Millî Düşünce Merkezi, Türk siyasi hayatının ve millî egemenliğin önemini derinlemesine ele alacak anlamlı bir panele ev sahipliği yapıyor. “18 Nisan’da Millî Egemenlik Olmasaydı?” başlığıyla düzenlenecek panel, alanında uzman isimleri ve kıymetli akademisyenleri bir araya getirecek.

Panel Yönetici ve Konuşmacıları

Panelin yöneticiliğini Türk dünyasının ve bilim camiasının saygın isimlerinden Prof. Dr. Ahmet Bican Ercilasun üstlenecek. Oturumda söz alacak isimler ve konu başlıkları ise şu şekilde:

• Prof. Dr. İskender Öksüz: “Millî Hakimiyet – Millî Devlet”

• E. Büyükelçi Halil Akıncı: “Son Siyasî Gelişmeler ve Türk Devletleri Teşkilatı”

• Av. Şule Nazlıoğlu Erol: “Millî Egemenliği Hedef Alan Kumpas Davaları”

Millî Egemenlik ve Türk Dünyası Ele Alınacak

Panelde, millî devlet yapısının temellerinden Türk Devletleri Teşkilatı bünyesindeki son gelişmelere, hukuk sistemimize yönelik kumpas davalarından millî hakimiyetin geleceğine kadar kritik meseleler masaya yatırılacak.

Özellikle “Terörsüz Türkiye” adı altında yürütülen millî ve üniter yapımızı tasfiye sürecine tepkisini ortaya koyan bütün yurttaşlarımız davetlidir.

Millî Egemenlik Olmasaydı? – Panele Davet yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Modern gaz odaları: Ulusun gelecek mücadelesi ve sessiz soykırım yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

16 Şubat 2025 tarihinde Millî Egemenlik Platformu ile adına yaraşır bir Millî Egemenlik Kongresi düzenledik.

Kongrenin ilk hazırlıkları başladığında alacağı mahiyeti tahmin etmekle birlikte oldukça heyecanlıydık. Çünkü bizim bir derdimiz var. Yüreğimizde bir sıkıntı var. İçimize sığmayan büyük bir Atatürk sevgimiz var. Cumhuriyetimize derin bir bağlılığımız var. Hukuksuzluklara karşı yoğun bir öfkemiz var. Bunlarla birlikte karşımızda, bütün bu bağlarımıza darbe vurmak isteyen dahili ve harici organize bir kötülük de var.

Kötülük, organize bir hâle geldikçe hukuksuzluk arşa çıktı. Adalet, ortadan kalktı. Zulüm, adeta her köşe başında kol gezmeye başladı. Bizler de bu kötülükler karşısında dikkatli ve tedbirli olmak durumundayız. İşte platformumuz tam olarak bunu hayata geçiriyor. Birliğin, benlikten güçlü olduğunu gür bir sesle ortaya koyuyor. Salonu doldurup taşıran yüreğinde derdi olan gönüldaşlarımız da bunun en somut örneği ortaya koyuyor.

Bu somutluğun ete kemiğe bürünmüş hâli ise salondaki konuklarımız ile birlikte siyasi partilerimizin kıymetli temsilcileriydi. Zafer Partisi ve Sn. Genel Başkan Vekili Prof. Dr. Ali Şehirlioğlu, beraberinde Genel Sekreteri Sn. Cezmi Polar, Parti Sözcüsü Sn. Azmi Karamahmutoğlu, Genel Başkan Yardımcılarımı ve parti yöneticileri ile salondaki yerlerini aldılar.

İyi Parti Genel Başkanı Sn. Musavat Dervişoğlu da milletvekilleri ve parti yöneticileri ile birlikte salondaki yerini alan bir diğer siyasi partiydi. Onların da yoğun bir katılım göstermesi oldukça kıymetliydi.

ABB Başkanı Sn. Mansur Yavaş da bir diğer katılımcılardan biriydi. Sn. Yavaş’ın ülkemizde yaşadığımız sorunlara karşı en güçlü sesi çıkaran partilerden Zafer Partisi ve İyi Parti ile birlikte aynı karede bulunması, bu sahneyi görenlere güç ve güven verdi.

Öyle zannediyoruz ki özellikle Sn. Yavaş’ın “Devir o hale geldi ki birlikte olmadığımızda yeni nesil bizleri affetmeyecek. Bugünkü iktidara karşı hep bir ve beraber olmak durumundayız. Bunun zaruretini açıkça hissediyoruz. Örnek, Sayın Ümit Özdağ.” sözleri bu güce duyulan ihtiyacı çok net bir şekilde ortaya koydu.

Kongremiz, platform kurucularımızdan E. Aydın Milletvekili Sn. Ali Uzunırmak’ın etkili konuşması ile başladı. Sürekli tekrarladığı Atatürk’ün veciz sözü “Millî egemenlik öyle bir nurdur ki, onun karşısında zincirler erir, taç ve tahtlar yanar, yok olur. Ne mutlu Türk’üm diyene!”  ile konuşmasını tamamladı.

Sonrasında sırasıyla bildiriler sunulmaya başlandı. Şehit Aileleri Federasyonu Genel Başkanı Sn. Hamit Köse, bebek katili ile yürütülen sürece adeta isyan etti. Hakkımızı helal etmiyoruz dedi.

Konya Milletvekili Sn. Fahrettin Yokuş ise oldukça derli toplu ve toparlayıcı bir konuşma yaptı. Sesindeki dinginlik, konuşması sırasında tecrübesinin bir yansıması olarak sirayet ediyordu.

Eski Ülkü Ocakları Genel Başkanı ve E. milletvekili Sn. Atila Kaya’nın konuşması ise tam bir ders niteliğindeydi: Korkusuz, sarsılmaz, kısa ve net. Mesaj yerine ulaşmıştır diye düşünüyoruz.

Zafer Partisi Genel Başkan Vekili Sn. Ali Şehirlioğlu, Zafer Partisi Genel Başkanı Sn. Prof. Dr. Ümit Özdağ’ın tutukluğunun hukukî değil siyasi bir dava olduğunu Türk milletinin gördüğünü ifade etti. Ardından da hukuksuzluklara karşı birlikte ses çıkarma çağrısı yaptı. E. Mısır Cumhurbaşkanı namı-diyar “reis” üzerinden verdiği örnekler ise oldukça anlamlıydı.

Ardından sözü İyi Parti Genel Başkanı Sn. Musavat Dervişoğlu aldı. Konuşmasında birliğe, beraberliğe ve hukuksuzluklar karşısında bir adım geri atmamaya yaptığı vurgular takdire şayandı. Zafer Partisi Genel Başkanı Ümit Özdağ’ın tutukluluğu hakkındaki söyledikleri ve gösterdiği dayanışma da çok samimiydi.

ABB Başkanı Sn. Mansur Yavaş, programından dolayı kısa bir konuşma yapsa da yukarıda alıntıladığımız anlatım tekniği ve kullandığı retoriği oldukça güçlüydü.

Bildiriler sonrası kongre sunumları yapıldı.

Sözü ilk olarak Prof. Dr. Hasan Ünal aldı. 20 dakikalık süresinde oldukça kapsamlı bir şekilde Dış Politikadaki gelişmeleri yorumladı ve bu gelişmelerin millî egemenliğimiz üzerindeki etkilerini anlattı.

İkinci konuşmacı olarak Prof. Dr. Meltem Çetin söz aldı. Türk gençlerinin gündemi nedir? Nelerden rahatsızlık duyuyorlar başlıklı bir sunum yaptı. Yaptırdığı çalışmada gençlerin tespit ettikleri konular üzerinden bir değerlendirme yaparak bu konuların çözümü üzerinde durdu.

Üçüncü konuşmacı olarak Gazeteci Sedat Bozkurt söz aldı. Gazeteciliğin tarihini kısaca anlattıktan sonra gerçek gazeteciliğin nasıl yapılması gerektiği üzerine görüşlerini paylaştı. Özellikle son dönemlerde viladalı gazetecilerin! hemen her ekranda yer almasını eleştirdi.

Dördüncü konuşmacı olarak da E. Tuğgeneral Erhan Patır söz aldı. Millî birlik ve beraberlik nasıl yüceltilir? başlıklı bir sunum yaptı.

En son da yaşça en büyüyüğümüz fakat aynı zamanda dinamizmi ile en gencimiz, içinde Tanrı Dağı’nın odu yanan, heyecanı hiç bitmeyen kıymetli Ahmet Bican Ercilasun Hocamız altı maddelik bir bildiri okudu. Bildiri sonrası bütün salon ayağa kalkıp dakikalarca ayakta alkışladı.

Yakın zamanda YouTube hesaplarımızdan bu konuşmalarının tamamını yayınlayacağız.

Ülkemizde bitirilmek istenilen sivil toplumun, tepkisiz hâle getirilmek istenen milletimizin, gür bir sesi hâline gelen kongremiz, Yüce Türk milletine hayırlı olsun. Birliğimiz daim olsun. Ne mutlu Türk’üm diyene!

https://x.com/MEplatformu/status/1891550046618800452

Millî Egemenlik Kongresi Türk Milletine Hayırlı Olsun! yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

“Âtiyi karanlık görerek azmi bırakmak…

Alçak bir ölüm varsa, emînim, budur ancak.”

Bu mısralar millî şairimiz Mehmet Akif’e ait. 14 Mart 1913’te yazmış. Daha çok

“Sahipsiz olan memleketin batması haktır;
Sen sahip olursan bu vatan batmayacaktır.” 

Mısralarıyla hatırlanır. Ne kadar doğru değil mi? “Ben” sahip olursam bu vatan batmayacaktır. ‘Ben’ler de birleşince ‘biz’ oluyor. Yani ‘biz’ olunca güç artacak ve başarı daha da kolaylaşacak.

‘Biz’lik ama nasıl?

Birlikte yürüyen insanlar ‘biz’ diyerek yürürler. Hedefleri vardır. Her biri birer bireydir. Ama aynı zamanda millî, siyasî, estetik tercihleri ya da ülküleri ile şahsiyet sahibidirler de. Bunlar da toplumun düzenine hizmet eder. (Ziya Gökalp, Ferdiyet ve Şahsiyet). 

Dava sihirli kelime.  Ziya Gökalp buna mefkûre diyordu. Hedef, ülkü, amaç edinilen, ulaşılmak istenen şey; ideal diye tanımlanıyor. Hedefe yürümek için inanç, azim ve kararlılık gerekiyor. Bunlara bilgi de eklenebilir elbette. Ama üçü vazgeçilmez ve sacayağı. Ancak inanç ana sütun. Olmazsa ülkü de dava da lafta kalıyor.

Kahramanlık ve bozgun çok çabuk yayılan iki duygu. Savaş alanında bir askerin korkması ve kaçmasıyla koca bir ordu dağılabilir. Toparlamak da neredeyse imkansızdır. Yenilgi artık kaçınılmaz hâle gelir.

Bunun tersi de mümkündür. Bir asker büyük bir kahramanlık yapsa o da bütün orduya sirayet eder. Daha büyük bir şevkle mücadele başlar. Tıpkı Çanakkale’deki kahramanlık gibi. Zafer artık gelmek üzeredir.

İnanç, zaferin ya da dağılmanın ilk sebebidir. Birincisinde varlık ikincisinde yokluk etkendir. İnancın yokluğu veya zayıflığı ‘biz’ olmayı da etkiler. Özellikle, öncü ve önderlerde böyle bir zaaf olmamalıdır. Varsa, orada olamazlar, olmamalılar. 

Tarihimizde bu inanç birliğinin nelere kadir olduğuna örnekler çoktur.

Büyük boykot

1908 yılı tarihimizde önemli bir yıldır. Meşrutiyet ikinci defa ilan edilmiş, meclis açılmıştır. Kanuni Esasi yeniden yürürlüğe girmiştir. Yeni düzenlemeler yapılmış. Bir yandan savaş vardır diğer yandan devleti kurtarma mücadelesi. Çünkü koca imparatorluk zamanı ıskalamış, batı bütün ağırlığıyla Türk Milleti ve Osmanlı devleti üzerine çullanmıştır. Devletin yönetimi daha çok iktidarını koruma gayretiyle koca devleti yıkmak üzeredir.

Üretim yoktur. Birçok ihtiyaç malzemesi ithal edilmektedir. Kapitülasyonlar belimizi bükmektedir. Para da yoktur. Fukaralık diz boyudur. Bu şartlarda Bulgaristan 5 Ekim 1908’de bağımsızlığını açıklar. 6 Ekim’de de Avusturya Macaristan İmparatorluğu Bosna Hersek’i ilhak eder. Devlet, Balkanların kaybına doğru ilerlemektedir.

İttihat ve Terakki Cemiyeti’nin güçlenmeye başladığı dönemdir. Tanin Gazetesinde Hüseyin Cahit (Yalçın) birkaç yazıyla halkı boykota çağırır. Servet-i Fünun’dan Übeydullah Efendi de bir yazıyla bu çağrıya katılır. Boykot, Selanik’ten Trabzon’a, İzmir’den Beyrut’a, Samsun’dan Konya’ya, İstanbul’a Yafa’ya kadar bütün coğrafyada etkili olmuştur (Y. Doğan Çetinkaya, 1908 Osmanlı Boykotu).

Hamallar Avusturya mallarını gemilerden ve trenlerden indirmemişler, mavnacılar taşımamışlar, tüccar ve esnaf şeker ve fes satmamışlardır. Satanları da halk protesto etmekle kalmamış, gösteri yaparak teşhir etmiştir. (Bugünkü Osmanlıcı (!) İsrail protestocularının yaşananlara ve tarihe daha dikkatli bakması şarttır!)

Boykot Avusturya’da iflaslara yol açmış, sonunda Avusturya, Osmanlı Devleti’ne tazminat ödemiştir.

Bunu sağlayan gücü Cavit Bey’in şu satırlarında görmek mümkün. Cavit Bey Şiar’ın Defteri’nde şöyle yazar:

“Meşrutiyet, Sultan Hamit’in … istibdadını yıkabilen İttihat ve Terakki’nin memlekete bahş ve ihda (hediye) ettiği bu yeni idare ne emellerle, ne ümitlerle tev’em (ikiz) olarak doğmuştu! … Memleketin asırlardan beri görmediği bir namuskâr idareyi tesis etmek için gece gündüz çalışan bizler … bu memleket efradına insanca yaşama hakkını ve hatta hissini verdik … Türk Milletini Türk mefkûresini İttihat ve Terakki doğurdu … bununla, ve ef’al (eylemler) ve harekâtımızda namustan, istikametten, hubb-u vatandan (vatan sevgisi) başka saik görmemekle iftihar ediyoruz. Bu bizim en büyük zevkimizdir.” (Aykut Kansu, 1908 Devrimi)

Büyük mucize

İstiklâl Harbi ve Cumhuriyet inanmışlığın mucizevî bir göstergesidir. Yokluklar içinde birbirine ve Dava’ya inanan insanlar bu mucizeyi gerçekleştirirler. Onların inançlarındaki ve davalarına sadakatleri Türk Milleti’ne de sirayet etmiştir. Sonucu insanlık tarihine örnek olan bir haysiyet abidesi zaferdir.

Yeni devlet de bu inancın ürünüdür. Yedi düveli dize getiren milletin başında onlar gibi yaşayan, onlara hiç yalan söylemeyen, onları çok iyi anlayan liderleri ve kadrosu vardır. Özgüveni çok yüksek bir millet kaybettikleri zamanı yakalayabilmek için koşmaya başlamıştır. O ilk 15 yıl da dünya tarihine mucizevî bir örnektir.

Yeni mucize ihtiyacı 

Türk Milleti, 21’inci yüzyılda çok büyük problemlerle uğraşmaktadır. Bugüne kadar millet yapısının sağlamlığıyla bunlara karşı durmuştur. Hâlen de bu sağlam zırhı her türlü salvoya karşı direnmektedir. Bütün yorgunluğuna rağmen direnmeye de devam etmektedir. 

Bu gidişe de dur demek, yeter artık yahu demek zamanı gelmiştir. Hatta geçmektedir de. Dolayısıyla Türk Milleti’nin inanmış evlatları bugün ülkede varlığı tartışılan, “Demokrasiyi, meşruiyeti, hukukun üstünlüğünü esas alarak, insan haklarına saygı çerçevesinde, içte ve dışta barış ilkesi kaynaklı” mücadelelerine ağırlık vermelidirler.

Başarının en önemli şartı inanç ve bu inanç doğrultusunda davranmaktır. Bu yolun sonunda, “Bir ülkünün mehabetinin zirvesindeyim” diyebilmenin mutluluğu vardır.

Dava sahibi olmak  yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Millî Egemenlik Platformu (MEP), Türk Milleti’nin hakkını savunmak ve korumak için kuruldu. Herhangi bir siyasi talebi veya hedefi de yok. Bir sivil toplum hareketi olarak düşünüldü ve harekete geçildi. Siyasi parti taassubu ve popülizmin dışında kalarak millî meselelerde düşünce, fikir ve tavır geliştirmeyi hedefliyor. 

Türk Milleti’nin hakkını savunmak ve korumak, ne kadar garip bir cümle değil mi? Haklısınız. İlk bakışta böyle görünüyor. Ama kâğıt üstündeyken öyle. Aslında mesele hiç de göründüğü gibi değil. Bu platform bir ihtiyaçtan doğdu. 

Peki, bu ihtiyaç nasıl doğdu? Bunun cevabı için tâ 3 Kasım 2002 seçimlerine ya da daha öncesine gitmeyeceğim. Türk Ordusu’na dolayısıyla Türk Milleti’ne kurulan kumpasları hikâye etmeyeceğim. Ama bugün de etkileri büyüyerek devam eden ve gerçek bir beka sorunu kaynağı hâline gelen Cumhurbaşkanlığı Hükümet Sistemi’nden (CHS) başlayacağım.

Perşembenin gelişi çarşambadan belliydi

Hani bir kıssa vardır. Yolcunun birisi tarlasında çalışan birisine “Falanca yere kaç saatte gidebilirim?” diye sorar. Adam sesini çıkarmaz. Yolcu duymamıştır düşüncesiyle sorusunu yineler ama yine bir cevap gelmez. Üçüncü defa sorar. Biraz sinirlenmiştir de. Yine bir ses çıkmaz. Söylenerek yoluna koyulur. Birkaç adım sonra arkasından “üç saat” diye seslenildiğini duyar. Döner. Tarlada çalışan adam “Üç saate varırsın” diye tekrar eder. Yolcu kızarak, “O kadar sordum sesin çıkmadı” der. Adamın cevabı “Yürüyüşüne baktım da ondan” cevabını verir.

Cumhurbaşkanlığı Hükümet Sistemi (CHS) için yürüyüşe de bakmaya gerek yoktu. Gidişatın nereye olduğu daha en başta, YSK’nin referandumdaki tavrıyla belli olmuştu. Yasanın açık hükmünün tam tersine aldığı kararla kendini gösterdi. Bu “kirli içtihat” Türk hukuk tarihinin yüz karası olacak niteliktedir. 

Daha sonra seçimler öne alındı. Hem bir an önce yetki kullanma sabırsızlığı hem de bürokrasideki değişim beklentisinin çalışmaya etkisi baskı yapıyordu. 

Hepsinden de önemlisi bütün bu yola 15 Temmuz ihaneti mazeret gösterilerek girildi. Karşı çıkışlar “15 Temmuz ihaneti…”  diye başlayan cümlelerle susturuldu. Sihirli ve anahtar kelimelerdi. Hoş, şimdi de “Fetöcü ve fetöcülük” kelimeleri koruma kalkanı olarak kullanılıyor. Artık kavramlar ve kelimeler sıradanlaşmış vaziyette. Ama bu sıradanlaşma daha büyük bir tehlike doğuruyor. Ancak toplum üzerindeki ekonomik ya da siyasi baskılar bunun fark edilmesini de önlüyor.

15 Temmuz ihanetinden sonra gerek TSK’nin yapısında gerekse devletin diğer organlarında değişiklik yapıldı. Artık karar ve yetki tek bir makamda, cumhurbaşkanlığında, toplandı.

Fakirden alıp zengine vermek 

Bunun etkisi faiz tartışmalarında net ortaya çıktı. Tek kişinin kararı yüzünden kur korumalı mevduat ucubesi yaratıldı. Bu ucubenin Türk Milleti’ne yüklediği zarar da 820,7 milyar liraya ulaştı. Daha da ne kadar olacağı da belli değil. Basında, Merkez Bankası’nın 2023 yılında zarar ettiği ve bunun da tarihinde bir ilk olduğu haberleri var.

Kamuoyundan gelen yapmayın etmeyin feryatlarına kulak tıkandı. “Nas” denerek girilen bu yolda hem “nas” kavramı zarar gördü hem de halkın bir kesimi. Halkın orta direk denen kesimi fakirleşti, fakirler daha da yoksullaştı. Enflasyon dizginlenemedi. Pahalılık aldı başını gitti. Sofraya ateş düştü.

KKM, sadece parası olanlara yaradı. Yani 820,7 milyar lira zenginlerin servetini daha da katladı. KKM aynı zamanda bir servet transferi aracı da oldu. Artık Türkiye’de gelir dağılımı çok fakir, fakir, zengin, çok zengin tanımlanabilir dense çok da yanlış olmayacaktır.

Bu durum öngörülemediyse büyük bir yönetim zaafı, tercih edildiyse büyük bir operasyon. Her iki hâlde de bunun sorumluları adalete hesap vermelidirler. Bu konu zaman aşımından vareste tutulmalıdır.

En önemlisi de, Türkiye’ye ve Türk Milleti’ne, bu ağır hayat şartları altında “Yeni anayasa” tartışmaları dayatılıyor. Unutturmak için mi diyecekler çıkabilecektir ama pek de öyle görünmüyor. Bir hedefe ya da daha doğru isimlendirmeyle “Menzil”e yürüyüş devam ediyor.

“Yeni kimlik yeni millî mutabakat”

AKP Genel Başkanı Erdoğan CHS’ye geçiş referandumunu değerlendirirken, “Bugün Türkiye 200 yıllık kadim bir tartışma konusu olan yönetim sistemi konusunda tarihî bir karar vermiştir. Bu karar sıradan bir olay değildir (16 Nisan 2017)” demişti. Benzeri sözleri 16 Nisan 2024’te, kabine toplantısı sonrasında da tekrar etti. Bu ifadeler Türkiye Cumhuriyeti’nin kuruluşuna itirazla ilgili. Dolayısıyla bir açıdan “Menzil”i de işaret ediyor.

Bu fikirleri, “Gelin, Türkiye yüzyılını yeni bir millî mutabakat zemini hâline dönüştürelim … Gelin, Türkiye yüzyılında demokrasimizi, katılımcı demokratik bir cumhuriyet kimliğiyle taçlandıralım.”  ifadeleriyle birlikte değerlendirelmelidir.

Bu cümleler Cumhur İttifakı’nın seçim beyannamesi olan “Türkiye Yüzyılı” belgesinden. Bu belge AKP Genel Başkanı Erdoğan tarafından okundu (28 Ekim 2022). Bu ifadeler Türk Milleti açısından belgenin kalbi sayılacak cümleler.

Bu ifadelere göre, bir demokratik cumhuriyet kimliğiyle yeni bir kimlik oluşturulacağı ve bu yeni kimlik üzerinden de yeni bir millî mutabakat kurulacağı anlaşılıyor.

Öncelikle bizim kimliğimiz var ve adımız Türk. Bunun değiştirilmek istendiği söyleniyor. Demokratik cumhuriyet kavramıyla da etnik kimliklerin tanınacağı bir yapı kastediliyor. Türkiye Cumhuriyeti’nin tek milletli yapıdan çok etnisiteli bir yapıya geçmesi hedefleniyor. Demokratik cumhuriyet kavramını ilk kullanan bölücübaşı Öcalan. Demokratik konfederalizm demişti. Demokratik cumhuriyetle, millî ve üniter yapıda olan Türkiye, egemenliğin paylaşılacağı bir yapıya geçirilmek isteniyor.

Türkiye Cumhuriyeti’nde egemenliğin sahibi Türk Milleti’dir. “Millî mutabakatı” vardır ve tamdır. Yeni bir mutabakat arayışı da egemenliğin paylaşılması anlamına gelmektedir. İhtimali dahi uykuları kaçıracak korkunçluktadır.

Bütün bunlarla birlikte, yirmi iki yıldır süre gelen iktidar, bugün de bildiğini okuyor. Özellikle, 15 Temmuz ihanetinden bu yana önemli bir desteğe sahip. Bu destek, devleti kuran ve Türk Milleti’nin haklarını savunma konusunda fedakârlığı tescilli olan, Türk milliyetçilerinin bir kısmından geliyor. Bu desteği verenler, bugün yaşananların sorumlusunu da “biricik kurtarıcı” ilan ettiler. Ve “bırakma bizi” çağrısı yaptılar.

“Üstte mavi gök çökmedikçe…”

Türk Milleti bu şartlar içinde bunalırken, “Bizler; tarihe ve geleceğe Türk Milleti’nin penceresinden bakan, Türkiye Cumhuriyeti’ni kuran Türk milliyetçiliği fikrine inanmış kişileriz” diyen bir avuç kişi, Millî Egemenlik Platformu adı altında bir araya geldi.

“Atatürk’ün yolundan giderek … Türk kimliğinin ve millî egemenliğimizin tartışmaya açıldığı bir dönemde kimliğimizin ve egemenliğimizin dokunulamaz olduğunu hatırlatıyoruz” dediler.

Bu mücadeleyi de,  “Bütün mücadelemiz; demokrasiyi, meşruiyeti, hukukun üstünlüğünü esas alarak, insan haklarına saygı çerçevesinde, içte ve dışta barış ilkesi kaynaklı olacaktır.”  diyerek anlayışlarını ortaya koydular.

Kimlerin haklı olduğuna tarih karar verecek elbette. Ama bu yöntem ve tercih farklılığı üzerinden kavga çıkarmak, sadece, Türk Milleti’nin düşmanlarına yarayacaktır. Türk Milleti’nin her bir ferdi de içinde bulunduğumuz kaostan çıkışın yollarını aramakla sorumlu ve görevlidir. 

Millî Egemenlik Platformu yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

23 Nisan, Büyük Önder Mustafa Kemal Atatürk’ün işaret fişeği anlamındaki “Milletin istiklalini yine milletin azim ve kararlılığı kurtaracaktır” sözüyle Türk Milletini harekete geçirip “Hakimiyet kayıtsız şartsız milletindir” noktasına getirdiği gündür.

Türkiye Büyük Millet Meclisi’nin açılışı, Türk milletinin düştüğü yerden kalkıp egemenliğini kendi eline alması yolunda atılan en önemli adımdır. 102 yıl önce dualarla ve umutla açılan meclis sayesinde Türk Yurdunda Türk milleti egemenliğine kavuşmuştur.

İçinden geçtiğimiz sarsıntılı dönemde, egemenlik hakkının “kayıtsız şartsız” millette olmasının ne kadar önemli olduğu ve 102 yıl önce atılan  o cesur adımın büyüklüğü daha çok anlaşılmaktadır.

Mustafa Kemal Atatürk’ün egemenlik ve bağımsızlık yolunda attığı bu adımı perçinlemek ve benimsetmek için, geleceğin teminatı olarak gördüğü çocuklara armağan etmesi de çağının ötesinde bir harekettir.

Bu vesileyle yüce Türk Milletinin Millî Egemenlik ve Çocuk Bayramını kutluyor, bugünü bayram olarak bize armağan eden Mustafa Kemal Atatürk’ü ve onun yanında mücadele eden çelikten iradeyi saygı, sevgi ve minnetle anıyoruz. Ve bir kez daha tekrar ediyoruz:

“Egemenlik kayıtsız şartsız milletindir!”

Ne Mutlu Türk’üm Diyene!

23 Nisan Milli Egemenlik ve Çocuk Bayramımız kutlu olsun! yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Bugün size bir kitaptan bahsedeceğim. Adı Türk Devrimi ve Atatürk.

Kitabın yazarı Prof. Dr. Konuralp Ercilasun. Tarih bilgini. 2020’de çıkan Türk Tarihinin Çağları kitabının Sunuş bölümünde İskender Öksüz’ün yazdığı gibi sadece bilen değil de. Sezen, sezgileriyle de olaylara bakarak hepsini birlikte değerlendiren bir bilgin. Bu kitapta da bu görülüyor.

Lozan’da yüzyıllardır süregelen kapitülasyonlar kalkmıştır. Kapitülasyon sadece ticarî konularda da değildir. Suç işleyen bir yabancıyı yargılamak şartlara bağlıdır. Koca Cihan Devleti, egemenliğin en önemli unsuru yargı hakkını kullanamaz bir durumdadır. Kaynakları da bol ama yine başkaları tarafından kullanılmaktadır.

Lozan’la dünyaya kabul ettirilen Türkiye, İsmet Paşa’nın dediği gibi “Mütecanis, yeknesak bir vatan”dır. Adlî, idari ve ticarî kapitülasyonlardan kurtulmuş, kendi kaynaklarını kendisi kullanabilecek bağımsız bir vatan. Değişen dünya şartlarına uyamayan bir milletin vatanı. Ama artık vatan kurtulmuş ve değişmeye hazırdı. İşte Türk Devrimi ve Atatürk bu Türkiye’nin başardıklarını anlatıyor. Başarmak için neler yaptığını, nasıl bir tarihî altyapısı olduğunu da ortaya koyuyor.

En önemlisi de “Türk devrimi, çağdaş dünya medeniyetine Türk kimliğimizle olumlu katkılarda bulunmamızın temelidir”  diyor. Bu cümle kitabın ilk cümlesi. Yani kitap bugünkü yöneticilerin ve yanındakilerin mücadele ettiği kimliğimizi vurgulayarak başlıyor.

Bilgi herkese lazım, özellikle de…

Kırgızistan Manas Üniversitesi’nde ders verirken hem Türkiye’den gelen hem de Kırgızistan ve Türk dünyasından olan öğrencilerin bütünü için farklı bir müfredatın gerekliliğini fark ediyor. Tayvan’da eğitim alırken Çin yakın tarihinde modernleşme üzerinde benzer tartışmaların yaşandığını görüyor. Bütün bunlarla birlikte baktığında da meselenin Avrupa’nın dünyanın diğer bölümüyle kopuşundan kaynaklandığını belirtiyor. Ne oldu da bu kopuş yaşandı artık doğru sorudur.

Yazar bu sorunun ve ardından gelen soruların peşini bırakmamış. Yoluna devam edip tarihin dehlizlerinde, labirentlerinde ipuçlarını aramış. Bunu da sadece bilim için yapmamış. Türklüğe duyduğu aşk hakikate sadakatle birleşince ortaya bu eser çıkmış.

Konuralp Ercilasun derslerini işlerken izlediği yolu anlatıyor. Ayrıca ilk, orta ve yükseköğrenim öğrencileri için bir yardımcı ders kitabı olarak tasarladığını da söylüyor. Dili, üslubu ve işlediği bilgiler itibarıyla doğru ancak Hoca biraz mütevazı davranıyor. Kitap aynı zamanda artık eğitimini tamamlamışlar ve Türk Milletine hizmet edecekler için de çok önemli bilgileri veren kaynak. Sadece inkılap tarihi dersleri için değil özellikle siyaset insanları için de çok ama çok önemli bir kitap.

Türk Devrimi ve Atatürk modern bir devletin nasıl olduğunu, bireylerin haklarının gruplar üzerinden arandığı takdirde yaşanacakları daha en başta ortaya koyuyor. Bunlar da egemenlik meselesi. Özellikle Türk kamuoyunun tartışmalarına bakıldığında bu konularda yoğunlaşma yaşandığı da açıkça ortada. Bireylerin eşitliği üzerine inşa edilmiş vatandaşlık yerine kimlik gruplarının ve/veya inanç gruplarının eşitliğinin tartışıldığı bir dönem yaşanıyor.

Vatandaşlık için yeni tarif, kimlik için yeni bir isim arayışları çok yakın geçmişteydi. Hâlâ da yaşanıyor. Vatandaşlık hukukunu aklın, bilimin, tarihin ve milletin gerçeklerinde aramak gerekir. Bunlar yerine ideolojik ezberlerin hapishanesinin demir parmaklıkları arkasından ne görüyorsanız onunla devlet yönetirsiniz. Hapishanenin tek bir bakış açısı vardır. Ayrıca ideolojik ezberler de kör ve sağırdır da.

Türk Devrimi ve Atatürk bu ideolojik körlüğe ve sağırlığa tedavi olabilecek bir kitap olarak ortaya çıkmış bir eser.

Son yirmi yılda yaşananlar vatanın bütünlüğünü, milletin istiklâlini tehlikeye attı. Onun içindir ki 1923’ten sonra neler olduğunu bu ülkede yaşayan herkesin bilmesi ve anlaması gerekiyor.

Bedel ödeyenlerin kurduğu cumhuriyet

İktidar değişikliği kolaydır. Demokrasi içinde bir seçim meselesidir. Ama egemenlik kılıç hakkıdır. Savaşla kurulur. Bedeli dökülen kanlardır. Egemenliğin sahipleri gücünü kılıçtan alırsa onu yıkacak başka bir kılıç mutlaka bulunur. Ancak gücünü hukuktan alır ve millete dayanırsa yıkabilecek daha üstün bir güç yoktur. Kitap, Türkiye Cumhuriyeti’ni kuranların ve devrimleri yapanların savaş hâli demeden hukuka nasıl ve ne kadar riayet ettiklerini anlatıyor. İlk iki bölümün başlığı da bunu ortaya koyuyor. Birincisi Savaş Yıllarında Hukukun Üstünlüğü diğeri Türk Anayasacılığında Halk Hâkimiyetine Doğru…

Konuralp Ercilasun Türk Devrimi ve Atatürk’te İstiklâl Harbi içinde başlayıp 1937’ye kadar süren bir devlet yapılanmasının nasıl olduğunu anlatıyor. Türk Devrimi anayasa, saltanatın kaldırılması, Diyanet teşkilatının kurulması, Şapka Kanunu, tekke ve zaviyelerin kaldırılması, alfabenin değişmesi gibi konular yanında Sümerbank, Etibank, takvim, tarım ve zirai kredi kooperatifleri gibi 41 başlıkta inceleniyor. En arkada da yasaların birbiriyle ilişkileri tablolarla verilmiş. Bu tablolar okuyucuya bir bakış açısı kazandırıyor.

Son bölüm ise devrimlerin tamamlandığı ve Türkiye Cumhuriyeti’nin bugün çok da hatırlanmayan kurucu ilkelerinin tespiti ve anayasaya girdirilmesiyle ilgili. Başlığı da Anayasada Temel İlkeler. Kitabın arka kapağında bu konuda “1937’de de temel kurucu ilkeler Anayasada açıklandı ve yeni Türk devletinin mührü basıldı.” cümlesi çok dikkat çekici.

Türk Devrimi ve Atatürk’te yazılanların tamamı da dönemin çeşitli kaynaklarından incelenerek ve en önemlisi yasaların gerekçeleri ve çıkarken TBMM’de yapılan tartışmaları okuyarak yapılan değerlendirmeler. Konuralp Ercilasun da ataları gibi hukuka riayette çok hassas davranıyor.

Büyük Atatürk’ün uzağı gören hamleleriyle ileriye taşınan ve medeni milletler arasında onurlu bir şekilde var olmamıza vesile olan Türk devrimini anlatan Türk Devrimi ve Atatürk kitabı için Konuralp Ercilasun’a teşekkür ediyoruz. Ötüken Yayınevi’nden çıkan kitap 255 sayfa.

Devlete vurulan mühür: Türk Devrimi yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

556. Bilgi Şöleni’nde “Bir egemenlik meselesi: Fener Rum Patrikhanesi” konu başlığıyla, Fener Rum Patrikhanesini konuşacağız. 3 Kasım 2021 Çarşamba günü saat 20.00’de başlayacak programımıza hepiniz davetlisiniz.

Mahmut Esad Kıraç’ın yöneticiliğini üstleneceği programın bu haftaki konuğu:

Gözde Kılıç Yaşın

Siz de anlık olarak soru ve görüşlerinizle programımıza katkıda bulunabilirsiniz.

Programı MDM YouTube kanalından izlemek için:

YouTube Kanalı

MDM Facebook sayfasından izlemek için:

Facebook Sayfası

Yayınımızı aşağıdaki adresten izleyebilirsiniz:

Canlı yayın adresi

Bir Egemenlik Meselesi: Fener Rum Patrikhanesi yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Türkiye Cumhuriyeti’nin kendi limanları arasında ticaret seferi yapmak ve yolcu taşımak hakkı sadece Türkiye Cumhuriyeti vatandaşlarının ve bu vatandaşların kurduğu şirketlerindir. Evet, tam 95 yıl önce 1 Temmuz 1926’dan itibaren artık yabancı şirketler Türk limanları arasında ulaşım işini yapamayacaktı.

Genel olarak Kabotaj Kanunu adıyla bildiğimiz kanun, bu hakkı sadece Türkiye Cumhuriyeti vatandaşlarına verdi. Kabotaj hakkı da ülke içinde deniz nakliyatını gerçekleştirme hakkı olarak açıklanabilir.

Bugün bu kanunun çoğunlukla anlaşılmadığına ve hatta zaman zaman küçümsendiğine şahit oluyoruz. Kabotaj Kanunu, aslında Osmanlı döneminden kalma kapitülasyonların tasfiyesinin son halkasıydı. Bu anlamda denebilir ki kanunun arkasında uzun bir mücadele geçmişi vardı.

Kabotaj kanununu anlamak için kapitülasyonlara bir bakmak lazımdır, hatta kapitülasyonları da anlamak lazımdır. Bilindiği üzere kapitülasyonlar Lozan görüşmelerinde en şiddetli konulardan biriydi. O kadar ki görüşmelerin kesilmesi sebepleri arasında yabancı devletlerin kapitülasyon haklarından vaz geçmek istememesi de vardı.

Nedir bu kapitülasyonlar?

Kapitülasyonlar neydi ki iki taraf da bu konuda bu kadar hassastı? Önce bu konu üzerinde durmak gerekiyor. Kapitülasyonlar ülke toprakları üzerinde başka ülke vatandaşlarına tanınan birtakım ayrıcalıklardı. Önce ticari ayrıcalıklar olarak başlamıştı.

Osmanlı söz konusu olduğunda bu tip ayrıcalıkları ilk olarak Fatih devrinde Venedikliler elde etmişti. Daha sonra da Kanuni devrinde Fransızlar bu ayrıcalıklara mazhar oldular. Osmanlıların bu yükseliş devrindeki bu kapitülasyonları, daha sonrakilerle karıştırmamak gerekir. Her zamanki gibi olayları kendi zamanlarının anlayışıyla değerlendirmek lazımdır. Fatih’ten itibaren Osmanlı, bir dünya hâkimiyeti iddiasını güdüyordu. Yani Osmanlı padişahları, kendilerini dünyanın hâkimi görüyorlardı ve bu o dönem için çok da yanlış bir düşünce değildi.[1]

Bu durumda ülke topraklarına gelen yabancılar da dünya hâkimi padişahın yüksek ihsanlarından faydalanma hakkını elde etmiş oluyordu. Yani o dönemin anlayışında bu haklar o dönemin muhtaç yabancılarına bahşedilen lütuflardı.

Diğer yandan eski zamanların anlayışında anlaşmalarda veya -dönemin bakış açısına uygun bir şekilde söylersek- ihsanlarda süreklilik söz konusu değildi. Her bir ihsan, o ihsanı bahşeden padişahın taht ömrüyle sınırlıydı. Yani başa yeni bir padişah geçtiği zaman bu ihsanın yeniden bahşedilmesi gerekiyordu. Genellikle yeni padişah da tahta çıkış töreni veya yabancı bir elçinin kutlama ziyareti esnasında bu ihsanı yeniliyordu. Buna modern öncesi zamanlar diyebiliriz. Görüldüğü gibi o devrin devletler arası ilişkileri bugünkü gibi değildi.[2]

18’inci yüzyıldan itibaren ise durum değişmeye başlayacak, 19. yüzyılda da kahredici bir hâl alacaktır. Artık coğrafi keşifler sonucu yeni ticaret yolları ortaya çıkmış, Avrupalı devletler arasında yeni keşfedilen toprakları sömürgeleştirme yarışı başlamıştı. Diğer yandan Fransız İhtilali ile de hâkimiyetin temsili ailelerden halklara geçiyordu. Bunlardan birinci gelişme Avrupalı devletlerde dünyanın geri kalan topraklarında her türlü kısıtlamadan uzak ticaret hakkı arayışına yöneltti. Daha sonra gelen sanayi devrimi bu sınırsız ticaret ve ayrıcalık hakkını iyice vahşileştirdi. İkinci gelişme ise anlaşma ömürlerini giderek hükümdarların taht ömürlerinin de ötesinde kazanılmış bir hak iddiasını yerleştirmeye başladı.

Kapitülasyonlar Osmanlı’ya nasıl zarar verdi?

Osmanlı açısından baktığımızda, zamanla kapitülasyonların Venedik ve Fransa dışındaki devletlere doğru genişlediği görülür. Esas darbeler ise 19. Yüzyılda gelir. Bu yüzyılda artık, sadece ticari imtiyazlar değil, diğer ekonomik, idari ve adli ayrıcalıklar da yabancı vatandaşlara tanınır. Osmanlı hâlâ kendini büyük görmesine rağmen, bu yüzyılda tanıdığı ayrıcalıklar, artık eskisi gibi muhtaç yabancılara verilen ihsanlar değildi. Bunlar, diplomatik bir baskı sonucu veya kaybedilmiş bir savaş sonucu verilmek zorunda kalınan tavizlerdi. Üstelik artık Avrupalı devletlerce padişahların taht ömürleriyle sınırlı olarak algılanmıyorlardı.

Bütün bu anlatılanlardan daha da fazlası söz konusuydu. Avrupalı şirketler, Osmanlı topraklarında her türlü ekonomik faaliyetlerini yapmak için çoğunlukla kendi vatandaşlarını göndermiyorlardı. Daha avantajlı bir yöntem bulmuşlardı. Osmanlı vatandaşı olan gayrimüslimlere temsilcilik vererek işlerini onlar üzerinden yürütüyorlardı. Osmanlı vatandaşı yabancı şirket temsilcilerinin hepsine zamanla o şirketin mensup olduğu ülkenin vatandaşlıkları verildi. Kapitülasyonlarla da yabancı ülke vatandaşlarının adli ayrıcalıkları bulunuyordu ve yabancı mahkemelerde yargılanıyorlardı.

Böylece Osmanlı’nın toprakları üzerinde ülke içinde doğup yetişmiş, ama farklı ülke vatandaşlığına sahip ve bu sayede farklı adli ve ekonomik hakları olan zümreler öbek öbek oluşmaya başladı. Bütün bunlar temelde 19. yüzyılın gelişmeleriydi.

Kapitülasyonlardaki bu gelişmeler ve sanayi devrimi Osmanlı ekonomisine büyük darbe vurdu. Sanayi devrimini ve makineleşmeyi gerçekleştirmiş Avrupa devletleri Osmanlı’nın bir ayda ürettiği ürün miktarını mesela bir haftada üretebiliyorlardı. Bu üretim fazlası onları zaten ekonomik üstünlük sağlıyordu. Fakat kapitülasyonlar bu üstünlüğü katmerli bir hâle getiriyordu. Çünkü bu anlaşmalar sebebiyle Osmanlı artık ithalata ya çok düşük bir vergi uyguluyor ya da hiç vergisiz bu ürünleri kabul ediyordu. Diğer yandan ise yerli bir malın bırakın ihracatını ülke içinde dahi bölge değiştirmesine yönelik vergi uyguluyordu. Yani Osmanlı devrinde bir nevi iç gümrük uygulaması söz konusuydu.

İşte bütün Osmanlı’nın aldığı ve ödeyemediği kredilerle de birleşti ve iflasa yol açtı. Düyun-ı Umumiye idaresi yabancı ülkelerin bu iflas karşısında alacaklarını temin etmek için kurulmuş bir yapıydı. Bu yapıyla artık Osmanlı toprakları üzerinde yabancı devletler adına vergi toplanıyor, bunlar hiç Osmanlı kasasına dahi girmeden doğrudan yabancı ülkeye gidiyordu. Yani mali bağımsızlık Düyun-ı Umumiye ile kaybedilmişti.

Yabancı şirketler

19’uncu yüzyıldaki gelişmelerin bir sonucu da Osmanlı topraklarında artık ülke içi ekonomik faaliyetlerin dahi yabancı şirketler tarafından yapılmasıydı. İşte ülkenin bir limanından diğerine yapılan mal ve yolcu taşımak ve daha birçok faaliyet yabancı şirketlerin eline geçmişti.

Lozan konferansına giden Türk heyeti, böyle bir tarihî hafıza ile o masaya oturdu. Ekonomik bağımsızlığın kaybedilmesinin sonuçta toprak kaybetmeye ve hatta tam istiklali dahi kaybetmeye yol açabileceğini neredeyse bire bir şekilde yaşayıp görmüşlerdi. Bu sebeple birçok konuda kesin kararlı tutumları vardı. İşi zorlaştıran Lozan’da karşı tarafın da kendisi açısından bir tarihî hafızaya sahip olmasıydı. Onlar da yeni parlamaya başlayan Ankara hükümetine karşı da 19. Yüzyılda davrandıkları gibi davranmak istiyorlardı. Tıpkı o zaman olduğu gibi ülke topraklarında sınırsız ticari, adli, ekonomik ve idari ayrıcalıkların devam edeceği hayalini kuruyorlardı. İşte onlar da bu sebeple hassastılar. Nitekim en çetin müzakerelerin kapitülasyonlar üzerinde olduğu biliniyor.

Türk heyeti başında bulunan İsmet (İnönü) Paşa’nın yarım asır sonraki bir konuşması bu müzakerelerin çetinliğini net bir şekilde gözler önüne seriyor:[3]

Lozan konferansında arada (Şubatta) kopma oldu, ayrılma oldu. Meselâ, bahsettim; kapitülasyonların kalkmasını kabul etmiyorlar. Promajo isminde bir Fransız hukukçusu var, Hariciye hukuk müşaviri imiş. Çok anlatır bana. Kapitülasyonlar maddesini söyleriz, ‘Yazın,’ der, kapitülasyonlar maddesi:

‘Kapitülasyonların ıslahı ve kaldırılması için zemine girmek üzere …’ İşte öyle olur, böyle olur…

‘Canım, kaldırılması zeminine girmek falan yok! Kaldırılmıştır! Niye bunu demiyorsunuz?’

‘Canım, hukuk dili bu, olmaz ki böyle şey… Hukuk dili…’

Hulâsa, dokuz ay, hukuk dilini öğrenemedim … ‘Tali komisyon’ da uzun boylu konuştuktan sonra olmadı. Sonra bir gün, kapitülasyonlar maddesini yazmak için Promajo bana geldi:

‘Nasıl istiyorsunuz?’ dedi.

‘Yazın! dedim, kapitülasyonlar kaldırılmıştır! Lağvedilmiştir!’ Daha bilmem ne falan… ‘Bitti, yoktur böyle bir mesele!’ dedim.

‘Peki, böyle yazalım.’ dedi.

‘Ne oldu, hukuk diline uydu mu?’ dedim.

‘Karar verdiler, dedi, kapitülasyonları kaldırmaya karar verdiler.

‘E, demek şimdiye kadar karar vermemiştiniz ?’ dedim.

‘Vermemişlerdi…’

Hukuk dilidir diye ‘kıyamet’i kabul ettirmeye çalışıyorlar. Bu tarzda kapitülasyonlardan çıktık.

Bu anlatım bize hem yabancı devletlerin kapitülasyonlar hakkında ne kadar ısrarcı olduklarını hem de işi kelime oyunlarına ve zamana yayarak maddeyi kendi lehlerine çevirmek istediklerini gösteriyor.

Nihayetinde Lozan Anlaşması imzalandı ve kapitülasyonlar kaldırıldı. Anlaşmaya ek olarak imzalanan Ticaret Sözleşmesinin dokuzuncu maddesi de Türkiye’nin istediği takdirde kabotaj hakkını kullanabileceğini teminat altına alıyordu.[4]

Kapitülasyonların son kalıntısı kalkıyor

Lozan anlaşması imzalandıktan sonraki birkaç yıl bu anlaşmaya uygun bir şekilde tam bağımsızlığı gerçekleştirecek düzenlemelerle geçti. İşte Kabotaj Kanunu bunlardan biriydi. 19 Nisan 1926’da kabul edilen kanunun 1 Temmuz’da yürürlüğe girmesiyle kapitülasyonların son kalıntısı da temizlenmişti.

Kabotaj Kanunu ne getirdi?

Yedi maddelik bu kanunun birinci maddesinde, Türkiye topraklarındaki limanlar arasında her türlü mal ve yolcu taşıma hakkı sadece Türk vatandaşlarına ve Türk şirketlerine veriliyor.[5] Yani bir Türk limanından diğer bir Türk limanına olan bütün işletme hakları tamamen vatandaşların oluyor. Tek başına bu konu dahi o kadar önemlidir ki uygulamada bazı belirsizliklerle karşılaşınca konu iki yıl sonra tekrar meclise geliyor. Meclise sorulan konu yabancı sermayedarları olan Türk şirketlerinin bu hakkı elde edip etmediği ile ilgilidir. Meclis de hem Kabotaj Kanununa hem de Ticaret-i Bahriye Kanununa dayanarak Türk şirketinden yüzde yüz yerli sermayeli bir şirketin anlaşılması gerektiği kesin bir dille ifade ediliyor.[6] Bunun dışında elbette ki yabancı şirketlerin Türk limanlarıyla yabancı limanlar arası işletmecilik yapma hakları da yine bu maddeyle güvence altına alınıyor.

İkinci maddede birinci madde ile vatandaşlara hasredilen hak, bu sefer deniz araçları sahipliği de belirtilerek kesinleştiriliyor.

Üçüncü madde su yüzeyi ve su altı avcılığıyla ilgilidir. Bu madde ile kara suları dâhilinde her türlü avcılık ve suyla ilgili meslekler yine sadece Türk vatandaşlarına hasrediliyor.

Dördüncü madde gerekli durumda yabancıların sadece kurtarma gemilerinin kara sularında faaliyet yapabileceğini belirliyor. Bu faaliyetin de ayrıca hiçbir hak kazanımına dayanak teşkil edemeyeceği özellikle belirtiliyor.

Bundan sonraki maddeler ceza ile ve yürürlükle ilgili maddelerdir.

Böylece Atatürk önderliğinde kazanılan Millî Mücadele, sadece vatan topraklarını değil, ekonomik bağımsızlığı da sağlamayı hedefliyordu. Lozan’da bu konuda çetin müzakereler olmuş, Türk heyeti Atatürk’ten aldığı direktifle geri adım atmamış ve kapitülasyonları kaldırmıştı. Sonra da bu yeni durumla ilgili hukuki düzenlemelere sıra geldi ki Kabotaj Kanunu onlardan biriydi. Büyük Atatürk, “zaferi, denizi kontrol altında tutan, ihtiyacı olan şeyi, ihtiyacı olduğu zaman, istediği yere ulaştırabilen ülke kazanır” diyerek, savaşla ve diplomasiyle kazandığımız bağımsızlığımızı ve egemenliğimizi Kabotaj Kanunu ile perçinledi. Görüldüğü gibi dönem şartları ve olayların geçmişi göz önüne alındığında bu mesele alelade bir taşımacılık meselesinin çok ötesindeydi.

[1] Osmanlı hanedanının kendisini yeryüzünde biricik görmesiyle ilgili olarak bk. Konuralp Ercilasun, Türk Tarihinin Çağları, İstanbul: Ötüken Yayınları, 2020, 120.

[2] Bu konuda bk. Konuralp Ercilasun, Geleneksel Dünyada Geleneksel Dış İlişkiler, MİSAK internet sitesi, 6 Ekim 2019.

[3] İsmet İnönü, İstiklal Savaşı ve Lozan, Belleten XXXVIII/149 (Ocak 1974), 26-27.

[4] Düstur – Üçüncü Tertip, 5. Cilt, 195.

[5] Kanunun tam metni: Resmî Gazete, 29 Nisan 1926, Sayı 359.

[6] Resmî Gazete, 29 Şubat 1928, Sayı 827.

Kapitülasyonlardan kurtuluş: Kabotaj Kanunu yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

543. Bilgi Şöleni’nde “Atatürk Olmasaydı?..”yı konuşuyoruz. Konuğumuz, Tarihçi Prof. Dr. Konuralp Ercilasun.

Atatürk olmasaydı; “Millî egemenlik tesis edilebilir miydi?” , “Türk milleti Sevr’e razı mı olacaktı?” , “Ayasofya elimizde kalacak mıydı?” gibi birçok soruya cevap arayacağımız canlı yayınımıza hepiniz davetlisiniz.

MDM Genel Başkan Yardımcısı Hakan Paksoy’un yöneticiliğini üstleneceği ve 9 Haziran Çarşamba akşamı saat 21.00’da canlı olarak yayımlanacak 543. Bilgi Şöleni’ne soru ve görüşlerinizle katkıda bulunabilirsiniz.

Bilgi Şöleni’mizi YouTube kanalımız üzerinden seyredebilmek için:

(https://www.youtube.com/channel/UCD6fS9Db9cGQhP1m9nxuXbQ)

Millî Düşünce Merkezi Genel Merkezi Facebook hesabımız üzerinden seyredebilmek için:

(https://www.facebook.com/millidusuncemerkezi)

Konuşmacı: Prof. Dr. Konuralp Ercilasun

Yöneten: Hakan Paksoy

Atatürk Olmasaydı?.. yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.