Bu ülkede insan olmak zor… Kadın olmak ise çok daha zordu. Kadınlar için ölmek, öldürülmek “kolay” ; yaşamak “zorunlu” bir durumdu. Her köşeyi sağ olarak döndüğüne şükretmekti kadın olmak. Bu yolu da ölmeden, öldürülmeden, tamamlayacağını bilip bilmeden yaşamaktı Türkiye’de kadın olmak.

Gariptir… Garipliktir… Dünyaya yeni bir can getiren, onu besleyen, büyüten kısacası yaşamını sürdürmesi için canını veren kadın; içinden pek çok ölüm sözü geçen haberlere konuk oluyor. Sanki onun asıl görevi buymuş gibi…

Derken ardı ardına gelen kadın cinayeti haberleri gelmeye başladı. Samsun’da, Denizli’de, Aydın’da, yer-mekan önemli miydi? Türkiye’de, pek çok güzellikler barındıran ülkemde, birçok çirkinlikler birbiri ardından geliyordu.

Samsun’da küçük bir kız çocuğunun hayatta en güvendiği iki kişiden biri diğerini tekme tokat dövüyor. O kız çocuğu annesinin o duruma gelişini seyrediyor. Babasının bağırışları kendi çığlıklarına karışıyor. Annesinin dünyası kararırken kendi dünyası ise boşluğa düşüyor. Aydın’da ise bir pislik daha peyda oluyor ve 92 yaşındaki Hanım Nine’nin hayatına vahşice son veriyor. Bitiyor mu? Hayır.
Devam edecek mi? Maalesef…

Toplumdan ses çıkmamasına şaşırıyor muyuz? Seyirciliği pek şahane yerine getiriyoruz, kulaklarımızı tıkıyoruz fakat sesimizi çıkarmaya geldiğinde ise bir el bizi tutuyor. O el bizi tuttukça başka bir kadının boğazını sıkmak, bıçağı saplamak, yerden yere vurmak üzere yola çıkıyor. Biz sustukça o el daha çok kadını susturuyor. Daha fazla çocuk boşluklara sürükleniyor. Babası ve babası tarafından katledilen annesinin kaderini yaşamamak için çaba göstermeye başlıyor biten hayatında… Fakat çoğu zaman bu çocukların neredeyse hepsi ya annesi ile aynı kaderi yaşıyor ya da babası gibi…

Toplum buna da sessiz kalıyor. Öyle ya sessiz kalsa da adalet hep sapağı kaçırıyor. Doğru yolu bulana kadar da iş işten çoktan geçmiş oluyor zaten. Uzaklaşması gereken, şiddete meyilli kişi iken uzaklaşan çoğunlukla adalet oluyor. Caydırıcılar tepki gösterene değil de şiddeti yaratana verilirse belki toplum daha da güvenecek.

Kadını koruyan, kollayan ve el üstünde tutan toplumken ne oldu da ne değişti de bu hâle geldik? Günden güne artmasını geçtik her saat artar oldu şiddet olayları. İnsan düşünmeden edemiyor kıskandılar da göze mi geldik diye… Durun ben cevabını vereyim. İletişim unsurları başta olmak üzere her kadına yönelik şiddet ve kadın cinayeti haberini normalleştirdik. Her öldürülen, şiddet gören kadında normalleşme sürecine yeni baştan girdik. Tedbirler, engellemeler, uzaklaştırmalar ve yasaklar çiğnendikçe bu süreç daha da devam edeceğe benziyor.

Son olarak şunu diyelim ve en iyi temennilerimizi dile getirelim. Âlimin ölümü âlemin ölümü derler ya bir kadının ölümü ise o toplumun ölümüdür.. Umarız ki bu şiddet olayları son bulur toplum son bulmadan!

Söz Konusu 8 Mart Özel Yayını: https://www.youtube.com/watch?v=vDyx37gOjlU

Bir Kadın Öldürülünce Kaç Kişi Öldürülür? yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Kadınlar Günü münasebetiyle bir yazı kaleme almam istendi. Kadın-Erkek eşitliğini her fırsatta dile getirirken kadınlara özel bir günün varlığına çok sıcak baktığımı söyleyemeyeceğim. Fakat inkâr edilemeyecek bir şey de var ki, bu tarz günler toplumun sorunları üzerine eğilmek adına faydalı oluyor.

Bundan yirmi, otuz yıl önce Kadınlar Günü’ne özel kutlamalarda kadınların erkeklerle eşit haklara sahip olması gerektiği, iş hayatında, siyasette ve toplum yaşamında onlarla yan yana yürümeleri için neler yapılmalı gibi konular konuşulurdu. Bugün bunları bıraktık. Niçin? Özel sektör ve kamudaki idarecilerin % 50 si kadın mı? Türk Milletini temsil eden TBMM’nin % 50 si kadınlardan mı oluşuyor? Yoksa artık kadın, kadın olduğunu düşünmeden rahat yürüyebiliyor, gülebiliyor ve konuşabiliyor mu? Hayır, bunların hiç biri olmadı. Sadece eskiye göre az bir iyileşme var, hepsi bu. Buna rağmen neredeyse son on yıldır 8 Martta kadın ve erkeğin toplumdaki eşitliği üzerinde pek konuşulmuyor. Çünkü artık daha büyük bir sorunla karşı karşıyayız.

Kadınlarımız öldürülüyor!

Kadınlarımız neden öldürülüyor?

Biz bu soruyu nasıl ve niçin öldürülüyor olarak algılıyoruz hep.

Ve “Kadın Cinayetleri” diye adlandırarak toplumu çepçevre sarmalayan bu şiddet eğilimine cinsiyet kavramı yüklüyoruz.

Oysa şiddet sadece kadınlara uygulanmıyor, erkekler de hayvanlar da şiddet eğilimi gösteren bireylerden nasibini alıyor.

Neden “Kadına Şiddet” söylemi üzerine yoğunlaşıyoruz o zaman?

Kadının fiziksel olarak erkekten güçsüz oluşu ve feodal yapı, kadınların şiddet eğilimli bireylerden erkeklere ve hayvanlara göre daha fazla zarar görmesiyle sonuçlanıyor. Bu, bir toplum sorunu haline dönüşecek kadar artınca da kadınlar masum – bazı çevrelere göre o kadar da masum değil tabii ki–  erkekler cani algısı hâkim oluyor. Bunun tam doğru olduğunu düşünmeyenlerdenim.

Çünkü  sorunları sadece sonuçları ile değil sebepleri ile birlikte konuşursak çözebiliriz. Kadınların maruz kaldığı şiddet olayları ve akabinde yaşanan kadın ölümleri-cinayetleri ülkemizin çok büyük yarasıdır. Bu yaranın derhal iyileştirilmesi gerekir. Ama biz bu büyük soruna cinsiyet kavramı üzerinden yaklaşarak yarayı durmadan kanatıyoruz. Öldürülen kadın anamız, bacımız, kızımız ise öldüren erkek de babamız, ağabeyimiz ve oğlumuzdur. Yani ölen de öldüren de aynı toplumun bireyleri. Eğer sorunumuz şiddete eğilimli erkeklerin çoğalmasıysa bunda kadınların da sorumlu olduğunu unutmamak gerekir. Nihayetinde erkekleri bir kadın doğuruyor ve büyütürken ilk eğitimi o veriyor. Bir erkeğin ölünceye kadar annesini hayatının merkezinde bulundurduğu bilinen bir gerçektir. Ataerkil bir toplum olsak da kadının aile içindeki baskın rolü  inkâr edilemez. Kırsalda bu daha belirgindir. Özellikle orta yaş üstü kadınlar sadece kendi evini değil çocuklarının evini de yönetir. Bunu bazen açıktan açığa yapamaz ama burada da kadının kıvrak zekâsı devreye girer. Ben inanıyorum ki, kadın cinayetlerini ancak kadınlar durdurabilir. Bir anne gelinini döven oğluna ellerine sağlık diyorsa, suçu kadında mı erkekte mi aramak gerekir? Veya bir genç kızımız yerli yersiz her ortamda sen bana karışamazsın demeyi kimden öğrenmiş olabilir?

Tabii ki bireysel çabalarla çözülmeyecek kadar büyük bir sorun ile karşı karşıyayız. Özellikle ülkemizin içinde bulunduğu Sosyo-Ekonomik sıkıntılar şiddet olaylarını körüklüyor. Bunun doğurduğu ruhsal buhranlar da şiddet olaylarını arttırıyor. Eğer bugün bir erkek, eşi ile birlikte çocuğunu da öldürmüş ise bu olaya kadın cinayeti olarak bakmak ne kadar doğrudur? Ve benzer başka olaylara…

Bir canlıya zarar veren birey ister kadın ister erkek olsun en ağır cezaya çarptırılmalı. Aslında tüm suçlar dolaylı da olsa canlılara zarar veriyor. O zaman ceza kanunumuz yeniden düzenlenmeli, caydırıcılık özelliği kuvvetlendirilmelidir. Belki o zaman kadına şiddet, hırsızlık, dolandırıcılık, rüşvet, tecavüz suçları son bulmasa da azalır. Kanunları değiştirmek mümkün olur mu bilmem ama değişse de kesin çözüm olmayacaktır.

Eğer bir toplumda suç işleyenlerin sayısı artıyorsa o toplum kendi öz varlığını kaybediyor demektir. Türk gelenek görenekleri ile Arap kültürü arasına sıkıştıktan sonra teknoloji ile içimize giren batılılaşma hevesi zihinleri iyice bulandırdı. Var olan sorunu bir de bu açıdan değerlendirmek gerekir.

Sanırım yazıyı daha da uzatmama gerek yok. Demem o ki, kadınlarımızı engel olamadığımız kültürel yozlaşma öldürüyor, erkekler değil.

Söz Konusu 8 Mart Özel Yayını: https://www.youtube.com/watch?v=vDyx37gOjlU

Kadınları zihniyet öldürüyor, erkekler değil yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Tomris Hatun

Ben bir kadınım, kendimi anlatabilir miyim?

Ben bir kadınım, kendimi anlatabilir miyim size, bilmiyorum. Karmaşığım biraz. Zormuşum; öyle diyorlar. Belki de haklılar… Kendimi anlamakta zorlandığım zamanlar olur. Gelgitlerin arasına sıkışırım bazen. Böyle anlarda ya bir köşeye sessizce büzülür, ya çılgın kahkahalar ya da hırçın öfkeler savururum etrafa. Kahkahayı belki ama hırçınlığı yakıştıramıyor bana toplum. Söz dinler olmam bekleniyor. Sessizce bir köşeye büzülmem yani. Ama onu da ben sevmiyorum. Eğer boyun eğersem ezileceğim korkusu had safhada… Ne ıstıraplıdır yapmak istediklerim ile yapmak zorunda olduklarım arasındaki gelgitler.

Kadınım ben; ıstırabı severim biraz

Kadınım ben; ıstırabı severim biraz, sevdalarımı da acılarımı da içimde yaşarım bu yüzden. Çok konuşurum, olmadık yerde olmadık laflar ettiğim çok olur, bendekiler bende kalsın diye. Sinsi planlar yaptığım da söylenir; bir bakıma doğrudur. Çaresizliğin halatlarını dermansız parmaklarımla çözemeyince aklımdan öyle şeyler geçer ki ben bile inanamam. Zekâmla kurtulmak, sıyrılıp çıkmak isterim kıskacın içinden. İnce ince düşünür, ilmek ilmek karar veririm. Başarır mıyım? Çok zaman evet… Herkesten çok kendime güvenirim çünkü inandım mı yolumdan kimse döndüremez. Dev olup karşıma dikilse de yargılar, kendim olarak yaşamama engel olamaz.

Bir teneke buğdayı kucaklayıp kaldıramam ama

İnce ve narin yaratılmışım. Bir teneke buğdayı kucaklayıp kaldıramam ama bir çocuğum karnımda, biri kucağımda diğeri sırtımda kilometrelerce yürüyebilirim. Umutsuzluğa yenik düşmem kolay kolay, yaşatmak için yaşamak zorunda olduğumu bilirim. Yıkıntıların altından silkelenerek kalkarım. Ezilirsem geleceği yok olur sevdiklerimin. Ben düşersem, bir değil bin nesil düşer. Bu korkularla bilmediğim bir yaşta öğrendim, gül kadar yumuşakken demir kadar katı olmayı. “Sakın inanma!” diye başlayan cümlelerin fısıltılarıyla büyüdüm ben. Sakın sana şeker vereceğim diyenlerin peşine takılma, yolda yürürken asla arkana bakma, tanımadığın insanlarla konuşma, sokakta gülme, sakız çiğneme… Bu kadar tembihe rağmen ben inadına inanır, inadına kanarım. Nerede kaldı şeytanlığım? “Kadının olduğu yerde şeytan şaşırır kalır.” diyenler, şaşırın. Şeker vereceğim diyenlerin peşine takılmadım belki ama çocuk saflığımdan da ödün vermedim hiç. Panter gibi gerildiğim anda bile tatlı bir çift sözle gevşeyip, saçımı okşayanın dizleri dibine kedi gibi kıvrılıveririm ben. Hani öyle topuklarına basa basa yürüyüşlerime aldanmayın, güçlü olmayı ben istemedim.

Pamuk gibidir kalbim benim

Kendimi anlatamadım kimselere; kaşlarımı çattığıma bakmayın, pamuk gibidir kalbim benim fakat bilmemeliler duygusallığımı, hafiflik sanırlar, merhametimi de aptallık… Gülemedim gönlümce, ağladım çok zaman. Gülersem ahlaksızlık damgası yapışır üzerime. Giyimim kuşamım göze batar hep. İyi giyinmez isem pasaklı olurum, biraz süslensem “Hayırdır?” derler. Kısa etek giydiğim için dayak yedim. Yalnız geziyorum diye kaçırıldım, güzel olduğum için tecavüze uğradım, kötü muameleye hayır dediğim için de öldürüldüm ben. Öldüğümde bile soru işaretleri bıraktım ardımda, birbirlerine baktılar cenazemde. Acaba ne yaptı da öldürüldü?

Sonra derler ki Allah erkeği bedenen güçlü, kadını da aklen güçlü yarattı. Doğru mu bu bilemiyorum, anlayamadığım çok şey var. Mesela; madem ben akıllıyım, niye sahnedekilerde az, alkışlayanlarda çokum?

Bütün bunlara rağmen yine de ben daha çok kucaklarım, ezilmişi, dara düşmüşü, zorda olanı. Nihayetinde anayım ben! Doğurganım. Beni tabiata benzetirler. “Tabiat ana” derler. Belki de bu yüzden sevmek herkesten çok bana yakışır. Yakıştı ama ayıplanırım korkusuyla dillendiremedim ki! Onun için edebiyatta azım ben.

Fakat deli gibi âşık olurum, kolay kolay vazgeçmem, gözüm karadır. Korkuturum sevgimle. Kaçarlar benden yalnız kalırım, bir el uzansın diye beklerim günlerce. Vefayı çok iyi bilirim ben, yüreğimin köşesini sokak lambaları gibi aydınlatır en karanlık gecelerimde. Asla unutamam iyilikleri, ihanetleri, kendimce ödüllerim, intikamlarım vardır benim.

Genetiktir fedakârlığım

Genetiktir fedakârlığım. Emeğime acımam, hiç yorulmam. Hele bir de anne olmuşsam… Hasta olmam, uyku uyumam, aç kalırım, aç bırakmam. Üşürüm ama ısıtırım. Pamuk kadar yumuşacık, nefes kadar sıcak, toprak gibi bereketliyim. Karınca gibi çalışkan, arı gibi üretkenim. Ben çiçekler gibi hayatın süsüyüm. Ben, kendim gibi olmaz isem, yavan olur yaşamak.

Ben kadınım, insanım, insan gibi yaşamak istiyorum. Gelin el ele verip yaşatalım beni.

Deneme: Cilvesiyim Ben Hayatın… yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.