Türkiye, geçtiğimiz hafta siyasi polemiğin dayanılmaz cazibesine kapıldı. Kamuoyunun tamamı İçişleri Bakanlığı önünde ne olacağına kilitlenirken, İçişleri Bakanı Süleyman Soylu’nun Zafer Partisi Genel Başkanı Ümit Özdağ’a sarf ettiği vahim sözlerin devletin kaybolduğu anlamına geldiğini çok da fark edemedi.

Bakan, anayasa ve yasalara göre kurulmuş bir siyasi parti genel başkanına “Hayvandan aşağı, Soros çocuğudur ve operasyon çocuğudur. İstihbarat elemanı olduğu apaçık bellidir” ifadeleriyle hem hakaret etti hem de suçladı. Sözlerin muhatabı milletvekiliydi de.

Bakan’ın hakaretleri kesinlikle kabul edilemez. Milletvekili olan bir parti genel başkanına bu kadar ağır hakaretleri edilen Türkiye’de herhangi bir vatandaşa neler yapabileceğini varın siz hesap edin.

Sözlerin vahameti, hakaret olmasından çok Türk Milleti açısından çok büyük endişelere kaynak teşkil etmesinde. İçişleri Bakanı bir milletvekiline istihbarat elemanı diyor. Soros çocuğu ile düşünüldüğünde istihbarat elemanı ifadesinin suçlama olduğu çok açık.

Eğer bu gerçekse ve dış güçlerin Türkiye’deki görevlisi ise bakan bundan şikâyet edemez, doğrudan gereğini yapar. Gerekli belgelerle savcılığa suç duyurunda bulunur ve yargı sürecinin başlamasını sağlar. Türk yargısı da üzerine düşeni derhal yapar. İçişleri Bakanı’nın böyle davrandığı bir ülkede devlet yönetiliyor denebilir mi?

Ayrıca şu da bir gerçektir ki Ümit Özdağ Türk Milleti için çalışan gerçek bir Türk aydınıdır.

Bir proje var da sahibi kim?

Süleyman Soylu başka ilginç cümleler de kuruyor. Mesela: “AB Türkiye’nin göçmen deposu olmasını istiyor. Türkiye’yi dışardan getirdikleri ve daha sonra opere edebilecekleri bir sistemin içine düşürmek istiyorlar.” ifadeleri de Süleyman Soylu’ya ait. Konuşmasında AB’nin yanına ABD’yi de koyuyor.

Ancak, “Batı’nın daha fazla bu işe dâhil edilmesine ilişkin Cumhurbaşkanı’mızın bu yöndeki beyanı da yükün tüm dünya tarafından eşit paylaşımını sağlamaya yönelik stratejimizin bir parçası ve yansımasıdır.” sözleri de İçişleri Bakanı Süleyman Soylu’nun. 15 Eylül 2021’de, 11’inci Göç Kurulu Toplantısında yaptığı konuşmada söylemiş.

“…göçü faydalı hâle getirecek anahtar ise uyum ve entegrasyondur. Bu sebeple bir süredir bu faaliyetlere ağırlık verilmiştir.” cümleleri de Süleyman Soylu’dan. Bunları da 18 Aralık 2020’deki 10’uncu Göç Kurulu Toplantısında sarf etmiş.

Peki, Türk Milleti çok büyük ve ezici bir ekonomik buhran içinde kendine bakamazken, kayıt dışı olanlarla birlikte, bizzat Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın verdiği bilgiye* göre, 9 milyonu aşkın Suriyelinin ve sayısı bilinmeyen başka ülkelerden gelenlerin yükünü nasıl ve neden çekecek? Ya da neden bunlar yaşanıyor? Özellikle geçici koruma altındaki Suriyeliler niçin Türk Milletine entegre edilecekler?

Düşünmek için bilgi gerek

Bu soruların cevapları geçmişte. Yaşananlar geçmişin birer sonucu. Nihai sonuçlar mı? Hayır. Tıpkı ara istasyonlardan geçen bir tren gibi. Tren bazı istasyonlarda konaklıyor, bazılarında kısa süreli duruyor. Daha sonra tekrar yola koyuluyor. Düdük çala çala, bağıra çağıra rotasında devam ediyor.

Sığınmacılar meselesi bir egemenlik meselesi. 2011’de başlayan Suriye iç savaşının öncesinden gelen projenin bir parçası. Yani, Türk Milletinin egemenliğiyle ilgili olan daha büyük bir projenin parçası. 15 Temmuz dahil, Türk Milleti ve Türk Silahlı Kuvvetleri’nin başına örülen çoraplar da bu projenin parçası.

Bu hususlarda çok yazıldı. Gerçi ne kadar yazılsa da eksik kalacaktır. Ancak projenin sivil toplum kuruluşlarıyla ilişkisi çoğunlukla arka planda kalıyor. Ancak ön plana çıkanları da yok değil elbette.

İnşaat işlerini de pek severiz

Mesela Cumhurbaşkanı’nın eski danışmanı Adnan Tanrıverdi’nin başkanı olduğu ASDER – ASSAM’ın yaptığı İslam Birliği Kongreleri ve hazırladıkları sözde ASRİKA (Asya Afrika İslam Ülkeleri Konfederasyonu) anayasası Türk kamuoyunun yabancısı değildir.

Bu yazı için çalışırken Süleyman Soylu’nun TV programının kaydını seyrettim. Konuşmasının bir yerinde her gün yüzbinlerce ekmek yapıp Suriye’deki güvenli bölgede bağış diye dağıtan STK’lardan bahsediyordu. Biraz araştırınca 1 Mayıs 2005 tarihinde kurulmuş, ilkesi “6 Kıta, 66 Ülke, Tek Millet” olan İslam Dünyası STK’ları Birliği diye bir kuruluş da karşıma çıktı. Onlarca başka dernek ve vakfın ya kamu yararına çalışır ya da vergi muafiyeti statüsü ile çalıştığı bilgisi de vardı. Bir hazırlığın yapıldığına güçlü bir karine olan bu bilgiler, projenin arka planında kalan diğer unsurlara iki küçük örnek.

Devletten örnekler de çok ancak birisi bile yeterli. 3 Kasım 2011’de Dolmabahçe Sarayı’nda dönemin başbakanı Mesut Barzani’yi kabul ettikten sonra Barzani ve Dışişleri Bakanı Ahmet Davutoğlu basına açıklama yaparken Davutoğlu’nun: “Kürtler ve Türkler, hangi ülkede olurlarsa olsunlar ezeli ve ebedi kardeştirler. Bölgemizde yaşanan son gelişmelerle bu kardeşliğin daha da geliştirilmesi büyük önem kazanmaktadır. Çünkü bölgemizde bütün yapılar yeniden inşa edilirken Türkler ile Kürtler arasındaki bu kardeşliğin inşa edici bir rolü var. Bölgemizde kalıcı bir etki yapacaktır” sözleri tarihe silinmeyecek bir şekilde kazınmıştır.

Hem Barzani’yle yapılan görüşme sonrasındaki açıklamalardan hem de Süleyman Soylu’nun söylediklerinden projenin, önce başbakan sonra Cumhurbaşkanı olarak AKP Genel Başkanı Tayyip Erdoğan tarafından yürütüldüğü de ortadadır.

Müteahhitlik her zaman kazandırmaz

Suriye’de yaşananlar bu yeniden inşanın devamıdır.Yani tren yoluna devam etmektedir. Briket evlerin getirisi geçicidir. Kalıcı proje orada oluşturulan devlet yapılanmasıdır.

Suriye’nin kuzeyindeki bölgede devlet yapılanması kurmak, Fırat Nehri’ni doğusundan Irak sınırına kadar olan bölgede PYD / PKK sözde devletçiğine razı olmak demektir. Teröristlerin kuracağı devlet de Türkiye için nükleer tehditten daha büyüktür.

Astana sürecinde her liderler zirvesinden sonraki açıklamalarda güçlü bir şekilde vurgulanan, Suriye Arap Cumhuriyeti’ni toprak bütünlüğü ve egemenliği ifadesinin gereği yapılmalıdır. Rusya’nın içinde bulunduğu durumdan da faydalanarak Suriye Devleti’yle ilişkiye geçerek ABD’nin coğrafyadan çekilmesi için iş birliği içinde hareket edilmelidir.

Ayrıca, ABD ve Rusya’yla ayrı ayrı imzalanan, Barış Pınarı Harekatı’na son veren ve PYD / PKK sözde devletçiğinin önünü açan mutabakatlardan dönmek için en uygun zaman şimdidir. İdlib’deki büyük tuzaktan kurtulmak için de fırsat kapımıza gelmiştir.

Bu yoldan derhal dönülmeli ve şimdiye kadar verilen zararın telafisine bakılmalıdır. Sığınmacıları göndermek gerek diyenlere hakaret ederek bir yere ulaşılamaz. Bu gidiş Türkiye’deki proje sahiplerine de çok zarar verir.

Yok biz projemize devam edeceğiz demek, Türk Milletinin egemenliğine göz dikmeye devam etmek demektir. Ki Türk Milleti egemenliğine de devletine de çok düşkündür. Türkiye, Türk tarihinin en tehlikeli dönemindedir ancak pabucu da çok pahalıdır.

Ya devlet başa ya kuzgun leşe deyimi böyle tecrübelerin sonucunda ortaya çıkmıştır. Bu böyle biline.

Sığınmacılar meselesinde kaybolan devlet  yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Tarım ve hayvancılık yapan bir ülkeydik bir zamanlar. Zaman geldi haberlerde samanın ithal edildiğini duyduk. Biraz konuştuk, sonra alıştık.

İç Anadolu ile tahıl ambarı diye övünürdük, tarım arazilerini lime lime böldük, çoğunu imara açtık, sonra bir baktık buğdayı da ithal eder hale gelmişiz. Alıştık…

Öyle bir zaman geldi, eğitimli, nitelikli insan gücümüzü küstürdük. Sonra baktık öğretmen, mühendis, mimar, doktor ithal etmeye başlamışız. Hatta giden doktorlar için “Giderlerse gitsinler, biz asistan doktorlarla idare ederiz” gibi abuk bir cümle bile kurdu zat-ı muhteremlerimiz. Buna da alıştık…

Sıcak suya atılan kurbağanın tehlikeyi görür görmez sudan fırladığını, soğuk suya bırakılıp yavaş yavaş ısıtılan kurbağanın ise tehlikeyi fark etmeyip haşlandığı öğretildi yıllarca bize. Biz sıcak suya atılmadık, bizi kısık ateşe tabi tuttular. Ne dönüp altımıza yakılan ateşi söndürdük ne de kazanı devirip yeter dedik. Yanıldık, yenildik, her şeye alıştık…

Memlekette tacizci tecavüzcü az geldi onu da ithal ettik

Samanı ithal, buğdayı ithal, doktoru ithal… Diyemeyiz, demeyiz ama hadi tamam dedik diyelim. Peki, memlekette katil, tacizci, tecavüzcü yetmedi de onu da mı ithal ettik?

Şimdi size birkaç haber cümlesi sunacağım. Zannediyorum ne demek istediğim daha kolay anlaşılacaktır:

Pendik’te Pakistan uyruklu 4 kişi, 4 Afgan’ı fidye için kaçırıp işkence etti.

İstanbul’da organ ticareti yaptığı tespit edilen Filistin ve Ürdün uyruklu çete çökertildi.

Sultangazi’de Suriyeli çocuk, Afgan komşusu tarafından öldürüldü.

İstanbul Beylikdüzü ilçesinde yabancı uyruklu bir kadın, 3 yaşındaki çocuğunu vahşice öldürdü.

Ankara’da iki gencimiz Suriyeli çete tarafından bıçaklandı. Biri hayatını kaybetti, diğeri ağır yaralı kurtuldu.

Silahlı bir çete Talibanî tavırlarla kamyonet kasasına doluşup, sokak sokak gövde gösterisi yaptı.

Osmaniye’de DEAŞ terör örgütü içerisinde geçmiş dönemlerde emir ve infazcı düzeyinde faaliyet yürüttüğü değerlendirilen, ülkeye kaçak yollarla girdiği belirlenen 6 kişi yakalanıp tutuklandı.

Tiktok adlı sosyal medyada yuvalanmış pespaye tipli bir sürü sapık, Türk kadınlarının videolarını paylaştı paylaşmaya da devam ediyor.

…

Burada noktalamak istiyorum zira bu haberleri okudukça ve yazdıkça sinirlerim daha çok bozuluyor.

Biz avukatız, işinizi çözeriz

Yazdıklarım, suç işleyip bir şekilde emniyet güçlerine yakalanmış kişiler ya da çeteler. Bu kişilerin kendi ülkelerinde suç işledikleri ile ilgili de birçok haber gündeme geliyor. Fakat ne hikmetse biz bu suçluların son durumlarını ancak Twitter Adalet Bakanlığı’nda(!) tepkiler ayyuka çıkınca öğrenebiliyoruz. Bir an yer yerinden oynuyor. Bu kişiler tutuklanıyor, sınır dışı edildikleri söyleniyor. Ama o da ne? Bir avukat çıkıyor ve suç kaydı olan, yasadışı yollarla memlekete girmiş kişiler için nasıl oturum izni aldıklarını, karşılarına çıkacak yasal engelleri nasıl aştıklarını ballandıra ballandıra anlatıyor. Pakistanlı işadamının Türkiye’de kurduğu şirketten bahsediyorum.

Bu iş adamı, Türk avukat çalıştırıyor; reklamını da bu güzel avukat ablaya yaptırıyor. Bir videoda da kendisi çıkıyor bu durumdaki kişilerin işlerini halletmek için yaptıklarını anlatıyor. En güler yüzlü ve babacan tavrını yüzüne takarak onları ofislerine davet ediyor. Başka bir videoda aynı kişilerin mekân kapattıklarını, işleri hallolan yabancı kişilerin söz konusu iş adamına çiçeklerle teşekküre geldiğini görüyoruz. Anlıyoruz ki bu adamların sınır dışı edilmesine bilinçli ve sistemli bir şekilde engel olunuyor.

Topluma entegrasyon, kamu kurum ve kuruluşlarında, belediyelerde bilgilendirme afişlerinde Arapça dil seçenekleri, nüfus müdürlüklerindeki vatandaşlık işlemleri, hastanelerdeki yabancı uyrukluların doğum oranları ve yabancıya toprak satışlarının kolaylaştırılması gibi haberler bende bu abukluğun sistematik olarak yapıldığı fikrini güçlendiriyor.

Haberler saymakla bitmiyor. Afganistan’dan, Suriye’den, Pakistan’dan insan kaçıran gruplar yaptıkları yasadışı işi, gözümüze sokarcasına hatta dalga geçer gibi animasyonlu videolar ile açıkça reklam ediyor, yeni müşteriler(!) için duyuru yapıyorlar. Biz de her gün görüntüleri sosyal medyada paylaşılan sınırı öbek öbek aşan kaçakları izliyoruz. Hatta “Bana neden kızıyorsunuz. Ben ne yapabilirim ki sizin sınırdan rahatça geçebiliyoruz?” diyen bir yabancı uyruklu yasadışı sığınmacı ile sokak röportajında tanışıyoruz.  Her şeyin bu kadar göz önünde yapıldığı düşünülünce “Organize işler bunlar” demek kaçınılmaz oluyor.

Yoksa sen de mi ırkçısın?

Bunları görüp, duyup vatanının istikbali için endişelenen, tepki gösteren Türk vatandaşlarını, insanseverimsiler (ya da bu işten çıkar sağlayanlar) ırkçılık ve faşistlikle suçluyor. Toplumun sosyal yapısı hızla değişirken, Türk kadınları sokakta huzurla gezemez, çocuklarını bir an bile yalnız bırakamazken, iktidardan duyduğumuz sözler ise yaramıza tuz basmaktan, öfkemizi katlamaktan başka işe yaramıyor. Ensar hikâyesi ile bu durumu din temelli kabul ettirmeye yönelik söylemler, “Bunlar giderse bu işleri kim yapacak?” minvalinde âcizane inciler, milletin vicdanını yaralıyor.

Buradan gururu incitilen, memleketinin halini gördükçe yüreği sızlayan milyonlarca Türk vatandaşının her gün sorduğu gibi sormak istiyorum “Bu bir beka sorunu değil midir?”, “Ne yapılmaya çalışılmakta, nereye varılmak istenmektedir?”

Ben bir Türk kadını olarak, market kasasında çalışan kardeşime para fırlatarak rencide ettiğini düşünen sapığa, sokakta yürüyen kadınların arkasından azgın dürtüleri ile görüntülerini alıp sosyal medyaya meze yapan sapıklara, sokak ortasına oturup gelene geçene küfreden nanköre, “Biz gitmeyeceğiz, asıl siz gideceksiniz” diyen hadsize, küçücük akılları ile birkaç yılda sığındıkları ülke ile alay edebilecek kadar palazlanmış haysiyetsizlere tahammül etmek zorunda değilim.

Algılarlarla yönetilen ülke

Şunu da eklemeden geçemeyeceğim: Ben bu satırları yazarken ATV’de Yalnız Kurt adlı dizi yayınlanıyormuş. Dizinin sosyal medyada paylaşılan kısmında terör örgütü üyeleri sandıktan Türk bayraklarını çıkarıyor. Bir terör örgütü üyesi de Suriye bayrağı işlenmiş atkıyı boynuna dolayıp sokak ortasında bir Türk’ü sırtından bıçaklıyor. Sonrasında olay yerine koşarak gelen Türk bayraklı terör(Bunu yazmak bile bana ağır geliyor.) örgütü üyeleri, hemen bayrakları açıp “Ülkemizde mülteci istemiyoruz” diye sloganlar atıp dükkânlara saldırıyor.

Mesajın yerine ulaştığından emin olmak isteyen ATV’nin resmi Twiter hesabı da bu sahneyi şu sözlerle paylaşıyor: “Halkı mültecilere karşı kışkırtan teröristler, iç karışıklık çıkarmayı hedefliyor.” Buram buram algı kokulu sahneler her Cuma ATV’de!

Son söz

Benim vatandaşlığım 400.000 $ para karşılığında alınmadı. Bu toprakların tapusu da vatandaşlığı da kanla ve canla alındı. Şimdi bir avuç aymazın para karşılığında yabancılara sattığı bir metaya dönüştürülüyor.

Kendi adıma sözümdür: Öz topraklarını vatan yapamamış, millet olmayı bırakın Müslüman olmayı becerememiş bu karışık güruha, kanımızı katıp imanımızla yoğurduğumuz vatan topraklarımızı malla mülkle peşkeş çekenleri, siyasi beklentiler ile vatandaşlığımı satanları asla affetmeyeceğim. Yine kendi adıma sözümdür: Bu duruma alışmayacağım ve bize bunu yaşatanları asla unutmayacağım. Ve inanıyorum ki elbet bir gün tüm bunların hesabı sorulacaktır.

Sağlıcakla kalın.

Kanla kazanılan, gaflet ve dalaletle kaybedilen vatan! yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Bilgi Şöleni’nde bu hafta ‘sözde sığınmacılar’ meselesi ele alındı. MDM Genel Başkan Yardımcısı Hakan Paksoy’ın yöneticiliğini üstlendiği programın konukları S Kuşağı Platformu Kurucuları İlay Aksoy ve Gülcan Havva Eraslan’dı.

8 Eylül Çarşamba akşamı MDM’nin YouTube kanalından canlı olarak yayımlanan programda; S Kuşağı Platformu’nun kuruluş gayesinden, Türkiye’nin üzerine karabasan gibi çöken sığınmacı göçünden ve sınır illerimizdeki -başta demografik olmak üzere- birçok vahim durumdan bahsedildi.

Gerekli siyasî adımların atılmasının ve diplomasinin devreye girmesinin meselenin çözümünde önemli bir yer tuttuğunun altı çizildi.

Söz konusu programın tamamını aşağıdaki bağlantıdan izleyebilirsiniz:

Bilgi Şöleni’nde ‘sözde sığınmacılar’ meselesi ele alındı yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

547’ncisini gerçekleştireceğimiz Bilgi Şöleni‘nde bu hafta ‘Demografik İstila Projesi: Sözde Sığınmacılar’ konu başlığıyla göç meselesini konuşacağız.

‘Türkiye’nin en önemli sorunlarından biri hâline gelen göç meselesi nedir? Göç sorunu, Türkiye’yi nasıl dönüştürüyor?’ , ‘Suriyeliler ülkelerine nasıl gönderilir?’, ‘Demografik yapısı sunî olarak değiştirilen Türkiye’yi ne tür sorunlar bekliyor?’, ‘Stratejik göç mühendisliği, Türkiye’ye nasıl zarar veriyor?’ vb. soruları ve çözüm yollarını konuşacağımız programın konukları; S Kuşağı Platformu Kurucusu, siyasetçi İlay Aksoy ve MDM-MİSAK yazarı, S Kuşağı Platformu Kurucusu Gülcan Havva Eraslan.

Yönetici:

Hakan Paksoy – MDM Genel Başkan Yardımcısı

Konuklar:

İlay Aksoy – S Kuşağı Platformu Kurucusu, Siyasetçi

Gülcan Havva Eraslan – MDM/MİSAK Yazarı, S Kuşağı Platformu Kurucusu

Bilgi Şölenlerinin 547.’si 8 Eylül Çarşamba günü saat 21.00’de Millî Düşünce Merkezi YouTube kanalından canlı yayımlanacak.

Bilgi Şöleni’ni YouTube kanalımız üzerinden izlemek için:

Bilgi Şöleni’ni Facebook hesabımız üzerinden izlemek için:

https://www.facebook.com/millidusuncemerkezi

Demografik İstila Projesi: Sözde Sığınmacılar yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Fox News: Amerikan ordusu, Afgan ordusunu eğitti, finanse etti ve silahlandırdı. İşte ABD-Afganistan işbirliğinin güzel bir örneği. Söyler misiniz Onbaşı Ahmad, Afgan ordusuna nasıl ve neden katıldınız acaba?

Onbaşı Ahmad: Tüm bunlar mahallemde gördüğüm bir propaganda afişi sayesinde oldu. Fotoğraflar o kadar güzeldi, photosopla o kadar iyi çalışılmışlardı ki, hemen orduya katılmaya karar verdim.

F. N. : Şimdi de yanımızda bu afişleri hazırlayan grafikerlerden biri var.

Nicolas Wild: Merhaba

F. N. : Bay Nicolas, ölümlere sebep olan haksız bir savaşın ve işgalin sorumlusu olmak nasıl bir his?

N. W.: Aman efendim, iltifat ediyorsunuz. Bakın kızaracağım…

Kâbil Disko, s.132-133

Kâbil kelimesi, Hindu kutsal kitaplarından Rig Veda’da Kubha olarak, Batlamyus’un meşhur Kitâbü’l Coğrafyası’nda Kaboura, Çin seyahatnamelerinde ise Kao-fu olarak geçmiş. Türkçe’de ise bu isim ‘Kâbil’ olarak telaffuz edilmiş. Anlamları arasında ‘dünyanın en kuzeyindeki ülke’ manası da bulunan Kâbil kelimesi, ne ilginçtir ki Cahiliye dönemi Arap şiirlerinde Türklerle özdeşleştirilmiş; Türk ve Kâbul kelimeleri birlikte kullanılmış. Sanıldığının aksine Kâbil’in geçmişi de bir hayli eskilere uzanıyor. Şehrin tarihinin  MÖ 2500’den öncelere kadar gittiği tahmin ediliyor.

Çocukluk yıllarımda, uzunca bir dönem Kâbil ya da Afganistan dendiğinde aklıma Joseph Kessler’in ‘Atlılar’ romanından uyarlanan film (The Horsemen- 1971) gelirdi. Ömer Şerif’in başrolünü üstlendiği bu filmden o kadar etkilenmiştim ki, amansız Pamir dağları, atlar ve tabii ki buzkaşi oyunundan sahneler gözümün önünden uzun zaman gitmedi. Sonraki yıllarda ise, bir müddet ailesiyle Türkiye’de yaşamış Afgan yazar Meral Maruf’un, Sovyet mezalimi esnasında Afgan halkının yaşadıklarını anlattığı “Dullar Kampı”, “Hicret Günlükleri” ve “Afganistan Mektupları” kitapları ile birlikte anımsadım Kâbil’i ve Afganistan’ı.

Son beş altı senedir Afganistan denildiğinde aklıma ilk düşen, hep Fransız çizgi romancı Nicholas Wild’in ödüllü çizgi romanı “Kâbil Disko”su oluyor…

“Kâbil Disco”, yıllardır, haber bültenlerinde neredeyse her saat başı bomba patlamalı, intihar bombacılı şiddet yüklü haberlerle gördüğümüz duyduğumuz Afganistan’ın bir döneminin, aslında hiç mi hiç bilmediğimiz yanlarını, orijinal ve eğlenceli bir tarzda anlatıyor.  Açıkçası, kapağını ilk gördüğümde pek de hazzetmemiştim bu kitaptan. Amma velakin, iflah olmaz bir çizgi roman tutkunu olduğumdan alıverdim “Kâbil Disko”yu.

Kitabın adının nereden geldiğini çok merak etmiştim. O yüzden bu kısmı hızlıca geçeceğim ki, işin sürprizi bozulmaz. Yazar Nicolas Wild’e gelirsek…

1977’de Fransa’nın Alsace bölgesinde doğan Nicolas Wild, Strasburg Uygulamalı Sanatlar Okulu’nun ünlü illüstrasyon atölyesini bitirmiş. Kitapta da kendisine yer verdiği arkadaşı, ünlü çizgi romancı Boulet ve Lucie Albon ile birlikte “Le Voeu de Marc”ı (Marc’ın Dileği) hazırlamış. 2005 senesinde işsiz, beş parasız ve neredeyse evsiz iken tuhaf bir iş teklifi almış ve olumsuz hayat şartları yüzünden pek de düşünmeden bu işi kabul etmiş. Wild’in görevi, yıllardır yapageldiği grafikerlik ve tasarım işiymiş. Her reklam ajansının ürettiği broşür, dergi, afiş, poster gibi sıradan işleri yapacakmış. Ancak iş yerinin adresi bir hayli değişik imiş. Nicolas Wild’in yeni ofisi Paris’ten kilometrelerce uzakta Afganistan’ın başkenti Kâbil’de bulunuyormuş. Nicolas Wild’in mecburiyetten  teklifini kabul ettiği bu ajans, Afganistan’da ikisi Fransız diğeri Güney Amerikalı, birbirinden acayip, karmaşık bağlantıları olan üç genç adamın kurduğu bir firma.

(İnternette biraz dolandıktan sonra kitaptaki Afgan ordusunu tanıtan posterlerin benzerlerinin bulunduğu şöyle bir web sitesine rastladım. Ajansın işleriyle kitaptakiler o kadar çok benzerlikler gösteriyordu ki, Nicolas Wild’in iki sene boyunca çalıştığı ve sonradan burada yaşadıklarını kitaplaştırdığı şirket olduğuna iyice kani oldum.)

Mecburiyetten kabul ettiği bu reklam ajansında tam iki sene (2005-2007) çalışmış Nicolas Wild. Afganistan macerasından sonra Doğu’nun gizemine iyice kendini kaptırmış. Yine aynı coğrafyada başka bir ülkeye, İran’a geçmiş. İran günlerinin hatıralarını da “Böyle Sustu Zerdüşt” ismiyle kitaplaştırmış. Afganistan’daki hayatından önce Hindistan’da bir yetimhanede gönüllü olarak çalışan Wild, aynı zamanda bir seyyah. ABD, Hindistan, Afganistan ve İran’ın ardından Nepal, Ukrayna, Türkiye ve Lübnan’a gitmiş. Hatta, buzullar ve Çernobil bölgesi gibi tehlikeli bölgeleri dahi ziyaret etmiş.

Kitaba şöyle bir baktığımızda ise…

“Kâbil Disko”nun benim gözümde ayrıcalıklı bir yerinin olduğunu başta söylemiştim. Bir kere Wild bu kitapta, ilk defa karşılaştığı bu kültürü ve insanlarını ne garipsiyor ne de alay ederek küçümsüyor. Aslına bakarsanız bulunduğu konum, çalıştığı alan ve elindeki malzemede bunu sağlayacak imkânlar fazlasıyla mevcut. Ancak o, bu imkânları çok daha insanî ve vicdanlı bir şekilde kullanıyor. Komik, bir yandan da dokunaklı bir dili, üslubu var Wild’in. Çizgi romancıların çoğu zaman acımasız da olabilen zekice buluşlarına, sivri dilli esprilerine “Kâbil Disko”da rastlanmıyor bu yüzden. Afganistan’da geçirdiği iki seneyi belgelediği bu kitapta anlatılanların gerçek olduğuna bazen insanın inanası gelmiyor. Yazar da sanki bunu düşünmüş gibi kitabın sonuna, Kâbil’de geçirdiği yıllara ait fotoğraf ve belgeleri eklemiş.  Bu yüzden Afgan ordusuna yaptığı işler ile Afgan anayasasını halka tanıtmak için tasarladığı broşürleri görmek de okuyucuda değişik bir gerçeklik etkisi uyandırıyor. Batıdan gelmiş bir kişi olmasına karşın oryantalist gibi yaşamıyor “Kâbil Disko”nun kahramanı. Garipsemiyor, büyüklük taslayıp öğretici rollerine hiç bürünmüyor. Mümkün olduğunca, bulunduğu ortama uyum sağlayıp, ülkedeki hayatın akışına uymaya çalışıyor. Özellikle, Afganların çay ikram etme âdetleriyle ilgili bir bölüm var ki, benim kitapta en beğendiğim kısımdır. Bu bölüm bana farklı olsalar bile, herkesin bir çay içimlik de olsa birlikte oturup muhabbet edebileceğini hatırlatır.

Artık haberlerde görmekten usandığımız, her şeyini bildiğimizi sandığımız bir bölgeyi, Afganistan’ı ve Afganların bize gösterilmeyen kültürlerini, hayatlarını öğrenmek isterseniz, “Kâbil Disko” iyi bir seçim olabilir. Yazının başında da dediğim gibi, nicedir Afganistan denildiğinde benim aklıma, “Kâbil Disko” kitabı düşüyor.

Peki ya sizin aklınıza neler geliyor?

Siz Kâbil’i nasıl bilirsiniz?

Kaynakça:

Nicolas Wild, Kâbil Disko, Esen Kitap, İstanbul, 2015

Kâbil maddesi için (İslâm Ansiklopedisi): tıklayınız

Ferhat Çiftçi, Batılı Seyyahlara Göre XIX. Yüzyılın İlk Yarısında Afganistan Şehirleri, 2018. bağlantı için tıklayınız

Meral Maruf, Dullar Kampı, Akabe Yayınları, Ankara, 1986.

Meral Maruf, Hicret Günleri, Akabe Yayınları, Ankara, 1990.

Meral Maruf, Afganistan Mektupları, Akabe Yayınları, İstanbul, 1987.

Vahşi Atlılar – The Horsemen (1971), Yön: John Frankenheimer, Oyuncular: Ömer Şerif, Jack Palance.

Kâbil’i Nasıl Bilirsiniz? yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.