Suriye’deki gelişmeleri nasıl okumalıyız? yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Nereden başlayacağımı bilmiyorum. İçimdeki kasırgada oradan oraya savrulmaktan yoruldum.

Türk’ün sıkıştığı, nefes almakta zorlandığı bir süreçten geçiyoruz.

Geçtiğimiz hafta sonu paçavra siyasetinin yalakalarının “VAR BİR BİLDİĞİMİZ” masallarıyla geçirdiği 21 Mart Nevruz kutlamalarında İstanbul’un göbeğinde terörist başının posterlerinin açılmasını, sözde Kürdistan paçavralarının sallanmasını izledik öylece.

Baharı kardeşlik naraları ile kutlayalım diyenlerin karşısında “BİJİ SEROK APO!” naraları ile dikilen siyasal terörün aparatlarını görünce bir kez daha dedik ki “MÜSLÜMAN AYNI DELİKTEN İKİ DEFA SOKULMAZ, ISIRILMAZ.”

*

Siyasallaşan terörü uzun zamandır anlatmaya çalışıyorum. Bizzat siyasal terörle mücadele eden birisi olarak o kadar tehlikeli bir süreçten geçiyoruz ki artık her şeyi göze alıp toplumu bilinçlendirmekten başka çaremin kalmadığını düşünüyorum.

Siyasallaşan terörün arkasında hukuk ve siyaset var. Her şeyi kılıfına uydurarak Türk Hukuk Sistemi’ne dokunulmazlıklarıyla birlikte meydan okuyabilecek bir yapıyla karşı karşıyayız. 90’ların o jargonlarından eser kalmadı. “BENİ VE ABLAMI ZORLA DAĞA KAÇIRDILAR.” süreci bitti, terör bilinçli ve kasıtlı bir şekilde destekleniyor artık. Daha doğrusu terör, siyasallaşarak normalleştiriliyor. Çünkü hedef artık Türkiye’nin bölünmez bütünlüğü…

*

Bütün kapılar, bütün yollar Türkiye Cumhuriyeti Devleti’nin Anayasa’sının değiştirilemez ilk dört maddesine ve Türk vatandaşlığının tanımının yapıldığı 66. Maddesine çıkıyor.

Nasıl mı?

Bakınız çok basit bir örnek vereceğim. Bu seneki 21 Mart nevruz kutlamaları yaklaşık bir hafta sürdü. 24 Mart’ta İstanbul Yenikapı’da yapılan DEM Parti tarafından yapılan nevruz kutlamasında meydanda tek bir tane de olsa Türk bayrağı yoktu. Sözde Kürdistan paçavrasından, PKK terör örgütünün amblemlerinden , terörist başı Abdullah Öcalan’ın posterlerinden başka bir şey yoktu.

Peki bu durum ne anlama geliyordu?

Anayasa’nın değiştirilemez ilk dört maddesinden olan üçüncü maddesine gidiyorum hemen:

‘MADDE 3- Türkiye Devleti, ülkesi ve milletiyle bölünmez bir bütündür. Dili Türkçedir. Bayrağı, şekli kanununda belirtilen, beyaz ay yıldızlı al bayraktır. Millî marşı “İstiklal Marşı”dır.’

Bu durum Anayasa’yı yok sayan, Türk bayrağını kabul etmeyen bir güruhla karşı karşıya olduğumuzun anlamına geliyordu.

Böyle çok basite indirgeyerek anlatmaya çalıştım neden derseniz bu durumu hâlâ anlamamakta ısrar eden bir kesim var, belki anlar diye…

Daha fazla uzatmadan yazımı soru yağmurlarına tutarak sonlandırmak istiyorum.

Zira kalemimden korkuyorum…

*

Hukuku hiçe sayanlarla mı terörsüz Türkiye’yi getirecektik?

Türk bayrağının gölgesinde olmak istemeyenlerle mi terörsüz Türkiye’yi getirecektik?

Türkiye Cumhuriyeti Devleti’nin Anayasası’nı görmezden gelenlerle mi terörsüz Türkiye’yi getirecektik?

Kardeşlik adı altında kalleşlik yapanlarla mı terörsüz Türkiye’yi getirecektik?

Siyasette kutuplaştırıcı dil kullanmayalım deyip, kendilerine karşı en ufak eleştiride Türkiye Cumhuriyeti Devleti’ne parmak sallayanlarla mı terörsüz Türkiye’yi getirecektik?

Terörist başından icazet alanlarla mı terörsüz Türkiye’yi getirecektik?

Şehit ve gazi ailelerinin onurunu hiçe sayanlarla mı terörsüz Türkiye’yi getirecektik?

Narkoterörün baronlarıyla mı terörsüz Türkiye’yi getirecektik?

90’lı yılların palavracı siyasetçileriyle mi terörsüz Türkiye’yi getirecektik?

Uyuşturucu baronunun karısıyla mı terörsüz Türkiye’yi getirecektik?

Film sinema adı altında kendisini sempatik gösteren fakat sırtında keleş taşıyanlarla mı terörsüz Türkiye’yi getirecektik?

Kaldığı eve askerimin kanının bulandığı sözde feodal ağa bozuntularıyla  mı terörsüz Türkiye’yi getirecektik?

Kandil’in havasını solumuş siyasal teröristlerle mi terörsüz Türkiye’yi getirecektik?

Metropollere canlı bomba yetiştirenlerle mi terörsüz Türkiye’yi getirecektik?

Milletvekili dokunulmazlıklarını, terörist kaçırmaya feda edenlerle mi terörsüz Türkiye’yi getirecektik?

Biz sırtımızı YPG’YE, PYD’YE, YPJ’YE dayıyoruz diyenlerle mi terörsüz Türkiye’yi getirecektik?

6-7 Ekim olaylarında sözde Kobane savunması adı altında halkı sokağa dökenlerle mi terörsüz Türkiye’yi getirecektik?

Kent uzlaşısı adı altında belediyeleri parselleyenlerle mi terörsüz Türkiye’yi getirecektik?

KISACASI;

Paçavra siyasetinin sözcüleriyle mi terörsüz Türkiye’yi getirecektik?

Bana söyler misiniz?

Söyleyemezsiniz değil mi?

Çünkü bütün bu sorularıma cevap verecek yüzünüz kalmadı artık…

Ne diyelim, yazık ki ne yazık!

Paçavra Siyaseti yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Türkiye öcalan’ın açıklamasını konuşuyor. Öncelikle tarihi yapan ve yöneten Türk milletinin terörist bir mahkûmla böyle bir ilişkiye girmesi yasalara aykırı. Ondan medet umması da ayrıca onur kırıcı. Terör karşısında beyaz bayrak çekmiş bir görüntü var. Aslında daha başlangıçta, tartışma dahi yapmadan, reddedilecek bir husus.

Tartışmalar, kısmen, çağrının muhataplarının kim olduğunda yoğunlaştı. Özellikle medya viledaşörlerinin de yönlendirmesiyle bu husus öne çıktı. Mesela, Suriye’deki PYD bu çağrının muhatabı mı değil mi?

Peki, bu tartışma doğru bir zeminde yürüyor mu? Hayır, doğru zeminde değil. Esas görülmesi gereken Türk milletinin gözünden kaçıyor. Perdenin arkasında da millet için çok tehlikeli işler oluyor.

Hani, fiilî durumu hukukileştirmek için anayasa ve sistem değiştirdik ya, bu da öyle bir şey. Gelecek bu hususta büyük hesaplaşmalara gebe görünüyor. Şimdilik biz bölücübaşının açıklamasına bakalım.

Öncelikle bu süreci yönetenlerin bu açıklamayı görmediğini ve onayları olmadığını düşünmek safdillik olur. Onay makamının da cumhurbaşkanı olduğu kesindir. Çünkü bu büyük sorumluluğu alabilecek başka makam da yoktur.

Sözde demokratik toplum

Bebek katili, “sağlanan gelişmeler (PKK’nın) ömrünü tamamladı ve feshini gerekli kıldı” diyor. Neymiş bu gelişmeler diye bakıldığında,  “ülkede kimlik inkârının çözülüşü” diğerleri arasında öne çıkıyor. Hani, AKP Genel Başkanı tarafından hep tekrar edilen, “Cumhuriyet sadece Türk etnisitesi (!) üzerine kuruldu. Ret, inkâr ve asimilasyon politikaları izledi.” minvalinde söylemler duyduk ya, işte o. Yani, artık bu inkâr ortadan kalktı diyor.

Burada küçük bir parantez açmak gerek. Bebek katili PKK’nın feshi için sebepleri sayarken “Teori, program, strateji ve taktik olarak reel-sosyalist sistemin ağır etkisinde” kaldığını ama reel-sosyalizmin çöktüğünü de söylüyor. Aslında sosyalizmin çöküşünden daha etkili olanı, Türkiye’yi yöneten siyasal İslamcı ideolojik kadroyla menzil birliği. Fakat bundan hiç bahsetmiyor tabi. Hedef birliği yeni ortaklarla birlikte -hâlen- devam ediyor.

Bölücübaşının açıklamasında üstü örtülü bir tehdit de var. “Günümüzde çok kırılgan hâl alan tarihsel ilişkiyi kardeşlik ruhu içinde inançları da göz ardı etmeden yeniden düzenlemek esas görevdir.” Aksi takdirde… diye düşünmeye devam etmek gerek.

Açıklamada ayrı ulus-devlet, federasyon, idari özerklik ve kültüralist çözümler cevap olmaz diyor. Yerine “kimliklere saygı, kendilerini özgürce ifade edebilme, demokratik örgütlenme, sosyo-ekonomik ve siyasi yapılanma” talepleri var.

Kimliklere saygı ve özgürce ifade doğrudan kimliğe statü verilmesi anlamına gelir. Demokratik örgütlenme ve sosyo-ekonomik yapılanma da Kürt partisi, Kürt (ya da Kürdistan) barolar birliği doktorlar odası, ticaret odası, bakkallar derneği vs. vs. demektir.

Açıklamada bir tehdit cümlesi daha var. Taleplerine demokratikleşme diyor ve “Cumhuriyetin ikinci yüzyılı ancak demokrasiyle taçlandırıldığında kalıcı ve kardeşçe bir sürekliliğe sahip olabilecektir.” Yine, yoksa… diye devam edebilirsiniz… ve daha sonra dilinize dikkat edin talebi de geliyor. En sonunda da “tüm gruplar silah bırakmalı ve PKK kendini feshetmelidir.” diyor.

Şimdi tüm gruplar kimler diye bakabiliriz.

Silahı bırakacaklar kim?

Bunu anlamak için Sırrı Süreyya Önder’in Habertürk TV’de Mehmet Akif Ersoy’la yaptığı söyleşinin dikkatle dinlenmesi gerekiyor.

Önder: “İlkesel olarak herkesi kapsıyor. Ama özgünlüğü olan kurumlar için bir şart, şerh söz konusu değil…” diyor. Ersoy’un “PYD’yi kapsıyor mu sorusuna” da “ağırlıklı olarak tabii ki PKK’ye.  Ana gövde o. Kurduğu yapı o. Silahlı yapı o. Ana muhatap o.” cevabını veriyor. “PKK ile KCK ile olduğu kadar örtüşmemiş olabilir. Birlikte ele alacağız … Kimse kimseye bir şey dayatmayacak.” da diyor.

Terörden vazgeçilmesi ve silahların bırakılması elbette önemli bir şey. Ama… Özgünlüğü olan kurumlar kimler? Onlara şart değil(miş) çünkü. 2003’te Önder’in, “öcalan’dan ilham alınarak*” kuruldu dediği PYD olsa gerek. Fakat PYD artık SDG bile değil. Şimdilerde AANES (Kuzey ve Doğu Suriye Yönetimi). Buna bazıları “Demokratik” de ekliyor.

Yani anlayacağınız artık özgün (!) bir yapı. Elbette terörist bir yapılanma ama bahsettikleri bu özgünlük nereden geliyor derseniz, Ekim 2019’daki Barış Pınarı Harekatımız sonrasındaki ABD ve Rusya’yla imzaladığımız mutabakatlar ve PYD’nin BM ile ilişkilerine bakılmasını öneririm. Türkiye, o mutabakatlarda terörist ve muharip unsurlar ayrımına imza atmıştı. Malumunuz muharip unsurlar meşru silahlı güçler için kullanılan bir isimlendirmedir.

29 Haziran 2019’da da, Cenevre’de, BM Genel Sekreteri’nin Çocuklar ve Silahlı Çatışmalar Özel Temsilcisi ile eylem planını imza ettiler. Yani uluslararası tanınırlığa yelken açmışlardı. Türkiye’den buna hiç ses çıkmadı.

Ve PYD, bugün, Suriye’de ABD ve İsrail’in stratejik partneri.

Uyanma zamanı geçmeden

Bütün bunları ve çok daha fazlasını Öcalan’la pazarlık yapanlar da biliyor. Artık, Türk milleti dikkatini bölücübaşının istediklerinin ayrıntılarına çevirmek zorunda. Arka planında neler olduğuna odaklanmalı. Çünkü istenenlerin olabilmesi için yeni bir kimlik şart.

Özellikle de CHP, cumhuriyetin kurucu partisi iddialarını hâlâ taşıyorsa, devletin kurucu ayarlarını değiştirecek bu sürece verdiği destekten vazgeçmek zorundadır.

* İlham almayı öcalan’ın kurdurduğu diye anlamak gerekir. O zamanlar kurucu Salih Müslim Türkiye’ye serbestçe gelip yetkililerle görüşüyordu. Türkiye’yi yönetenlerin bu konudaki katkısı göz ardı edilemez.

Bölücübaşı kimden ve ne istiyor? yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Taksim’deki son tedhiş olayı sebebiyle gazetelerde, televizyonlarda, sosyal medyada birçok yorumlar yapılıyor. Bir görüşe göre olay, 2015 seçimlerinden önceki terör olaylarına benziyor ve topluma korku salarak iktidar etrafında kenetlenmeyi sağlamak, iktidara seçimi kazandırmak için yapılıyor.

Bunun tam tersi bir görüş de var:

“Yoksa… Taşeron örgüte dönüşen PKK, (bugünlerde) Türk dış politikasından rahatsız olanlar tarafından içte istikrarsızlık çıkarma amaçlı mı devreye sokuldu?”

16.11.2022 tarihli Sözcü’de Soner Yalçın bu soruyu soruyor ve devam ediyor (Cümleleri düzeltmedim, koyultmaları açmadım):

“Türkiye’yi ekonomi-politik içte güçsüzleştirerek, dış politika ile ilgilenemez hale getirmek istendiği sır değil! Türkiye’nin, Ukrayna – Rusya Savaşı’ndaki ‘aktif tarafsızlığı’, Erdoğan – Putin ilişkileri, Şanghay görüşmeleri, KKTC’den Azerbaycan’a destekler, Doğu Akdeniz’den Ege Denizi’ne manevralar, Orta Asya’da Türk Birliği kurma çalışmaları başta ABD olmak üzere Batı’yı rahatsız ediyor?”

Birbirine tamamen zıt iki görüş. “Komplo teorisi” terimini kullanmıyorum, “görüş” diyorum. Hangisi doğru? İki görüşü ileri sürenler de kendi görüşlerinin doğruluğuna inanıyor ve kamuoyunu da inandırmaya çalışıyor. Sadece bu olayda değil birçok olayda birbirine zıt görüşler ortaya konuyor ve o görüşlere inanmayanlara da “saf” gözüyle bakılıyor. Peki hangi görüşe inanırsak “saf” olmayacağız?

İşte bu sebeple ben “çıplak gerçek”e bakmayı tercih ediyorum. Çıplak gerçek şudur:

1. İstiklal Caddesi’nde teröristler bomba patlatmış, altı insanımızı şehit etmiş, birçok insanımızı da yaralamıştır.
2. Olay sırasında Türkiye’nin yönetiminde AKP vardır; cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan’dır; iktidar MHP tarafından desteklenmektedir.
3. İktidar sözcülerine göre teröristler Suriye’den gelmişlerdir ve PKK’nın Suriye uzantısı olan YPG tarafından görevlendirilmişlerdir.
4. Türkiye’de Suriye’den gelen milyonlarca insan vardır ve bunlar Türkiye’nin her tarafına dağılmıştır.
5. Türkiye’nin bugünkü iktidarı, ABD ile birlikte Suriye’ye müdahale etmeden önce sınırlarımızın dibinde bir YPG yapılanması da yoktu, Türkiye’de milyonlarca Suriyeli de yoktu.
6. YPG yapılanmasına yardıma giden peşmergenin topraklarımızdan serbestçe geçmesine bu iktidar zamanında izin verilmiştir.
7. 2002’den beri meydana gelen onlarca terör eyleminde iktidarda hep AKP vardı.
8. Yıllarca açılım politikası yürüten ve PKK elebaşılarıyla görüşen de yine AKP iktidarıdır.

Ayrıntılarını herkesin bildiği olayları tek tek saymaya gerek yoktur. Öyle derin yorumlara da ihtiyaç yoktur. Çıplak gerçek budur. İnsanlarımız, bölücülerin terör eylemleriyle öldürülmekte ve yaralanmaktadır; ormanlarımız yakılmaktadır. Şehirlerimiz Suriye’den gelenlerle dolmuştur. Ve 20 yıldır iktidarda AKP vardır. Birkaç yıldan beridir de MHP tarafından desteklenmektedir. Çıplak gerçek budur, başka söze gerek yoktur.     

Çıplak gerçek yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Suriye’de 2011’de girilen ihvan bataklığında ısrar ve inadından nihayet vazgeçildi. Bütün uyarılara rağmen devam ettirilen değerli yalnızlık politikaları iflas etti. Yüz yıllık Cumhuriyet tarihinde birçok önemli meseleyle karşı karşıya kaldık. Ancak hiçbirisi PKK açılımı ve Suriye meselesi kadar doğrudan bekamızı tehdit etmemişti.

Kıbrıs’ta savaştık. Soydaşlarımızı bir soykırımdan korumak için garantörlük haklarımızı kullandık. Ege Denizinde küçücük bir kayalık için harbi göze aldık. Vatanın çakıl taşı geleceğe taşınacak emanetti çünkü. Türk Milleti her defasında devletinin arkasında sıradağlar gibi durdu.

Millet tıpkı o zamanki gibi Suriye (sığınmacılar) meselesinde de PKK açılımında da devletinin yanındaydı. Dev yine homurdandı, egemenliğine sahip çıktı. Ve bu ses yöneticileri değişmeye mecbur bıraktı. Homurdanmanın ilki Habur’daki çadır mahkemesi rezaletinde duyulmuştu.  Sığınmacılar meselesi de ikinci büyük ses çıkarma oldu. Ve bu duruş, ideolojik projenin sahiplerine fren yaptırdı. On bir yıllık Suriye macerasından dönmeye başladılar. Vazgeçtiler mi? Umarım. Ama pek sanmıyorum. Elbette zaman gösterecek. Ancak bugüne gelene kadar yaşananlar umutları pek de beslemiyor.

Kaybolan yıllar

ABD’nin “eş başkanlığını verdiği (!)” Büyük Ortadoğu Projesinin ortaklığıyla başlayan macera sadece 21’inci yüzyılın yirmi yılını kaybettirmedi. Kaybolan neredeyse 200 yıl. Kaybolan yılların yanında binlerce şehit verdik. Çok daha fazla gazimiz oldu. Kaybolan nesiller, kaybolan millî servet, zarar gören millî birlik ve devletin itibarı, çok büyük beyin göçü… saymakla bitmez bir bilanço. Ama en önemlisi de nüfus yapımızı tehdit eden on milyonu aşkın sığınmacı ve yabancı kaçak…

Yöneticiler, her aşamada ABD’yle birlikte ve onların çizdiği rotada yürüdü. Her adımda yeni bir yanlışın içine girdiler. Zaten pek düzeltmeye de niyetleri yoktu. Çünkü Türk Milletine sadece ideolojik pencerelerinden bakıyorlardı. O pencereden de Türk görünmüyordu. Gördüklerine de kendileri Türk demiyorlardı.

ABD’yle yakın iş birliği yaptılar. Oğul Bush, Obama, Trump ve Biden… Bağımlılıkları git gide arttı. İş birliği sonucunda önce Irak’ta bir parça devlet yapılanması oluştu. Devam eden ideolojik yolculuk 2011’den sonra yönünü Suriye’ye çevirdi. Bölgeye dünyanın dört bir yanından ciddi sayıda terörist unsur girişi oldu. Bu teröristlerle mücadele de emperyalizmin Suriye’deki varlığına meşruiyet zemini için kullanılacaktı. Bütün bunlar komşunun kuzeydoğusunda terörist bir yapılanmayı getirdi.

Yapılanma için Rakka Operasyonu’yla düğmeye basılmıştı. ABD’yle varılan anlaşma sonucunda, 2016 Mayıs’ında Fırat’ın doğusunda PKK / PYD’nin etnik temizlik yapması sağlanmıştı. ABD korumasındaki bölücü terörist unsurlar Fırat’ın doğusunu ve Fırat geçişlerini kontrol altına aldılar.

Operasyon, dönemin ABD Başkan Yardımcısı, şimdiki Başkan Biden tarafından organize edilmişti. Türkiye’yi yönetenler buna izin verdiler. ABD’nin planı işlemeye devam etti. Bize, 15 Temmuz ihanetini yaşattılar.

Sonrasında Fırat Kalkanı, Zeytin Dalı, Bahar Kalkanı (İdlip) ve Barış Pınarı harekâtları yapıldı. Bu sefer de Fırat’ın batısında başka bir yapılanma oluştu.

Barış Pınarı Harekâtı döneminde ABD’den hakaret dolu bir mektup geldiği ortaya çıktı. Türk millî tarihinde böyle bir örnek yaşanmamıştı. Çöpe attıklarını söylediler.  Ama ilk ABD seyahatinde mektubun “Başkan’a (Trump) takdim” edildiğini açıkladılar. Harekât ABD ve Rusya’yla imzalanan mutabakatlarla durdu. Ama diplomatik dille yazılmış metinlerde PKK/YPG’li unsurlar terörist olmaktan çıkmışlardı.

Öbür tarafta Rusya

Suriye yönetimi 2015 sonuna doğru Rusya’dan yardım istedi. Rusya da artık Akdeniz’deydi. 300 yıllık rüyasını gerçekleştirdi. Artık bir tarafta Amerika’yla rock and roll yapılırken diğer tarafta Rusya ile dans ediliyordu. Bir türlü halay çekmediler. Halay çekmeyi hem bilmiyorlar hem de sevmiyorlardı. Çünkü halay Türk’tü.

Hava sahamızı ihlal eden Rus uçağını düşürüldü. Başbakanlık ve Cumhurbaşkanlığı arasındaki “ben düşürdüm” yarışı süreci yönetilemez duruma getirdi. Rusya bunu çok iyi değerlendirdi. Nursultan Nazarbayev araya girdi ve Türkiye’ye nefes aldırdı. Özür dilenmişti. Yine onun gayretleriyle Astana Süreci başladı.

Resmî olarak Türkiye, Rusya ve İran’ın oluşturduğu üçlü masanın gayriresmî ortağı Suriye’ydi. Onu da Rusya temsil ediyordu. Her toplantı sonunda yapılan açıklamada Suriye’nin toprak bütünlüğü ve egemenliğine kuvvetli vurgu yapılıyordu. Ancak ABD’yle yapılan görüşmelerden sonra Dışişleri Bakanı Mevlüt Çavuşoğlu “Münbiç için ABD, Türkiye, Erbil ve Bağdat dörtlü anlaşmaya vardık” demişti. Suriye toprakları için Irak Merkezi Devleti ve Barzanilerin bölgesel yönetimiyle anlaşmaya varılmıştı. Türkiye’de kimse de bu nasıl oluyor diye sormadı.

Rusya zaman zaman devlet benzeri yapılanmalar, Suriye’nin toprak bütünlüğü ve egemenliği üzerine açıklamalar yapıyordu.

27 Şubat 2020’de 34 askerimiz Rus hava saldırısıyla vuruldu. Yardıma giden ambulansları bile hedef aldıkları basında yer aldı. Bir hafta sonra yapılan Moskova ziyaretinde Cumhurbaşkanı iki dakika kadar kapıda bekletildi. ABD’nin mektubundan sonra Rusya da yapacağını yapmıştı.

Son Tahran zirvesinde bir farklılık vardı. Zirveye katıldığı duyulmadı ama Suriye Dışişleri Bakanı Tahran’daydı. Sonuç bildirgesinde daha önceki açıklamalardaki Suriye’nin kuzeydoğusundaki yapılanmalar ifadesi Suriye’nin kuzeyi diye değişmişti. “Gayrimeşru özyönetim teşebbüsleri dâhil olmak üzere, terörle mücadele kisvesi altında sahada yeni gerçeklikler yaratılmasına…” Sahada yaptıklarımız da açıklamaya girmişti. Yani kendi kendimize itiraz ediyorduk(!)

Tahran zirvesi 19 Temmuz’da olmuştu. Çok kısa süre sonra, 5 Ağustos’ta Soçi’de Putin’le bir araya gelindi. Ortak açıklamada yine Suriye’nin toprak bütünlüğü ve siyasi birliği vardı. Ama esas açıklama 18 Ağustos’ta Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın Ukrayna dönüşünde uçakta geldi. Açıklamada Suriye ve bölge devletleriyle yeniden diplomatik ilişki kurulacağına dair cümleler vardı.

İlişkilerde restorasyon ama kiminle?

Bu proje sürecinin en önemli yöneticilerinden birisi de Ahmet Davutoğlu. 2011 Kasım’ında Dolmabahçe Sarayı’nda Mesut Barzani’yle görüştü Dışişleri bakanıydı. Barzani, Başbakan Erdoğan tarafından da kabul edilmişti. Davutoğlu’nun görüşme sonrasındaki açıklaması her şeyi daha iyi anlatıyordu. “…bölgemizde bütün yapılar yeniden inşa edilirken Türkler ile Kürtler arasındaki bu kardeşliğin inşa edici bir rolü var. Bölgemizde kalıcı bir etki yapacaktır.” Bütün yapılanmalara bu inşa merakı (!) sebep oldu. “Stratejik derinlik” macerası stratejik sığlıkta devam etti ve gemi karaya oturtuldu.

Davutoğlu, her fırsatta bu düşüncelerinde ısrar ettiğini açıklıyor. 13 Ağustos’ta attığı bir tivitte “Rusya, Türkiye’yi Esad rejimini meşrulaştıracak şekilde görüşmeye zorluyor!” diyordu. Esad rejiminin meşruiyeti Türkiye dışında kimse tarafından reddedilmiyor. Türkiye attığı imzalara rağmen bu tavrını da hep devam ettirdi.

Ve en önemlisi de aynı tivitte Davutoğlu, Suriye’de “Hiçbir etnik grubun dışlanmayacağı bir çözüm” diyerek, zımnen de olsa terörist yapılanmasına destek vermekte. Benzer düşüncelerini Türkiye için de dile getiriyor. Hasılı, Türkiye yıllarca yeni Osmanlıcıların elinde rüzgârın önünde havada uçuşan yaprak misali dönüp duruyor.

Bütün hatırlatmalardan sonra nihai sorulara geçebiliriz. Suriye politikasının ve Türkiye siyasetinin restorasyonu, bu yıkımın hâlâ değişmediği görülen sorumlularıyla mı yoksa yeni bir kadroyla mı yapılacaktır? ABD Başkanı ve Dışişleri bakanlarıyla yapılan görüşmelerde tutanak tutulmaması ne anlama gelmektedir? Bu görüşmelerin geleceğe etkisi nasıl olacaktır? Bugüne kadar yaşananların bedelini kim ya da kimler ödeyecektir?

Türk siyasetindeki ittifaklar bu ve benzeri soruların cevaplarına göre kurulmalıdır. Bu kadar fazla ve hayati yanlışlıklarla dolu bagaj, Türkiye’nin istikbâl yolculuğu için çok ama çok büyük yüktür. Hatta ittifak ortaklarının yardımları bile kaldırılmasına yetmez. Siyasi partiler cevaplarını doğru verirlerse Türk Milleti ve tarih bir destan daha yazar. Aksi takdirde kaos büyüyerek devam edecektir.

Kılavuzu ABD olanın… yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

powered by Advanced iFrame

ABD’nin güvenli bölge önerisi tuzak yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

powered by Advanced iFrame

ABD eğitip silahlarla donattığı-YPG’ye zarar gelsin istemiyor yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.