak’ta kalırken, yüzde 25.1’ini Erdoğan’ın akrabası Rizeli işadamı Talip Öztürk’ün, yüzde 49.9’unu da Katar’ın aldığı -Katar’ın bu ortaklık için ödediği tutar halen bilinmiyor- duyuldu. 2016 yılında ise Alman Rheinmetal ile Malezya Etike firmalarının olduğu RBSS isimli bir firmanın ortaklığa dahil edildiği bildirildi. Rheinmetal’in büyük tesisler kuracağı söylendiği halde Almanya yönetiminin Leopard tanklar konusunda ülkemize ambargo uygulaması sebebiyle kıpırdayamadığı, Türkiye’deki varlığının “Bir masa”dan ibaret kaldığı vurgulanıyor.

Ancak şöyle söylentiler de var; Bu ortaklıklar kurulurken, gerek Cumhurbaşkanlığı Savunma Sanayi Başkanlığı, gerekse kuvvet komutanlığında yürütülen milli tank projesinde çalışan önemli yöneticiler ve çalışanlar, ellerindeki dosyalarla birlikte RBSS’ye transfer olmuş… Savunma Sanayinin Leopard Tank modernizasyonu da RBSS’ye verilmiş… Ve de RBSS’nin Genel Müdürü, Sakarya’daki Palet Fabrikası için, “Burasının anahtarını istiyorum” diyormuş!..

Hulusi Akar Ne Güvencesi Verdi?

Tank Palet Fabrikası’nın özelleştirilmesiyle ilgili kararname yayınlandığında Milli Savunma Bakanı Hulusi Akar’la görüşen Türk-İş Başkanı Ergün Atalay, Akar’ın, “Bu fabrikayı özelleştirmiyoruz. Ortaklık kuruyoruz. Katarlılarla beraber yapıyoruz. Ordunun bir an evvel 40 tane Altay tankına ihtiyacı var. Yılbaşından sonra Adapazarı’na gidip, millete anlatacağım” dediğini açıklamıştı.

Akar, 2 gün önce buraya gitti ve özetle şunları söyledi:

“İşçilerimizin rahat olması lazım. Çalışanlarımızın, mühendislerimizin, askerlerin, bölge halkının rahat olması lazım. Herhangi bir sorun yok, her şey ülkenin yararına olacak şekilde. Orada çalışanların hakları hukuku gözetilecek, özlük haklarına herhangi bir zarar gelmeyecek şekilde faaliyetlerimiz sürüyor. Kazasız belasız bitireceğiz inşallah. Fabrika arazisi, arazide bulunan her türlü taşınmaz ile üretim ve bakım onarımda kullanılan her türlü ekipmanın mülkiyeti devlette olacak. Burada yapılan şey işletme hakkının devridir. İşletmeyi devralacak firma bu süreç içinde fabrikanın yeteneklerini korumak mecburiyetindedir. Yeni yetenekler de kazandırılacak. Süreçte saklı ve gizli bir şey yok, olmayacak. Vatan ve millet duygusuyla işler yapıldı. Kimse gelip de bize ve size millilikten filan bahsetmesin. Çünkü biz gerçekten milliyiz, gerçekten yerliyiz. Elimizden gelen neyse, bunu da vatanımız ve milletimiz için yaptık, bundan sonra da yapmaya devam edeceğiz.”

Bu ülke ne “özelleştirme”ler, kapı önüne konan işçiler gördü değil mi?.. İşte en son örnek; Bir vakitler özellikle de TSK’nın stratejik önemi sebebiyle özelleştirmesine karşı çıktığı TELEKOM’da olanlar. Soydular, batırdılar, çekip gittiler!..

Bir de; Önemli, ama tek mesele çalışanların hakları için güvence verilmesi midir? Ya, burasının stratejik önemi?

Katar da babamızın oğlu değil, ama yarın öbür gün BMC şirketinin hisselerinin mesela bir Yunan firmasına satılmayacağının garantisi var mı?..

Bu da ABD-FETÖ Projesi miydi?

Özetle emperyalist planlardan Tank Palet Fabrikası’nın kuruluş sebebine, 15 Temmuz’dan sonra askeri fabrikaların 1 gecede MSB’ye bağlanmasından “lojistik” güvenliği kadar enine boyuna konuşulması gereken bir kararla karşı karşıyayız.

Biz de süreci çok iyi bilen emekli bir komutanla konuştuk. Öncelikle bu fabrikanın diğerlerinden farkı konusunda şu tarihi bilgiyi verdi:

“Diğer askeri fabrikalar 1949’da Marshall yardımıyla kuruldu. Bu ise Kıbrıs Barış Harekatı üzerine ülkemize uygulanan ambargo sebebiyle kuruldu. Ambargodan çok etkilendiğimiz için üretime geçilmesi kararlaştırıldı. ABD M-60 tanklarından vazgeçtiği için hiçbir yerde yedek parçası bulunmuyordu. 1986’da Kara Kuvvetleri Komutanlığı bunlara merkezi alım yetkisi verdi. Dünyanın dört bir tarafından yedek parça toplandı. Ardından bu fabrikamız imalat yeteneği kazandı. Yerlileşme sağlandı. Fiyat ve elde edilebilirlik yeteneği yüzde 80’e çıktı. Ancak bildiğimiz kadarıyla Kara Kuvvetleri Komutanlığı birkaç yıl önce imalata son verdi, yedek parçalar yeniden dışarıdan alınmaya başlandı. ABD’nin merak ettiği iki konu vardı; İlki, bu kadar şehide rağmen ailelerin çocuklarını davul zurnayla askere göndermesi. Diğeri de teknoloji çok eskidiği halde Türkiye’de M-60 tanklarının çalışmaya devam etmesiydi. İşte böyle başarılmıştı.”

“Akdeniz’de sular yeniden ısınırken, özelleştirmenin Kıbrıs için kurulan fabrikadan başlaması ne garip tecellidir” demekle yetinip, devam edelim.

Emekli komutan, sermayenin lojistiği 2000’li yıllarda keşfettiğini ve ilk Hilmi Özkök’ün Genelkurmay Başkanlığı döneminde askeri fabrikaların kapatılması kararı alındığını, ancak TSK’daki dirençle bunun engellendiğini anlattıktan sonra da şunları söyledi:

“Askeri fabrikalar önceden ilgili kuvvet komutanlıklarına bağlıydı. Her biri ilgili kuvvetin bakım, onarım, tadilat ve kısmi imalat fonksiyonları ile TSK Lojistik sisteminin esas unsurlarıydı. Hedef, yurt içi sanayii ile entegrasyonu sayesinde TSK’nın modernizasyonu ve yurt dışına bağımlılığın azaltılması yönünde daha etkin tedbirler alınmasıydı. Ancak bunlar 15 Temmuz darbe teşebbüsünün ardından 1 gecede gerekçesiz şekilde Milli Savunma Bakanlığı’na bağlandı. 15 Temmuz’da bu fabrikalardan silah veya tank mı çıktı? Hayır. Galiba gerçek sebebi şimdi anlaşılıyor. Özelleştirme ile lojistik bilgi paketleri, bakım-onarım kapasitesi, arıza sıklık bilgileri yabancıların eline geçmiş olmayacak mı?”

Fabrikalar Raftaki Son Antibiyotiktir

Emekli komutanın son sözü ise şu oldu:

“Bu fabrikalar, milli savunmamız için raftaki son antibiyotiktir!..”

Bu dikkat çekici sözden sonra toparlarsak, son 10 yılda;

Kumpaslarla TSK’nın omurgası kırıldı…

Kozmik Oda’ya girilip, işgâl halinde ülke savunmasında görev alacak milis kuvvetler deşifre edildi…

GES (Genelkurmay Elektronik Sistemler) Komutanlığı Genelkurmay’dan alınıp, TSK’nın gözü-kulağı kapatıldı…

15 Temmuz’da TSK’nın başına çuval geçirilip, işgâl provası yapıldı…

Şimdi ise “Antibiyotiği” yani “Lojistiği” kesilmek isteniyor…

Dahası, burası bir fabrikanın ötesinde hukuki anlamda diğer tabur, alay veya tugaylarla aynı konumda.

Bu durumda da aslında aynı zamanda bir birlik özelleştirilmiş ve belki de TSK’nın tümden özelleştirilmesinin önü açılmış olmuyor mu?..

Özelleştirilmesi Kararlaştırılan Tank Palet Fabrikasının Niçin Kurulduğunu Biliyor musunuz? yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

powered by Advanced iFrame

BBC TÜRKÇE: ABD askerinin Suriye’den çekilmesinin sonuçları ne olur? yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.