28 çeken 2022 Şubat’ında 23 kadın cinayeti işlenmiş. Hemen her gün Türk milletinin eşit ve şerefli birer üyesi olan kadınlar sudan, sıradan, aptal, hain, insanlık dışı, kalleş, gaddar yöntemlerle; bahane bile olamayacak sebeplerle öldürülüyor veya şiddete maruz kalıyor. Geçen yılın Şubat’ında ise 27 imiş, yani gidişat aynı.

Görünen o ki Türkiye Türkleri 21’inci yüzyılda kendisi olmaktan hızla uzaklaşıyor.

Peki, uzaklaştığımız biz kimiz? Bence bu soru önemli. Buna üzerinde uzlaşacağımız bir cevap bulmalıyız. O zaman kadınların gittikçe artan ıstırabını bitirmek kolaylaşacaktır. Aslında millet tarifinde bu var zaten. Millet, duyguda, düşüncede, davranışta birlik değil mi? Görünen de milletin birliğindeki zayıflama. Yani, aynı zamanda bir millî güvenlik problemi.

Ben cevaplarımı kendi hayatım üzerinden vermeye çalışacağım.

Gel teskere, gel teskere bitsin bu hasret…

1987 yılının Nisan ayında askerliğimi bitirip memleketime, Maraş’a döndüm. Ücretsiz izinle ayrıldığım, o zamanki adı Türkiye Elektrik Kurumu olan elektrik idaresindeki mühendislik görevine kaldığım yerden devam etmeye başladım. Artık kalıcı planlar yapmaya engelim kalmamıştı. Hani “Hele şu askerlik de bir bitsin, o zaman bakarız” mazereti olur ya… Artık mazeret bitmişti. Hem TEK’i hem arkadaşlarımı hem de tertemiz bir Türk beldesi olan memleketimi çok seviyordum. Hayatımın yeni dönemine Bismillah demiştim.

Annem iki ay kadar sabredebilmişti ancak. Herhalde hele biraz dinlensin, askerden geldi çocuk demişti. Askerliğimi yedek subay olarak Marmaris ve Datça’da yapmak beni çok ama çok yormuştu ya (!..) Ne de olsa sınır boyları değil mi? Neyse, şimdi rahmetli olan annem bir pazar günü, kahvaltı sonrası artık dayanamadı. “Askerlik bitti, işin de var, evlenme zamanı gelmedi mi?” dedi. Annelerin beylik sorusudur, bilirsiniz. Rahmetli babam da gazetesine ara vererek kafasını çevirdi, önemli soruydu çünkü. Ben, biraz da muzip bir şekilde, “Hele biraz sabredin, daha zamanı var” diyerek cevap verdim. İkisi de “la havle…” çekerek işlerine döndüler.

Aradan biraz zaman geçtiğinde annem sorusunu yineledi. Bu sefer “zamanı geldi anne” diye cevap verdim. Çok sevindi, babama gidiyordu, durdurdum: “Bir dakika ya Hû, benim nasıl birisini düşündüğümü sormayacak mısın, acelen ne?” deyince durdu.

Anladığınız gibi ben görücü usulüyle evlendim!

Barışta eş, mücadelede yoldaş

Anneme, “Bana öyle birini bul ki, ben yerimden doğrulmadan ayağa kalkmış ola. Ben atıma binmeden o atına binmiş ola. Ben düşmana kelle almaya giderken o düşman üzerinden döne. Atı atımı, oku okumu geçe… Güreşte beni yıka…” dedim. O da gülerek “Oğlum sen cengâver arıyorsun galiba?” diye cevap verdi.

Kalkıp babama gidiyordu durdurdum, daha bitmemişti. “Bana öyle birini bul ki, fakir sofrasına bağdaş kuralım. Katığı kuru soğan ve ayran olan bulgur pilavına yufka ekmeği sokum ederek iştahla yiyelim. Oradan kalkıp, Çankaya Köşkü’nde (o zaman Cumhurbaşkanlığı Köşkü’müz vardı, saray değildi) resepsiyona katılalım. Yani anlayacağın, beni temsil kabiliyetini de haiz olsun.”

Rahmetli biraz şaşkınlık ama daha fazla mutlulukla, gözlerinin içi gülerek “Ben böylesini nasıl bulurum oğlum?” dedi ama cevap hazırdı: “Bana ilkokulu bitirme hediyesi olarak Dede Korkut Hikayeleri kitabını vermiştin hatırlıyor musun? Bu ölçüler senin eserin. Bulana kadar beklerim”.  Kafasını sağa sola sallayarak babama gitti. “Senin bu oğlun var ya…” diye başladığını duydum. İkisi de gülüyorlardı…

Bu hikâye her Türk’ün bildiği gibi Yüzü Örtülü Bamsı Beyrek ile Banu Çiçek Hikâyesi. Ben ne kadar Bamsı Beyrek’im bilmem ama evdeşim Banu Çiçek. Hayatımda üç kadın var. Annem, evdeşim ve kızım. Birisi varlık sebebim, öbürü ocağımın düzen kurucusu, öteki de geleceğimin iki figüründen birisi (diğeri evdeki öbür Bamsı)…

Gelecek kurulurken…

Kızımın, ya üniversite son sınıfta veya yeni bitirdiği yıldı. Bir gün eve dönerken, arkadaşlarının düğününe gideceğini söyleyerek arabayı istedi. Ben karanlıkta yalnız kalmaktan ürkerim. Hele de her baba gibi, çocuklarım için daha fazla endişelenirim. O zaman oturduğumuz evin yolunun çok tenha ve karanlık kısmını o yüzden pek sevememiştim. Bu düşünceyle önce “ben götürür, sonra da gelip alırım” dedim. Haklı olarak biraz bozuldu tabi. “Ben arabayı istemiştim”… Sonra baktım olmuyor, tanıdığım arkadaşlarından birisinin adını vererek onunla eve dönersin sonra da ben onu evine bırakırım deyince daha da kızdı.

Son cümle ağzımdan çıkarken haksızlığımı görmüştüm ama çıkmıştı bir kere. Bozkurtların Ölümü’ndeki sahne aklıma gelmişti. Hani, Almıla’nın bozkırda tek başına kımız sağarken onda gözü olan, Katun’un kardeşi Şen-king’le karşılaşması vardır ya… Şen-king’in “Sen burada korkmuyor musun?” sorusuna Almıla’nın “Çinliden korkulur mu?” cevabı aklımdan yıldırım hızıyla geçivermişti. “Haklısın kızım sen de bir Almılasın, bir Türk’sün” dediğimi hatırlıyorum. Gönlünü ancak alabilmiştim.

Banu Çiçekler hep yaşamalı…

Dün, bugün ve yarın… Annem, evdeşim ve kızım… Türk milletinin kurucu iradesi kadınlar. Annem ilahî çağrıya uydu ve gitti, artık sadece hatıraları var. Diğerlerine Yüce Tanrı sağlıklı ve uzun ömür versin.

Ben hayatımı yönlendirirken Türk milletine baktım. Destanlarımızı, Dedem Korkut’u kılavuz almıştım. Bunu da birinci Banu Çiçek (annem) ve yanındaki birinci Bamsı Beyrek’ten (babam) öğrenmiştim. Çünkü onlar da hayatla öyle mücâdele etmişlerdi. Etrafımıza bakarsak daha birçoklarını görürüz. Eşit, yiğit, kahraman, fedakâr Banu Çiçekler dolu yurdumuz…

Başta sorduğum biz kimiz sorusunun bendeki cevabı bunlar. Bütün Banu Çiçeklere selam olsun.

8 Mart dünya Kadınlar Günü kutlu olsun.

Kadınlar gününde Banu Çiçekler yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Bugün 8 Mart. 

Şiire, romanlara, müziğe, resimlere kısacası sanatın tüm alanlarına ilham kaynağı olan, emekçi kadınların günü… 

Sahi, kadını en güzel bir şiir anlatmaz mı? Duygularımızı anlatmak için edebiyata yöneldiğimiz vakit şiirlere sarılırız. Bazıları vardır ki kadınların parmak uçlarından öpüp kalbindeki tüm sevgiyi şiire aktarır. 

Bu şiirler hayatımızda yer edinirken bir köşede kendini hatırlatan kadına şiddet ise devam etmekte. Günümüzde her ne kadar kanunlar karşısında eşitsiniz denilse de çoğu kez kadınların hakları yok sayılır. Hâlâ gece sokağa çıktığı için, şort giydiği ya da açık giyindiği için tacize, saldırıya, tecavüze uğrayan, sevildikleri iddiasıyla öldürülen kadınlar ülkesinde yaşıyoruz. 

Bütün bunların yanında içimizi bir nebze ısıtan ve rahatlatan, kadın ve sanat var. Kadınlar için yazılan o duygu yüklü şiirler… 

Şiddete karşı olan biz kadınlar sesimizi yazılara döküyoruz. Bugünde kadınlarımızı geçmişten günümüze özellikle erkek şairlerimizin dilinden dökülen şiirleriyle anmak istedim. Çünkü biz kadınlar artık bir erkek tarafından şiddet görmek değil, şiir duymak istiyoruz.  

“Bir kadını ortadan ikiye böl; yarısı annedir, yarısı çocuk…” der Cemal Süreya ve ardından devamı gelir.  

“Sarı saçlarına deli gönlümü, bağlamışım, çözülmüyor Mihriban…” der Abdurrahim Karakoç.   

Kadınlar edebiyatımızda destanlara kadar yansıdı. 

Gelin biraz şiirlerde kaybolalım. 

Mehmet Emin Yurdakul – Anadolu’da Kadın 

Türk edebiyat tarihi içinde yazdığı şiirle en çok etkilendiğim şairimiz Mehmet Emin Yurdakul.  Türkçü, milliyetçi, halkçı ve sosyal bir şairdir. Türkçe Şiirleri ile Türkçe’nin bağımsızlığı ve üstünlüğü ilkesine dayanan yeni bir çığır açar ve halkın diliyle halkın hayatını anlatır.  

Anadolu’da yaşayan hayatları, şiirlerinin konusu yapar. Bu konuda kadınların hayatlarıyla geniş bir yer tutar.  

Zengin ama duygusuz köy delikanlılarıyla evlenip, yaşamaya dayanamayarak ölüp giden kadınlar, kocası şehit olmuş yoksul, kimsesiz kadınlar, kibrit satarak hayatını kazanan küçük kız çocukları… 

“Yürüyordum; Ağlıyordu ırmaklar 

Yürüyordum; Düşüyordu yapraklar 

Yürüyordum; Sararmıştı yaylalar 

Yürüyordum; Ekilmişti tarlalar” 

Anadolu şiirinde, aç ve sefil köylü kadının sefaletini ortaya koyar. Çünkü Mehmet Emin, güzel bir şiir yazmaktan ziyade, Anadolu’ya karşı kayıtsız kalan İstanbul hükümetini ve aydınlarını uyandırmaya çalışmaktadır. 

“Gözler dönük, kaşlar çatık yüz azgın 

Derileri çatlak, bağrı kapkara 

Sağ elinin nasırında bir yara; 

Başında bir eski püskü peştamal; 

Koltuğunda bir yamalı boş çuval!” 

dizeleriyle kadının hayat tarzına, onunla yaptığı bir söyleyişi dikkat çeker… 

“-Ne o bacı? 

-Ot yiyoruz, n’olacak… 

-Tarlan yok mu? 

-Ne öküz var, ne toprak 

-Bugüne dek ırgat gibi didindim; Çifte gittim; ekin biçtim, geçindim. 

-Bundan sonra… 

-Kocan nerede? 

-Ben dulum; Kocam şehit, bir ninem var, bir oğlum. 

-Soyun solun? 

-Onlar dahi hep yoksul! Ah efendi bize karşı İstanbul 

-Neden böyle sert, yalçın taş gibi 

-Taşraların hayvanlık mı nasibi?” 

Bu söyleşi de dile getirilen hayat tarzının Anadolu kadınının kaderi olamayacağı, aksine sahip olduğu kadınlığın hakkıyla ocağının karşısında saadete ermek, anneliğin aşkıyla evladına sütü gibi pak duygular vermek olduğunu anlatır. Çünkü onun sesi, insana mücadele azmini hissettirir. Sevgisi, fedakârlık etmeyi öğretir. Yüzü merhamet duygusu kazandırır. İşte şairimiz bir kadının sesine şiiriyle dokunur. 

Attilâ İlhan – Kadın (Anne) 

Türk şiir geleneği içerisinde kendi çizgisi olan, kendini bu alanda tamamlayan şairlerdendir Attilâ İlhan. Kadının sürekli taşıdığı sığınma, doğurganlık, sevgili, ev, mekân gibi durumları şiirlerindeki kadınsı değerlere önem verdiğini yansıtır.  

“Ne kadınlar sevdim zaten yoktular  

Yağmur giyerlerdi sonbaharla bir  

Azıcık okşasam sanki çocuktular  

Bıraksam korkudan gözleri sislenir 

… 

Yalnızlıklarımda elimden tuttular 

Uzak fısıltıları içimi ürpertir 

Sanki gökyüzünde bir buluttular 

Nereye kayboldular şimdi kimbilir 

Ne kadınlar sevdim zaten yoktular 

Böyle bir sevmek görülmemiştir.” 

İlhan aslında hep aynı kadına âşıktır. Bütün şiirleri de aynı kadına ithaf olunmuştur. “Anne” 

Şiirlerinde kadın, şairin yalnızlığını eriten ve onun çoğalarak özgürleşmesini sağlar. 

Necip Fazıl Kısakürek – Kadının Duyguları 

Cumhuriyet dönemi Türk edebiyatında sanatkâr olan Necip Fazıl Kısakürek özellikle Türk şiirinde adını zirvelere taşımış çeşitli sanat çevrelerine sanatı ve dehasını kabul ettirmiş bir şairdir.  

“Kalıp değil bir fikir… 

Elmas sorguçlu fakir; 

Açıkta sırrı bakir; 

Kadın… 

… 

Bir işaret, bir misal; 

Ayrılık remzi visal… 

Allah’a yol bir timsal; 

Kadın…” 

Şairin şiirlerinde kadının, hayal, his ve fikir dünyasını anlatır. 

Nazım Hikmet – Kadının anlamı 

Nazım Hikmet, gerçekçi bir şair olarak Türk edebiyatında önemli bir yer edinmiştir. Özellikle toplumun sorunlarına değindiği şiirlerinde eşitlikçi barışçıl bir dünya isteğiyle şiirler kaleme almıştır. 

“ Kimi der ki kadın 

Uzun kış gecelerinde yatmak içindir. 

Kimi der ki kadın 

Yeşil bir harman yerinde 

Dokuz zilli köçek gibi oynatmak içindir. 

Kimi der ki ayalimdir, 

Boynumda taşıdığım vebalimdir. 

Kimi der ki hamur yoğuran. 

Kimi der ki çocuk doğuran. 

Ne o, ne bu, ne döşek, ne köçek, ne ayal, ne vebal. 

O benim kollarım, bacaklarım, başımdır. 

Yavrum, annem, karım, kızkardeşim, 

Hayat arkadaşımdır.” 

Kadın şiirlerinde bir kadının kendisi için ne ifade ettiğini anlatır. 

Ne güzel anlatmışlar. O dönemin tarihini, o dönemin kadınlarını.  

Kadın 

Kadın bir tarih midir? Kadın insan mıdır? Kadın nedir? gibi gibi sorular günümüzde devam ederken ben diyorum ki kadın, bir dildir. Dili yok ederseniz, sesini keserseniz, zihinsel çerçevesini yok edersiniz. Ruhunu yaralarsınız. Kendi doğasını kurutursunuz. Bu toplumda kadınların gücü fikirleri, sanatlarıdır. Sanatın, aşkınlığın kaynağı doğa ile ilişkimizde, kâinat ile ilişkimizde yatıyorsa, kadın oraya fazlasıyla yakın duruyor. 

Evet canım kadınlar…  

Dün, bugün ve yarın yine bizim günümüz. Doğadan, tarihten aldığımız gücü, içimizdeki gücü keşfedin. Biz yeniden bu tarihin içinde doğuyoruz, yaşıyoruz. Tüm bu mirasla ilişki kurup, tarihimizden heyecan duyarak, acısıyla, güzelliğiyle ve de tüm fikirlerimizle ayağa kalkalım. 

Kadınlar günümüz yeniden kutlu olsun… 

Ruhları özgür kadınlar yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Dünya Kadınlar Günü yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Epeydir yürümemiştim. Zaten salgın sebebiyle, negatif ayrımcılığa uğrayan büyük çoğunluk olarak uzun zamandır hayatımızdan önemli fedakârlıkta bulunuyorduk. Açık cezaevine dönüştürülen evlerimizde, kısmi affa uğradığımızın müjdesini alınca ben de soluğu Çengelköy’de alabilenlerden olduğum için, keyfim epey yerindeydi.

Nedendir bilmem, Levent Yüksel şarkılarındaki kadın motifleri beni çok etkiliyor. Hele hava kurşunî renkte ise ve ellerim cepte yürüyorsam, mutlaka kulaklığımda en sevdiğim şarkılarından biri çalıyor demektir. Bu kez de öyle oldu. Onun şarkılarında, kanıksadığımız şiddet tipolojisinin yanında hayatın öznesi olan, başı dik kadınların varlığını hissedebiliyor olmak mı bu tutkumun sebebi bilemiyorum.

Aşk ve şiddetin iç içe geçtiği gerçeğini somutlaştıran lirik ve güçlü ses; “Öyle sınırsız, öyle derin, öyle çok severim ki korkarsın.” diye şarkı söylerken, zihnimde şimşekler çaktı. Keyfim bir anda kaçtı. Derin düşüncelerle adımlarım sahilde hızlanırken ikiyüzlülüğümüz mü, yoksa boğazın serin rüzgârı mı gerçeği tokat gibi yüzüme çarptı, ayırt edemedim.

Çok sevmek, sınırsız ve derinden sevmek, sevileni niye korkutmalı ki? Neden olacak, cevabı tabiî ki sayısız aşk cinayeti haberinde gizli.  Aşk ve cinayet… Bir kadına duyulan aşk, o kadının öldürülmesinin gerekçesi… Aşk ve cinayet… Çok seviyordum Hâkim Bey; kıskandım, beni aldattı, erkekliğime laf etti, benden nasıl ayrılır, gururuma yediremedim ve ceza indirimine gerekçe yapılan onlarca bahane… Manşetlerde ise tek bir başlık, “Aşk cinayeti”

Namusumu temizledim, pişman değilim!..

Bir kadın programına, tam on yıl sonra, üç kardeş ‘kız kardeşimiz on yıldır ortada yok’ diye başvuruda bulunuyor. Biz, kocasının öldürdüğünü düşünüyoruz diyorlar. Güldane kaybolduğunda üç çocuğu var ve sadece 32 yaşında. Anne baba hiç okula yollamamış, görücü usulü bile olmayan bir yöntemle, ablasının ifadesiyle, sırf evden bir boğaz eksilsin diye, babası tarafından hiç tanımadığı bir adamla evlendiriliyor Güldane. Kocasını evlendiği gün görüyor, evlendiği gün gördüğü adamla aynı yatağa sokuluyor ve bir ömür bununla yaşayacaksın deniliyor. Fikrini, zikrini, en önemlisi ne hissettiğini soran hiç yok. Sofradan bir boğaz eksilsin diye  hiç tanımadığın biriyle birlikte olmaya zorlanmanın adı tecâvüz değil, evlilik oluyor.

Yeni yuvan burası, burada yaşayacaksın emrine itaat ettirilen Güldane, evde kocasının erkek kardeşleri ve kayınpederi ile yaşamaya mecbur ediliyor. Duygusuz, psikolojik, ekonomik, cinsi ve fizikî şiddet ile dolu bir evlilik başlıyor. Günler geçiyor, Güldane kocası ve çocuklarıyla ayrı eve çıkıyor. Dayakların ardı arkası kesilmiyor, üzerine kapılar kilitleniyor, perdeler açtırılmıyor, dişleri kırılıyor. Kocası namusuna da dil uzatıyor. Güldane’yi ne kadar tanıyan varsa “Karım beni aldatıyor” iftirasını atıp, aile ve toplum içinde itibarını yerle bir ediyor.

O kadar çaresiz ki Güldane, ilkokula giden çocuğundan rakamları öğreniyor ve televizyondan alt yazıda geçen bir numarayı arıyor.

O kadar çaresiz ki Güldane, televizyonda şarkı isteğinde bulunan hiç tanımadığı bir numarayı rast gele arayarak yardım istiyor.

O kadar çaresiz ki Güldane, “Beni kurtarın, bana yardım edin, dayanacak gücüm kalmadı.” diye hiç tanımadığı bir adamdan aman dileniyor, amansız bırakılıyor…

Daha otuz ikisinde gül taneleri gibi şen şakrak bir hayat sürmesi gerekirken, zehirli, dikenli sarmaşıklar arasında gün yüzü görmeden öldürülüyor Güldane… Emine Bulut’tan Ceren Damar Şenel’e, Pınar Gültekin’den Şule Çet’e ah vah edip arada bir andığımız cinayet mağduru binlerce kadından biri oluyor.

10 yıl sonra ablaları Güldane’yi aramayı akıl ediyor ve kocasının Güldane’yi öldürüp gömdüğü ortaya çıkıyor. Karısını öldürdükten sonra da üç çocuğunun zihnine annelerinin namussuz bir kadın olduğunu, başka erkeklerle kaçtığını işleyip çocuklarını, öldürdüğü annelerine düşman ediyor. Aynı koca, intihar eden erkek kardeşinin hanımı ile evlenip bir de üzerine yeniden çocuk yapıyor. Cinayetin ortaya çıkmasının ardından tutuklanınca da şunları söylüyor: “Hak etmişti, az bilene yaptım, az bilene… Namusumu temizledim, hiç pişman değilim. Ben sadece namusumu temizledim. Oğlum beni affetsin.”  Oysa şarkılarımızda bile “Yeter ki onursuz olmasın aşk” diye nağmeler dile getirirken, bu olayda ya da benzer onlarca olayda, onursuz ve namussuz olan Güldaneler mi?

Yolun yolcusu(!) Aleyna…

Deli dolu, ergenliğin sorunları arasında ailesinin avuçlarından kayıp giden ve sırtlanların elinde can veren Sema Esen, yani takma adıyla Aleyna Çakır.

Bazı çocuklarımızın ergenlik dönemi çok sorunlu geçiyor. Yanlış arkadaş seçimi, aileyi düşman görme, beğenmeme, kabul etmeme, zengin ve özgür bir yaşam hayali çocuklarımızın hayatını karartıyor. Buna biraz da ilgisiz ya da ne yapacağını bilemeyen, nasıl davranacağını kestiremeyen anne baba eklenince, her iki taraf için de trajedi kaçınılmaz oluyor.

Sema da böyle pırıl pırıl bir genç kızdı. Ergenlik sorunlarıyla baş edemeyince elde avuçta tutulamaz oldu. Evden kaçtı. Anne baba ne yaptıysa eve geri döndüremedi. Anne ve babasını, kendisini aramasınlar diye dava bile etti. Ve o anne baba bugün hâlâ Sema’nın ölümüne sebep olanların cezalandırılmasının mücâdelesini veriyor.

Sema dünyalar güzeli bir genç kız… Yolu; güvendiği, sevdiği erkek ve iddia edildiği şekliyle onun annesi tarafından Ankara batakhanelerine düşürülmüştü (O erkeğin annesi iddialar soruşturulurken şüpheli şekilde intihar etti). Ankara pavyonlarında bedeni üzerinden para kazanılan, tâcize, hakarete, şiddete maruz kalan “ücreti(!)” ödendiği için insan olarak bile görülmeyen bir konsomatristi. Onun için canlı yayın yapılıp Türkiye’nin gözleri önünde dayak yiyebilirdi. Bu konuda adliyemiz harekete geçme ihtiyacı bile hissetmiyordu.

Günlerden bir gün Sema evinde ölü bulundu. Ölümü o kadar şüpheliydi ki aslında şüpheye de mahal bırakmayacak şekilde ne olduğu apaçık bir şekilde ortadaydı. Ama yine, maalesef… “Ücreti(!)” ödeyenlerin biçtiği değerle, insan olarak görmediğimiz o konsomatris arkadaşları aylarca Sema için adalet peşinde koştu. Anne baba günlerce ekranlarda yalvardı.  Canlı yayınla bayıltana kadar Sema’yı döven, Sema’nın üzerinden para kazanan insan müsveddesi elini kolunu sallayarak aramızda gezmeye küfür ve hakaretler etmeye devam ediyordu. Toplum sinir küpü olmuş, kahroluyor ve yalvarıyordu da adliyemiz yine de harekete geçmiyordu. Tâ ki bir gün uyuşturucu partisini sosyal medyada yayımlayana kadar. Adliyemiz hemen harekete geçti ama ne yazık ki yine Sema için değil, madde kullanımı için harekete geçilmişti.

Toplumun da sabrı taşmış ve büyük bir kamuoyu oluşmuştu. Ve nihayet geçen hafta, aylardan sonra gelen sevindirici bir haber aldık. Aleyna’yı canlı yayın yaparak döven insan müsveddesine sonunda bu eylemi için dava açılmıştı. Darısı ölümü üzerindeki şüphenin aydınlatılmasına, intihar ise de intihara sevk edenlerin gerekli cezayı almasına…

Sema, bizi içimizdeki kötülükle yüzleştiren bir turnusol oldu. İnsan bedenine ne yazık ki bir değer biçiliyor. Bu değer kadın ise bırakın adının olmamasını, insan, hayvan hatta bir eşya kadar bile adı ve değeri yok. “Ücreti(!)” ödenen kadın ise, “O, o yolun yolcusu, ben de günümü gün edeyim”, vurun abalıya. Ücreti ödeyen erkeğe bakışımız ise “Hayatını yaşıyor”.

O yolun yolcusu Aleynalar kendi arzularıyla o batakhanelere düşmüyor, düşürülüyor. Ama girin arama motorlarına, jigolo (bedenini satarak para kazanan erkek) olmak için binlerce başvuruda bulunan ve milyonlarca lira dolandırılan erkeklerin ve yine “namus” için cinayet işleyen erkeklerin ülkesi aynı zamanda burası. Sahi “o yolun yolcusu” sizce de Sema ve Semalar mı?

Ben uygularsam şiddet iyi, sen uygularsan kötü…

Güldane ve Sema(Aleyna) şiddete bakışımıza küçük bir örnek. Kimse şiddet uygulamıyor, uygulamak istemiyor ama hayatımızın her alanında gücü eline azıcık geçirenin ilk yaptığı şiddet uygulamak ve bunu kendinde hak görmek  oluyor.

Bugün ailesi ile eşi izin vermediği için görüşemeyen kadınlar var. Sokağa çıkamayan, perde dahi açamayan kadınlar film sahnesi değil, hayatın gerçeği. Ekonomik ve psikolojik şiddetin çetelesini tutamıyoruz. Elimize her geçirdiğimiz araçla şiddet uygulamanın bir yolunu buluyoruz. Bizim gibi düşünüyorsa şiddetten münezzeh, bizim gibi düşünmüyorsa şiddet mübah yasasını fiilî olarak inşa ettik. Şiddeti sadece kadına yönelik gibi görsek de erkekler, çocuklar, hayvanlar, yaylalar, göller, dereler, ormanlar da payına düşeni yaşıyor.

Hâlâ sağlıklı kadın erkek ilişkisi kurmayı toplumda inşa edemedik. Kız ve erkek çocuklarımıza eşit yaklaşmayı, sosyal özgürlükleri konusunda eşit davranmayı öğrenemedik. Kızımıza müsaade etmediğimiz bir takım eylemleri, oğlumuzun bir başka anne babanın kızıyla yapması bizi rahatsız etmedi.

Özel sektörde kadınlarımıza eşit işte eşit ücret vermeyenlerin şiddetini konuşuyor muyuz? Hamile ya da küçük çocuğu olan kadınların işten ayrılmaya zorlanmasındaki baskıyı şiddet olarak kabul eden anlayış hâkim mi?

Aslında yazacak çok örnek, söyleyecek çok sözümüz var. Toplumda, kadına, erkeğe, hayvana ve doğaya karşı şiddet göstermenin hızla bağımlılığa dönüşen bir gelişimi var. Âdeta şiddetsiz bir gün yaşamaz olduk. Hepimiz şiddeti bir şekilde kanıksamaya başladık, alıştık, alıştırıldık. Şiddet bağımlılığı yolunda hızla mesafe kat eden toplumda 8 Mart Dünya Kadınlar Gününde, siz de şiddetin her türüne dur deyip, tarafınızı empatiden, duygudan, hoşgörüden yana seçebilirsiniz.

Galiba işe hem en zor hem de en kolay olan yerden, kendimizden başlamak gerekiyor ne dersiniz? Unutmayalım ki sevgi, hoşgörü ve empatinin durduramayacağı şiddet yoktur.

Söz Konusu 8 Mart Özel Yayını: https://www.youtube.com/watch?v=vDyx37gOjlU

Namus, kadın ve şiddet yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Kadın erkek eşitliği töremizde var!

2021 yılı Türkiye’sinde günün herhangi bir saatinde herhangi bir haber bültenine baktığımızda kadın cinayetlerinin, kadına uygulanan şiddetinin, tacizin, tecavüzün olmadığı bir gün hemen hemen yok. Kanunlardaki eksiklikler, öğrenilmiş çaresizlikler ve daha pek çok neden bu yaşananlara her gün bir yenisinin daha eklenmesine vesile oluyor. Dolayısıyla kadının özgürlüğünü elinden alan eylemler bitmek tükenmek bilmiyor. Eğitim hakları ellerinden alınan, maddi özgürlüklerine kavuşması engelenen, ayrılmalarına izin verilmeyen, giyim-kuşamlarına karışılan, ötekileştirilen, susturulan, her türlü zulme boyun eğmek zorunda kalan, hayatları çalınan, canlarından olan kadınlar maalesef çığ gibi büyüyor.
Düşünüyorum da biz toplum olarak ne zaman, nasıl bu hale geldik? Tarihimiz üzerine yazılmış eserleri incelediğimizde dünyadaki pek çok kültürden, milletten daha fazla kadına değer veren bir milletin torunları olduğumuzu görebiliriz. Hatırlarsak eski Türklerde kadın ve erkeğin ekonomik, siyasi ve sosyal açıdan hemen hemen hiç farkları yoktu. Örneğin; kağanların Tanrı tarafından görevlendirildiğine inanılmakta, kutsal kabul edilmekte ve Orhun Yazıtlarında bu kutsallık hatuna da atfedilmekte ve kadının devlet yönetiminde söz sahibi olduğu yer almaktadır. Saka Türklerinin kadın lideri Tomris Hatun ise tarihin ilk kadın hükümdarı olarak tarihte yerini almıştır. Kadın ve erkek arasındaki eşitliğin sadece devlet yöneticilerinin ailesiyle sınırlı kalmadığının da altını çizmek gerekli. Kadınların gündelik ev işlerinin yanı sıra savaşlara eşleriyle katıldığı, ata bindiği, silah kullandığı, ok attığı yeri geldiğinde ise güzel giyinip süslendiği, kokular sürdüğü bilinmekte. Kadınların ekonomik hayatta da pasif olmadıklarını ziraat, maden işçiliği, dokumacılığı sayesinde aile ekonomilerine katkı sağladıkları tespit edilmiştir. Hatta öyle ki kadınların pazara gittiği, alışverişi kontrol ettiği, istedikleri fiyatlara mallarını sattıkları araştırmacılar tarafından kaydedilmiştir. Kadın erkek arasında kaçgöçün olmadığı birlikte oturduğu gibi bazı Türk boylarında erkeklerin ev işlerinde eşlerine yardım ettiği de aktarılmaktadır. Osmanlı döneminde kadınlara verilen haklarda bazı kesintiler olsa da kadınların eşleriyle birlikte çalıştığı da bilinmektedir. Cumhuriyetimizin kurucusu Ulu Önder Mustafa Kemal Atatürk’ün “Dünya yüzünde gördüğümüz her şey kadının eseridir.” dediği kadına, Cumhuriyetimizin kurulmasıyla tanınan hakları da asla unutmamalı hatta mıh gibi aklımıza çakmalıyız.
Peki ya nasıl oluyor da günümüzde “Sen bir kadınsın yapamazsın!”, “Sen bir kadınsın başaramazsın!”, “Sen bir kadınsın ayrılamazsın!”, “Sen kadınsın çok konuşamazsın!” “Sen bir kadınsın erkek işine karışamazsın!”, “Ya benimsin ya toprağınsın” gibi cümlelere maruz kalıyoruz. Bizler bu noktaya nasıl geldik? Kadim tarihlerde kadın başarabilirken, eşinin yanında söz sahibi olabilirken şimdi “modern çağda” nasıl oluyor da susturulmaya, engellenmeye, yaşam hakkı elinden alınmaya çalışıyor? Ecdadımızın kadın verdiği değeri mi bilmiyoruz yoksa unutuyor muyuz ya da Türk töresine mi sahip çıkamıyoruz? Galiba değerlerimizi unutuyoruz dostlar, özümüzü unutuyoruz. Oysa ne güzeldir “kökü mâzîde olan âtî” olabilmek… Velhasıl bizler güçlü, merhametli, zeki Türk kadınlarının ve kadınlara değer veren, kadınlarla omuz omuza işleri başarmaktan kaçınmayan erkeklerin torunlarıyız. Kadın erkek eşitliği töremizde var! Yeter ki bunu idrak edelim Türk töresinden beslenerek anımızı, yarınlarımızı inşa edelim, şekillendirelim.

Söz Konusu 8 Mart Özel Yayını: https://www.youtube.com/watch?v=vDyx37gOjlU

Kadın erkek eşitliği töremizde var! yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.