Dedem rahmetli tarhana çorbasını o kadar severdi ki bu en Türk lezzetlerin başını çeken damak tadı şahikası yılın üç yüz altmış beş gününde üç öğün istisnasız önüne konulsa eminim ki her zaman yaşama sevincine delâlet ettiğini düşündüğüm tam ayarında bir coşkunluğu mesken edinmiş iştahıyla “Vira Bismillah!” deyip o değişmez neşesiyle sofradaki kulpsuz bakır sahana çala kaşık saldırırdı.

Amma velakin iş sohbetlerin konusuna gelinince bu türden bir tutkunun devri daiminin itkisine bel bağlayarak aynı mevzu üzerinden yürünmesinden ötürü herhangi bir bıkkınlığın asla ve kat’a sökün etmeyeceğini beklemenin iyimserliğe biraz fazla yüklenmek olacağını düşünüyorum.

O yüzden, bir yazılık da olsa, şu aralar mahcup zevk kabilinden kabul edüben ağuşuna sığındığımız kötü film irdelemesi köşesinden çok değil birkaç tık uzaklaşarak yarenlik yaptığımız odamızı bir nebze havalandıralım arzu ederseniz.

Bu bağlamda “pergellerimizi” fazla açmadan ulaşabileceğimiz bir alanda az buçuk bir soluklanıyorum yüksek müsaadenizle.

Konumuz, sohbetimizin başlığında bünyelerindeki ses efektlerine işaret ettiğimiz eserler. Bir başka ifadeyle ve daha açık olarak dile getirmek gerekirse memleketimizin, evlâdının istikbalini düşünen her nesilden öğrenci velileri tarafından her ne kadar nedeni haklı da olsa haksız yere nefret nesnesi haline getirilip asıl adı ne olursa olsun “Teksas Tom Miks” olarak adlandırılan çizgi romanlar. Ki kalender olduğu kadar da muzip mizahçılarımız, bunu uzun yıllar boyunca Fen Bilgisi, Millî Tarih ya da Coğrafya ders kitaplarının arasına bu tür çizgi romanları koymak suretiyle suret-i haktan görünüp ders çalışıyormuş izlenimi vermeye çalışan “Seni gidi seni!” denmeye seza afacan öğrenci trüğüyle ele almışlardır.

Çizgi roman derken de lafın tam da bu belinde işbu husus ayrı bir açıklayıcı paragrafı hak ediyor. Günümüzde yok Marvel’dı, yok DC’ydi denilerek yekten sinema bileti ve oyuncak satmaya endekslenmiş, sakız gibi sündürülerek uzatılmaktan kopmasına artık ramak kaldığının emarelerini görmeye başladığımız illaki Amerikalı süper kahraman saçmalıklarından önceki dönemin ürünlerini kast ediyorum.

Bize ulaştığı ya da Türk kültür evreninde de ortaya çıktığı tarihler bir parça farklılık gösterebilir. Ancak üç aşağı beş yukarı, çizgi romanın altın çağı olarak nitelenen ve bütün dünyada bünyesindeki yıllara ait orijinal nüshaların hâlâ yeri geldiğinde küçük birer servete alıcı bulabildiği bu dönem yaklaşık İkinci Dünya Savaşı’nın bitiminden 80’li yılların sonuna kadar tarihlenebilir. Bu dönemin hangi zaman aralığında hükümferma olduğundan daha önemli ve ilginç olan husus ise şudur: Dönemin başat üretim coğrafyası olarak başta İtalya ve Türkiye (inanın öyle efendim, izah edeceğim) olmak üzere Kıta Avrupası’nın öne çıkıyor olduğu gerçeği…

Bugün kulaklarını çınlatamamanın onulmaz hüznüne teselli olarak adlarını rahmetle yâd ediyor olmayı benimsediğimiz, kutlu tinleri uçmağa varmış merhum Suat Yalaz ve Sezgin Burak’ın bu vadide öne çıkan başat örnekler olduğu su götürmez bir gerçektir. Nasıl olmasın ki? Zira bu iki büyük Türk sanatçısı da kariyerlerine iltifata tabi olan marifetin peşine fazlasıyla hak edilmiş bir başarının sağladığı imkanlarla takılıp kariyerlerinin ustalık dönemini sırasıyla Fransa ve İtalya’da sürdürmüşlerdir.

Karaoğlan ve Tarkan’ın yurtdışı nüshalarının yanı sıra birbirinden uzak tarihî dönemlerde yaşayan değişik kahramanları da pek çok farklı ülkeden yüz binlerce çizgi roman severin beğenisine sunmakla kalmayıp bu bağlamda hatırı sayılır bir başarı ivmesi de yakalayan işbu sanatçılarımızın etkisi sanıldığından da yoğundur. Hatta Tarkan’ın “Mars’ın Kılıcı” bölümüyle Oscarlı “Gladyatör” filminin arasındaki karakter isimlerine kadar varan yoğun ve ilginç (!) benzerlik bunun görece yakın tarihli bir kanıtı olarak ortada durmaktadır. Hâl böyleyken, hikâyelerin geçtiği ortam çok geniş bir yelpazeye yayılsa da Türk estetiğinden, öyküleme izleğinden ve en önemlisi Türk kahraman motifinden (lafın burasında “Türk Mitolojisi” eseriyle konuya ışık tutmuş olan rahmetli Bahaeddin Ögel’i anmamak olmaz) bir biçimde etkilenmiş çizgi romanların etkisi hâlâ hissedilen furyasını yadırgamamak gerekiyor kanısındayım.

Evet efendim şimdi mevzuyu başlığa bağlamanın tam sırası. Zira ustalara hürmette zinhar kusur eylemeyip kendilerine cephe selamımızı esas duruşta çaktık. Bununla da kalmayıp akademik göndermenin dibek taşını da tokaçladık. Arada müntehiller şahı Hollywood’a hak ettiği lafı sokuşturup göndermenin feriştahını da yaptık. O hâlde artık gönül rahatlığıyla çocukluk dönemimden yadigâr anı, sanrı ve tespitlerimizi paylaşmaya başlayabiliriz:

• Öncelikle, bu kez rahmetli dedem değil de sevimli haminnelerin en tatlısı merhum babaannemi yâd ederek gönüllerin şampiyonu Zagor Tenay Reyiz ile “Aldı Kerem!” demek arzusundayım. Nur yüzlü ninem Zagor’a her “Baltalı İlah” deyişimde “Tövbe estağfurullah, o nasıl söz torunum, Gayretullah’a dokunur, doğru konuş evlâdım!” diyerek elinden düşürmediği zikir tesbihine “Ne günlere kaldık Yarabbim?” dercesine iç geçirerek üflerdi. Kötü bir niyetimiz ya da nahoş bir muradımız olmadığını için için sezdiğinden olsa gerek, bunu yaparken hafifçe gülümsemeyi de ihmal etmezdi. Her şey bir tarafa, Zagor Reyiz gerçekten örnek bir kahramandı. Hani böyle gelip kahveye yancı çayı uğruna okey masasının köşesine asla konuşlanmayıp bir köşede efendi efendi Foto Maç okuyup çayını yudumlayacak bir ağır ağabey izlenimi uyandırırdı bizlerde. Ya da mahalle maçında top koştursa asla şahsî oynamayacak diğerkâm bir duruşu vardı. Zaten diğer pek çok kahramanın atı, arabası hatta uçma yeteneği varken yıllarca ormanın bir köşesinden diğerine yaya vaziyette intikal edip duran Zagor’un bir kere bile bundan şikayetçi olduğuna şahit olmuş değiliz. Ayrıca, üstelik daha öyle yapmak moda değilken, Kızılderililerin hallerine üzülür “Ya hacı, aslında çok büyük ayıplar ettik bak!” diye sosyal mesajlar verirdi. Her şey bir tarafa çok iyi bir arkadaştı, kara gün dostuydu. Maceralarına “komik yan karakter” kontenjanından dahil olan kısaca Çiko (ya da uzun ismiyle “Cico Felipe Cayetone Lopez Martinez y Gonzales”!) ağzını her açıp “Bir ses duydum Zagor.” dediğinde ilaç için bir kez asfalyası atıp da “Yahu abi, bir sefer de hayırlı bir ses duy, bu ne böyle!” demeyi aklından dahi geçirmezdi. Ne güzel ağabeyimizdin sen Zagor Reyiz, alkışın büyüğü, nümayişin kralı sanadır elbet!
• Öte yandan Tom Miks’in yeri de bir ayrıdır. Ortadan ayırdığı saçlarının da katkısıyla tümden “mahallenin beyefendi ve çalışkan çocuğu” imajına bürünen (hani Türk filmlerinde rolü gereği tıp okuyor olması gerekirken İstanbul Hukuk’un kapısından elinde T cetveli ile çıkarak bizi derin sorgulamalara iten ve çoğu zaman adı “Ferit” olan tiplemeden bahsediyorum) Tom Miks’i germeyen bir dert bizleri geriyordu. Burada anlatmaya başlasak Vahşi Batı’ya kadar yol olacak bütün klişeler bir tarafa biz şuna üzülüyorduk: Tom Miks ilk macerasında da yüzbaşı rütbesindeydi, otuz yıl sonraki son macerasında da. Artık bilmediğimiz bir sakıncası mı vardı, Washington’a gittiği nadir bölümlerin birisinde yanlış kodamanın ayağına mı bastı, gizli saklı Meksika sınırının ötesine geçip karanlık işler mi çeviriyordu, bilinmez. Günün sonunda terfi alamadı garibim ama safi iyi hâlleriyle tartışmasız en yüksek makam olan gönüllerdeki Kanada meşesinden tahta kuruldu.
• Tom Miks deyip de Teksas’ı anmamak olmaz. Bizim Köroğlu misali isyankâr halleriyle Bolu Beyi’nin adamları kılıklı “kırmızı urbalılar”a karşı verdiği cansiperane mücadeleyle göz dolduran Çelik Blek yancıları ile de öne çıkıyordu. Bir yanda sevimli ergen Rodi her bölümün sonunda ne yapıp ne edip sakarlık menşeli bir komikliğe imza atıyordu. Öte yanda ise hangi fakülteyi ne ara ve nasıl bitirip de ne tür bir alt yapıyla aradan doktorayı çıkarıp o unvana eriştiğini sorgulamadan edemediğimiz Profesör Oklitus en kutsal değeri olan elmalı turtaya ulaştığı her an gülücükler ve dolayısıyla neş’e saçıyordu. Her şey bir yana, bütün maceralar ya Boston ya da Portland’da geçmesine rağmen işbu çizgi romana “Teksas” denilmesi apayrı bir muamma olarak hâlâ zihinleri meşgul etmektedir.
• Ormanda kaç kaplan gücünde olduğuna dair pespaye esprilerle maruf Kızıl Maske bir başka güzel ağabeyimizdi. Onca varlığa rağmen (sonuçta babadan, hatta dededen zengin, iyi eğitimli bir salon erkeğinden bahsediyoruz) Bengala Ormanları’nı terk edip kapısı güvenlikli site içerisinde çift otoparklı bir villaya taşınmayı asla aklının ucundan bile geçirmemesi bile sağlam kişiliğini anlatmak için yeterli olur kanısındayım.

İşte böyle efendim. Laf bohçasının dört ucunu geri bağlamaya başlamasak haklarında konuşa konuşa sabahı edeceğimiz türden bu eserlere kaçınılmaz bir nostalji rüzgârına umarsızca kapılıp değinmiş olduk.

Ama iyilerin daima kazandığı, kötülerin mutlaka belâsını bulduğu, cumartesi sabahları taze simitle yapılan kahvaltılar kadar masum bir dünyaya arada sırada da olsa dalmak gibisi var mı?

Buckinghamshire’dan herkese selamlar ve sevgiler efendim.

Zwamp zwamp, tock tock ve hatta cho-tang! yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Tiyatrodan sinemaya uzanan yolculuk… 

Tarkan ve Karaoğlan filmlerinin unutulmayan efsane yıldızı Kartal Tibet… 

Dünya Tiyatrolar gününde, 27 Mart 1939’da öğretmen bir anne ve babanın ilk çocuğu olarak dünyaya geldi. Belki doğduğu günün Tiyatrolar Günü olması bile onun kaderinin çok önceden çizildiğinin göstergesi, kim bilir? Onun oyunculuk yeteneği “doğuştan geliyor” demek herhalde yanlış olmaz. Çünkü daha ilkokuldayken öğretmenlerinin ilgisini çekti. 

Okul müsamerelerinde çok beğenilip, Radyo Çocuk Kulübü’ne davet edildi. Radyo Çocuk Kulübü’nde çeşitli piyeslerde rol almaya başladı ve yetenekleriyle göz doldurdu. 

Oyunculuğunun yanında şiir yazma yeteneği de vardı. Şiire çok meraklı bir çocuk olan Kartal Tibet, eğitim hayatı boyunca yapılan şiir yarışmalarında Ankara bölge birinciliğini kazanarak şiir yazmadaki başarısını da ortaya koydu. 

Üniversite eğitimine beden eğitimi öğretmenliği ile başladı ve hukuk fakültesiyle bitirdi. Ama her iki mesleği de tercih etmeyen Tibet, sinemaya adım atmadan önce yıllarca tiyatroda boy gösterdi. Eğitimini de bu yönde alarak Ankara Devlet Konservatuvarı Tiyatro Bölümü’nden mezun oldu. Tabiî henüz ünü ülke çapında yayılmamıştı o dönemde. 

1965 yılında ilk filmi için artık hazırdı Tibet. Suat Yalaz’ın 1960 yılında yaratmış olduğu çizgi roman kahramanı “Karaoğlan’ı” sinemaya taşıdı, başrolde oynadı. Bir döneme damga vuracak, Cüneyt Arkın’ın da Malkoçoğlu, Kara Murat, Battal Gazi ile destek verdiği ‘Türk kahramanları’ serisine böylelikle katkı vermeye başladı. Tibet’in bu filmde rol alması için öncelikle ata binmeyi öğrenmesi ve dövüş dersleri alması gerekiyordu. At binmeyi ve kılıç kullanmayı kısa sürede öğrenen Tibet, ilk filmi için kamera karşına geçti.  

Tarkan, Tarkan, Tarkan…
Atıl Kurt…
Bu iki cümle, bir dönem dillerden düşmez oldu. Sezgin Burak’ın 1967’de yayımlanmaya başladığı çizgi romanı ‘Tarkan’ın çok satması yapımcı Müfit İlkiz’in dikkatini çekti. Suat Yalaz’ın çizgi romanı ‘Karaoğlan’ filmi izleyicinin büyük ilgisini görmüştü.
‘Tarkan’ neden görmesindi? Çizgi romansa, çizgi roman. Kahramansa, kahraman. 

‘Karaoğlan’ serisiyle izleyicinin beğenisini kazanan Kartal Tibet,’Tarkan’ı da pekâlâ canlandırabilirdi. 

Film, öyle büyük ilgi gördü ki seri hâline gelmesinin yanı sıra o yıllarda doğan birçok çocuğun da isim babası oldu. 

1969 sinemalarda tam bir ‘Tarkan’ yılı oldu. Türkiye onu şüphesiz ki ‘Tarkan’ ile tanıdı. Efsane karakterini sinemaya taşımış, Kurt’uyla beraber karşımıza çıkmıştı. Birçok düşmanıyla amansız mücadeleler vermiş, bizleri yanına çekmeyi bilmişti. Yeşilçam’a damga vurmuştu. 

Karaoğlan karakterinin Orta Asya’da başlayan serüvenleri, Kartal Tibet’in başrol oynadığı 1966 yapımı ‘Camoka’nın İntikamı’ ve ‘Baybora’nın Oğlu’, 1967 yapımı ‘Yeşil Ejder ve Bizanslı Zorba’ son olarak, 1972 yapımı ‘Karaoğlan Geliyor’ filmleriyle devam etti. 

Tarkan:” Kurt babanı kim öldürdü? Kurt: Hav! hav hav!… Tarkan: Hain Kostok.!” 

Tarkan‘ın devam filmi olan yapımda Alan Kumandanı Kostok‘un Avrupa Hun İmparatoru Attila‘nın beylerinden Altar‘a ait olan gümüş eyeri ele geçirme ve Altar’ın soyunu kurutma çabalarını anlatıyor. Kostok, Akatzir prensesi olarak tanıttığı Büyücü Gosha ile Altar’ın kalesine gelir ve misafir olurlar. Gosha, Altar’ın tek oğlu olan Tan‘ın boynuna sihirli bir madalyon takarak onu büyüler ve kendine bağlar. Büyünün tesirinde kalan Tan’ın kaleyi terk edip kaybolmasının ardından ise Altar’ın ikinci oğlu Tarkan doğar. Tarkan’ın birinci yaşı şerefine düzenlenen ziyafet sırasında Kostok kaleye saldırır ve kaledeki herkesi kılıçtan geçirir. Kalede sağ kalan tek Hun olan süt annesi tarafından bir mağaraya götürülen Tarkan bir kurt tarafından 9 yaşına kadar mağarada büyütülür. Alan köylülerinin hayvanlarına musallat olan Tarkan ve Kurt bir gün yakalanır ve tutsak edilirler. Bu sırada eski bir Hun askeri olan Tulga tarafından Altar’ın oğlu olduğu fark edilen Tarkan tutsaklıktan kaçırılır. Tulga, Tarkan’ı Kafkas Dağları’nda bir mağarada yıllarca Kostok’tan saklayarak eğitmiş, konuşmayı öğretmiş ve geçmişini anlatmıştır. Büyüyen ve babasının intikamını almak isteyen Tarkan artık Kostok’un peşine düşecektir. 

Bir ulusun tarihinde yer alan mitolojik ve ikonografik unsurlar o ulusun kimliğini anlatır. Bu unsurlar ait olduğu ulusun günlük yaşamına, sanatına ve edebiyatına sirayet etmiştir. “Tarkan” ve Karaoğlan da zengin Türk tarihinin beslediği Türk mitolojik öğelerinin pek çoğuna sıklıkla rastlanan Türkiye’de pek çok kişiyi derinden etkilemiş, Türk mitolojisinin ve dolayısıyla Türk kültürünün tanıtılması ve sevdirilmesinde büyük rol oynamıştır. 

Replikleri hâlen kulaklarımızda olan filmleri bizlere sunmuştu. Son ‘Tarkan’ filmini ise 1973’te çekti.

“Ulusum ulusların en büyüğüdür. Türkoğlu Türk’üm ben. Yüce Başbuğumuz Atilla’nın savaşçısı, Altar’ın oğluyum. Adım Tarkan” 

Serinin diğer filmleri ise Tarkan Altın Madalyon, Tarkan Viking Kanı ve Tarkan Güçlü Kahraman Kolsuz Kahramana Karşı’dır. 

Tarkan filmlerinin en unutulmazı hiç şüphesiz Yeşilçam’a damga vuran ahtapot sahnesiyle Viking Kanıdır. 

İngiliz Kemal ise İstiklal Harbinin bıçkın ve gözüpek kahraman casusudur. 

1968’de başrolünde oynadığı film uyarlamasında İngiliz güçlerinin Osmanlı mühimmatına el koyması ve aralarında İngiliz Kemal’in de bulunduğu direnişçilerin bu mühimmatı bir şekilde ele geçirip Anadolu’da sürmekte olan direnişe yollamaları anlatılır. Bu noktada İngilizlerin dil ve âdetlerini çok iyi bilen Kemal’e de kritik bir görev düşer. 

İngiltere’den gelmekte olan bir subayı trende öldürüp yerine geçtikten sonra, Türk isyancılarının içerideki adamı olacaktır.  

Kibir ve üstünlük hissi İngiliz Kemal filmindeki bütün İngiliz askerlerinin mizaçlarının ayrılmaz bir parçasıdır. Sadece savaşta aldıkları galibiyetlerle değil, aynı zamanda hâkimiyet kurdukları toplulukları yönetme konusundaki kapasitelerine güvenen Britanya İmparatorluğu’na bu konuda en çok faydası dokunan kurumlardan biridir istihbarat servisi. Hatta denebilir ki modern istihbarat, emperyalizmin bir ürünüdür. 

Modern istihbaratın kurucusu İngilizlerin bu kendine güvenleri beraberinde bir dezavantajı getirir. İşgal ettikleri topluluktan birilerinin de kendi içlerine hem de bir İngiliz subayı kılığında sızabileceğini tahmin etmezler. İngiliz Kemal’in yaptığı da bu kibri avantajına çevirmektir. 

Kartal Tibet sadece kahraman filmleri çevirmedi. Sinema oyunculuğundaki on yılını kapsayan dönemde tarihi, kostüme filmlerin, çizgi-roman tiplemelerinin yanı sıra romantik jön olarak da beyazperdede kendine yer edindi. Melodramların, avantür ve komedi filmlerin aranan yıldızlarından biridir. O dönem revaçta olan ‘salon filmi’ dediğimiz, dramatik Yeşilçam filmlerinde de yakışıklılığıyla birçok kadının kalbini çaldı. 

Boş Çerçeve ve Sarmaşık Gülleri filmlerinde melodram, Çalıkuşu ve Zambaklar Açarken gibi pek çok edebiyat uyarlaması, tarihi filmler ve salon komedilerinde de oyunculuk yaptı. 

 1970’lerin ortasından itibaren yönetmenlik yapmaya da başladı. İlk yönetmenlik tecrübesi ise hepimizin istisnasız çok sevdiği ‘Tosun Paşa’ oldu. İlk filmiyle efsaneler arasına girdi usta isim. Devam eden yıllarda ‘Sultan’, ‘Şark Bülbülü’, ‘Zübük’, ‘Şabaniye’ gibi birçok projede yönetmenlik koltuğuna oturdu. 

Sinemanın her alanında varlığını hissettirdi. Oyuncu ve yönetmenlik dışında senaristlik de yaptı. Sonuçta kamera karşısında ne oynanacağını iyi bilen birisiydi. Özellikle Kemal Sunal için yazdığı filmler yine efsaneler arasına girdi. İkilinin ilginç bir uyumları vardı. 

Sinema filmlerinden sonra televizyon dizileri de çekmeye başladı. Yönetmenliğini yaptığı ve çekildiği dönemlerde geniş bir izleyici kitlesine ulaşan başarılı diziler arasında Süper Baba, Ah Bir Zengin Olsam, Borsa ve Bizim Aile gibi dizilerde imzası vardı. 

Usta isim en son 2008 yılında ‘Hayat Güzeldir’ dizisiyle setlere veda etmişti. O günden sonra inzivaya çekildi. Emekli hayatı sürüyordu. Geride bizlere onlarca film bıraktı. 

Yazdığı, yönettiği ve oynadığı birçok filmle Türk sinemasına büyük katkılar sağlayan Kartal Tibet, Türk sinema tarihinin yetiştirdiği, deyimi yerindeyse on parmağında, on marifet olan nadir sanatçılardandır.  

Kartal Tibet, Yeşilçam’da ünlü oyuncuların özellikle de jönlerin takma isim kullandığı dönemde kendi adını değiştirmeyen sayılı ünlülerinden biriydi. Çoğu Yeşilçam oyuncusundan farklı olarak, sahiden adı Kartal, soyadı Tibet. Babası bu soyadını ‘‘Tibet yaylaları gibi hep yüksekte olsunlar’’ diye seçmişti. 

2 Temmuz 2021 Cuma günü Kartal Tibet de aramızdan ayrılarak yıldızlara karıştı. Bizlere güzel bir miras bırakarak veda etti. 

Yıllardır bizlerden uzak olsa da, bu hayattan göçüp gitse de, Yeşilçam’ın en yakışıklı jönlerinden olan Kartal Tibet gönlümüzdeki yerini koruyor. Bakışlarındaki sıcaklık ilk günkü gibi anımsanıyor. 

Güle Güle, Karaoğlan, Tarkan, İngiliz Kemal, Kartal Tibet. Güle güle usta, seni unutmayacağız.

Altar’ın oğlu Tarkan Kartal Tibet yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Türklerin medarı iftiharı; Altar’ın oğlu Tarkan, Karaoğlan, İngiliz Kemal gibi karakterlere hayat veren, Türk sinemasının önemli isimlerinden olan Kartal Tibet’i Özge Yıldız, Sanat Durağı ile sizlerle buluşturuyor.

Büyük ustanın aziz hatırasına saygıyla…

Güle Güle, Kartal Tibet. Güle güle usta, seni unutmayacağız. 

Senaryo: Özge YILDIZ

Yönetmen ve montaj: Mehmet Onur KARADAYI

#Millî Düşünce Merkezi’nin yaşaması için desteğiniz şart!

Destekte bulunmak için:

Katıl butonuna tıklayarak üye olabilir ve bizlere destek olabilirsiniz.

Katılmak için: https://www.youtube.com/channel/UCD6f…

Sizler için yaptığımız araştırmalardan, yayın ve röportajlarımızdan haberdar olmak için bizi takip etmeyi ve abone olmayı unutmayın.

Sizler de araştırmamızı istediğiniz konuları, görüş ve önerilerinizi videonun altına yorum olarak yazabilirsiniz.

Kanalımıza abone olmak için: https://mmo.tc/OAkO

Web sitemizi takip etmek için: https://millidusunce.com

Bizi Twitter’dan takip etmek için: https://www.twitter.com/MilliDusunceMDM

Sanat Durağı – Altar’ın oğlu Tarkan Kartal Tibet – Özge YILDIZ yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.