Haçlı Siyonist Batı emperyalizminin içinde bulunduğumuz coğrafyayı “karıştır barıştır” tezgâhına karşı Türkiye, bölgenin selameti ve geleceği için “birleştir savuştur” siyasetini hemen acilen devreye sokmalıdır. Emperyalist Haçlı Siyonist Batının, özellikle Tanzimat’tan bu yana Türk hâkimiyetindeki Osmanlı coğrafyasını, şimdi de Türkiye’nin de dahil olduğu millî İslam ülkelerini kolayca çökertmek, dağıtmak, parçalamak ve paylaşmak için bulduğu ve uyguladığı yöntem şudur: İslam ülkelerindeki toplumsal yapıyı etnik, mezhep, hayat tarzı, bölge farklılıklarına göre iyice ayrıştırmak, sonra bunları birbirine düşman etmek, iç savaş çıkarmak, kargaşa ve kaos ortamında kurtarıcı rolüyle Barış Gücü gönderiyorum diye gelip çullanmak. Uzun süre kalıp yeraltı ve yerüstü ne varsa bütün zenginliklerimizi yağmalamak, sonra giderken uzun yıllar telafisi ve tedavisi olmayan iç düşman kampların, kan davalısı grupların arenası halinde bırakıp gitmek.

Bu bağlamda Haçlı Batı, sömürgeleştirdiği Afrika ülkelerinde kabile çatışmalarını körükledi. Bugün hâlâ bu çatışmalardan yararlanarak oraların huzur ve sükûnete kavuşup kalkınmalarına izin vermeyerek sömürmeye devam ediyor. Bizde Balkanlarda Sırp, Bulgar, Yunan, Makedon, Arnavut, Boşnak, Türk, Müslüman, Hristiyan çatışmalarını körükledi ve 1912 Balkan harpleriyle buraların elimizden çıkmasını sağladı. 1914 Birinci Dünya Paylaşım Savaşı sırasında Arapları Türklere karşı kışkırttı. Arap-Türk düşmanlığı üzerinden Arap bölgelerini hem küçük devletçiklere parçaladı, hem Osmanlının hâkimiyetinden aldı, hem de halen devam eden haraç sistemini kurdu. Zira bugün Arap ülkeleri denilen Batının petrol şirketlerinin karakolları, bu haraç sisteminin bekçisidir. Aynı Batı, Afganistan’a, Irak’a, Libya’ya böyle girdi ve oraları haraca bağladı. Şimdi de Suriye’yi aynı etnik, mezhep ve bölge çatışmasına sürükledi. Çıkardığı kargaşayı güya bitirmek üzere Amerika’sı, Avrupa’sı, Rusya’sı, alayı birden gelip çullandılar. Suriye’yi bitirdikten sonra sıra Türkiye’ye gelecektir.

İstikalci Türk siyasi iradesi, gâvurun çıkardığı yangın kendisine sıçramadan önce hemen tedbir almalıdır. Önce Haçlı Siyonist gâvurunun içimizdeki kiralık katil çeteleri PKK ve IŞİD eşkiyaları tamamen temizlenmeli, en modern silah sanayimiz hızla geliştirilmeli, ülkemizi fiilen işgal etmiş olan Amerika, NATO üsleri tamamen gönderilmelidir. Sonra da Başbuğ Atatürk’ün 8 Temmuz 1937’de İran, Irak ve Afganistan’la imzaladığı Sadabat Paktı, günümüz şartlarına uyarlanarak güncellenip Irak, Suriye ve İran merkezî hükûmetleriyle hemen iyi komşuluk ilişkilerine dayalı olarak “Bölgesel Dayanışma İttifakı” hayata geçirilmelidir. Bu çerçevede ortak bir cephe halinde birleşip bölgemizi işgal etmiş olan Amerika, Avrupa ve Rusya’ya karşı büyük bir süpürme, kovma harekâtı yapılmalıdır. Bölgemizdeki Haçlı Siyonist ve dahi emperyalist işgalciler ve onların maşası, taşeronu, işbirlikçisi olan PKK dahil diğer terör örgütleri tamamen yok edilmelidir. Türkiye’nin ve bölgemizin selameti, huzur ve geleceği antiemperyalist tavırda birleşmiş Türkiye, Irak, Suriye, İran arasında yapılacak Sadabat Paktı benzeri “Bölgesel Dayanışma İttifakı”na bağlıdır. Bu bölgede ya hep birden paramparça olup gerek birbirimize düşerek gerek gâvur işgaliyle yok olacağız ya da hep birlikte derlenip toparlanarak birleşip emperyalist işgal çetelerine ve yerli işbirlikçilerine karşı ortak bir savunma ile ayağa kalkıp, hür ve şahsiyetli milletler olarak yaşayacağız. Bu işin öncülüğünü yapma kabiliyeti, eskiden olduğu gibi Türk milletinde ve devletindedir. Bölgesel yangını söndürmeye, gâvur fitne ve fesadını yok etmeye, bölgeye yeniden hayat vermeye bir Türk iradesi gerek!

KARIŞTIR BARIŞTIR”A KARŞI “BİRLEŞTİR SAVUŞTUR” yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Bin yıllardır ayrı bir millet olan, Türk olan, kendi kadim yurtlarında yaşayagelen ve kendilerine ait bağımsız, hür bir devletleri olan Doğu Türkistan, 1949 yılında Komünist Çin tarafından haksızca, zalimce, vahşice işgal edildi. O zamandan bu zamana Doğu Türkistan toprakları, Türklerden arındırılıp Çinlilerce işgal ediliyor, Türklerin her türlü zenginliği yağmalanıyor, büyük Türk kültür ve medeniyeti yok ediliyor. Bizim derdimiz, Doğu Türkistan üzerindeki haksız ve hukuksuz işgal ve istilanın ortadan kaldırılıp Doğu Türkistan’ın eskisi gibi bağımsız, hür bir Türk devleti olarak kalmasıdır.

Bizim bu tepkimizi, Mao Komünistliğinden hâlâ kurtulamamış bazı vatandaşlar, hemen Amerika’nın Çin’i bölme, parçalama ve Doğu Türkistan’ı sömürge yapma tezgâhlarına taşeron olmakla suçluyorlar. Bir defa biz Çin’i bölüp parçalamıyoruz. Çin tarafından bölünen, Doğu ve Batı Türkistan diye ikiye ayrılan tek Türkistan’ın yeniden birleştirilmesini, gaspedilmiş hakkın iade edilmesini istiyoruz. Doğu Türkistan toprakları Çin’in kendi meşru toprakları değildir ki biz onu bölmüş olalım.

Bir başka husus, biz Doğu Türkistan’ı Çin işgalinden kurtarıp Amerika’nın sömürgesi haline getirmek gibi bir çabanın içinde değiliz. Bizim için ha Çin işgal etmiş, ha Amerika, fark etmez. Biz Çin işgaline de, Amerika işgaline karşıyız. Biz hür ve bağımsız bir Doğu Türkistan derdindeyiz. Bu bağlamda Rabia Kadir gibi istiklal başçılarının Amerika’ya sığınmak zorunda bırakılması da bizim ayıbımızdır. Rabia Kadir’in bürosunda Amerikan bayrağını bulundurmasını, CIA ile birlikte hareket etmesini hiçbir şekilde kabul etmemiz mümkün değildir.

Biz Çin, Amerika, Rusya, Avrupa her türlü emperyalizme karşıyız. Çin emperyalizmi ile Amerikan emperyalizmi arasında bizim için bir fark yoktur. Rabia Kadir’i Türkiye dâhil hiçbir ülke kabul etmediği için, sadece Amerika kabul ettiği için şimdi maalesef Amerika’dadır. Rabia Kadir’i Türkiye’ye kabul etmeyen, Türklük bilinci olmayan milliyetsiz siyasetçiler utansın. Eğer Rabia Kadir’i Türkiye kabul etseydi bugün bürosunda Amerikan bayrağı değil, Doğu Türkistan bayrağının yanında kardeşi Türk bayağı görülüyor olacaktı. Kabahat Rabia Kadir’de değil, onu kardeşlerinin yurdu olan Türkiye’ye kabul etmeyen ve bir türlü Türk olamayan, Türk milletinin idaresine musallat olmuş milliyetsiz “Türkiyeli!” siyasetçilerindir.

Meseleyi tek taraflı olarak sadece Amerikan emperyalizmine tepkiye şartlanmış, ama Çin emperyalizmini görmezden gelen bazı arkadaşlar, maalesef yanlış bir terminoloji kullanıyorlar. Yazılarında meseleyi Amerika’nın Doğu Türkistan’da etnik kalkışmayı kışkırtması olarak sunuyorlar. Önce terimleri doğru kullanalım. Doğu Türkistanlılar “etnik grup” değil, ülkesi işgal edilmiş bağımsız bir millet ve devlettir. Onların mücadelesi ”etnik kalkışma” değil, bağımsız ve hür bir milletin haklı istiklal mücadelesidir. Onların yaptığı iş, “mikro milliyetçilik” değil, son derece insani, haklı ve meşru bir milliyetçiliktir, şerefli, haysiyetli, onurlu bir milletin yapması gereken şeydir. Bu da abes değildir, son derecede normaldir.

Vatandaşlar, bu söylemleriyle Çin’in Doğu Türkistan’ı 1949’dan beri haksız yere, zalimce, saldırganca, vahşice işgalini meşru, yasal ve normal; ama Doğu Türkistan Türklüğünün haklı istiklal mücadelesini de kanun dışı, gayr-i meşru ve terörizm olarak görmüş oluyorlar.

Amerika’nın kendi emperyal amaçları için bazı kişileri ve grupları kullanıyor, hatta yardım ediyor olabilir. Bu konuyla ilgili önümüzde bir örnek var: Atatürk, Millî Mücadele’de Rusya’dan yardım aldığı halde sonra devletini Rusya’nın kölesi ve sömürgesi olan komünist bir rejime bağlamamıştır. Bağımsız, hür, millî bir Türk devleti kurmuştur. Mesele, sizin iradenizi nasıl kullandığınızdadır.

Biz, Türkiye’mizdeki var olan kendi sorunlarımızla ilgilenelim, Doğu Türkistan’la ilgilenmek bizim neyimize diyen Türk değiliz. Biz, Türkiye’de de, Doğu Türkistan’da da, Irak Türkmeneli bölgesinde de, Suriye Türkmen bölgesinde de zulme, katliama, soykırıma, aşağılanmaya, yurtlarından sürülmeye maruz kalan bütün Türklerin haklarını savunuyoruz. Uygurların da, Güney Azerbaycanlıların da haklarını savunuruz. Kendi ülkemizde ‘Türküm’ demek yasaklanırken öylece bakmayız, ona da en sert tepkiyi koyarız, koymuşuzdur. Yasalardan ‘TÜRK’ sözünün kaldırılması konuşulurken seyirci kalmayız, kalmamışızdır. Türkiye’nin bölünmesi için Anayasa hazırlanırken eli kolu bağlı kalmadık, kalmayız, sonuna kadar her türlü mücadeleyi yürütürüz.

Doğu Türkistan istiklal mücadelesini yanlış okuyan arkadaşlara sorulması gereken sorular şunlardır:

Çin, Türk’ün dilinin, kültürünün, kimliğinin büyük âlimi Kaşgarlı Mahmut’un türbesini kentsel dönüşüm dalaveresiyle neden yıkma kararı almıştır?

Doğu Türkistan’da 1940’larda %90 olan Müslüman Türk yoğunluğu, Çinli işgal ve istilasıyla bugün neden % 40’a düşmüştür?

Kaçak yollarla umreye gelen Uygur Müslüman Türkleri neden “Çin bizim burada olduğumuzu öğrenmişse dönüşte çetin bir süreç, hapis, işkence bizi bekliyor” korkusunu yaşamaktadır?

Çin ırkından gelen Müslümanlara değil de, neden Türklere her türlü zulüm yapılıyor? Demek ki mesele, Türk olmakmış. Türk oldukları için soykırıma uğruyorlar.

O bölgenin adı “Sincan Uygur Özerk Bölgesi” değil, Doğu Türkistan’dır.

Çin’de köpek yeme festivalinde köpek hakları için ayağa kalkan hümanist, komünist, liberal, o bu nice güruh, Çinliler tarafından her gün Türkleri yeme, öldürme, etnik temizlik yapma, soykırıma uğratma festivali düzenlenirken neden sesleri çıkmaz? Yoksa insan Türk olunca köpek kadar değeri yok mu? 

DOĞU TÜRKİSTAN MESELESİNİ DOĞRU OKUMAK yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Suriye’de Fırat kıyısında, Caber Kalesi’nin eteğinde yer alan dedemiz Süleyman Şah’ın türbesi olan Türk Mezarı ve Türk jandarma karakolunun bulunduğu Türk toprağı, tek kurşun atmadan eşkıya korkusuyla terk edildi. Orası, bir Türk toprağıydı. Yeni Osmanlıyı diriltme iddiasında olanlar, stratejik derinlik gereği eski Osmanlıyı yok ettiler.

Türkiye’nin sınırları dışında kalan, üzerinde Türk bayrağı dalgalanan tek Türk toprağı olan Türk Mezarı, tarihimize, kimliğimize, Türklüğümüze, şahsiyetimize, namusumuza saygı yeriydi.  

Bugün Süleyman Şah Türbesini terk eden, yarın Güneydoğu Anadolu’yu, Doğu Anadolu’yu, Ege Bölgesini, Karadeniz’i terk eder. Böylece şehit kanlarıyla alınan vatan toprakları, gâvurun 10 Ağustos 1920’de dayattığı Sevr paçavrasının adım adım uygulanması sonucu demokrasi ile verilir. Son aşama, Türk’ün küçücük orta Anadolu’ya sıkıştırılması ve sonra da küçücük Orta Anadolu mağarasında boğulmasıdır. Uygulanan proje budur.

Stratejik Derinlik, gâvur aklıyla Suriye Devletine ve başkanına savaş açıp üç vakte kadar Şam’a girerek Emevi Caminde namaz kılmak afra tafrası, sonra da beceremeyip elini yüzüne bulaştırarak, 200 bin insanın ölmesine, milyonlarca Suriyeli vatandaşın yerinden yurdundan, köyünden kentinden oraya buraya göç ettirilmesine, perişan ve sefil olmasına, aç bîilaç dilenci durumuna düşürülmesine sebep olmaktır.

Stratejik Derinlik, gâvurun Büyük Orta Doğu Projesi kapsamında Suriye’de ve Irak’ta Türkmeneli Türklüğünün yok edilmesine, Musul, Kerkük, Telafer, Halep ve diğer Türk yerleşim yerlerinde ya topluca katledilmesine ya da topraklarından, evlerinden oraya buraya sürülmesine göz yummak, onların kendi topraklarında güvenliğini sağlamamak, Türkiye’ye sığınan Türkmenlere de bakmamak, hatta bin türlü zorluk çıkarmak, bu durumu sessizce kabullenerek Irak ve Suriye’nin Türksüzleştirilmesi politikasıdır.

Stratejik Derinlik, Ege’de 16 Türk adasını sessiz sedasız en güçsüz dönemindeki Yunanistan’a bırakmak, bu işin peşine düşmemek ve dışarıdan içe doğru sürekli gerilemek, ricat politikasıdır.

Stratejik Derinlik, tapu senetlerimiz olan mezar taşlarımıza sahip çıkmamak, tarihsizlik, köksüzlük, milliyetsizlik, şuursuzluk, teslimiyetçilik, Türksüzlük politikasıdır.

Stratejik Derinlik ve Yeni Osmanlıcılık, gerek PKK eşkıyasına, gerek IŞİD eşkıyasına sürekli taviz vererek, onlardan korkarak, ver kurtul, ver kaç taktiği uygulayarak atalarımızın kanlarıyla bize emanet ettiği kutsal vatan topraklarını elden çıkara çıkara iyice küçültülmüş ve sonra da tamamen yok edilmiş bir Türkiye politikasıdır.

Stratejik Derinlik ve Yeni Osmanlıcılık, gâvurun savaşla başaramadığı Sevr anlaşması paçavrasını, İslamcı görünümlü kozmopolitlerin, teslimiyetçilerin Türk milletini aldatarak, kandırarak, efsunlayarak, uyutarak, uyuşturarak demokrasi ile adım adım hayata geçirmesidir.

Stratejik Derinlik, Türk topraklarından vazgeçmeyi, geri çekilmeyi, eşkıya karşısında boyun eğmeyi zafer kazanmışçasına çok büyük bir başarı olarak sunarak Türk milletinin aklıyla alay etmektir. Yarın bir gün Cizre’den, Diyarbakır’dan, oradan buradan da ordumuzu, polisimizi burnu kanamadan iç Anadolu’ya salimen nakledersek, oraları sessizce PKK’ya bırakırsak, bu galiba en büyük zafer, en büyük başarı olarak sunulacak.

Stratejik Derinlik, atasının mezarını gizlice kaçırarak modern nebbaş olmaktır.

Stratejik Derinlik, Türk milletini indirilen değil, cemaat, tarikat, İŞİD dini gibi uydurulan dinlerle, küçük menfaatlerle uyutarak, teslim alarak mankurtlaştırma, kimliksizleştirme, kişiliksizleştirme, milliyet, vatan, bayrak, devlet, tarih, kutsal değerler hassasiyetlerini yok ederek Türkiye’yi bölüp parçalamak, orasını PKK’ya, burasını İŞİD’e, şurasını Yunana, öbür tarafını Ermenistan’a üleştirerek millî Türk Devletini ve Türk milletini tasfiye etmektir.

Stratejik Derinlik, Türklere Yahya Kemal’in mısralarıyla: “Gözlerinin ardında eski vatan / Bizim diyar olarak kaldı, kıyamete dek…” dedirtme sadizmidir.

Stratejik Derinlik, Türklere Arif Nihat Asya’nın mısralarıyla: “Yollara Kürşadlar uzanmış ölü / Ağlasın Akülke, ağlasın Sütgölü / Yiğitlerim uyur gurbet ellerde / Kimi Semerkant’ta bekler beni / Kimi Caber’de / Caber yok, Tiyanşan yok, Aral yok / Ben nasıl varım? / Fırat niçin, Dicle niçin, Aras niçin / Benden doğar, bana dökülmez?” diye ağıt yaktırma zevklenmesidir. 

Türk’ün önünde iki seçenek var: Ya stratejik çukurda boğulacak, ya da “ya devlet başa, ya kuzgun leşe” iradesiyle kurtulup yükselecektir.

STRATEJİK DERİNLİK, GERİ ÇEKİLEREK ÇUKURDA BOĞULMAKTIR. yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Tanzimat döneminde Osmanlı Devleti, İngiliz, Fransız ve Rus büyükelçileri tarafından yönetiliyordu. Değişen sadrazamlar, döneme ve duruma göre ya İngiliz, ya Fransız ya Rus büyükelçilerinden gelen talimatlarla devleti yönetirlerdi. Memur tayinlerini bile yabancı elçiler yapardı.

Böyle bir zillet dönemi, tekrar Atatürk’ün ölümünden sonra günümüze kadar devam eden süreçte maalesef yaşanmaktadır. Atatürk’ten sonra işbaşına geçen ya da geçmek isteyen siyasetçilerin, yöneticilerin çoğu, Amerika’dan, Avrupa ülkelerinden, onların büyükelçilerinden emir, talimat ve icazet almadan siyasete girmiyorlar, girenler de devleti kendi bağımsız iradeleriyle yönetmiyorlar.

Halbuki şahsiyetli Türk beyi, Allah’tan, vicdanından ve milletinin iradesinden başka hiç kimseden emir ve talimat almaz, yabancı devlet ve odaklardan korkmadığı gibi onlara bağımlı da olmaz, ezik bir duruş da sergilemez.

İşte Türk tarihinde bu anlamda son şahsiyetli Türk beyi Atatürk’tür. Emperyalist Haçlı Batıya karşı, teslim olarak değil, savaşarak, destansı bir Millî Mücadele vererek vatanı kurtardı ve bağımsız millî Türk devletini kurdu. Cumhurbaşkanı olmak için Amerika’ya icazet almaya gitmedi, devlet yönetiminde iken de Batılılardan emir ve talimat almadı. Tam tersine bağımsızlıkçı şahsiyetini korudu. İşte bu tutumuna bir örnek:

Türkiye’de sinema sektörünün kurucularından olan Cemil Filmer, Hatıralar (İstanbul 1984) adlı kitabında İzmir’de Atatürk’ü ziyaretiyle ilgili olarak şöyle bir hatırasına yer verir:

“Atatürk’le görüştüğümde:

-Paşam bahçe kapısı yanındaki bahçıvan kulübesinde 7-8 adam gördüm, ecnebiye benziyorlardı, acaba niçin orada bulunuyorlar? diye sordum. Beni kolumdan tutarak pencerenin yanına kadar götürdü, eliyle İzmir Körfezini gösterdi. Bir iki torpido körfezde duruyordu. Atatürk:

-Bunlar ecnebi sefirler, beklesinler bakalım. Vaktiyle bunlar bizim elçilerimizi kabul etmeden geri gönderirlerdi. Beklemeye alışsınlar bakalım, diye cevapladı.” (s.124)

Türk milleti bu şahsiyetli duruş sahibi yöneticilerine kavuştuğu zaman, tekrar tarihin efendisi olacak ve gerçek özgürlüğüne kavuşacaktır.

Türk beyi, emperyalist Haçlı Siyonist devletlerin kapısında bekleyen değil, onları kapısında bekletendir. Derebeyler, kralların kapısında bekler, beyler ise kralları kapısında bekletir. Türk milleti başında derebeyi değil bey görmek istiyor.

BEKLEYEN DEREBEYİ DEĞİL, BEKLETEN BEY yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Suudi Arabistan Kralı Abdullah bin Abdülaziz el-Suud’un ölümü sebebiyle Türkiye’de 24 Ocak 2015 günü bayraklar bir günlüğüne yarıya indirilmiş ve yas ilan edilmiş. Ama Suudi Arabistan’da Vahhabi geleneğine göre millî yas ilan edilmiyor ve bayrakları yarıya indirilmiyor. Elin kralı ölmüş, yasını biz tutuyoruz. Bunun adı “kraldan fazla kralcılık”tır. Yeni Türkiye’de bundan sonra böyle. Yasını tuttuğumuz adamın kim olduğuna bir bakalım.

Bu adam, Türkiye’ye geldiğinde bu devletin kurtarıcısı ve kurucusu başbuğ Atatürk’ün kabri Anıtkabir’e gitmedi. Ama Ermenistan’a gittiğinde sözde Ermenilerin soykırıma uğradığı safsatası adına dikilen anıta tıpış tıpış gidip çelenk koymuştu. Güya onun itikadınca Anıtkabir’i ziyaret etmek kâfirlik oluyor, Ermenistan anıtı önünde sap gibi durmak sevap oluyor olmalı.

Bu adam, Türk düşmanlığının gereği olarak Mekke ve Medine’de atalarımızın yaptığı tarihî mekânları, Ecyad Kalesini yıktırdı, yerine otel yaptırdı. Mescid-i Haram’da bulunan Osmanlı revaklarını söktürdü.

Bu adam, Mekke’yi saf ve tertemiz bir İslam merkezi olmaktan çıkarıp Las Vegas haline getirme peşindeydi.

Bu adam kraldı, yani İslam’ın reddettiği saltanat rejiminin temsilcisiydi. Zira Hz. Muhammed (sav)in vefatından sonra dört halife de seçimle işbaşına gelmişti. Emevîlerle birlikte krallık başladı, bu adam da devam ettirdi.

Bu adam, İslam dünyasını, Müslümanları inim inim inleten Haçlı Amerika’nın, Avrupa’nın ve Siyonist İsrail’in en yakın destekçisiydi, hatta bunların kölesiydi.

Bu adam mukaddes İslam beldesi Suudi Arabistan’ı Amerika’nın 53. Eyaleti yapmıştı.

Bu adam, İslam dünyasındaki bütün Haçlı-Siyonist işgallerde hep Batılı devletlerin ve İslam ülkelerinde Batı lehine darbe yapan diktatörlerin yanında yer aldı.

Bu adam zamanında Suudi Arabistan istihbaratının şefi Prens Bender bin Sultan, İsrail istihbarat servisi Mossad’ın başkanı Tamir Bardo ile görüşüyordu.

Bu adam, İslam kardeşliğini bir tarafa bırakmış, Haçlı-Siyonist odakların keyfi için Şii İslam ülkelerinin ve topluluklarının en büyük düşmanlarından biri olmuştu.

Bu adam, Haçlı şövalyesi İngiliz Thomas Edward Lawrence’ın çavuşluğunu yaparak Osmanlı Devletine isyan edip, Türk askerlerini arkadan hançerleyerek Arap Yarımadasını İngiliz sömürgesi haline getirenlerin devamı idi. İngilizlerle işbirliği yaparak Osmanlı Devletine savaş açanların yasını şimdi Osmanlıcı arkadaşlar tutuyor, iyi mi?

Bu adam, Suudi Arabistan’ı kutlu, mübarek İslam beldesi olmaktan çıkarıp Amerika ve NATO’nun İslam dünyası içindeki ileri karakollarından biri haline getirdi.

Bu adam Mısır’da darbe yapan Sisi’ye en çok para yardımı yapan kişi idi. Bizdeki Sisi düşmanları, bu adam için millî yas günü ilan ediyorlar.

Bu adam, 7 Mart 2014’te Müslüman Kardeşler’i terör örgütü listesine soktu. Ama Müslüman Kardeşler sevenler ekibi, bu adam için millî yas günü ilan ettiler.

Bu adam, Amerika’dan İran’a saldırmasını ve nükleer tesislerini yok etmesini istedi. Ama İslam kardeşliğini dava edinenler, bu adam için millî yas günü ilan ettiler.

Bu adam, Filistin konusunda kılını kıpırdatmadığı gibi, İsrail’le gizli gizli işbirliği yapıyor ve İsrail’in Gazze saldırılarına karşı sessiz kalıyordu. Ama Filistin sever arkadaşlar bu adam için millî yas günü ilan ettiler.

BİR KRAL ÖLDÜ DİYELER, YASINI BİZE TUTTURALAR yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

12 Ocak 2015

Baştan söyleyeyim ben kişi, örgüt ve devlet terörlerinin her çeşidine karşıyım. İslam da gerekçesi ne olursa olsun kalleşçe terörü onaylamaz. Bir Müslüman olarak ben de onaylamam. Savaşsa savaşın bir kuralı ve hukuku vardır. Emperyalist Haçlı Batı dünyası ise bu konuda ikiyüzlüdür.

Fransa’da 12 kişi terör saldırısı sonucu öldürüldü. Bütün dünya ayağa kalktı, bir türlü Türk olamayan “Türkiyeli” televizyonlar, gazeteler günlerce haber yaptı, siyasetçisinden simitçisine kadar herkes Fransız oldu. Ama Türkiye’de yıllardır devam eden PKK terörü yüzünden şehit düşmüş binlerce Türk vatandaşı için dünyanın kılı kıpırdamadı. Türkiye’deki basın yayın organları haber yapmadı, Fransız oldular, Türk olamadılar. Fransa’daki terörü kınadığım gibi, PKK eşkıyasının her türlü insanlık dışı cinayetlerini demokratik eylem diye pazarlayan ikiyüzlü Haçlı Batı dünyasını da kınıyorum.

Fransa, daha önce devlet terörüyle iki milyon Cezayirli Müslümanı vahşice öldürdü, Libya’ya devlet terörüyle binlerce bomba attı, onbinlerce Libyalı Müslümanı öldürdü. Bütün Batı, bu ve buna benzeyen bir sürü devlet terörünü demokrasi, medeniyet, bilmem ne olarak görüyor ve gösteriyor. Kendin organize devlet terörü estirirsen buna uygarlık götürmek, sana yönelik terör olursa vahşet diyemezsin. Kendi vatandaşlarına yönelik terör saldırısını kınıyorsan, o zaman sen de İslam dünyasına yönelik kitlesel katliam mahiyetinde devlet terörü estirmeyeceksin.

Fransa, 12 vatandaşının terör sonucu öldürülüşü üzerine yüzbin polisini, bütün devlet imkânlarını seferber etti. Saldırgan 3 teröristi saklandıkları yerde bulup öldürdü. Devlet hâkimiyetinin ve ciddiyetinin ne olduğunu gösterdi. Demokrasi adına güvenlikçi önlemler aldı. Aynı Fransa ve kardeşi olan diğer Haçlı Batı dünyası, Türkiye PKK eşkıyasına karşı güvenlikçi tedbirler almaya kalkınca bunu hem kendileri, hem de içimizdeki liberal faşist sözcüleri demokrasi dışı militarist bir eylem olarak algılıyorlar. Terör Batıyı vurunca alınan güvenlikçi tedbirler demokrasi, terör bizi vurduğunda biz devlet olarak güvenlik tedbirleri alınca militarist oluyoruz öyle mi? Batasıca alçak Batı! Senin ikiyüzlülüğünden bıktık.

Devlet olmanın gereği, teröristle müzakere değil mücadele etmektir. Demokrasinin beşiği denilen Fransa böyle yapıyor, Amerika, İngiltere böyle yapıyor, ciddi her devlet böyle yapıyor. Kadim Türk devlet geleneğini reddedip gâvurun aklına uyan ve Türklüğü tasfiyeye memur Barzanici ve Amerikancı siyaset esnafı da teröristle müzakere etmeyi demokrasi sanıyor ya da Türklere öyle yutturuyor. Veyl sizin aklınıza!..

İslamcı görünen terör örgütleri adam öldürüp kafa kesince, silahla dergi basıp karikatürist öldürünce İslam, terör dini oluyor. Ama Amerika, Fransa, İngiltere, o, bu, devlet terörüyle milyonlarca Müslüman öldürünce biz “Hristiyanlık terör dinidir” demiyoruz. Gâvurun ibişliği budur. Hristiyanlar örgüt ya da devlet terörüyle adam öldürünce biz, nasıl Hristiyanlık terör dinidir demiyorsak, Müslüman kılıklı adamların terör eylemlerinden sonra sen de İslam terör dinidir demeyeceksin ey gâvur!

İKİYÜZLÜ HAÇLININ TERÖRLE İMTİHANI yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

İki buçuk ay öncesine kadar Libya’nın Vakıflar ve Din İşleri Bakanlığı görevinde bulunan ve bugün kendi isteğiyle görevinden ayrılan Ali Hammuda, Libyalı bir Türk. Ankara’da Millî Düşünce Merkezinde verdiği bir konferansta Libya’da Türk varlığını anlattı.

Kısaca tarihî gelişim şöyle: 1510’da Trablusgarb İspanyolların işgaline uğrar, 1532’de bir Haçlı teşkilatı olan Malta Şövalyelerine teslim ederler. Yapılan zulümlere dayanamayan Trabluslular, İstanbul’a Abdullah Almurabıt’ın başkanlığında bir heyet gönderirler ve Türklerden yardım isterler. Kanuni Sultan Süleyman, yardım için Murat Ağayı gönderir. Murat Ağa Tacura’ya gelip gönüllüleri eğitir, savaşçıları donatır. Sinan Paşa liderliğinde bir filo harekete geçer. 9 Ağustos 1551’de savaş başlar. 16 Ağustos 1551’de Trablus bağımsızlığına kavuşur. Sonra Libya’nın diğer bölgelerinde Osmanlı hâkimiyeti başlar. 1556’da Mısrata bir Osmanlı şehri olur. 1711-1835 arasında Karamanlı Hanedanı gelir. 1911’de kadar bu bölgede Osmanlı yönetimi hâkimdir. 1911’de Trablusgarp Harbinde Berkaa, Bingazi, Derne, Tobruk, Trablus, Mısrata, Humus, Zaviye cephelerinde Mustafa Kemal, Enver ve Nuri Paşalar İtalyanlara karşı fedakârca savaşırlar.

Osmanlı bölgeyi Malta şövalyelerinden kurtarmak üzere Kuzey Afrika’ya, Libya’ya bol miktarda Türk askeri göndermiş. Libyalılar gelen Türkleri din kardeşi ve kurtarıcı olarak görmüşler. Türk subay ve askerleri yerli kadınlarla evlenmişler ve çoğalmışlar. Bu aşirete Kuloğlu veya Köroğlu diyorlarmış. Kuloğulları, Kuzey Afrika’da halkın önemli ve büyük bir parçasını oluşturuyormuş. Libya’da Kuloğullarının yani Türklerin oranı %15 imiş. Libya’daki Türk kabilelerinin isimleri şunlar: Çerkezler, Fırtasiler, Mukavibeler, Karara, Yidir, Dradfa, Raas Ali, Dırata, Aabad, Cihanlar, Zavabiler, Şavahideler, Almoksba, Alblabila, Alramla.

Osmanlı, 16. yüzyılda Kızıldeniz’e ve İslam mukaddes mekânlarına yönelik hazırlanan sömürgeci, acımasız, zalim Portekiz Haçlı ordularına geçit vermediler. Hint Okyanusu ve Arap Körfez bölgelerindeki Portekiz sömürgecilerinin Hicaz’a girmelerine engel oldular. Portekizliler, Kızıldeniz’e girip Cidde limanını ele geçirecek, Hicaz bölgesini işgal edecek, arkasından Mekke’ye yürüyecekler, Mescid-i Haram’a girecekler, Kâbe’yi yıkacaklar, sonra Medine’ye yürüyüp Hz. Muhammed’in (sav) kabrini yok edecekler, sonra Tebük üzerine yürüyüp Kudüs ve Mescid-i Aksa’yı ele geçireceklerdi. Haçlı Portekizlilerin bu şeytanî planlarını akamete uğratan Osmanlı oldu.

Haçlı orduları, Kuzey Afrika’yı ele geçirip bura müslümanlarının dinini ve kültürünü yok edip sömürgeleştireceklerdi. Osmanlı, bu bölgeye işte bu Haçlı planlarını boşa çıkarmak, kutsal beldeleri korumak, barış ve güvenliği desteklemek, bölge Müslümanlarının dinini, kültürünü ve varlığını korumak için oraya gittiler.

Ali Hammuda şöyle devam ediyor: “Eğer Allah Türkleri, Osman hanedanını ve sultanlarını uyandırmasaydı, hem karada hem denizlerde filolarla savaşmasaydılar ve devlet olarak ortaya çıkmasaydılar İspanyollar ve Portekizliler, Kuzey Afrika, Kızıldeniz, Hicaz ve Körfeze hâkim olurlardı ve bu bölgenin durumu bugünden çok farklı olurdu.”

Bugün Libya’nın Mısrata şehri, Türklerin bütünüyle blok halinde yaşadıkları bir yer. Libya’nın tam ortasında bulunan Akdeniz’in iki sahilinin üzerinde duran Mısrata, yüzölçümü ve nüfusuna göre Libya’nın 3. büyük şehridir. Bu şehirde Kuloğlu / Köroğlu Türk aşireti hâkim. Daha önce Kaddafi bu şehri ve burada yaşayan Türkleri yok etmek için çok uğraşmış. Bugün de eski rejim kalıntıları, Arap ırkçıları, Batı yanlıları Mısrata’yı sırf Türk oldukları için yok etmeye uğraşıyorlarmış.

Ali Hammuda diyor ki: “Biz hiçbir zaman soyumuzu inkâr etmedik ve etmeyeceğiz. Onunla veya onun sebebi ile hiçbir zaman utanmayacağız. Ondan bize zarar verecek, rahatsız edecek veya mahcup edecek bir şey yok. Ayrıca aziz Allah’ın iradesini temsil ediyor.”

Kaddafi, korktuğu ve güvenmediği için Mısratalıları askerî okullara almamış, askerî güvenlik kurumlarında yöneticilik yapmalarını yasaklamış. Ayrıca kendisini destekleyen bedevileri yoğun olarak Mısrata’ya yerleştirip onlara güvenlik yöneticiliği vererek Türk nüfusu etkisiz hale getirmeye çalışmış.

Bugün de Libya Türkleri, Irak ve Suriye Türkleri gibi büyük bir özgürlük mücadelesi vermeye devam ediyor.

LİBYA’DA TÜRK VARLIĞI yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Türk kültür ve devlet geleneğinde ölen Türk büyüklerinin arkasından en eski zamanlarda sagu, İslamî dönemde mersiye ve ağıtlar söylendi. Bugün de Türk milleti adına büyük işler başarmış kahramanlarımızın ölüm yıldönümlerinde çeşitli faaliyetler yapıyoruz. Bu faaliyetler genellikle kabir ziyaretleri, bu ziyaretler sırasında yapılan hatırlama ve hatırlatma konuşmaları, çiçek bırakma, saygı duruşunda bulunma, anıları tazeleme şeklinde olmaktadır.

Tarihî Türk tecrübe birikimi incelenirse ölen Türk kahramanları arkasından söylenen manzum ya da mensur sözlerde dikkat çeken özellikler şunlardır: Ölen kahramanın Türk milleti adına yaptığı büyük kahramanlıklar, bıraktığı önemli eserler, izler, başardığı büyük işler, kişisel anlamda örnek alınabilecek erdemleri, üstün şahsiyet nitelikleridir.

Amaç, ölen kişiyi eski Romalılarda olduğu gibi tanrılaştırmak ve kutsallaştırmak değildir. Amaç, mevcut ve gelecek nesillere örnek alabilecekleri, yolundan ve izinden gidebilecekleri, ışık, hız, şevk, heyecan, cesaret, umut alabilecekleri millet mistiği büyük önderlerin örneklik eden şahsiyetlerini ön plana çıkarmaktır.

Milletler, kahramanlarının başarılarıyla ortaya çıkar, hatıralarıyla yaşar, bıraktıklarıyla geleceğe yürürler. Milletler, kahramanlarıyla özgüven, kimlik ve şahsiyet kazanırlar, millet olma bilincini diri tutarlar, bağımsız millî devlet ve vatan varlıklarını korurlar. Bugün Türk’ü etkisiz hale getirmek, millet yapısını çözüp dağıtmak, vatanını ele geçirip kolayca sömürgeleştirmek, emperyalist amaçları doğrultusunda kullanmak isteyen Haçlı Batı dünyasının yani haricî bedhahların ve onların içimizdeki işbirlikçilerinin, temsilci ve sözcülerinin Atatürk düşmanlıklarının altında bu olgu yatar.

Bu bağlamda bugün ve her yıl, 10 Kasımda son büyük Türk hakanı Mustafa Kemal Atatürk’ün ölüm yıldönümünde onun büyük mirasını yeniden hatırlamak, anlamak, anlamlandırmak, günü gelişen şartların ışığında yeniden irdelemek ve Türk millet, devlet ve vatan varlığının bekası meselesini yeniden düşünmek durumundayız.

Atatürk’ün Türk milletine bıraktığı en büyük miras, hür vatan ve tam istiklâlci, şahsiyetli, millî Türk devletidir.

Atatürk, İtilaf Devletleri adındaki son Haçlı ordusu olan birleşik emperyalist Batılı çapulcular sürüsüne karşı Türk milletinin kendi vatanında, kendi bağımsız siyasi iradesini kendi milletinin idaresine hâkim kılma mücadelesi verdi ve başardı. Anayasasını ve kanunlarını yaparken Amerika’ya, Avrupa’ya, Rusya’ya, Çin’e, ona buna, onun bunun çocuğuna sormayan, sadece Allah’tan ve Türk milletinin hür vicdanından icazet alan bir bağımsız siyasi irade davasını miras bıraktı.

Şimdi Atatürk’ü anarken bunu hatırlayalım ve görelim ki bugün bu miras reddedilmiştir, yok edilmiştir. Bugün Türk milletinin idaresi millî olmayan, Türk’üm demeyen, Türklüğü ayaklar altına alan, hatta ve hatta Türk diye bir ırk yoktur diyen Amerikancı ve Barzanici bir siyasi ekibe teslim edilmiştir.

Onlar da başta Anayasamız olmak üzere hemen hemen bütün kanunları Allah’tan ve milletimizin vicdanından değil, ya korku ya da gizli işbirliği saikiyle sadece Amerika’dan, Barzani ve PKK iradesinden icazet alarak yapma çabasındadırlar.

Atatürk, kendi vatanının bütün ekonomik zenginliklerinin tasarruf hakkını sadece Türk milletine tahsis ederek ekonomik istiklal mirası bırakmıştı. Bugün geldiğimiz noktada ise bu miras yok edilmiştir. Madenlerimizden işletmelerimize, fabrikalarımızdan bankalarımıza kadar bütün ekonomik kaynaklarımız, yabancılara teslim edilerek, Türk milleti kendi vatanında kendi zenginliklerinin bekçisi, hamalı, işçisi, güvenlik görevlisi ve küçük memuru haline getirilmiştir.

Atatürk, Türk milletine Türk Tarih Kurumu, Türk Dil Kurumu, Diyanet İşleri Başkanlığı gibi kurumlarla çok zengin, derin, ince ve özgün Türk-İslam kültür değerlerimizi yeniden toplumsal hayata iade ederek kültürel istiklal mirası bırakmıştı.

Bugün o miras da yok edilmiştir. Evrensel nitelikli özgün Türk-İslam mirasımız reddedilerek bunun yerine batının batıl değerlerinden oluşan yoz, çürütücü, uyutucu ve kozmopolit bir batı kültürü ile, insan aklını devre dışı bırakan, gerçek İslam’la alakası olmayan uyduruk bazı merdiven altı tarikat ve cemaat dinlerinin köleleştirici, uyuşturucu, atıl, cahil ve geri bıraktırıcı köhne kültürü ikame edilmeye çalışılmıştır.

Atatürk, askerî istiklâlimizin garantisi olan, milletini ve vatanını bağımsız bir Kuva-yı Milliye teşkilatı halinde kurtaran ve bağımsız iradesiyle millî Türk devleti kuran şahsiyetli, güçlü, korkusuz bir Türk ordusu mirası bıraktı. Bugün Türk ordusunu etkisiz hale getirmeye dönük komplolarla bu miras da büyük ölçüde reddedilme tehlikesiyle karşı karşıya bırakılmıştır. Ancak Türk milleti ve devleti, her türlü Amerika, CIA oyunlarına karşı kendi bağımsız ordusuna sahip çıkma iradesini her zaman gösterecektir. Fakat teslimiyetçi siyaset esnafının temelden sakat politikaları sonucu vatanımızın her yeri Amerika’nın, Avrupa’nın ve Barzani’nin asker adı altındaki eşkiyalarının yol geçen hanına çevrilmiştir.

Atatürk’ü ölüm yıldönümünde anmak demek, onun Türk milletine yol ve yön gösteren şahsiyetli duruşunu, korkusuz mücadelesini, akılcı devlet kuruculuğunu ve yürütücülüğünü, her türlü emperyalist odak karşısında bağımsızlıkçı tavrını, Türk-İslam kültürümüzü yaşatma iradesini, hür bir vatan teminatını, Türk milletinin can, mal, namus güvenliğini sağlayan tamamen yerli ve millî iç ve dış güvenlik düzenini hatırlamak, yaşamak ve yaşatmak demektir.

Atatürk ölmüştür. Onun naçiz vücudu elbette toprak olmuştur. Ama şahsiyetli, iradeli, korkusuz, cesur, bilgi ve kültür bakımından donanımlı, istiklalci ve milliyetçi tavır mirası kıyamete kadar Türk milletinin gönlünde, ruhunda, aklında, ferdî ve millî hayatında hep yaşayacaktır. Atatürk’ün ölümüyle Türk milleti bitmiş değildir. Çare dövünmek ve Atatürk beklemek değil, her Türk’ün Atatürk olmasıdır.

10 KASIM YA DA ÖLÜRSE TEN ÖLÜR, CANLAR ÖLESİ DEĞİL. yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

TÜRK SORUNU! yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

KADİM KÜLTÜRE VE ASİL ŞAHSİYETE DÖNÜŞ yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.