İlim ve Marksizm yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Ahmet Faruk Akdağ’ın Genel Başkanımız Hakan Paksoy ile yaptığı bu röportaj İlter dergisinin Aralık 2025 sayısında yayımlanmıştır. 

Ahmet Faruk Akdağ: Tüm okurlarımızı saygıyla selamlıyorum. 2023 yılının ocak ayından beridir yayın hayatına devam eden İlter Dergisi’nin bana kazandırmış olduğu en değerli tanışıklıklardan birisi olan Millî Düşünce Merkezi Genel Başkanı Hakan Ağabeyim ile bir röportaj yaptık. Onun değerli görüşlerini sizlere de aktarmak bizlerin bir borcudur. Sizleri Hakan Ağabeyimin fikirleriyle baş başa bırakıyorum… Keyifli okumalar.

Ahmet Faruk Akdağ-İlter Dergisi

Ahmet Faruk Akdağ: Bize kendinizden bahseder misiniz? Elektrik mühendisliğinden fikir hayatına uzanan bir yolculuğunuz var. Sizi “millî düşünce” alanında aktif olmaya yönlendiren kırılma noktası neydi?

Hakan Paksoy: İkisi de öğretmen olan bir anne ve babanın çocuğuyum. Babam Köy Enstitüsü mezunu Türkçü bir öğretmendi. Öncelikle onların eğitimi bu konuda çok etkin oldu. İlkokul ve ortaokul döneminde eğitim daha millî ve daha yüksek kaliteye sahipti.
Ortaokulun son sınıfından sonra bu eğitime Ülkü Ocağı desteği geldi. Millî eğitim müfredatında olmayan tarih ve kültür bilgi desteğini de oradan aldım. Yalnız bu cümle yanlış da anlaşılmamalı. Olmayan bilgi derken daha derinlemesine ve genişlemesine bilgiden bahsediyorum. Birkaç isim bu söylediğime örnek olacaktır. Ziya Gökalp’ın “Türkçülüğün Esasları”, Osman Turan’ın Türk Cihan Hâkimiyeti Mefkûresi Tarihi benzeri kaynaklardan bahsediyorum. Nihal Atsız’ın Bozkurtlar’ı da bunlardan birisi. Hatta en etkililerden birisi demek doğru olacaktır.

Ahmet Faruk Akdağ: Devlet kurumlarında yıllarca görev yaptınız. O dönemde gördüğünüz en temel sistem hatası neydi?

Hakan Paksoy: “Sistem hatası” ile neyi kastettiğinizi bilmiyorum. Ama küçük bir anımla sorunuzu cevaplandırabilirim sanırım.
Ben 1984-1999 arasında memleketim Maraş’ta, o zamanki adı Türkiye Elektrik Kurumu (TEK) olan enerji kurumunda çalıştım. En son müessese müdür yardımcısıydım.
Müdür yardımcısı olduğum dönemde yaşadığım çarpıcı bir olayı anlatacağım.
Bir gün yoğun çalışma içinde hem telefonla konuşuyor hem de işçi puantajı imzalıyordum. Önüme bir dilekçe uzatıldı. Bu arada dilekçeyi de okudum. Fırından bir ekmek istemek kadar sıradan bir konuydu. Fakat dilekçe, TEK’e haksızlık eden üslupta yazılmıştı. Dilekçeyi uzatıp bekleyen beyefendiye “Buyurun, oturun kardeşim.” dedim ve telefon görüşmemi tamamladım. Dilekçeyi ilgili birime havale ettim. Sonra TEK’e yapılan haksızlığa tatlı sert birkaç cümle ile sitem edip sahibine uzattım. Kişi çıkar çıkmaz da ilgili birimi arayıp işin bitiminde bilgilendirilmem için talimat verdim.

İki gün içinde istek karşılandı ve bana da bilgi verdiler. Üçüncü gün o beyefendi kapımda göründü. “Hayırdır, talebiniz karşılandı ama bir problem mi var?” diye sordum. Beyefendi bana sadece teşekkür etmek için gelmişti. “Ben görevimi yaptım. Teşekkür etmenize gerek yok. Ama yine de sağ olun” dediğimde aldığım cevap, çok utandığım ama devlet hayatım için derslerden birisiydi. Beyefendi “Siz bana ‘buyurun oturun kardeşim’ dediniz. Onun için teşekkür etmeye geldim” demişti.
Devlet ve vatandaş arasında buna benzer örnekleri hep yaşadım. Mutlaka başkalarının da bu gibi anıları vardır.
Bunun benzerini, hatta daha büyüklerini, anlatacak binlerce insan vardır. Benim yaşadığım bu olay, toplumdaki ilişki bozukluğuna çok küçük bir örnek. Peki, düzeldi mi? Bence hayır. Hatta çok ama çok daha fazla bozuldu. Bu sefer işin içine ideolojik ve siyasi düşüncelerle keskin ayrılıklar aldı. Genel ve yerel yöneticiler kendilerinden olanları, olmayanlara göre imtiyazlı hâle getirdiler. Bu davranış millî güvenlik tehdidi hâlini aldı.
2017’de kirli bir referandumla geçilen Cumhurbaşkanlığı Hükümet Sistemi de binlerce yıldır uygulanan Türk devlet yönetim anlayışının dışına çıkarak kişiye göre bir sistem kuruldu. Her seçim sorasında yeniden bir yapılanmaya gidilecek bir yol açıldı. Bu da devletteki devamlılığı ortadan kaldırdı. Bu sistemle ikinci dönemdeyiz ve cumhurbaşkanı aynı kişi. İlk farklı kişi seçildiğinde bunun etkileri çok daha ağır bir şekilde görülecektir.
Galiba sistem dediğiniz de bu sistemsizlik olsa gerek…

Ahmet Faruk Akdağ:  “Türkiye’nin Rotası” adlı kitabınızda hangi temel uyarılarda bulundunuz? Bugün o uyarılardan hangisi hâlâ geçerli?

Hakan Paksoy: Kitapta egemenliğimize yönelen büyük bir tehdide işaret var. Her geçen gün, tehdidin daha da yaklaştığına dair uyarılar var. Bugün de yaşanan tam da bu. Tehdit artık çok yakın tehlike hâline geldi. Bebek katili ile, TBMM ve Türk Devleti muhatap ediliyor. Türkiye, Türklerin devletiyken bir ortaklık devleti hâline doğru götürülmeye çalışılıyor.
Millî Düşünce Merkezi’nin Genel Başkanı olarak, kurumun vizyonunu nasıl tanımlıyorsunuz? Nasıl bir liderlik amaçlıyorsunuz?
MDM, Türk Milleti’nin kalkınmasına, huzuruna, refahına, birlik ve bütünlüğüne hizmet için kurulmuştur. Kısacası milletimizin mutlu, devletimizin kudretli olmasını istiyoruz. Bu çerçevede somut hedeflerimizi şöyle özetleyebiliriz:
1. Türkiye’nin iç ve dış temel sorunlarını belirlemek.
2. Bu sorunlara çözümler aramak.
3. İnsanlar gibi milletlerin ve devletlerin de hedefsiz yaşayamayacağı düşüncesiyle, bugünün idraki ve ihtiyaçlarına göre bir dünya görüşü, bir millî ülkü tespit etmek.
4. Düşünce ve siyaset hayatımızın temel kavramlarıyla ilgili yayınlar hazırlamak.
5. Millî düşünce yapısına sahip aydınların dağınıklığını giderici çalışmalar yapmak.
6. Tespit edilen kabiliyetli gençleri eğitip, yetiştirmek.
7. Bu çalışmalar belli bir seviyeye geldiğinde, bunları toplumun istifadesine sunmak

Ahmet Faruk Akdağ: Türkiye’nin bugün en öncelikli millî güvenlik meselesi sizce nedir?

Hakan Paksoy:  Millî egemenlik, Türk Milleti’nin birliği ve vatanın bütünlüğünün tehlikede olması.
Göçmen ve sığınmacı politikaları konusunda açıkça uyarılarda bulunuyorsunuz. Devletin bu politikadaki en büyük hatası neydi?
Yasalarımıza göre göçmen, sadece ülkemize sığınan Türk soylu insanlarımızı tanımlar. Sığınmacı ise komşu ülkelerde yaşanan iç savaş ya da kargaşa neticesinde geçici olarak bize sığınanlar için kullanılmaktadır.
2003 sonrasındaki, önce Irak sonra da Suriye politikası, ideolojik hedefler yüzünden büyük yanlışları içeriyordu. Hatta Cumhuriyet tarihinin en büyük yanlışlarıydı desek yanılmayız. Komşularımızın iç işlerine karıştılar. Bırakın ateşe odun taşımayı, üzerine bir de benzin döktüler. Şimdi bu ateş de bizi yakmasın diye büyük gayret içindeyiz.
Özellikle Suriye meselesindeki takip edilen politika, ideolojik körlükle oluşturuldu. Türk millî menfaatlerine açıkça aykırıydı. Sonuçları da ortada. Ancak Türkiye’yi yönetenler hiçbir uyarıyı dinlemediler. Geldiğimiz aşamada bizzat yöneticiler beka meselesinden, istiklâl ve istikbâlimiz için mücadele etmekten bahsediyorlar. Türkiye’nin bu sorunları yaşamasına da izledikleri politikalarla kendileri sebep oldular. Hâlâ da yanlışta ısrar ediyorlar.

Ahmet Faruk Akdağ: Kamu yönetiminde liyakat eksikliğinden sıkça bahsediyorsunuz. Bu eksikliği gidermek için sistemsel olarak hangi adımlar atılmalı?

Hakan Paksoy:  Öncelikle hukuk hayata hâkim olmalı, adil bir yönetimle yönetilmeliyiz. Bunun için de önce iktidar değişmeli sonra kadrolara ehliyet ve liyakat hâkim olmalı.

Ahmet Faruk Akdağ: Türkiye’de milliyetçilik kavramı son yıllarda çok farklı çevrelerce sahipleniliyor. Sizce gerçek Türk milliyetçiliğini tanımlayan esas ölçü nedir?

Hakan Paksoy: Esas ölçü milletini sevmektir. Ve milliyetçilik bir parti, cemaat veya camia meselesi değildir. Bir duygudur, fikirdir ve millîdir.
Milliyetçilik çağdaşlıktır, medeniliktir, çalışkanlıktır, hukuka riayettir, adalettir… hasılı milleti için ne güzelse o da onu uygulamaktır.
Öncelikle milliyetçilik ve Türkçülük eşanlamlıdır. Herkesin “Ben milliyetçiyim (ya da Türkçüyüm)” demesi çok güzeldir. Bir şartla. Bunu dedikten sonra hiçbir şekilde “ama, fakat, lakin” diye cümleler kurmamalıdır.
Bir kişi “Türkçüyüm” dedikten sonra kendisine farklı ideolojik bir çizgi belirleyebilir. Türkçü sosyalist, Türkçü liberal, milliyetçi muhafazakâr ya da milliyetçi ateist ve ne isterse o olabilir.

Ahmet Faruk Akdağ: Türk gençliği sizce “devlet” kavramından uzaklaştı mı, yoksa devlet onlardan uzaklaştı mı?

Hakan Paksoy: Hayır. Türk gençliği büyük önderimiz Atatürk’ün Türkiye Cumhuriyeti’ni emanet ettiği çizgide durmaktadır. Benim onlara inancım tamdır. Uzaklaşan gençler değil ama Türkiye’yi yönetenlerdir. Yönetim de gençlerin bir kısmından uzaklaştı. Ama bu arızî bir durumdur ve düzelecektir.

Ahmet Faruk Akdağ: Cumhuriyet’in 100. yılı sonrası Türkiye’nin yönü sizce hangi fikrî eksende olmalı?

Hakan Paksoy: Türk milliyetçisi olarak devletinin ve milletinin çağdaş bilgi ve değerlerle emaneti devralacağı güne hazırlanmalıdır.

Ahmet Faruk Akdağ: Sizce gençler “millî dava” fikrini anlamakta neden zorlanıyor? Eğitim sisteminin bu konuda payı nedir?

Hakan Paksoy: Bozulmanın en önemli sebeplerinden birisi eğitimde yaşananlardır. Eğitim düşünülenden çok daha fazla bozulmuştur. Ancak gençlerimizi bunun üzerinden değerlendirmek aynı zamanda haksızlık da olacaktır. Onlar da olayların içindeler, düşünüyorlar ve güçleri yettiği kadar seslerini duyurmaya çalışıyorlar. Bunda da başarılılar. Dolayısıyla onlar görevlerini yapıyorlar. Yanlışlık, ideolojik kalıplar içindeki dar ve sığ yönetim anlayışındadır.

Ahmet Faruk Akdağ: Bugünün gençlerine “millî düşünce”yi nasıl anlatmak gerekir ki ideolojik değil, anlamlı bir yere otursun?

Hakan Paksoy: Su akıp yolunu bulacaktır. Öncelikle İstiklâl Harbi’mizi, Türkiye Cumhuriyeti’nin kuruluşu dönemini daha yakından incelemekte fayda var. Büyük Atatürk’ü iyi anlayıp, onun yapmaya çalıştıklarını özümseyip bunlarla birlikte yaşadıklarımıza bakmak çözümü kolaylaştıracaktır.
Cumhuriyetimizin 10. yılında Büyük Atatürk’ün söyledikleri gençlerimizi ve hepimizin yol göstericisidir.
O, “Millî kültürümüzü muasır medeniyet seviyesinin üstüne çıkaracağız. ” diyor ve ekliyordu:
“Bunun için, bizce zaman ölçüsü geçmiş asırların gevşetici zihniyetine göre değil, asrımızın sürat ve hareket mefhumuna göre düşünülmelidir. Geçen zamana nispetle, daha çok çalışacağız. Daha az zamanda, daha büyük işler başaracağız. Bunda da muvaffak olacağımıza şüphem yoktur. Çünkü, Türk milletinin karakteri yüksektir. Türk milleti çalışkandır. Türk milleti zekidir. Çünkü Türk milleti millî birlik ve beraberlikle güçlükleri yenmesini bilmiştir. Ve çünkü, Türk milletinin yürümekte olduğu terakki ve medeniyet yolunda, elinde ve kafasında tuttuğu meşale, müspet ilimdir. Şunu da ehemmiyetle tebarüz ettirmeliyim ki, yüksek bir insan cemiyeti olan Türk milletinin tarihî bir vasfı da, güzel sanatları sevmek ve onda yükselmektir. Bunun içindir ki, milletimizin yüksek karakterini, yorulmaz çalışkanlığını, fıtrî zekâsını, ilme bağlılığını, güzel sanatlara sevgisini, millî birlik duygusunu mütemadiyen ve her türlü vasıta ve tedbirlerle besleyerek inkişaf’ettirmek millî ülkümüzdür. ”
Yapmamız gereken Türk Milleti’ne ve onun bir parçası olan kendimize güvenmektir.

Ahmet Faruk Akdağ: Sizce Türkiye’nin bugün en çok ihtiyaç duyduğu erdem hangisidir?

Hakan Paksoy: Ahlâklı olmak.

Ahmet Faruk Akdağ: Eğer Atatürk bugün yaşasaydı, Türkiye’nin hangi politikasını en çok eleştirirdi?

Hakan Paksoy: Türk kimliğiyle kavga edilmesini ve dış politikadaki büyük yanlışları. Birliğimize ve bütünlüğümüze kasteden ideolojik politikalara şiddetle karşı çıkardı.

Ahmet Faruk Akdağ: “Türkiye’nin Rotası” ifadesini bugün yeniden yazacak olsanız, o rotanın pusulasında hangi değer yer alırdı?

Hakan Paksoy: Elbette Türk kimliği, millî egemenliğimiz ve vatan bütünlüğümüz.

İlter dergisinin Hakan Paksoy’la röportajı yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Milliyetçilik son yüzyılların en başarılı ideolojisi. Öyle ki bütün dünyayı etkisi altına alıp dünyanın en ücra köşesine kadar ulus devlet örgütlenmesini yaydı. Bunun tam tersi de oldu. Bütün dünyayı etkisi altına alan ulus devlet yapılanması insanları uluslara ayırıp son yüzyıllardaki haritaları meydana getirdi. Haritalar değişmeye devam ediyor. Değiştiren ana ideoloji de milliyetçilik.

Milliyetçilik gümrük vergilerimizden tutun benzin istasyonlarımızda her gün baktığımız ama görmediğimiz bayraklarımıza kadar, hayatımızın her ânını ve her yeri dolduran bir fenomen.

Hâliyle bu fenomen her gün ve yine dünyanın her yerinde akademiden günlük sığ siyasete kadar tartışılıyor.

Nitelikli tartışma, nitelikli bilgi ve siyaset üretimi anlamına da geliyor. İşte burada milliyetçilik kuramlarını genel hatlarıyla tanımak ciddi bir önem kazanıyor. Zîra aksi hâlde entelektüel seviyede tartışma, argüman geliştirme mümkün değil. Bu da siyasetin daha da sığlaşması ve geliştirilen politikanın değersizleşmesi, rakiplerine yenilmesi neticesini doğuruyor.

Bu yazıda milliyetçilik kuramı üzerine yayımlanmış iki eserden kısaca bahsedeceğiz.

Milliyetçilik kuramlarını bilmek, kuramlara çalışmak milliyetçiliğinizin eskimiş mi yoksa çağdaş mı olduğunu fark edebilmeniz demek. Milliyetçilik kuramlarına çalışmak çok daha nitelikli milliyetçi argüman geliştirebilmeniz demek. Milliyetçilik hakikaten çok karmaşık bir duygu ve aynı zamanda da ideolojidir. Bütün dünya milliyetçiliklerini kapsayacak bir kuram mevcut değil. Milliyetçilik kuramları birbirlerini eleştirerek geliştiği gibi her bir kuram milliyetçilik fenomeninin belli bir yönünü aydınlatabilme kabiliyetine sahip. Dolayısıyla kuram temelli çalışmanız dahilinde üreteceğiniz milliyetçi argümanda teorik açık daha az bulunacaktır. Öte yandan milliyetçilik ideolojisine muhalif de olabilirsiniz. Ancak bir muhalif olarak milliyetçiliğe safsatadan öteye gidebilen argümanlar ya da eleştiriler yöneltmek isterseniz yine kuram çalışmanız ya da öteki ifadesiyle milliyetçilik kuramlarından haberdar olmanız azami önem taşır. Aksi hâlde sadece safsatalar ileri sürersiniz.

İlk kitap Umut Özkırımlı’nın “Milliyetçilik Kuramları: Eleştirel Bir Bakışı” isimli eseri. Bu bir doktora tezi. Öncelikle Türkçesinin çok iyi olduğunu belirtelim. Yazarın, dilimizde henüz kullanılmayan yabancı terimler için Türkçe karşılık olabilecek uygun teklifleri var. Bunda da çok başarılı doğrusu. Terim önerilerini bilhassa “-sel” ve “-sal” ekleri yerine duru Türkçe ile yapmış. İzah ederken de kısa cümleler kullanarak, çetrefilli teorilerin okuyucu tarafından anlaşılmasını kolaylaştırılmış. Kitapta bahsi geçen her kuramın etraflıca tanıtımından sonra kuramlara yöneltilen eleştirilere de yer verilmesi eserin ayrıca değerini artırmış.

İkinci kitap Onur Şatlı’nın “Milliyetçilik Kuramları” isimli yüksek lisans tezi. Eser yüksek lisans tezi olması bakımından elbette ki Umut Özkırımlı’nın kitabından daha kısa. Ancak yazılma tarihi bakımından Umut Özkırımlı’nın kitabından daha yeni. Dolayısıyla daha güncel kaynak taramasına sahip. Öte yandan Umut Özkırımlı’nın kitabında bulunan kuram eleştirilerinden büyük ölçüde mahrum.

Her iki kitabın da içeriği yukarıda saydığımız farklar hâricinde benzer. Bu sebeple her ikisinin içeriğini özetleyerek bahsedelim.

Üç gelenekleşmiş kuram ve nispeten daha yeni ve eleştirel kuramlar bulunuyor. Yukarıda bahsettiğimiz üzere milliyetçilik fenomenini tam kapsamıyla izah edebilecek bir kuram geliştirmek imkânsız. Bunun yerine Türk milliyetçiliği, Amerikan Milliyetçiliği gibi sınırlayarak tahlil etmek ve çalışmak daha mantıklı. Bu kuramların hemen hepsi duygu ve ideoloji olarak milliyetçiliği belli açılardan izah edebiliyor. Bir kısım kuramların tespitleri ve önermeleri eskimiş vaziyette.

Gelenekleşmiş üç kuram; ilkçiler (primordialistler), modernistler, etnosembolcüler. Bunlar hâricinde eleştirel kuramlar (ya da yeni yaklaşımlar), bunlara ilaveten her iki eserde de bahsi geçen toplumdaki cinsiyetçi (feminist) milliyetçi kuramlar ile sömürge milliyetçiliğinin Avrupa merkezci yorumundan uzak bakış açısını inceleyen kuramlar mevcut.

Her iki eseri de okuduktan sonra milliyetçiliğe en üst gözle bakabileceğinizden ve milliyetçilik teorileri arasında oradan oraya savrulmayacağınızdan emin olabilirsiniz. Milliyetçilik çalışmak için hangi eserden başlamanız gerektiğini, takip ettiğiniz yazarın ya da aydının savunduğu milliyetçilik argümanının günümüz sorunlarına cevap verip veremediğini en üst bakış açısı ile fark edebileceksiniz.

Bir kitap, sizi başka kitaplar okumaya sevk edebiliyorsa paha biçilmezdir. Tanıtımını yaptığımız kitapların ikisi de bu özelliğe sahip. İki eseri ve tanıtılan kuramları referans alarak aşağıda yazarlar ve kitaplar listesi oluşturduk. Bu yazarlar ve eserler tek yönlü okuma listesi değil bilakis birbirini eleştiren araştırmacılar. Böylelikle tek yönlü okumanın sevk edeceği muhtemel düşünce bağnazlığına düşmeyeceksiniz. Yazarlar arasında eleştirel kuramlardan etno-sembolcülere kadar millet ve milliyetçilik fenomenini çok farklı bakımlardan çalışan kimseler mevcut, bir kısım yazar ise kuramcılar arasında sayılmasa da listeye eklemeyi uygun bulduk.

• Anthony D. Smith (Milli Kimlik, Küresel Bir Çağda Milletler ve Milliyetçilik, Etno-sembolizm ve Milliyetçilik: Kültürel Bir Yaklaşım, Milletlerin Kültürel Temelleri: Hiyerarşi, Ahit ve Cumhuriyet, Seçilmiş Halklar: Ulusal Kimliğin Kutsal Kaynakları, Milletlerin Antik Çağı)
• Richard Jenkins (Bir Kavramın Anatomisi – Sosyal Kimlik, Etnisiteyi Yeniden Düşünmek)
• Charles Tilly (Zor, Sermaye ve Avrupa Devletlerinin Oluşumu, A Birdge Halfway: Responding to Brubaker)
• Otto Bauer (“The Nation”, Gopal Balakrishnan “Mapping  the Nation”)
• Nira Yuval-Davis (Crossfire Nationalism, Racism, And Gender in Euprope)
• Azar Gat (Uluslar: Siyasi Etnisite ve Milliyetçiliğin Uzun Tarihi ve Derin Kökleri)
• Andrew Parker, Mary Russo, Doris Sommer, Patricia Yaeger (Nationalisms & Sexualities)
• Careb Kaplan (Scattered Hegemonies postmodernity and transnationalism feminist practicies) ve  özellikle (Gender, Nation and Critics of Modernity)
• Michael Billig (Banal Milliyetçilik)
• Benedict Anderson (Hayali Cemaatler: Milliyetçiliğin Kökenleri ve Yayılması)
• Ernest Gellner (Uluslar ve Ulusçuluk)
• Montserrat Guibernau (Milliyetçilikler (20. Yüzyılda Ulusal Devlet ve Milliyetçilikler) The Identity of Nations)
• Craig Calhoun (Nationalism and Ethnicity ve Nationalism)
• Phillip Spencer – Howard Wollman (Milliyetçilik)
• Partha Chatterjee (Milliyetçi Düşünce Ve Sömürge Dünyası, Ulus ve Parçaları)
• Sylvia Walby (Kadın ve Ulus)
• Nira Yuval-Davis (Cinsiyet ve Millet)

Entelektüel milliyetçilerin muhakkak okuması gereken iki eser yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

“Öksüz” Türklüğümüzün bilgesi; “Devrim yapılacaksa devrimi de Türk milliyetçileri yapar, bilim yapılacaksa bilimi de Türk milliyetçileri yapar. Nitekim tarihe bakın yaptılar, günümüze bakın, yapıyorlar.” diyen öncümüz, çırağı olduğumuz ustamız, kardeşi olduğumuz yaşı ulumuz, yaş alan ama hiç yaşlanmayan en genç Türk’ümüz, Türklüğe ve Türk milletine Oğuz Kağan Destanlarını kıskandırırcasına âşık, kısaca her şeyimiz İskender Öksüz’ümüze Saygı Programına bekleriz.

Tarih: 29 Mayıs Perşembe

Saat  : 14:00

Yer: Hacı Bayramı Veli Üniversitesi İktisat Fakültesi 100. Yıl Kültür Merkezi Beşevler/Ankara (Konum için tıklayınız)

İskender Öksüz’e Saygı Programı yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Siyasi, askeri ve ekonomik siyaset stratejisinde temel yaklaşımlar;

• Durumu tamamen KONTROL altına alır, hâkim olur ve hedeflerinize yürür, gerçekleştirmeye çalışırsınız.
• Kontrol edemiyorsanız kontrol eden gücü durumunuza uygun davranması yönünde ETKİLERSİNİZ, baskı unsuru olursunuz, ikna edersiniz.
• Kontrol edebilme ve etkileme gücünüz yoksa DURUMA GÖRE POZİSYON alırsınız; varlığınızı ve gücünüzü korumaya, sürdürebilmeye çalışırsınız.
• Her hâlükârda stratejik amaçlarınız yönünde kazanımlarınızı maksimize etmeye çalışırsınız.

Uluslararası ilişkilerde olduğu kadar iç siyasette de siyasal hareketlerin, siyasi partilerin stratejik yaklaşımları aşağı yukarı buna benzer.

Üzerinde birçok kitaplar yazılmış bu geniş ve kapsamlı konuyu yalın, basit, genel bir çerçevede kısaca ifadeye çalışacağım. Konumuz, belki atıflar yapsak bile, ne gündelik iç siyaset ne gündelik dış siyaset.

Önce uluslararası siyaset stratejisiyle; Türkiye’nin durumuyla başlayalım.

ABD ve NATO ile ilişkilerimizi düşünün. Çok mu memnunuz? Daha uygun ve çıkarlarımıza daha uygun ve hatta hükümran olabileceğimiz bir ittifak oluşturabilir miyiz? Öyleyse ittifak içinde masada olup, olan bitene ve olacaklara karşı seyri kendi lehimize etkileyebilme durumunda olmamız gerekmez mi? En azından karşı tarafın durumunu yakından izleme ve ona göre stratejiler geliştirebilme imkânı olmaz mı?

AB ile ilişkilerimizi düşünün. Yarım asırdan fazladır bize kırk dereden su getirtmiyorlar mı? Kör-topal ilişkileri tümden koparmanın alternatifi nedir? Yanı başımızdaki 500 milyonluk bir Birlikle ilişkileri, onları etkileyerek sürdürmenin dışında bir seçenek var mı? Bunun illa AB üyesi olmak dışında bazı stratejik ortaklıklar şeklinde sürdürülmesi aslında bize tarihimizin, coğrafyamızın, Türk ve Müslüman kimliğimizin, kültürümüzün ortaya koyduğu siyasal, kültürel, tarihi gerçeklikler. Bizim AB’yi nasıl gördüğümüz kadar AB’nin bizi nasıl gördüğü de dikkate almamız gereken belirleyiciler.

‘İslam Dünyası’nı düşünün? Gerçi böyle bir dünya var mı (?) ayrı bir konu da, bu dünyayı kontrol edebilir miyiz? Geçmişte bile kontrol edebildik mi? Kontrol edebilsek bile dünyada bağlayıcı siyasal, ekonomik, askeri, teknolojik bir başat güç oluşturabilir miyiz? İsrail’in Gazze’de yaptıklarına karşı İslam dünyası ne yapabildi?

TÜRK DÜNYASI için, kontrol etme ya da etkileme, buyurgan tavrımızdan çok çekmedik mi? Türk Dünyası bu günün dünyasında NATO, AB, ŞANGHAY, BRICS gibi yapıları ikame edebilir mi? Türk Devletleri Teşkilatının bugünkü durumuna gelmesindeki stratejik bakış ve uygulamalar yakın geçmişten alınan derslerle de doğru yönde ilerlemektedir. Ancak dış müdahalelere açık ve kırılgandır.

Türkiye’nin ABD, NATO, AB ve Rusya Federasyonu ile ilişkileri en yalın haliyle ikinci ve üçüncü seçeneklerdeki durumdur.

Siyasi Partiler Neden Kurulur?

Toplumun büyük çoğunluğu ‘Siyasi partiler neden kurulur?’ sorusuna ‘Elbette iktidar olmak için!’ cevabı verirler. Bu doğrudur ama eksiktir. Fikri, ideolojik, dini ve hatta çevreci hareketler de siyasallaşabilir ve siyasi partiler kurabilirler.

Siyasi partiler fikirleri, ideolojileri, inançları, projeleri ve ülkeyi nerelere götürmek istedikleriyle ilgili toplumu ve iktidarı ya da diğer siyasi hareketleri etkilemek; onları şu veya bu yöne yöneltmek; dikkatlerini çekmek ve uyarmak için de faaliyet gösterirler. Bu amaçla dar veya geniş bir taban bulmaları da o siyasi hareketleri kalıcı hale getirir ve ülke siyasetinde, parlamentoda, kamuoyunda bir baskı oluşturma gücüne kavuşurlar. Kısaca her siyasi hareketin ve partinin amacı iktidar olmak olmayabilir.

Küçük ama etkili siyasi yönlendirmede bulunan siyasi hareketleri iktidar olan siyasi hareket mutlaka dikkate alır: ya haklı gördüğünden, ya yanlış ve zararlı gördüğünden, ya toplumsal desteğini değerlendirmek yönünden.

Türkiye’de ana akım siyasi iktidarların hemen hepsi geniş taban desteğine dayalı ancak kesin ve keskin ideolojik olmayan, cumhuriyete ve temel ilkelerine, devletin kuruluş felsefesine bağlı, pragmatik siyasi hareketler oldu. Ancak bu siyasi hareketleri, kendileri iktidar olamasalar da Türk milliyetçileri, Milli Görüşçüler, İslami hareketler, sermaye çevreleri, ordu hep etkiledi. Bu bakımdan, MHP tarihi boyunca mutlak iktidar olamasa da son elli yılda Türk siyasetinde başlıca siyasi belirleyicilerden olagelmiştir.

Siyasi İttifaklar

Başkanlık sistemine geçildikten ve 50+1 oy oranının yasal bir gereklilik haline gelmesinden sonra siyasi ittifaklar yapılması siyasal bir gerçeklik olarak ortaya çıktı. Yeni bir yasal düzenleme yapılmadığı sürece bu durumda kamuoyu desteği %3-5 olan siyasi partiler ve hareketler bile siyasal durumu ETKİLER hale geldiler. Yakın bir gelecekte Başkanlık sisteminden, gözden geçirilse bile, vazgeçilmeyeceği de ortada. Artık Arap yalellisine benzer yeni bir Anayasa yapma da giderek artan bir yoğunlukta gündemde olacak. Kısaca, önümüzdeki dönem siyasal olarak hem taktik, hem de stratejik düşünme ve davranma dönemi olacak.

Günümüzde Ülkücülerin, Türk milliyetçilerinin en az yarısı MHP’nin AK Parti’ye neredeyse sınırsız ve şartsız desteğini anlayamadıklarını ifade ediyorlar. Bu desteği uygun bulmayanlar, şiddetle karşı olanlar, yönetime kızgın ve küskün olanlar, başka siyasi arayışlar içinde olanlar çok. Ülkücüler bu konularda birbiriyle irtibatı kesmiş, hatta düşman kardeşler durumuna düşmüş durumdalar. Zaten bir kısmı da ayrı siyasi partiler ve hareketler oluşturdular. Temel çıkış çizgileri ideolojik olmaktan ziyade siyaset tarzından, taktik siyasi yaklaşım ve ilişkilerden, günübirlik siyasi davranışlardan, çekirdek takım içinde olup olmamaktan ve kişilik, kimlik motivasyonlu tavır almalardır.

MHP–AK Parti ilişkilerini bir de yazının başında kısaca ifade etmeye çalıştığım çerçevede düşünün… Sonra durumu tekrar okuyup, değerlendirin. Varacağınız kanaat ne olursa olsun mutlaka bu çerçeve içinde kalacaktır.

MHP’nin bugünkü çizgisini yanlış bulanlar haksız mı? Elbette değil. Bu ilişkiyi onaylayanlar haksız mı? Elbette değil. Meseleye hangi stratejik açıdan ve seviyeden ve amaçla bakıldığına bağlı. Durum, Nasrettin Hoca’nın her iki tarafa da hak vermesinin ötesinde bir siyasi strateji okuyuşu da olabilir mi?

Hazırlayıcı ve Yapıcı Sebepler

Bünyede bakteriyel, viral, paraziter, fungal bir hastalık durumu oluşmasında genetik yatkınlık, bağışıklık sisteminin zayıflaması, yetersiz beslenme, hijyen, çevre koşulları gibi birçok bileşen ayrı ayrı veya birlikte hastalığa ortam oluştururlar, yani hazırlayıcı sebepler olurlar. Hastalık yapıcı organizmaların hastalığa hazırlanmış bünyede belli yoğunluklarıyla temas edilmesiyle de hastalık oluşur, yani yapıcı sebep mikroorganizmadır. Unutmayalım, hastalık yapıcı mikroorganizmalar da hayatiyetlerini sürdürme çabasında olan canlılardır.

Tarihteki büyük dönümlerde, devrimlerde ve siyasal sistem değişimlerinde de hep hazırlayıcı ve yapıcı sebepler sıralanır. Günümüzde ve başımızda olan birçok sorunu da aslında hazırlayıcı ve yapıcı sebepler üzerinden okumuyor muyuz? Türkiye’nin başındaki geçici koruma, göçmen, kaçak, sığınmacı sorunu ile milli savunma sanayiindeki gelişmeleri de hazırlayıcı ve yapıcı sebepler üzerinden okusak nasıl olur?

Türk milliyetçileri bir siyasi hareket içinde toplanabilirler mi? Elbette toplanabilirler.

Peki, bunu gerçekleştirecek hazırlayıcı sebepler ve yapıcı sebepler nelerdir? İşte konunun can alıcı, temel sorusu bu. Bazı şeyler hazırlayıcı ve yapıcı ortak sebepler olmadan olmaz. Çok özlü, felsefi halk deyişlerimiz var: ‘Olmayınca olmuyor’; ‘Su, yolunu bulur!’

Gündelik siyasi tartışmalar içinden bakarak ve ülkedeki siyasi hareketleri illa dış güçlere bağlayarak bu konu olgunlaştırılamaz. 2028 yılına kadar, bugünkü durum itibariyle bir genel seçim olma ihtimali zayıf; yani konuyu düşünme, tartışma, olgunlaştırma ve harekete geçirerek somut bir siyasi strateji geliştirme zamanı var. Bu öncelikle çeşitli siyasi partilerde, aktif siyasetin içinde olanlarca değil; düşünce, fikir insanlarınca, aydınlarca, akademisyenler ve sanat insanlarının, sivil toplum ve meslek kuruluşlarının işidir.

Bunlar hazırlayıcı sebeplerle ortamı oluşturunca yapıcı sebepler kendiliğinden zuhur eder. Çekirdek takım ve lideri ortaya çıkaran, birçok bileşen yanında ortamdır.

Atatürk’ün Samsun’dan Cumhuriyet kuruluncaya kadar olan biteni düşünün. Atatürk döneminin CHP’sini düşünün. Sonraları DP, AP, ANAP, AK Parti’nin ortaya çıkış süreçlerini düşünün.

Tabii bir de şöyle bir durum var: Yönetim biliminin önde gelenlerinden Peter Drucker’in pazarlamanın önemini vurgulayan bir örneğini hatırladım. Diyelim yeni bir cam bardak yapıp satmayı ve para kazanmayı, hatta kendi alanında bilinen, tanınan bir mal olmasını düşünüyorsunuz. Kafanızda bardak yapma fikrinin değeri bir dolarsa, bunun ilk örneğini (prototip) yapmak on dolar, seri üretime geçmek yüz dolar, satılabilir ve raflarda yerini almasını sağlamanın maliyeti bin dolardır; belli bir pazar payına sahip olmanın ve aranan bir ürün olmanın maliyeti on bin dolardır. Nereden nereye? Tabii, on bin dolarlık bir hacme ulaşmanın yolu maliyeti bir dolarlık düşünceden geçiyor.

Gelişme yolundaki ülkelerde hep fikir üretmenin değerinden söz edilir. Herkes her konuda fikir üretebilir. Türkiye’de herkesin her konuda fikri vardır… Bu bir toplumsal hastalık derecesine de gelebilir. O fikri gerçekleştirmek bambaşka bir şey ve işte değerinin ne olduğunu Drucker’dan örnekledik.

Bundan Sonrasına Bakmak

Sözü 12 Eylül öncesini yaşamış Ülkücü, Türk milliyetçilerinin tepkilerine, gündelik siyasi tartışma ortamında yaptıkları değerlendirmelere getirmek istiyorum. Olanlar oldu, devrimiz doldu; sürece ve yeni nesle nasıl yardımcı olabiliriz? Çeşitli mecralar, medya nasıl bir işlevsellik yüklenebilir?

Siyasette ortaya çıkacak fırsatları değerlendirebilmek, fırsatı kendiniz yaratamıyorsanız bile, böylesi duruma hazır olmakla mümkündür. Bu hem iç siyasette hem dış siyasette geçerli bir yaklaşımdır. Önümüzdeki dönem bir arayış ve yeni siyasi tasarımlar dönemi olacak. Bugünkü liderlerin ve siyasi partilerin bir kısmı 2028 sonrası sahneden çekilecekler.

Böyle bir uzun vadeli çabanın, sonucu ne olursa olsun, Türkiye, Türk milleti, Türk demokrasisi bakımından çok yararlı olacağını ve tüm siyasi hareketlerin de bundan yararlanacağını, kendilerine çekidüzen vermelerine vesile olacağını düşünüyorum. Siyasi Türk milliyetçiliğinin mutlak iktidar olamasa bile muktedir olma potansiyeli hep olagelmiştir.

Türk milliyetçileri olarak, gündelik siyasetle ilgili olmanın ötesinde çok meşgulüz. Gündelik siyaset enerjimizi emiyor. Gündelik siyasi sözler, görüntüler, tavırlardan stratejik olanları fark edemiyoruz. Haksız mıyız? Elbette değiliz! Bu tuzaktan kurtulmak kolay mı? Elbette değil!

Gündelik siyasetin dışında biri olarak, mahalli seçimlerin sıcak ortamına uygun düşmeyecek bu konuya niye girdim ki? Bu konular daha da çok yazılıp, konuşulacak.

Bir Siyaset Stratejisi Okuması yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Dr. Ömür Kızıl İle Türk Milliyetçiliği ve İslam Üzerine Söyleşi yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

    Bakan Değil Gören Bir Hareket

Bakmak kelimesi, bakışı bir şey üzerine çevirmek anlamı haricinde  Türk Dil Kurumunun sözlüğüne göre 16 farklı anlamda kullanmaya müsait bir kelimedir. Görmek kelimesiyse, gözle algılamak, seçmek anlamı haricinde 18 farklı anlamda kullanılabilir. Bir insanın  bakabilmesi için gözünün sağlıklı olmaya ihtiyacı vardır. Sağlıklı bir göze sahip insan, dünyaya kendi gözünün baktığı ölçüde yaklaşır. Lakin sadece yaklaşır. Dünyayı tutamaz…Peki, ya insanın görmesi için gözünün sağlıklı olmaya ihtiyacı var mıdır? Yoktur. Bakmak için sağlıklı bir göz yeterliyken, görmek için sağlıklı bir gönle, göze, akla, vicdana ve bilince ihtiyaç duyulur. Bakmak bir fiil, görmek bir şuurdur.

Sadece Bakmak Ciddi Bir Sorundur

Milletimizin en büyük sorunlarından bir tanesi bakmaktır. Lakin bakma eylemiyle bir şey olmayacağını da “bakmakla usta olunsa kediler kasap olurdu.” deyimiyle ifade eden Türk milleti, düşüncesiyle eylemleri sürekli çelişen bir hâldedir. “Dediğimi yap, yaptığımı yapma.” şeklinde ifade edilen bu durumun, bir ön görememezlik/körlük kaynaklı sorun olduğu kanaatindeyim. Buna istinaden bakmayı şükür sayan milletimiz, kendini görüyor olarak sunan bazı kişilerin ardına tutunup gezmeyi pek sever. Bir lokomotif edasıyla milleti vagon gibi arkasına takan, çoğunlukla bakmaktan bile aciz, hakikatte kör kişiler, en sonunda ardından gidenlerle beraber raydan çıkarak milletimizin başına bela olurlar. Bunun en yakın ve büyük örneği 15 Temmuz’dur.

Bunun yanı sıra Türk milleti gerçekten gören kişileriyse yaşadıkları müddetçe çeşitli ithamlarla yaftalamayı o kişiler öldükten sonra da onları ululamayı pek sever. Bugün adını öve öve andığımız büyük insanlar, yaşadıkları zamanda halkın yüzüne güldüğü ama arkalarındansa laf saydığı kişilerdir.

Göz Nasıl Görür?

Görmek terbiyeye muhtaç bir eylemdir. Gönül, göz, vicdan ve bilinç kendinden aşkın bir şeyle ilgilenmeye başladıkça terbiye olur. Bu bir ideoloji, din, bilim veya sanat olabilir. Yeni bir akımın öncüsü ressamlar, siyasiler, bilim insanları, din âlimleri (Pablo Picasso, Salvador Dali, Karl Max, Adam Smith, Newton, Albert Einstein, Şihabeddin Sühreverdi, Martin Luther…) bakarken görür hâle gelebilmek için kendilerini terbiye etmişlerdir. Burada terbiyeden kastım insanın kendisine baskı yapması, daraltması, kendine zulüm etmesi değildir. İnsan hayalinde kendine yeni dünyalar kurarak, sonsuz fikirler ve emeller arkasından koşarak terbiye olur. Kişinin kendi terbiyesi dışarıdan bir öğretiyle değil kendi iç telkiniyle olgunluğa ulaşır.

İç telkinlerse kişinin okuduğu, maruz kaldığı şeylerin bilinç altından ortaya çıkmasıdır. Bu sebepledir ki gören gözler çoğu zaman okur-yazar gözlerdir. Okumaksa sadece kitapla ya da yazıyla sınırlandırılabilecek bir fiil değildir. Halk ozanlarımızdan Mürsel Sinan

“Bana Okudun Mu Diye Sormayın

Kitap Okumadım İnsan Okudum

Kitabı İnsandan Ayrı Görmeyen

İnsanı Sınırsız Umman Okudum”

diyerek esasında son zamanlarda sosyal medyada çok gördüğüm “milletimiz âlim değilse de ariftir.” sözünün başlangıç noktasını ortaya koymuştur.

Milletimizin bazı ulu kişileri, kitaptan öte insan okuyarak arif olmuştur. Ama maalesef çağımızda diğer milletlere yem olmamak için hem  âlim hem arif olmak zorundayız.

Türk milleti Asya’dan gelirken sürüleriyle beraber örfünü ve geleneklerini de Anadolu’ya ve Balkanlar’a getirmiştir. Doğaya hürmet ve derin saygı beslemek de bu geleneğin bir devamıdır. Doğa kendine saygı duyanın gözünü perde perde açar onu bakmaktan kurtarır. Görür hâle getirir. Yani âdemi, arif yapar. Bu hakikat Sokrates’in doğurtma yönteminde doğuştan gelen bilginin ta kendisidir. Esasında bilginin doğması tabiatla bütünleşmiş, tabiatı okur hâldeki insanın içine ilham olan şeydir.

Doğa’nın sesini dinleme, treaking yapma denilen son zamanların sosyetik âdetlerini, tarih sahnesine çıktığı günden, şehirlerin çok katlı beton yığınları arasına sıkışarak yaşamaya başladığı güne kadar bilen bu millet. Artık bu öğretisini yeni bir şeymiş gibi benimsemeye başlayacak kadar aciz hâle gelmiştir. Bundandır ki eski neslin arif insanları vefat ettikçe, milletimiz, kör sosyal medya kalemşörlerinin, influencerlerinin, yaşam koçlarının, internet sapıklarının, kırmızı başlıklı ilim adamlarının(!) ve uçuk fikirli komplo teorisyenlerinin etkisi altında sağlıklı düşünemez hale gelmiştir. Bunandır ki Türk milleti her geçen gün bir önceki günü aratacak derecede bir şiddetle kendini tatmin edecek bir ilmî ortam aramaktadır. Gördüğüm kadarıyla bir arayışın içindekilerin  büyük çoğunluğu şehirde yaşayan tahsilli kişilerdir. Bu kişiler bakmaktan öte bir görmenin olduğunu hissetmiş, farkındalığı yüksek kişilerdir. Şu dönemde hareketlerin ana gayesi bu kişilere ulaşmak olmalıdır.

Harekete Geçme Zamanı

…Bir kitle hareketine söz erbabı (görenler) öncülük eder, onu fanatikler (bakanlar) ete kemiğe büründürür, eylem insanlarıysa (önce bakıp sonra görenler) onu pekiştirir. Koşullar gereği bu rollerin, birbirinin ardından gelen başka başka kişiler tarafından oynanması genellikle bir kitle hareketinin sürmesi için yararlıdır,  hatta belki de bir ön koşuludur. Aynı kişi veya kişiler (ya da aynı tip kişilik) bir kitle hareketini başından itibaren olgunluk devresine kadar yönetirse, o hareket felaketle sonuçlanabilir…*(Eric Hoffer, Kesin İnançlar, 1951)

Neredeyse bütün ideolojiler yukarıda Eric Hoffer’in yazdığı benim de parantez arasında yaptığım yorumlara göre gelişim göstermiştir. Bugün Türkiye’de yaşadığımız ideolojik  buhran da bu bunalım sayesinde arayış içine girmiş, farkındalığı yüksek kişileri doğru yönlendirerek kurtulabiliriz. Bu farkındalığı yüksek kişileri cezbetmenin yüzlerce yolu vardır. Ama burada önemli olan onları cezbetmek isteyen grubun bir meşrebi, duruşu ve fikri olması zorunluluğudur. Çünkü insanları kazanmanın tek yolu doğru gönüllere temas etmektir.

Türk milliyetçiliği açısından gönlü Marksizm’den yana bir kişiyi cezbetmeye çalışmak, siyasal İslamcıların kendilerini kurtarıcı/evliya olarak görmelerinden ötürü girdikleri samimiyetsiz tebliğ çabalarına benzer bir mücadeleyle eş değerdir. Bu da son derece büyük bir vakit kaybı. Şunu kabul etmek gerekir ki her fikir hareketi Hz. Nuh’un gemisine benzer. Türkiye nezdinde dünyadaki tüm ideolojiler, bu ister Türk milliyetçiliği ister siyasal İslamcılık isterse Komünizm veya Liberalizm olsun, birer Nuh’un gemisidir. Hiçbirisi homojen değildir. Hepsi de Nuh’un gemisi hikâyesinin anlatısına göre her hayvan (insan da düşünen bir hayvandır.)  türünden (bakanlar, görenler, körler, önce bakıp sonra görenler) birer çift barındırır. Burada önemli olan geminin kaptanlığı meselesidir.

İşte tam bu noktada devreye tecrübe girer. Tecrübe belirli bir hareketi inşa etme sürecinde çok ciddi bir soruna dönüşebilir. Amerikan bağımsızlık hareketini, Fransız devrimini, Nazi hareketini, Bolşevik devrimini, Çin devrimini başlatanların birçoğu siyasi tecrübesi olmayan kişilerdi. Ama başarılı oldular. Çünkü gemilerini zamana, iklime ve tayfalarının yararına uyacak şekilde kontrol ettiler. Uzun süreli iktidarların da sırlarından birisi budur.

Yeni çıkacak fikir hareketlerine söz erbapları (görenler, tecrübeliler) kolay kolay bu tip işlere ön ayak olmayı gerek şahsi planları gerek egoları sebebiyle istemezler. Onlar  genelde iş süreklilik kazandıktan sonra harekete dâhil olurlar. Ve grubun işleyişine göre çoğunlukla hareket içinde hızlı yükselirler. Bir hareketi her zaman eylem insanları başlatır, yani bakıp görenler.

Bakıp görenler tıpkı bir kule asansörü gibi aşağı iner, bakanları uyarır, uyarıya cevap verenleri  asansöre alır, kat kat onları yukarı çıkarıp onları görür hâle getirir. Görür hâlde olmak bir kemâli ifade etse de hareketlerde mühim olan bakanların gözünü açmaya gayret eden eylem insanlarının çokluğu ve kalitesidir. İşinin ustası olmuş eylem insanları harekete hizmet noktasında kendi derecelerini kemâlattan(ilim, özveri, fedakârlık ve ahlâk sahibi olmada olgunluğa ulaşma hâli) öte ekmeliyet(ilim, özveri, fedakârlık ve ahlâk sahibi olmada kusursuz hâle gelme durumu)derecesine çıkartırlar. Bu durumda geminin kaptanı eylem insanları, geminin gözcüleri kulenin en başında sabit kalmayı tercih eden söz erbapları olmalıdır. Gerektiğinde bu söz erbapları her an kaptanlığa hazır olmak için eylem insanı olabilecek cesarete hatta az da olsa tecrübeye sahip olmalıdırlar. Fanatiklerse (bakanlar) geminin tayfası olarak gemiye hizmet etmelidirler. İşte bu durumda Nuh’un gemisi her tufandan selametle çıkar.

Sonuç olarak doğadan ve doğasından kopan, gözlerinden sancı çeken Türk milleti bugün işte bu sıkıntının bir sonucu olarak ekonomik, siyasi ve sosyolojik bunalım geçirmektedir. Türk milletini bugün görememe tufanından kurtarmak istiyorsak önce onları alacağımız gemimizi çağın gerekliliğine göre restore etmemiz şarttır. Şunu unutmamak gerekir ki bir tufan (kriz) ânında limana kaçan halk sığınacağı geminin dünyanın en tecrübeli kaptanına sahip olmasına değil, görünürde batma riski olup olmamasına bakar. İşte bu nedenle eski yaraları açık gezen yaralı ama onurlu yalnız kurtların, bir kriz anında tercih edilme olasılığı çok zayıftır. Bunun en net örneği 14-28 Mayıs seçimleridir. Milletimiz görüntü itibariyle batması mümkün olanı değil, kaptanına, gözcülerine ve tayfalarına rağmen 20 küsur yıldır bindiği gemiye yeniden binmiştir…Türk milleti her şeyi göremese de çoğu şeyi sezer. Sezmiştir de…

Bakan Değil Gören Bir Hareket yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

2021 yılında İstanbul Üniversitesi Öğretim Üyesi Prof. Dr. Mualla Uydu Yücel’in öncülüğünde kurulan Umay Ana Türk Dünyası Kadınlar Birliği, Umay Ana Söyleşiler Dizisinin sekizincisini 3 Mayıs Türkçülük Günü’ne atfen düzenliyor. Türkiye’deki Türk Milliyetçiliği davasının öncü kadınlarının konuk olarak katıldığı program Umay Ana TDKB Youtube sayfasından 3 Mayıs Çarşamba günü canlı yayınlanacak. Program Türk Milliyetçiliğinin Önder Kadınları ve Mirasçıları adını taşıyor.

Umay Ana Türk Dünyası Kadınlar Birliği, Türk Dünyasının bütün bölgelerinden üyeleri bulunmaktadır. Dernek, her meslek grubundan kadın üyeleri içinde barındırıyor. Birliğin yönetim kurulunda Doç. Dr. Shrubu Kayhan, Doç. Dr. Çağla Gül Yesevi, Doç. Dr. Reyila Kaşgarlı, Dr. Öğr. Üyesi Zebunisa Kamalova, Eğitimci ve İstanbul Azerbaycan Dostluk Derneği Kurucu Başkanı Hülya Ağasoy Agamirza, Eğitimci, Yazar ve Sosyolog Nazlı Aspay Cebeci Sener görev alırken; Birliğin genel sekreterliği Türkolog Şeyda Nur Şişman tarafından yürütülmektedir.

Umay Ana Türk Dünyası Kadınlar Birliği, Türk devlet ve topluluklarında yaşayan kadınlar arasındaki bağı güçlendirmek, Türk Dünyası Kadın Araştırmaları Merkezi kurarak tarih boyunca çok güçlü bir varlık sergileyen Türk kadını ve ailesi üzerine araştırmalar yapmak, Türk dünyasındaki kadınların sahip oldukları bilimsel, sosyal ve kültürel yetkinlikleri ve bilgileri Türk dünyasının ihtiyaçları ve menfaatleri doğrultusunda yapılacak bilimsel çalışmalar ile faydalanabilecekleri bir kaynağa dönüştürmek ve kültürel mirasın aktarımını sağlamak üzere kurulmuştur.

Türk Milliyetçiliğinin önder kadınları ve mirasçıları programı yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Başbuğ Alparslan Türkeş Anısına Düzenlenen Panele Davet

Millî Düşünce Merkezi’nin kıymetli isimlerinden Prof. Dr. İskender ÖKSÜZ ve Prof. Dr. Konuralp ERCİLASUN 8 Nisan 2023 Cumartesi saat 16.00 ‘da Ankara Türk Ocakları’nın katkılarıyla Millî Düşünce Merkezi’nin düzenlediği Türk Dünyasının Yüce Başbuğu, Türk Milliyetçilerinin Lideri Alparslan Türkeş anısına tertiplenen “Cumhuriyetin Temel İlkeleri” konulu panelde sizlerle beraber olacaklar.

Adres: Türk Ocakları Ankara Şubesi

(Gazi Mustafa Kemal Bulvarı, Kutsal Apt. No 55/12 Maltepe-Ankara)

Başbuğ Alparslan Türkeş Anısına Düzenlenen Panele Davet yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

“Seçkinler milliyetçiliği tamamiyle yanlış anlıyor. Rusya, ABD ve AB’nin her biri, bu yanlış anlamadan doğan felaketlerin acısıyla kıvranıyor.” Bu cümleler, Harvard Üniversitesi Uluslararası İlişkiler profesörü Stephen M. Walt’ın, Johns Hopkins Üniversitesi’nin desteğinde yayımlanan, Foreign Policy (Dış Siyaset) Dergisi’ne yazdığı makalesinin başlığından… Foreign Policy, ABD’nin önde gelen iki dış siyaset dergisinden biri. Diğeri, Foreign Affairs.

Kozmopolit balonda yaşayanlar

Profesör Walt, siyasetin, intelejensiyanın ve iş dünyasının seçkinlerini hedef alıyor. Onlar diyor, hayatlarını, “millet ötesi, kozmopolit bir balonda” geçiriyorlar:

“Siz, her yıl, İsviçre’nin Davos şehrindeki Dünya Ekonomik Forumu konferansına gider, dünyanın her tarafıyla ticaret anlaşmaları yapar; birçok farklı ülkeden sizinkine benzeyen kafa yapısındaki insanlarla düşüp kalkar; yurt dışında ülkenizdeki kadar rahat yaşayabilirseniz; kendi topluluk çemberinizin dışındaki insanların, mahallere, yerel kurumlara ve bir millete ait olma hissine nasıl şiddetle bağlandıklarını gözünüzden kolayca kaçırabilirsiniz. Liberalizmin birey haklarına yaptığı vurgu da bir başka kör noktadır. Çünkü birçok insan için toplumdaki bağlar ve mensup olduğu toplumun hayatta kalması, kişilerin hürriyetinden daha önemlidir.”

İşte, diyor Profesör Walt, Putin’in Ukrayna’da karşılaşacağı direnişi öngörememesi, bu körlüğün sonucudur. Amerika’nın Vietnam’ı, Afganistan’ı ve Irak’ı yanlış okuması da. Daha geriye gidilirse Japonya’nın, Çin’in bir parçası üzerinde hâkimiyet kurmaya kalkışması ve bütün Birinci Liberal Emperyalizm döneminin aktörlerinin, sömürgelerdeki milliyetçi direnişlerin gücünü tahmin edememesi. Bütün bu mücadeleler, milliyetçiliğin zaferiyle, emperyalistlerin yenilgisiyle sonuçlandı. “Çünkü milletler, sıklıkla, büyük kayıplara uğramayı göze alır ve yabancı işgalcilere karşı kaplanlar gibi dövüşür.” Profesör Walt’ın “Ya istiklal, ya ölüm!” den haberi yok gibi, çünkü yabancı işgalciye karşı kaplanlar gibi dövüşenler arasında bizi saymamış. “Orta Doğu’nun çoğu…” deyip geçmiş. Biz Orta Doğu’da isek…

Nedir bu milliyetçilik?

Fakat milliyetçiliğin ne olduğunu epey kavramış görünüyor:

“Milliyetçilik nedir? Bunun iki kısımlık bir cevabı var. Birincisi şunu anlamaktır: Dünya, önemli ortak kültür özelliklerine sahip toplum gruplarından kuruludur. [Neredeyse bizim “toplum birimleri” ifademizi kullanacak.] Bu önemli kültür özellikleri, müşterek dil, tarih, cedler, müşterek coğrafya kökeni ve benzerleridir. Sonuçta bu grupların bir kısmı, zaman içinde, kendilerini benzersiz bir kimlik olarak, bir millet olarak görmeye başlar. Milletin, biyoloji veya tarih bakımından temel özelliklerine dair iddiaları, tam tamına doğru olmak zorunda değildir. Önemli olan, milletin mensuplarının samimiyetle, bir olduklarına inanmasıdır.”

“Milliyetçilik nedir sorusunun cevabının ikinci kısmı da şu: Milliyetçilik doktrini, her milletin kendini yönetmeye hakkı olduğunu ve dış güçlerce yönetilmemesi gerektiğini öngörür.  Tabiatıyla bu bakış açısı, mevcut milletlerin, gruba mensup olmayanlardan çekinmesine yol açar. Ülkelerine girmeye ve yerleşmeye çalışan, başka kültürlerden göçmen ve sığınmacılar da bu çekinmenin odağındadır. Muhakkak ki göçler, binlerce yıldır süregelmekte. Birçok devlette birkaç millî grup vardır ve zaman içinde, asimilasyon gerçekleşebilir, hakikaten gerçekleşir de. Yine de milletin bir parçası olarak görülmeyen topluluklar, sıklıkla alarm konusudur ve güçlü bir çatışma kaynağı olmaya adaydır.”

Hâl böyleyken bizdeki balon sakinleri (yazının başına bakın), ben kendimi bildim bileli “milliyetçiliğin sonu” şarkısını, milliyetçiliğin Kuğu Şarkısı’nı söyler. Acep nedendir? İnsanların dünyada olup bitene ve gerçeklere, Prof. Walt’ın tabiriyle, “kör olmalarının” sebebi nedir acaba?

Milliyetçilik sizinle ilgileniyor

Bu sorunun muhakkak birden çok cevabı var. Bazıları dünyaya değil de kendilerince otorite belledikleri, bazı kişilerin ağzına bakıyor olabilir: Hoca efendi öyle dedi veya ideolojim böyle diyor… Veya “Beni fonlayanlar öyle diyor.” Ne diyor İskoç tarih profesörü, Tom Nairn? “Milliyetçiliğe muhalefet, eski veya yeni bir emperyalizme hizmet etmektir.” Eh hizmet bazen bedavadır ama sıklıkla karşılığını alır.

Profesör Walt, yazısına şöyle başlamıştı: “Bir devlet başkanı veya dışişleri bakanı bana danışmak isterse- korkmayın kimsenin bana danışacağı yok- sözlerime şöyle başlarım: ‘Milliyetçiliğin gücüne saygı duyun.’”

Şöyle de bitiriyor: “Bir siyaset lideri benden nasihat istese veya planladığı bir dış siyaset manevrası hakkında düşüncemi sorsa, ona milliyetçiliği hesaplarına dâhil edip etmediklerini sorar ve büyük güçler bunu ihmal ettiği zaman, başlarına geleni hatırlatırım. Marksist ihtilalci Leon Troçki’yi taklit ederek şöyle söyleyeyim: Siz milliyetçilikle ilgilenmiyor olabilirsiniz ama milliyetçilik sizinle hâlâ ilgileniyor.”

Profesör Walt’ın yazısının Türkçe tercümesine buradan ulaşabilirsiniz.

Siz milliyetçilikle ilgilenmeseniz de… yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.