Bölgemizdeki Savaşın Ayak Seslerini Konuşuyoruz

Ülkemizin fikir ve siyaset dünyasının önde gelen isimlerini, Millî Düşünce Merkezi MİSAK olarak  “Bölgemizde Savaşın Ayak Sesleri”  başlığı ile açık oturumda sizlerle buluşturuyoruz. Dört konuk ve dört konu başlığı şeklinde gercekleştirilecek oturumda ;

Prof. Dr. Ümit Özdağ, “Suriye Açmazı ve Sonuçları”

MDM Genel Başkan Yardımcısı Hakan Paksoy, “Suriye’de Bugüne Nasıl Gelindi?”

Emekli Büyükelçi Onur Öymen, “Doğu Akdeniz, Kıbrıs ve Libya”

Dünya Enerji Konseyi Türk Millî Komitesi Üyesi Necdet Pamir, ” Doğu Akdeniz ve Enerji”  başlıkları ile, Türkiye’yi ve Türkiye’nin durumunu konuşacaklar.

Ülkemizin önemli meseleleri hakkında fikir alısverişinde bulunmak için sizlerin de bu açık oturuma katılmanızı bekliyoruz.

Tarih: 28 Şubat Cuma

Saat: 15.00

Yer: Ankara Büyükşehir Belediyesi Necip Fazıl Kültür Merkezi/Gençlik Parkı

Açık Oturuma Davet: Bölgemizde Savaşın Ayak Sesleri yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Türkmenler, Iraktaki öz kalemizdir. Onlar ve dilleri var oldukça Türkiye güvendedir.

Türkçe eğitim kitaplarının baskılarının daha önceden Türkmeneli Vakfı ve Türkmen iş insanlarının katkıları ile basıldığını Eğitim Bakanlığı’na bildiren Hatice Ali Türkmen, Eğitim Bakanlığı’nın Türkçe kitap baskılarının tamamlandığını bildirdi.

“Irak’ın en önemli unsurlarından biri olan Türkmenlerin anadilde eğitim görmeleri en doğal hakkıdır.” diyen, Hatice Ali Türkmen, “Bundan sonra Türkmence Eğitim Müdürlüğü’nün bütün kitapları Eğitim Bakanlığı tarafından baskıya alınacaktır.” sözlerinde bulundu.

Türkmen Milletvekili Hatice Ali, “Irak’ın 5 ilinde okulları bulunan Türkmence Eğitim Müdürlüğü’nün bu taleplerini Eğitim Bakanlığı’na ilettik. Eğitim Bakanlığı da sunmuş olduğumuz bu talebi göz ardı etmeyip kitaplarımızın basımını onayladı.” dedi.

Öte yandan Kerkük Eğitim Müdürlüğü Türkmence Bölüm Sorumlusu Kemal Mehmet Abbas da Türkmen Milletvekili Hatice Ali Türkmen’in bu girişiminden dolayı kendisine teşekkürlerini iletti.

Kaynak:https://www.kerkuk.net/2020/01/20/irak-egitim-bakanligi-12-yil-aradan-sonra-turkce-kitap-bastirdi/

Irak Eğitim Bakanlığı’ndan 12 yıl sonra Türkçe kitap yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Bu yazı, Milli Düşünce Merkezi’nin 12 Eylül 2018’de düzenlediği

   “426. Bilgi Şöleni- Suriye Ve Sığınmacılar Meselesi” başlıklı bilgi

şöleninde Ümit Özdağ’ın yaptığı konuşmanın çözümüdür.

Deşifre eden: Ayşenur Özgünseven

Editör: Kemal Eray Kurum

Sözlerime 12 Eylül ile başlamak istiyorum. 12 Eylül darbesi; sözde Atatürk ve Atatürkçülük adına gerçekleştirilmişti fakat asıl hedefi, Atatürk’ün devletin kuruluş felsefesi yaptığı Türk milliyetçiliğini devletten tasfiye etmek olmuştur. Bu anlamda, devletin kuruluş esaslarına ve Türk milliyetçiliğine çok boyutlu olarak zarar vermiş ve gerisinde tahribatlar bırakarak tarih sahnesinden silinmiş ama silinirken de ciddi yıpranmaya neden olmuş bir askeri darbedir. Bu heyetin çıkarmış olduğu son yasa tasarısının; Özal’a devredilen ama Özal’ın gerçekleştirmeye cesaret edemediği, Türkiye’nin eyaletlere bölünmesi olduğunu hatırlarsanız; 12 Eylül’ün aslında ne anlama geldiğini, başta Kenan Evren olmak üzere o kadronun zihniyetinin nasıl yanlış ve çarpık olduğunu görmüş olursunuz.

12 Eylül’ün üzerinden çok zaman geçti. Bugün ulaştığımız aşamada Türkiye, olağanüstü ağır ve çok boyutlu bir kriz yaşıyor. Biz Türkler Anadolu’ya geleli bin seneye yaklaşıyor. Ancak bu son bin sene içerisinde devletin ve milletin varlığını tehlikeye düşüren, üç büyük tehditle karşı karşıya kaldık. Bu tehditlerin birincisi, Haçlı Seferleridir. 1071’de Anadolu’ya geldik, 1083’te Anadolu’nun fethi tamamlandı. 1094’te Haçlı Seferleri başladı ve yüzlerce yıl sürdü. Anadolu’da fethettiğimiz bazı yerleri kaybettik, gerilemek zorunda kaldık. Sonra tekrar ilerledik. Malazgirt ile Anadolu’ya girmiştik; Miryokefalon ile Anadolu’ya Türk hâkimiyetinin mührünü vurduk.

Haçlı Seferleri çok uzun bir süre devam etti. Eğer Haçlı Seferleri başarılı olsaydı, Türkler Anadolu’dan çıkarılacaktı. Anadolu, o zamanlar Avrupa’nın parçası olarak görülüyordu. Avrupalının kafasındaki Avrupa sınırları, 1453’e kadar Doğu Anadolu’dan geçiyordu. Ancak, 1453’ten sonra Avrupalının tasavvurundaki sınırlar; İstanbul’a, boğazlara kadar çekilmiştir.

Türklüğün devlet ve millet olarak Anadolu’daki varlığı açısından ikinci büyük tehdit, Ankara Savaşı’nda Timur ve ordularına yenilmemizdir. Daha sonra ortaya çıkan, on senelik fetret devrimizde Avrupa, yeni bir Haçlı Ordusu organize edebilseydi; kendi içinde parça parça olmuş Türk Devleti, bunu göğüslemekte çok zorlanırdı. Ancak olmadı ve Türklüğün ve Türk devletinin Anadolu’daki varlığı güçlenerek devam etti.

Üçüncü tehdit, Mondros sürecidir. Bu tehdit İstiklal Harbi ile noktalanarak; Anadolu üzerindeki Türk hâkimiyeti vurgulanmış ve bir kez daha güvence altına alınmıştır. Ne yazık ki içinden geçtiğimiz dönemde, iktidarın sürdürmüş olduğu politikaların neticesinde üç krizi bir arada yaşıyoruz: Ağır bir devlet krizi, ağır bir ekonomik kriz ve ağır bir demografik kriz.

Ağır devlet krizi şu: -Sözde- başkanlık sistemi adı verilen ama siyaset bilimi literatüründe yeri olmayan bir sistemle bütün devlet mekanizması tek bir kişi üzerine kuruldu ve bu gerçekleşirken de devletin 1071’den beri gelen stratejik hafızası ve aklı tasfiye ediliyor. “1071’den bu yana gelen akıl” derken hiç abartmıyorum çünkü cumhuriyeti kuran kadrolar, devleti devraldıkları zaman özellikle 1774 (Küçük Kaynarca Antlaşması)  sonrası geri çekilişteki bütün hataları tespit etmiş ve yeni kurulan devleti bu hatalara dikkat ederek kurmuşlardır.

Zaman içinde parlamenter sistemdeki devlet aklının erozyona uğradığını görüyorduk ama şimdi çok başka bir şeyle karşı karşıyayız. Devletin bütün taşıyıcı kolonlarının; önce Ergenekon, Balyoz gibi sahte davalarla çürütüldükten sonra şimdi de tasfiye edildiği günleri yaşıyoruz. Dün haberlerde duydunuz, varlık fonu adında bir fon var. Varlık fonunun başına cumhurbaşkanı, yardımcılığına da damadı geldi. Yani devletin varlığını da artık aileye devrediyorlar. İnanılabilir gibi değil! Sen cumhurbaşkanısın, bir devlette olunabilecek en yüksek makamdasın, daha varlık fonunun başında olmanın ne anlamı var! Üstelik fona atananları inceledik; içinde hiç fon yöneticisi yok. İçlerinde hiç fon yöneticisi olmadığını tespit edince bir arkadaşımız ifade etti; aslında fon da yok. Yalnızca isimden ibaret.

Devlet, sözde yeniden şekillendirilirken biat etmeyen, hala akılcı bürokratik, namuslu ve düzeni savunan bürokratlar hangi görüşten olursa olsun tasfiye ediliyorlar. Bir devlet krizi yaşıyoruz. Bu devlet krizini; Türk ekonomisinin, cumhuriyet tarihi boyunca yaşadığı en ağır ekonomik kriz destekliyor. Şu an bu salonda bulunanlar, değişik ekonomik krizleri, en son 2001 ekonomik krizi olmak üzere, yaşadı. Teğet geçti dediğimiz, 2009 ekonomik krizini de yaşadık. Ondan önceki ekonomik krizleri yaşayanlar da var. Ama bugün;  daha önce yaşananlardan daha ağır, hem finansal hem reel sektörle ilgili 16 yıllık kötü yönetimin ve lale devri ekonomisinin bir sonucu, bir anlamda ekonomik yıkım olan bir süreç gerçekleşiyor. 2002-2003’ten beri; üretmeden, dış borçla tüketim üzerine kurulmuş bir anlayış var. Bu anlayışın bizi getirdiği noktada; merkez bankası stoklarında kullanılabilir 20-21 milyar dolar (bazı kaynaklara göreyse 27 milyar dolar) para; gelecek 12 ay boyunca ödenecek 220 milyar dolar borç var.

Bu ağır ekonomik krizde, enflasyon %17’ye çıkarken gıda ürünlerinin artışını ‰7 olarak gösteriyorlar. Enflasyonun artıp %17’ye çıktığı bir durumda, gıdada ‰ 7’lik bir artış olmaz. Zaten sonrasında gördük ki TÜİK, enflasyon rakamlarını ayın 10’u ile 20’si arasında alıyor. Ayın 10’u ile 20’si arası tatil olduğu için geçen ayın gıdadaki enflasyon artışı, enflasyon artışı istatistiklerine yansımadı. Yani %17 olarak hesaplanan gerçek enflasyon, geçen ay itibariyle %21-%22’lere yaklaşmış durumda. Bu sonbahar ve kışta daha çok artacak.

Enflasyon artarken döviz fiyatlarının da arttığını görüyoruz. İşsizlik zirve yapmış durumda. İşsizlere, toplu işten çıkartmalarla yeni işsizler ekleniyor ve iflaslarda peşi sıra geliyor. Erdoğan yönetiminin, bütün bunlara karşı şimdiye kadar aldığı en önemli önlemin “Bu da geçer yahu!” olduğunu görüyoruz. Geçeceğini biz de biliyoruz ama çok ağır bir şekilde, yıkarak geçiyor.

Bu ağır ekonomik krizden çıkılması için birinci yapılması gereken tasarruftur. Devletin bütün kaynaklarının, mantıklı bir şekilde tasarruf üzerine oturtulması gerekiyor. 2017 bütçe konuşmalarında, o zaman başbakan olan Binali Yıldırım, Mecliste şöyle dedi: “Devlette şatafat ve israf dönemi sona erecektir.” Bakın, bu bir itiraf. Demek ki devlette şatafat ve israf var. Bugün Erdoğan, Katar Emiri’nin yeni uçağını satın almış. Uçak, İstanbul Sabiha Gökçen’de. Haberlerde de gördük. Yirmi odalı bir uçan saray… Sonu yok! Biz tasarruf dedikçe bir üçüncü saraydan bahsediyor. Ekonomide en önemli şey güvendir. Güven olabilmesi için iş dünyasının, içeride ve dışarıda ekonominin başındaki kişiye güvenmesi gerekiyor. Bu çok önemli bir psikolojik etkendir. Ekonominin başında kim var? Damat var. Peki, özelliği ne? Neden ekonominin başında? Çünkü damat!

Bu yandaş basın; Londra’da bir buçuk milyar dolarla buluşma adı altında bir toplantı düzenlendiğini söyledi. Gerçekten de Damat Bey Londra’ya gitti. Dünyanın değişik yerlerinden gelen sermayedarlarla, yani trilyon doları temsil eden kişilerle, bir araya geldi. Fakat toplantının sonucu ile ilgili hiçbir şey ortaya çıkmadı. Yandaş basın da toplantıyı unuttu. Birazcık araştırdık ve gördük ki toplantıya katılanlar, damadın dünyadan kopukluğu karşısında korkuya kapılmışlar. Özetle; ekonomik krizden, Türkiye’nin bu anlayışla çıkma şansı yok.

Bu ekonomik kriz devam ederken; İdlib’te Türkiye’nin menfaatlerini göz ardı edip, fanatik bir selefi cihatçı yaklaşımın sonucu olan bir dış politika izledik. Bu durum, Türkiye’yi böyle ağır bir kriz yaşarken girmemesi gereken bir savaşında eşiğine getirdi. Ancak bugün benim sizlerle konuşmayı ve tartışmayı istediğim ana kriz, bu politik ve ekonomik krizden daha ağır bir kriz olan demografik krizdir.

2011’den beri Türkiye, bir kavimler göçü ile karşı karşıyadır. Resmi rakamlara göre 3.5 milyon Suriyeli, 2011 sonrasında Türkiye’ye gelmiş durumda. Türkiye’ye gelen Suriyeli sayısı, gayri resmi rakamlara göre 4 milyonun üzerindedir. Türkiye’nin belirli kentlerinde Suriyeliler, ya tamamen nüfus üstünlüğünü ele geçirdiler ya da nüfusun; %30-%35’ini oluşturmaya başlamışlar. Türkiye’ de yaşayan her 20 kişiden birisi, 3 buçuk milyon üzerinden hesaplarsak artık Suriyeli. Yirmide bir!.. 2040 yılında, 3 buçuk milyon üzerinden hesaplarsak 7 milyon 250 bin; 4 milyon üzerinden hesaplarsak 8 milyona yakın Suriyeli Arap, Türkiye’de yaşıyor olacak. Bu da her 13 kişiden birinin Suriyeli olacağı anlamına gelir.

Böyle bir demografik istila sonucunda: Birincisi; Türkiye’de bir milli devleti ayakta tutmanız mümkün olamaz. İkincisi; 2040 yılında Şanlıurfa, Gaziantep, Hatay, Kilis artık Türk kenti olmaktan çıkar. Adana ve Mersin yarı yarıya, Türk kimliğini yitirir.

Ortadoğu’da sık sık rastladığımız jeopolitik sarsıntılardan birinin gerçekleşmesi durumunda, bu coğrafyayı Türkiye’nin bir parçası olarak tutmanız mümkün olmaktan çıkar. Onun için bugün içinden geçtiğimiz süreç; Türk milletinin Anadolu’ya geldiği son bin senede karşı karşıya olduğu dördüncü tehdittir. Bu tehdidin karşısında, Türk milletinin çok büyük bir bölümü, bütün medya kaynaklarından farklı bir bilgi aktarılmasına rağmen sağduyusuyla tehlikeyi sezmiş durumdadır. Yapılan anketlerde görüyoruz ki seçmenin %84-85’i Suriyelilerin ülkelerine geri dönmelerini istiyor. Bu oran; İYİ parti seçmeninde %97, CHP seçmeninde %94, MHP seçmeninde %95, AKP seçmeninde %84 civarında. Araştırmayı Bilgi Üniversitesi yapmış.

Ne yazık ki Türk milletinin üzerinde uzlaştığı tek şey, Suriyelilerin ülkemizden gitmesi. Hiçbir konu üzerinde bu kadar uzlaşma yok. Bu uzlaşı; Erdoğan rejiminin, bütün kaynaklardan aksini millete empoze etmek istemesine rağmen, kendiliğinden oluşmaktadır. Hiçbir güçlü siyasi ve sürekli tavır geliştirilmemiş olmasına rağmen halk, bunu kendisi anladı ve bu tavrı ortaya koyuyor. Değişik kaynaklardan kamuoyu oluşturmak için “Bunlar zaten gitmezler. Dünyadaki bütün göçlerde gelenlerin %80’i göçme olarak gittiği yerde kalıyor. Siz onları orada tutun bizde size onların eğitimi için fon açalım.” Şeklinde, Türk milletinin bilinci Suriyelilerin Türkiye’de kalması üzerinde şekillendirilmeye çalışılmasına rağmen vatandaş, ferasetiyle bunu bulmuş durumda ve kalmamalılar diyor.

Şimdiki mesele vatandaşın bu haklı ve doğru; tespit, istek ve talebini, Türk siyasetinde doğru olarak temsil etmektir. İçinden geçtiğimiz dönemde, Türk milliyetçilerinin bir numaralı meselesi; Türkiye’nin demografik dengelerini ortadan kaldıran ve milli devleti tahrip edecek, devletin Türk kimliğini ortadan kaldıracak ve belirli coğrafyalarımızı -Şanlıurfa, Gaziantep gibi- Türk şehri olmaktan çıkaracak olan bu demografik istila, bu kavimler göçü karşısında tepki göstermek değilse nedir?

Ne yazık ki 2011’den şuana kadar, toplumun değişik kesimlerinde olduğu gibi, Türk milliyetçilerinin de etkin bir şekilde Suriyeli sığınmacılar meselesini politik bir alana taşıdığını görmedim. Bu konuda makaleler yazılmadı. Bu konuda çalışmalar, çalıştaylar düzenlenmedi. Konferanslar, paneller verilmedi. Yapmamız gereken şu; milli birliğimizi ve milli devletimizi savunacak politika seçenekleriyle Türk milletinin önüne çıkmak. Ben bu konuyu her dile getirdiğimde iktidarın bazı elemanlarının saldırısına maruz kalıyorum; ırkçı olmakla suçlanıyorum, Suriyeli düşmanı olmakla suçlanıyorum. Ben de diyorum ki; “Ben Suriyeli düşmanı değilim! Allah Suriyelilerin başına geleni hiçbir milletin başına vermesin. Allah milletleri böyle iç savaşlardan korusun.” Suriyelilere ancak acıyabiliriz, şefkat gösterebiliriz bu ayrı mesele. Ama bunu söylerken, şunu da bilmek zorundayız; kendi vatanları için savaşmayıp, vatanlarını terk edip bir başka vatana gelenle ben vatanımı paylaşmam. Ona Suriye’deki vatanını geri kazanması için yardımcı olmamız gerekiyor. Ve bize söylenilen “Suriyeliler burada kalırlar” yalanına rağmen ara sıra televizyonlarda Suriyeliler ile yapılan röportajlarda görüyorsunuz, belki de hayatlarında Suriye’yi hiç görmemiş çocuklar, Suriye’ye dönmek istediklerini söylüyorlar. Yani bir taraftan biz, bir taraftan da Suriyeliler manipüle ediliyorlar. Biz, Türk milliyetçileri olarak buna müsaade etmeyelim. Bizim eleştirdiğimiz, Erdoğan’ın Suriye politikasıdır. Bu politika, Türkiye’yi bir felakete sürüklüyor. Bu felaket sadece bugünü etkilemiyor; Türk milletinin geleceğini engelleme, Türk devletinin çıkarlarını tahrip etme ve Türkiye’yi felakete sürükleme anlamında yanlış bir politika ile karşı karşıyayız. Büyük bir ekonomik krizden bahsettik. Damat bu ekonomik krizin ilk günlerinde Çin’e gitti, geldi ve “üç buçuk milyar dolar bulduk” diye büyük bir müjde(!) verdi. Oysaki bulunan para, daha önce anlaşması yapılan projelerle ilgili ve projelere tahsis edilen 3 buçuk milyar dolar.

Peki, Suriyelilere 35 milyar doları nasıl harcadınız? Bakın; Suriyeli öğrenciler, Türk öğrencilerden daha olumlu şartlarda okullara alınıyorlar. Hastanelerde Türk vatandaşından daha olumlu şartlarda tedavi görüyorlar. Bunu nasıl kabul edip, doğru buluruz? Türk esnaf vergi ödüyor, Suriyeli esnaf vergi ödemiyor. Üstelik Suriyeli esnaf, başta sigara ve içki olmak üzere kaçak mal getiriyor ve satıyor. Türkiye’de kaybolmuş çocuk hastalıkları, Suriyelilerle birlikte yeniden doğuyor. Bu nasıl kabul edilebilir? Fuhuş; Suriyelilerin çok olduğu bir ilde, erkek çocuklarında 14 yaşına kadar düşmüş durumda. İstanbul’da Suriye mafyası, uyuşturucu sektörünü kontrol altına almış durumda. Bizim askerimiz, Suriye’de güvenlik sağlamak için savaşırken, mücadele ederken; İstanbul’daki nargile kafeler, aynı yaşta Suriyeli gençlerle dolu. Bunların hiçbirini problem saymıyorsak bizim için ne problem olacak?

Milliyetçiliğin bir hedefi olur. Tarih boyunca bunun bir tehdit boyutu olmuştur, bir de fırsat boyutu. Bugün Türk devletine, Anadolu üzerindeki milli devletimize, Anadolu’da Türk milletinin kompozisyonuna yönelik en büyük tehdidin; AKP’nin yanlış Suriyeli politikasının bir sonucu olarak, orada iç savaşı tahrik eden Suriyeli sığınmacılar olduğunu görüyoruz. Evet, Suriyelilere düşman değiliz ancak Erdoğan’ın Suriye politikasının, Türk milletinin aleyhine bir politika olduğunu ama yalnızca Türk milletinin aleyhine değil Suriyelilerin de aleyhinde bir politika olduğunu açık seçik görüyoruz. Ondan dolayı yapılması gereken şey; Türk ekonomisi, Türk sosyal sistemi, Türk eğitim sistemi ve bunlar kadar Türk zihniyet sistemi üzerinde bir yük olan bu kavimler göçü sona erdirilerek, Suriyelilerin Suriye’ye geri dönmesinin önü açılmalıdır.

Birçok ilahiyat fakültesi, Suriyeli ilahiyatçıya ders verdirmeye başladılar. Şimdi o fakültelerde öğrenciler arasında selefilik inancı hâkim olmaya başladı. Böyle bir kötülük, bu millete yapılabilir mi? Fakat yapıyorlar! Bir kısmının yaptığı bu kötülüğün, bir kısmı farkında bile değil. Haydi, onlar yapıyorlar; ya bizler yapılan bu kötülüğe karşı ne kadar fikri ve politik direnç gösteriyoruz?

Belirli kaynaklardan sponsorlu Suriyeli araştırmaları, ayrı ayrı yerlerden yayımlanıyor. Peki, gerçek durumu anlatan; Suriyeli sığınmacılarla ilgili milleti aydınlatacak kaç tane kaynak var. Ben söyleyeyim; bir tane… Bir tane kitap var! Bahadır Selim Dilek’in Kripto yayınlarından çıkan kitabı. Onun dışında hiçbir kaynak yok. Kaç tane panel düzenledik; üç tane. Bütün bunların dışında, Suriyeli sığınmacılar meselesi; siyaseten de AKP iktidarının en zayıf noktası. Çünkü bunu kendi tabanları da kabul etmiyor. Ne zaman bu konularda anketlerde rahatsızlık hissetseler, “Biz de geri yollayacağız.” diye bir söylem duyuyorsunuz ama bu doğru değil. Bu hafta sonu bir televizyon programında AKP’nin önde gelen bir milletvekili ve bir eski milletvekili -şu an başka görevi var- çıktılar ve “Büyük devlet, büyük nüfusla olunur. Suriye’den gelen bu nüfus da bize yardım edecek.” dediler. Suriyeli sığınmacıların, Türkiye’de kalmalarının, Türkiye’ye faydası olduğunu söyleyebilmek için ya cahil olmak lazım ya alçak olmak lazım; başka bir seçenek yok! Biz Suriyeliler geri dönsün deyince, “Ne o? Siz onları, kamyonların içine doldurup ateşin içine mi atacaksınız?” diyen alçakça bir demagoji kullanıyorlar. Hayır, hiçbirimizin böyle bir niyeti yok ama istediğimiz şu: Türkiye, Suriye’de barışa katkı yapsın; Suriye’de rejimle görüşmelere başlayın; son olarak Suriye rejimi, Suriye’nin güvenlik sağlanan alanlarına insanların geri dönmesi için görüşmelere başladı, biz de görüşmelere başlayalım.

İdlib ve PKK-PYD’nin kontrol altında tuttuğu bölge hariç, Suriye’nin tamamında Esad rejimi hâkimiyet kurdu. Şimdi vatandaşlarını geri çağırıyor. Bizim yapacağımız şeyse bu insanların geri dönmesinin önünü açmak ve teşvik etmek. Nasıl teşvik edersiniz? O kadar çok yolu var ki bunun. Adamlar bayramda ziyarete gidiyorlar sonra da geri geliyorlar. Almanlar kabul etmiyor, çünkü devletlerini akılla yönetiyorlar. Eğer orada bayram geçirebiliyorsan normal zamanda da yaşayabilirsin diyorlar, doğru! Türkiye de Suriyelileri, insani koşullar içinde ve bir iç savaşın göbeğine, ateşin içine atmadan yollayabilir. Bunun dışındaki her retorik; alçakça, Türk milletine yalan söyleme üzerine kuruludur.

Bayram için ülkelerine giden Suriyeliler, sınır kapılarında uzun kuyruklar oluşturuyor.

Bütün ambargolara rağmen, Suriyeliler konusunda attığımız bir tweetten ya da yaptığımız kısa bir açıklamadan rahatsız olanlar; 4-5 kişilik gruplar halinde kendi kanallarında çıkıp konuşuyorlar. En son bir tanesi bir TV programında diyor ki “Bu Ümit Özdağ ne kadar cahil bir adam. Sürekli Suriyelilerden konuşuyor, başka bir şey konuşmuyor.” Görüntüyü bana gönderen kişiden, bana cahil olduğumu söyleyen kişinin özgeçmişini istedim. Özgeçmişine baktım; papaz yardımcılığı yapmış bir adam, akademik bir tane bile çalışması yok. Ama kendisini, Türkiye’de bir üniversiteye almışlar. Buna cevap verseniz ne olacak vermeseniz ne olacak? Ama mesele şu; neden bu kadar rahatsız oluyorlar? Çünkü en zayıf noktaları bu. Bunu millete anlatamıyorlar, zaten millet de bunu kabul etmiyor. Bizim de anlatmamamız için saldırıyorlar. Bu konuda ne kadar tepki gösterirlerse; bilin ki o kadar doğru yoldayız, Türk milleti adına doğru olan şeyi yapıyoruz.

Bu tayfanın Türk milleti adına doğru bir şey yaptığını gördük mü? Hayır. Şimdi de yapmıyorlar, bu konuda da yapmıyorlar. Biz Suriyeli sığınmacılar meselesini, milli bir mesele olarak her gün ve her dakika gündemde tutmakla yükümlüyüz. Bugün, burada vermiş olduğum konferansı, bu anlamda çok önemli görüyorum. Bu konferansın, bir dizi konferans ve panelin de ilk adımı olacağını umuyorum. Ben kendi adıma, bu konferansları bütün Türkiye’de devam ettireceğim. Çünkü eğer kendimizi Türk milliyetçisi olarak tanımlıyorsak ve Türkiye’ye yönelik en büyük tehdit bu ise bunun karşısında sustuğumuz takdirde “sen nasıl bir Türk milliyetçisisin?” diye bize sorarlar. Tekrar ediyorum; rakamlar çok açık, 3 buçuk milyon olduklarını kabul edersek her 20 kişiden birisi Suriyeli olur. 2040 yılı çok uzak bir gelecek değil, 7 buçuk milyon olacaklar. Normal artışlara göre hesapladık. Bunlar, yalnızca bizim hesaplamalarımız değil, yaygın medyanın da hesaplamaları böyle. O zaman, her 13 kişiden bir tanesi Suriyeli olacak. Şimdi Türkiye’de gettolar var ama Türkiye’nin belirli coğrafyaları, kırsalı ve kentseli ile Türk karakterini yitirecek.

Bakın Münih’e 20 bin Suriyeli geldi. Münih Belediye Başkanı, Merkel’i arayıp şöyle dedi “Eziliyoruz daha fazla yollamayın.” Ben, Gaziantep milletvekiliydim; Gaziantep’te 400 bin Suriyeli vardı. Her gün de 100 tane Suriyeli çocuk doğuyordu. Bütün Avrupa ülkelerinde toplam Suriyeli sayısı 900 bin ve bundan dolayı; Avrupa’da hükümetler düştü, Avrupa Birliği kriz yaşadı. Görüyorsunuz,  Türkiye’de sadece 3 buçuk ile 4 milyon arasında Suriyeli var.

Sadece problem onlar mı, hayır! Şimdi yeni bir dalga gelmeye başladı. Uyardık kaç defa; Van üzerinden, İran’ın kontrol ettiği bir Afgan dalgası geliyor. Bu Afgan dalgasını İran, kendi içindeki kamplarda tutuyordu. 900 bin kişiden bahsediyoruz. İran, kendi toplumu ile temas ettirmiyordu. Şimdi Türkiye’ye yönlendirdiler. İnanılabilir bir bela değil! Bunlar olurken; o kadar ucuz iş gücü ortaya çıkartıyor ki sosyal yardım alan, “çalışmasam da olur.” diyen kesimin sayısı artıyor. Çünkü ülkede, çok düşük ücretle çalışan bir kesim yaşıyor. Meselenin bir de böyle ekonomik boyutu var. Özetle; bu içinden geçtiğimiz dönemde, konuşmanın başında bahsettiğimiz, üç büyük kriz birlikte yaşanıyor: Devlet krizi, ekonomik kriz ve demografik kriz. Eğer bunları yönetemez ve aşamazsak Türk milleti için, gelecek hiç olmadığı kadar sıkıntılı olacak. Vatandaşlarımızın bir kısmının, bunun farkında olmaması bunu değiştirmez. “Aman, bu da tehdit mi?” demesi tehdidi ortadan kaldırmaz. Unutmayın; Yunan ordusu ilerlerken Selanik, 7 büyük Türk birliği tarafından korunuyordu. Selanik’in Müslüman Türkleri; askerlere, Selanik’i savaşmadan teslim etmeyi teklif etmişti. Tümgeneral, o günün rütbeleriyle, 6 tuğgenerali çağırdı; fikirlerini sordu. 6 tuğgeneralden yalnızca bir tanesi savaşalım dedi. Demek ki milli savunmayı her zaman demokratik oylamaya bırakırsanız, doğru bir sonuç ortaya çıkmayabiliyor. Üstelik bugün aynı durumla da karşı karşıya değiliz. Vatandaşımızın çok büyük bir çoğunluğu, Suriyelilerin ülkelerine dönmelerini istiyor.

Türkiye’ye kavimler göçü: Suriye ve sığınmacılar meselesi (426. Bilgi Şöleni deşifresi) yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Bu yazıda, on yaşında ülkemize gelmiş, otuzlu yaşlarına kadar kalmış ve Osmanlı sadrazamı Mustafa Reşit Paşa’nın danışmanı konumuna yükselmiş bir İngiliz’in hayat hikâyesinden hareketle, üzerinde güneş batmayan İngiliz imparatorluğunun yüzyıllardır nasıl misyoner-casus yetiştirdiğini anlatmaya çalışacağım.

Anlatacağım hikâyenin kaynağı, 1910-1911 yıllarında Yemen’de görev yapmış Ahmet Hamdi Paşa’nın 1914 yılında yazdığı hatırat niteliğindeki kitabıdır. Kitabın orijinal baskısını tesadüfen bulup okuyan Prof. Cemal Sofuoğlu, gözyaşlarını tutamaz, yüreği yanar. İster ki her Müslüman, her Türk bunu okusun ve yüreği yansın. Hatıratın Türkçesi, Prof. Cemal Sofuoğlu tarafından Arap alfabesi ile yazılmış aslından, notlar eklenerek, sadeleştirme ve düzeltmeler yapılarak yazılmıştır. Yazara Prof. Abdülkadir Şener ve Prof. Nahide Bozkurt uzmanlık alanları ile ilgili katkıda bulunmuşlardır. Kitabın adı: “MİSYONER”-İngiliz Misyoneri nasıl yetiştiriliyor? Tibyan Yayıncılık-2007-İzmir

Ahmet Hamdi Paşa Yemen’de görevde iken bizzat tanıştığı iki İngiliz misyoneri daha vardır ama bu yazımızda arkadaşı Rizeli deniz yarbay kaptan Mustafa’nın Ahmet Hamdi Paşa’ya naklettiği Misyoner John’un hikâyesini anlatacağız.

Hikâyemize başlamadan önce iki konuyu açıklamak ihtiyacını duymaktayım:

Birincisi kitapta hemen hemen hiç tarih belirtilmemektedir. Görevdeki kişilerden ve dönemlerden bahsedilmektedir. Ben hem bunları dikkate alarak ve hem de başkaca kaynaklardan yaptığım çapraz kontrol ile yaklaşık tarihler vermeye çalıştım ki, hikâye daha somut olarak anlaşılsın.

İkinci konu yazarın misyoner dediği kişilere ben “casus” terimini kullanmayı tercih ettim. Çünkü kitapta anlatılan dört misyonerin de esas görevlerinin İngiliz dışişlerine istihbarat bilgileri aktarmak olduğu görülmektedir.

Bilindiği gibi İngilizler yüzyıllar boyunca misyonerleri, seyyahları, tüccarları, gemicileri, arkeologları, araştırmacıları ve bilim adamlarını istihbarat almakta kullanmışlardır. Diğer meslek ve görevler gibi misyonerlik de bir kılıftır. Nitekim Ahmet Hamdi Paşa’nın kitabında bahsettiği Yemen’deki diğer iki İngiliz casusundan mahalli ismi Abdullah Mansur olanı, kuş bilimci (ornitolog) G. Wayman Bury’dir.

Deniz Yarbay Kaptan Mustafa’nın anlattıklarına gelince;

Kaptan Mustafa Sultan Abdülmecid döneminde (1870’lerin başı) Fethiye Kalyonuna makine konması için İngiltere’ye gönderilir. Kendisi de genç bir zabit olarak mürettebat içindedir. İngiltere’nin Plymonth limanına varırlar.

İki İngiliz gelerek, mürettebata “hoş geldiniz” derler. İngilizler o kadar güzel Türkçe konuşurlar ki bizimkiler hayran kalırlar. Giden ekibin en okuryazarı Kaptan Mustafa’dır.  Adı John olan ona çok sokulur, sohbet etmek ister.  Karaya çıkıp bir gazinoda oturup sohbet ederler,  akşam olunca ayrılırlar. John Mustafa’ya, “ yarın seninle gene gezeriz, akşam da eşim ve oğlumla tanışırsın, tiyatroya gideriz” der. Mustafa ise “akşam karada kalamam, gemide olmak zorundayım, kesin emirdir” cevabını verir.  John ise “ben size emir getiririm” diyerek ayrılır.

On beş gün sonra, John elinde bir telgraf ile gemiye gelir. Telgraf Türk Bahriye Nezaretinden geliyordur: “Mürettebattan isteyenler Londra’ya gidebilir ve geceyi karada geçirebilirler”

Ertesi gün John filikasıyla gelerek Mustafa’yı alır ve evine götürür eşi ve oğlu Ernest ile tanışırlar. Mustafa’nın en büyük merakı, John’un Türkçeyi nasıl ve nerede öğrendiğidir.

Ve John başlar hikâyesini anlatmaya;

“İngiltere’de gayet kuvvetli ve zengin bir misyonerlik teşkilatları vardır. İngiliz misyonerlik cemiyeti her yıl bütün rüştiye mekteplerinin en iyi öğrencilerini, ailelerin de rızasını alarak seçer ve himayesine alır. Onları dünyanın çeşitli ülkelerine dağıtırlar. Bu çocuklar oradaki İngiliz sefaretlerine teslim edilirler.

Ben arkadaşım Herbert on yaşında iken İstanbul’a gönderildik.(1815-20 yılları) İstanbul’da İngiliz Büyükelçiliğine teslim edildik. Büyükelçi beni elçilik kavası (hizmetlisi) Ali Ağa’ya teslim etti ve şöyle dedi;

– Ali Ağa bu çocuğun adı İbrahim’dir. Ve senin oğlundur. Herkese öyle söyleyeceksin. Aylık olarak sana on lira vereceğiz. Bu çocuğu mahallenizin mektebinde okutacaksın, ayda bir kere geceleyin bana getirip göstereceksin.

Kavas Ali Ağa beni eve götürüp eşi Gülsüm hanıma teslim ederek, “Al sana bir evlat getirdim, bunu büyüteceksin” dedi.

Bana don, gömlek, entari yaptılar. Elime de on paralık kâğıt helva sıkıştırarak mahalledeki çocukların arasına saldılar. Bir sene sonra yaşıtlarıma göre param da çok olduğu için, elebaşı olmuştum. Galata’daki mahalle mektebi hocam diğer öğrencilere; “Ulan tembeller, içinizde şu sarı yılan kadar çalışanınız yoktur” derdi. Bu şekilde ilk mektep ve rüştiyeyi okuduktan sonra, Beyazıt Cami-i Şerifine Palabıyık Ali Efendi’nin halka-i tedrisine (ders halkasına) dâhil oldum. Cübbem sarığım, pabuçlarım pek temizdi. Herkes bana “ne çelebi çocuk” derdi. Tespihim elimde, kitabım koltuğumda, evim cami dershane arasında gider, gelirdim.

Fransızca öğrenmek hevesine düştüm. Dellal oğlu Dikran Efendi adında bir Ermeni buldum. Kısa sürede Fransızca konuşmaya başladım. Zaten Arapçam tüm arkadaşlarımdan daha iyi idi. Cami derslerini tamamlayarak müderris(hoca) oldum. Yaşım otuzu buldu. İngilizce, Fransızca, Arapça ve Türkçe bildiğim için Bab-ı Aliye, dışişleri tercüme kalemine memur olarak atandım. İngiliz Büyükelçiliğindeki Ali Ağa’nın oğlu olduğum için, Sadrazam Reşit Paşa beni yanına aldı ve hep önde yer aldım. Tercüme odası baş kalfası oldum, maaşım 4 kat artarak iki bin kuruş oldu. İstanbul’daki görevimin sona ermesine karar verilince de sakal ve bıyıklarımı kesip, fesimi çıkarıp, Avrupalı kıyafetimi giyerek İngiltere’ye döndüm.”

John’un arkadaşı Herbert hakkında anlattıkları

Misyonerlik cemiyetinin Herbert’e biçtiği görev ise Bektaşilik Tarikatını öğrenmektir. O da John gibi yetiştirilip, yani Sünniliğe ait dört mezhebin künhüne (özüne) vakıf olduktan sonra Konya’ya gönderilir. Herbert İngilizliğe taban tabana zıt olarak neşeli, akşamcılığa bayılan, rind meşrepliği seven, dünyalığa önem vermeyen, her şeyi “eyvallah” diyerek hoş gören, zaten Bektaşi yaratılışta bir kişiliktir.

Herbert’in Müslümanca adı, Mehmet Ali olmuştur. Meyhanelere gider herkesle dost olur. Herbert’in hali dostlarının o kadar hoşuna gider ki, bir gün erenlerden biri;

“Adına kurban olayım Mehmet Ali, imanım, sen doğuştan canlardansın; ham ervahlar (ruhen olgunlaşmamışlar) arasında yerin yoktur. Noksanın, nasip almamandır. Haydi, pir evine gidelim o merasimi de yapalım, olsun bitsin” der. Mehmet Ali;

“Hay hay, canıma minnettir, Ehli Beyt’e canım feda” diyerek teklifi kabul eder. Böylece Bektaşi tarikatına intisap eden Mehmet Ali, halifeliğe kadar yükselir.

Dikkat edilirse, Jonh ve Herbert Osmanlı ülkesinde Hıristiyan (Protestan) misyonerliği yapmamışlardır. Bunu yapacak bilgi ve donanıma da sahip olamamışlardır. Biri Sünni, diğeri Alevi Müslüman olarak yetişmişlerdir. Tek görevleri edindikleri bilgileri İngiliz Büyükelçiliğine bilgi aktarmaktır.

John, Misyoner teşkilatı hakkında Kaptan Mustafa’ya şunları anlatır;

“Dünyanın dört bir tarafında bizim gibi o yörelerin inanç, örf ve adetlerini öğrenmiş kişilerin bir araya geldiği cemiyetin adı; İngiliz Misyonerlik Cemiyeti’dir. Bu cemiyetin görünüşteki görevi Protestanlığı yaymak ve anlatmaktır. Daha önemli görevi ise İngiliz çıkarları için çalışmaktır.

Mustafa Efendi, iyi bil ki, ne bir insan, ne de bir hükümet, hal ve durumunu bilmediği yeryüzü parçasında, ahlak, adet ve geleneklerini bilmediği kavim ve kabile arasında uzun müddet kalamaz. Çünkü tarihen ispat edilmiştir ki, körü körüne istila edilen yerlerde çok durulamaz. İngiltere istila edeceği yerleri önceden inceleyerek öğrenir; Ondan sonra politik araçlarla işini hazırlar ve günü gelince, ansızın orayı istila eder ve o coğrafyaya girdiği zaman yabancı bir yere değil, kendi evine giriyormuş gibi girer.”

Günün birinde John ile Mustafa Londra’ya giderler.  Akşam Herbert ve Misyoner cemiyeti başkanı Mr. Botingress ve Hindistan uzmanı Mr. Wohlstead kaldıkları otele gelirler. Tanışır, sohbet ederler. John Türkiye’yi nasıl yakından tanıyorsa Mr Wohlstead da Hindistan’ı öyle tanımaktadır. Bir çırpıda Hindistan’daki 17 etnik grubun hangi dilleri konuştuğunu sayar ve birçoğunu da konuşabilmektedir. Hindistan hakkında bir de kitap yazmıştır.

Ertesi gün John, Herbert ile Kaptan Mustafa Misyoner cemiyeti binasına giderler. Her daire bir dine tahsis edilmiş, İslam dairesi sayısız şubelere ayrılmıştır. Sünni kısmın dört şubesi, Alevi kısmın yirmi beş masası vardır. Her tarikata ait misyonerler vardır. Her dairenin ayrı bir kütüphanesi ve toplantı salonu vardır. Şimdiye kadar ne kadar kitap yazılmışsa mevcuttur. Kaptan Mustafa, Ceylan derisi üzerine yazılmış bir Kur’an’ı Kerim görünce alır, yüzüne sürer ve ağlar. İsimlerini bu güne kadar işitmediği İslam mezhepleri olduğunu orada öğrenir.

Akşam cemiyet başkanı Mr. Botingress’in evine yemeğe giderler. Tüm dinler hakkında oldukça detaylı bilgi sahibi olan cemiyet başkanı uzun sohbetinde Zerdüştlüğe, Nusayriliğe, Yezidiliğe, Brahmanizme, Hıristiyanlığa, Museviliğe ve diğer bazı felsefi düşüncelere değindikten sonra Türkler ve İslamiyet’e geniş yer verir. İslamiyet’e ilişkin sözlerinde birçok ayet, hadis ve İslam bilginine atıf yapar. Mr. Botingress’in söylediklerinden bir özeti, gruplandırarak vermenin uygun olacağını düşündüm.

Dinler Hakkında

“…Bütün yaratılmışlar hakkın aynasıdır. Hangi dinden ve hangi milletten olursa olsun, tüm insanlar kardeştirler.

…Tevrat uydurma bir tarih ile on emri içerir. Zebur’a gelince insanın yüzü kızarıyor. Lut’un kızlarıyla münasebetini hiçbir kitapta görmek istemem.

…İsrail oğullarına her manasıyla düşmanız. Yahudiler yılana benzerler. Kurtarıcımız İsa’ya zulüm ve hakaret etmişlerdir. Hiçbir felaket ve musibet yoktur ki, içinde Yahudi parmağı olmasın. Savaşlar ancak Yahudi bankerler yüzünden çıkar. Yahudiler hiçbir savaştan etkilenmezler. Faizin, ihtikârın mucidi onlardır. Onlar, on milyonluk elastiki bir halktır… 400 milyonluk Müslüman’a, 500 milyonluk Hıristiyan’a rağmen inatla Filistin’e yerleşmeye çalışıyorlar. (1897 Basel Yahudi kongresinde ilk olarak dünyanın öğrendiği bu konunun, çok önceleri 1870’lerde söylendiğine dikkat çekmek isterim. A.B.)

…İsa peygamberlikten tanrılığa yükselince, onun yardakçıları da velilikten peygamberliğe yükseldiler. Matta, Markos, Luka, Yuhanna İncillerinin hepsi insan sözüdürler.

…Japonya’da akla dayanan Budizm ile nakle ve gerçek dışı şeylere dayanan Şinto dinleri arasında ‘Ribobo’ dini hüküm sürer. Japon halkı akıllıdır. Ne kendi eski dinlerine ve ne de bizim Hıristiyanlığa önem veriyorlar. Var olan dinleri inceliyorlar, İyi yönlerini toplayıp yeni bir din meydana getireceklerdir.”

İslamiyet Hakkında

“…Bektaşilik ile Protestanlık arasında benzerlik vardır. Bakınız biz üçlemeye inanırız; ‘Baba, oğul, Ruh-ül Kudüs birdir’ diyoruz. Onlar da ‘Allah, Muhammed, Ali’ diyorlar. Bizim 12 havarimiz var, Bektaşilerin 12 imamı. Ben misyonerim ama Bektaşiliğimi kimseye vermem.

…Peygamberiniz son derece zeki bir diplomat. Tebliğini anlamıyorsunuz… Peygamberinizin varisleri olduğunu iddia eden âlimlerinizin kusuru pek çoktur. Bununla beraber onların uyanmaları bizim zararımıza olacağından, gafletlerine teşekkür ediyoruz. Onlar ‘âlimler peygamberlerin varisleridir’ hadisine uymuyorlar. Dinler, güzel ahlak ve hak yolunu gösterip öğrettikleri halde, onlar dini çıkar elde etmeye vesile yapıyorlar.

…Kur’an’da ‘Allah istediğini hidayete erdirir, istediğini delalette bırakır’ mealinde ayet vardır. Allah bizim hidayete ermemizi istemiyor, biz de Müslüman olmuyoruz.

…Hikâye bu ya, bir hükümdar varmış, üç de oğlu, yüzüğünü kime verirse o hükümdar olacaktır. Bir kuyumcu çağırarak yüzüğünün iki de taklidini yaptırır, karıştırır. Oğullarını ayrı ayrı çağırarak, bir tek asıl yüzüğü kendisine verdiğini, diğerlerine taklit verdiğini söyler, hepsi de mutludur. Biz de bu hikâyedeki yüzük sahipleri gibi, en doğru din benimkidir deyip gidiyoruz.”

Türkler Hakkında

“…Biz nasıl kendimiz için isek, siz tam tersine çok taklitçisiniz. Türkler herkes içindir. Kendileri için olamıyorlar ve kaybediyorlar… Avrupalıların bir dost gibi içinize girmesine, cemiyetinizin ön ayak olduğunu söylerken doğrusu yüzüm kızarıyor… Siz Türkler Avrupa’yı yeni görmeye başladınız (Konuşmanın 1870’lerde geçtiği dikkate alınsın. A.B.) Avrupa’nın iki penceresi vardır. Birincisi; Pek büyüğü, sefahat, sefalet ve israf penceresi, Avrupa’ya buradan bakmayınız, pişman, mahv-u perişan olursunuz. Diğer penceresi ise, ilim, ticaret, tarım, sanayi. Fakat bu pencere pek küçüktür, bulmak için iyice aramalıdır. Avrupa’ya buradan bakınız ve Avrupa zihniyetini biliniz… Avrupa’nın huylarını adetlerini araştırmadan alırsanız yanarsınız… Her şeye esas olan dilinizi bir türlü düzeltmediniz. Doğru dürüst bir imlanız yok. Sokra yazarsınız sonra okusunuz. Baka yazarsınız bana okursunuz… Kültürlülerinizin yazdıkları bir muamma halindedir. Arapça ve Farsça bilmeyenler yazılan kitaplarınızı anlayamaz… İstanbul’dakiler bile yazılanları okuyamıyorlar. Köylüleriniz kara cahildirler. Diğer ırklardan olan teb’anıza Türkçeyi bir türlü öğretemiyorsunuz… İlkokullara kesinlikle önem vermiyorsunuz. Yüksek okular ikinci derecededir. İşte bu nedenle Türkiye, tekamüle doğru bir adım atamıyor… Hatta doğu Türkleri; ‘Osmanlı Türkleri Türkçe bilmezler’ diyorlar.”

 İngilizler ve İngiliz Hariciyesi Hakkında

“…Biz İngilizler dünyanın dört bir tarafına yayılmış bir milletiz. Çeşitli uluslarla temastayız fakat hiç biri ile karışmayız ve seciyemizi bozmayız. Bundan on bin sene önce bir İngiliz neyse, biz torunları da oyuzdur. Bugün bir İngiliz Britanya’da nasıl yaşıyorsa, dünyanın diğer yerlerinde de öyle yaşar. Bu sayede milliyetimizi koruduk. İngilizler kendileri içindir, başkaları için olmazlar.

…Mustafa Efendi, İngiliz siyasi memurları tam bir titizlikle yetiştirilirler.  Emin olunuz ki her elçinin türlü karanlık ve kapalı işlerde parmağı vardır… Bulundukları ülkelerin ruhuna girerler. Biz İngilizler fırsatlardan yararlanmayı çok iyi biliriz. Mesela iffetinden şüphe ettiğimiz beyinsiz, duygusuz bir yabancı memurun sakat işlerini veya faaliyetlerini hemen programımıza uyacak şekle sokarız. Bunları çok ustalıkla seçeriz. Siyasi ustalığımız, açıkça söyleyeyim merhametsizliğimiz, bizi yeryüzünde egemen kıldı ve kılacaktır. Bir İngiliz diplomatı, çıkarlarımızla ilgili işlerde insaf, merhamet, insanlık, hamiyet ve doğruluk gibi şeyleri hatırına bile getirmez… Mustafa Efendi, sizi aydın düşünceli biri olarak görüyorum. Ülkenize gidince bunları arkadaşlarınıza anlatıp uyarınız. Ben su katılmamış bir İngiliz’im. Az laf söylemek bizim meslek ve meşrebimizin gereğidir. Ne çare ki Osmanlıları severim. Onun için sizinle doğulu gibi sohbet ettim, dertleştim. Dimağımda gizli ne var ise açtım.”

Sonuç Yerine

Yukarıda bir Osmanlı paşasının hatıratında yer alan ve ülkemiz, dinimiz ve dış politikamız için önemli dersler çıkarılacak bir hikâye anlatmaya çalıştım. Bizi bizden daha iyi bilen İngiliz Misyoner Cemiyeti Başkanı’nın ve diğer misyonerlerin, bundan 150 sene kadar önce söyledikleri dikkate alınabilseydi, belki bazı şeyler değişebilirdi. Tanzimat Fermanı ve takip eden yıllarda “Batılılaşma” da yaptığımız hatalar, Türk dilinin ve kültürünün ihmali, Osmanlıcanın yarattığı halk-aydın kopukluğu, İslamiyet anlayışımızdaki eksiklikler deyim yerindeyse, düşmanın yaptığı doğru uyarılar olarak değerlendirilebilir.

İngilizlerin, kendi anavatanları Britanya adasının 104 katı büyüklüğünde (1914 itibarıyla), üzerinde güneş batmayan bir imparatorluğu, üç-dört yüzyıl yönetebilmiş olmalarının arka planındaki kurumsal yapıları, onları yöneten yetişmiş insan kaynağını ve oluşturdukları gelenekleri başka bir yoruma gerek kalmadan, İngilizlerin anlatımı ile gözler önüne seren ibretlik bir hikâye okudunuz.

İngilizleri güçlü kılan ve eski sömürgelerinde hala etkinliklerini sağlayan ne kadar üstünlükleri var ise, aynı konularda dün Osmanlı’nın olduğu gibi, günümüzde de Türkiye’nin zafiyetlerinin bulunması ne kadar üzücü. Yazar Sofuoğlu’nun dediği gibi, gel de yüreğin yanmasın.

Şimdi sizlere aynı dönemde Osmanlı hariciyesinin durumu hakkında bir fikir vermek üzere iki anekdot vererek, Osmanlı ve İngiliz hariciyesinin gerek kurumsal yapısı ve gerekse insan kaynağı arasındaki uçurumu, dikkatlerinize sunmak istiyorum:

1798’de Napolyon Bonapart bir Osmanlı toprağı olan Mısır’ı işgal ettiğinde, Osmanlı’nın Paris temsilcisi, Napolyon’un Paris’ten ayrılmadığına dair rapor vermiştir. (E. Büyükelçi Uluç Özülker-Oyun devam ediyor-sy;25)

1825’de Mora’da yönetim karşıtı hareketler olduğu haberleri üzerine,  Bab-ı Ali Tercüme Kalemi’nden Nikola,  konuyu tahkik için Mora’ya gönderilir. Oradaki Rumlara;

“Osmanlı zorda buraya müdahale edemez, ayaklanmayı sürdürün” der.

İstanbul’a dönünce de Saraya;

“Mora’da büyütülecek bir şey yok” diyerek asker yollanmasını engeller. Dört yıl sonra Yunanistan bağımsızlığını kazanır.

Hariciyesini Rum memurlara teslim eden Osmanlı’nın hatalarından ders çıkaran Cumhuriyetimiz, milli bir hariciye teşkilatı kurarak, kendi diplomatlarını yetiştirerek ve kendi dış politika geleneklerini oluşturarak bugünlere ulaştı. Bu geleneklerden sapan veya yerleşmiş liyakat sistemini bozan politikalar dün olduğu gibi bugün de kötü sonuçlar doğurur. Ahmet Davudoğlu’nun dışişleri bakanlığı döneminde, Osmanlı ile Büyük Britanya İmparatorluğu arasında benzerlikler kurarak geliştirdiği hayalperest dış politikaların bizi nasıl zora soktuğunu yaşayarak gördük. Tarihe ideolojik gözlükle ve önyargılı bakmanın ne kadar yanlış olduğunu  “Yeni Osmanlı”cılar da inşallah öğrenmişlerdir.

Geçmişte ülkemizi de içine alan Ortadoğu coğrafyasında devletlerin kalbine girecek derecede aktif politika izleyen İngilizler gibi, tüm diğer güçlerin de bu gün, değişen şartlara uygun yöntemler geliştirerek çevremizi kuşattığını ve hatta içimizde olduğunu söylemek bir kehanet olmasa gerek.

İngiliz Casusları… Aziz Bozatlı yazdı yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

31 Mart 2018

28 Mart 2018’de toplanan MGK, ülke meselelerini görüştü ve bir sonuç bildirisi yayımladı. Bildiride maalesef, üzerinde durulmayı gerektiren ilginç tespit, çelişki ve yetersiz söylemler var. Bunları şöyle sıralayabiliriz:

Bildirinin 2’ maddesinde; “PKK/PYD-YPG, DEAŞ(IŞİD), FETÖ/PDY gibi proje terör örgütlerinin eylemleri başta olmak üzere, millî güvenliğimizi hedef alan her türlü tehdide karşı,… terörün sonlandırılması için yurt içinde olduğu gibi, yurt dışında da aynı azim ve kararlılıkla sürdürülen mücadele kapsamlı şekilde değerlendirilmiştir.” denilmektedir.

Paragrafın ilk cümlesine a) “… örgütlerinin eylemleri başta olmak üzere” ibaresinden sonra “her türlü faaliyetleri ve bütün unsurlarıyla” sözcükleri ilâve edilmeli. b) “…milli güvenliğimizi hedef alan…” ifadesi, teşhisin yetersiz ve yanlış olduğunu gösterir ki, mücadelenin mahiyetini ve hedefini kısırlaştıracağı için çok tehlikelidir. Doğrusu; “Türk Milletinin egemenliğini, vatanın bütünlüğünü, Devletin milli – üniter yapısını ve Türk Milletinin birliğini hedef alan…”  şeklinde olmalı. c)   “… terörün sonlandırılması için yurt içinde olduğu gibi, yurt dışında da aynı azim ve kararlılıkla sürdürülen mücadele…”  söylemini anlamak mümkün değildir. Zira yurt içinde terör bir türlü bitirilemedi. Bölücü terör örgütü saldırılarını sürdürüyor. Dün, yine  3 korucu şehit, 4 asker ve 6 korucu yaralı. Demek ki “yurt içinde olduğu gibi” ifadesi, başarı örnek olarak gösterilemez. Bu, 40 yıldır yaşananlardan ders alınmadığını gösteren talihsiz bir ifade.

Hatırlayalım; 2001’de  ezilen ve gündemden düşen bölücü terör, bugün nasıl oldu da “beka” meselesi haline geldi? Açık değil mi? Terörizmle mücadele, sadece terörle mücadeleden ibaret değildir. Dünyada terörle mücadelenin  kuralı bellidir. Bölücü terör, kendiliğinden çıkmaz; çıkarsa da üç günde söner, gider. Burada esas, ülkeyi hedef seçen dış güçlerdir. Terör örgütünü onlar kurar (kurulmuş olanıyla işbirliği yapar), amacına göre bir ideoloji aşılar, eğitir, yönetir ve destekler. Bu bakımdan; terörle değil, terörizmle mücadele esastır. Yani, örgütün amacını, ideolojisini, iç – dış siyasi, lojistik ve mali kaynakları ile terör eylemlerini birlikte ele alan bir strateji gerekir. İstihbarat ve diplomasiye dayanan bir planlama ile milletin desteğini de arkasına alarak topyekûn mücadele yapılmalıdır. Bu bakımdan sadece terör eylemleriyle mücadele edilirse, örgüt yenilemez. Zira, örgüt eylemlerinin peşinde sürüklenme başlar; bir stratejiniz olmaz. Mücadelenin şeklini, yerini, zamanını ve seyrini örgüt belirler. Bu bir tuzaktır. Bu dönemde neler kaybettiğimiz malumdur.  ç) Bildiride yer alan “proje örgütler” ifadesi için Kurul’u kutlarız. Öyle zannediyoruz ki, resmi bir metinde ilk defa kullanılıyor; çok doğrudur. Lâkin bu da yetmez. Zira, esas “proje”  ABD’ye ait Büyük Orta Doğu Projesi (BOP)’dur.  Memleketleri kana bulayan bu örgütlerin üst kuruluşu BOP olduğu gerçeği görülmeli. Özü, iç dinamikleri (mezhep, dini fraksiyonlar ve etnisiteler gibi toplulukları) çatıştırmaya dayanır. Bu gerçeklerle memleketimizde ve bölgemizde yaşanan kanlı terör olayları arasında bağ kurulmayışı, meselenin bütünüyle kavranmadığı algısını doğurmaktadır.

Bildirinin 5’inci maddesi aynen şöyle: “Kıbrıs, Doğu Akdeniz ve Ege Denizi’ndeki gelişmeler hakkında genel bir değerlendirme yapılmış; bilhassa Yunanistan’ın iyi komşuluğa aykırı tutum ve davranışlarının tarafımızdan hassasiyetle takip edildiği ifade edilmiş, Türkiye’nin hak ve menfaatlerinden asla taviz verilmeyeceği karar altına alınmıştır.”

Ne demek istediği belli olmayan; MGK’ya asla yakışmayan bir açıklama. Suriye’de ÖSO ile devletçik kurma sevdaları bir yanda, Ege’de anlaşmalarla Türk Milletine ait olduğu belgelenen 18 ada ve 1 kayacığın 2004 yılından itibaren açıktan işgali öbür tarafta. Kendi vatan topraklarımızı koruyamayan  bir siyaset, elin ülkesinde egemenlik avına çıkıyor, öyle mi? Yunanistan, kilisesi, askeri garnizonları ve Devlet adamlarının ziyaretleriyle, adalarımıza yerleşiyor; bunu bütün dünyaya ilân ediyor. Bu kahredici işgale karşı MGK, “Yunanistan’ın iyi komşuluğa aykırı tutum ve davranışlarının tarafımızdan hassasiyetle takip edildiği ifade edilmiş, Türkiye’nin hak ve menfaatlerinden asla taviz verilmeyeceği karar altına alınmıştır.” diyebiliyor.

Eğer vatan toprağı böylesine, “hassasiyetle” korunacaksa; böylesine “hak ve menfaatlerimizden asla taviz verilmeyeceği karar altına alınmışsa”, beyler bu işten vazgeçin; boşuna yorulmayın! Vatandaş hükmünü vermiş; gizlice adalarımızı verenler, Yunanın işgaline elbette karşı çıkamaz diyormuş.

Bu adalar Türk Milletinindir. Mülkün sahibi, mülküne sahip çıkacaktır.

AF ÇIKMAZI/YALANI

TBMM kararıyla teröristbaşı Öcalan 3 Ağustos 2002’de idam cezasından kurtuldu.  MHP Anayasa Mahkemesine başvurarak, idam cezasının kaldırılması, “af” niteliği taşıdığından 3/5 oyla kabul edilmesi gerekirken, TBMM’de adi çoğunlukla karar verildiği için iptalini istedi. Mahkeme başvurunun 10 günlük süre geçtikten sonra yapıldığı gerekçesiyle, zaman aşımına uğradığına hükmetti ve talebi reddetti.

Mecliste şu olmuş, bu olmuş, tamam… Ama, işte size Anayasa mahkemesinin ret kararı ve gerekçesi… Şimdi karar sırası vicdan sahibi sizlerde, buyurun!

MGK AÇIKLAMASI ÜZERİNE yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Türkiye’nin Bekâsı ve Güvenliği Kerkük’ten Başlar. Kerkük Düşerse, Türkiye Düşer!

Ali Kerküklü – Irak’taki Türkmenlerin Sessiz Çığlığı Kitabının Yazarı

Türk diyarı Kerkük, resmî olarak Bağdat yönetimine bağlı bir kenttir. Irak Kürt Bölgesel Yönetimi, Irak’tan ayrılmayı öngören bağımsızlık referandumu kararı alarak, tüm itiraz ve uyarılara rağmen 25 Eylül 2017 tarihinde bu oylamayı gerçekleştirdi. Ancak IKBY’nin Irak’ın toprak bütünlüğüne zarar verecek hiçbir şekilde referandum yapması mümkün değildi. Bu gerçeğe rağmen Erbil, Süleymaniye ve Dohuk’un dışında kalan Kerkük başta olmak üzere birçok Türkmen şehri ile Arap topraklarını da kapsayan referanduma yeltenmesi ise tam anlamıyla saldırganlıktır; iç savaşı tahrikten başka bir anlam taşımaz.

Nitekim referandum kararı, Irak Anayasası’nın 1. ve 143. Maddelerine aykırıdır. Kerkük gibi kentlerde referandum yapılması ise akla ziyan bir pervasızlıktır. Anayasaya aykırıdır.

Irak meclisi, yaptığı oylamada IKBY’nin 25 Eylül’de gerçekleşen “bağımsızlık referandumu” kararını reddetti. Türkiye, AB ve İran başta olmak üzere BRİC ülkeleri; Brezilya, Rusya Federasyonu, Hindistan Çin ve Güney Afrika karşı çıktılar.

Kerkük’te Türkmen partilerinin liderleriyle basın toplantısı düzenleyen Irak Türkmen Cephesi (ITC) lideri Erşat Salihi, Türkmenler’in referandumu boykot edeceklerini söyledi. Erşat Salihi: “Bu referandum Irak’ın toprak bütünlüğünü tehlikeye atacak, bölgede bir iç savaşı başlatmaya yönelik bir adımdır” dedi.

Kerkük Dünya Petrol Rezervinin Yüzde 7,5’ine Sahiptir

Resmî rakamlar Türkmen kenti Kerkük dünya petrol rezervinin yüzde 7,5’ine sahip olduğunu teyit ediyor. Dış güçlerin hedefi bölgede bir “Kürt devleti” (ikinci bir İsrail) kurmaktır. Petrol zengini Türkmen şehri Kerkük olmadan “Kürt devleti” kurmak fikri bir anlam ifade etmiyor. Yani, Irak’ın kuzeyinde bir “Kürt devlet”, Kerkük petrollerine sahip olmadan yaşayamaz. Kerkük’ün Kürtleştirilmesi ise bu adımların en önemlisidir. Kerkük’ün Kürtleştirilmesinin kabul edilmesi halinde, Kürt grupların “büyük Kürdistan”ın dört yöne (Irak, Türkiye, İran ve Suriye) genişlemesinin önündeki en zorlu engel ortadan kalkmış olacaktır. Türkiye’nin bekâsının güvenliği Kerkük’ten başlar. Kerkük düşerse, Türkiye düşer! Irak Türkleri petrole kurban edilmemelidir.

Bir Türk diyarı olan Kerkük’ün, 2003 yılından itibaren dış güçlerin göz yummasıyla bölgedeki Kürtler tarafından demografik yapısı hızlı bir şekilde değiştirilmeye çalışılıyor. Türkmenleri, Irak’ın siyasi sahnesinden silmek isteyen Kürtler, Türkmenlerin yaşadıkları bölgeleri Kürtleştirmek ve ele geçirmek, Musul ve Kerkük petrollerine sahip olma gayreti içine girdiler.

Ortadoğu’da Kürt ayrılıkçılığı her geçen gün büyük ve büyüyen bir tehdit haline geliyor. Türk diyarı Kerkük’ü de Kürt bölgesine dâhil ederek “Kürt devleti” kurmak hayalleri peşinde koşuyorlar. Onlar için Kerkük’ü önemli kılan zengin petrol kaynaklarıdır.

Bölgede felaketlerin nedeni de petrol değil midir? Petrol olmasaydı Kerkük bu kadar kıymete biner miydi? Keşke petrol çıkmasaydı da insanlar da huzur içinde yaşasaydı. Petrolün bölge insanlarına refah getirmesi gerekirken felaket getirdi ki ne felaket; kan, ölüm, gözyaşı…

Kerkük’ün Demografik Yapısının Değiştirilmesi

1930’lu yıllardan itibaren Irak’taki yönetimler tarafından bölgeye yönelik olarak sistematik bir şekilde “Araplaştırma” politikası başladı. Bu politika Saddam Hüseyin’in iktidarı döneminde büyük yoğunluk kazandı. Saddam Hüseyin, Irak’taki Türklerin merkezi durumunda olan Kerkük’te, “Araplaştırma politikasını büyük bir hızla uygulamaya koydu. Bir tarafta güneyde yaşayan Arapları Kerkük’e yerleştirirken, Kerkük’te yaşayan Türkmenleri de göçe zorladı. Kerkük’ün adı Al-Tamim olarak değiştirildi. Saddam Hüseyin, kentin Türk kimliğini ortadan kaldırmak istedi. 1960’lı yılların başlarına kadar Kerkük nüfusunun %95’i Türk iken, bu rakam sistemli göç hareketleriyle ve Kerkük ilinin sınırlarının daraltılması nedenleriyle 1980’li yıllarda %75’e düştü.

Başlangıçta, Araplaştırma politikası ile Türk kimliğini eritme çabaları, günümüzde yani, ABD ve İngiltere’nin Irak’ı işgali ile “Kürtleştirme” politikasına dönüştü. 2003 Nisan ayında ABD ve İngiltere’nin işgalinin hemen ardından Kürt peşmergelerin 10 Nisan 2003’de Kerkük’e girmeleri, Irak’taki bu Türk şehri için sonun başlangıcı oldu. Peşmergeler şehre girer girmez, nüfus ve tapu dairesine saldırarak yaktılar ve yağmaladılar (17 Mart 1991’de aynısını yapmışlardı). Bir anlamda, bunu yaparak, kentin tarihini/hafızasını yok etmek istediler. Bundan sonra, diğer bir deyişle işgalden hemen sonra Kürtler hızla bölgeye/Kerkük’e göç etmeye başladılar. Aslında, göçler bir anlamda teşvik edildi. Boş buldukları arsalarda ev yapmaları için bu göçler, o kadar düzensiz ve acele gerçekleştirilmeye çalışılıyor ki bu kadar göçü kaldıramayan Kerkük’te Saddam Hüseyin döneminde, Araplar ve Kerkük petrol şirketi çalışanları için yapılan konutlara ve hatta Kerkük Stadyumu’nun soyunma odalarına bile Kürtler yerleştirildi. Toplam Kürt göçü 700 bin civarındadır.

Hızlı bir şekilde Kürtleştirilmeye çalışılan Kerkük şehrinin, Türklerin yaşadığı şehir olduğunu belgeleyen/kanıtlayan birçok delil bulunuyor. Bunlardan en dikkat çekeni, BM İnsan Hakları Komisyonu Özel Raportörü Hollandalı Diplomat Max Van Der Stoel’in 74/1991 ve 74/1993 sayılı BM Genel Kurulu kararlan doğrultusunda hazırladığı “Irak’ta İnsan Haklan İhlalleri” başlığını taşıyan raporun 5. bölümüdür. Söz konusu raporda, Türkmenlerin karşılaştıkları insanlık dışı eylemler vurgulanırken, çoğunluklu olarak yaşadıkları bölgelerin de altı çizilmektedir. Raporun 114. maddesinde yer alan bir paragrafa göre bu rapor, birçok eserden/belgeden sadece bir tanesidir. Birçok Arap, Türk ve yabancı araştırmacı ve yazarların bu konuyu yani, Kerkük’ün Türklüğünü teyit eden birçok eseri mevcuttur.

Türk Diyarı Kerkük

Kürtler, Kerkük konusunda siyasi çalışmalarının yanı sıra, siyasetçiler ve yazarçizerleri ile de bölgenin yani, Türkmeneli topraklarının, Kürt bölgesi olduğu, nüfusunun da Kürt olduğu iddiasını öne sürerler ve dünyayı yanıltmaya ve kandırmaya çalışırlar. Onlarca yazarın eserlerinde ve resmî devlet kayıtlarındaki mevcut bilgilerle Kerkük’ün Türk, nüfusunun çoğunluğunun Türk, konuşulan dilin de Türkçe olduğu belgelenmektedir. Birçok Arap, Türk, Kürt ve yabancı araştırmacı ve yazarın bu konuyu yani, Kerkük´ün bir Türkmen şehri olduğu teyit eden birçok eseri mevcuttur.

Gertrude Bell, 1. Dünya Savaşı sonrasının Irak’ını kurmuş, sınırlarını cetvelle kendisi çizmiş ve yarattığı Irak’ın kralını bile bizzat kendisi tayin etmiş bir İngiliz ajanıdır. 14 Ağustos 1921 tarihinde babasına yazdığı mektubunda “Referandum yapıldı ve Kral Faysal oy birliği ile seçildi ama Kerkük, Kralın lehine oy kullanmadı. Kerkük’ün içi ve ilçelerinin Türkmenlerden oluştuğu, bazı köylerin ise Kürtlerden sakin olduğunu yazmaktadır[1]. Irak’ın kurucusu Gertrude Bell’in mektuplarında Kerkük’ün Türkmen şehri olduğu açık bir şekilde yazılmaktadır.

Kerkük’te İki buçuk sene il danışmanlığını, idari müfettişliğini ve Irak’ın kuzeyinde Kürtlerin yoğun yaşadığı Süleymaniye’de de yıllarca görev yapan C. J. Edmonds, “Kürtler, Türkler ve Araplar” adlı eserinde: “Kerkük’te belediye gibi şehri ilgilendiren konularla uğraşan Miller (İngiliz subayı), daha önce de söylediğim gibi Türkçe’yi düzgün ve akıcı bir biçimde konuşmaktaydı ve özellikle Belediye Başkanı Abdulmecid Yakubi ile dostane bir ilişki kurmuş, sık sık kentten ayrılmam gereken dönemlerde iyi bir iş çıkararak mükemmel bir zemin çalışması gerçekleştirmişti. Livanın resmî dilinin Türkçe olarak kalması ve memurların da yerel ahaliden olmasını güvence altına alacak bir bildirimde, bulunmasıydı. Bu formül, Kerkük için kaydedilen büyük bir aşamaydı [2].” demiştir.

Görüldüğü gibi Kerkük’ün Türk olduğunu ispatlayan bu belge de açıkça gösteriyor ki Kerkük’ün resmî dilinin Türkçe kalmasının nedeni, şehrin ahalisinin Türk olmasıdır, ki bu, Kürtlerin dostu, işgalci İngiltere tarafından bile kabul edilmiştir.

İngiliz işgali sırasında, Kürtlerin Lawrence´i diye tanınan İngiliz istihbarat subayı Binbaşı Edward William Charles Noel, Şeyh Mahmut Berzenci‘yi Kürtlerin yoğun yaşadığı Süleymaniye temsilcisi olarak atama yetkisini almıştı. Noel bu yetkiyi hemen kullanmış olmasına rağmen Kerkük bölgesi Türkmen olup Türkçe konuştukları için Şeyh Mahmut’un nüfuz alanında olmayı reddetmişlerdi. Bunun üzerine işgal kuvvetleri de bu bölgeyi, Kerkük Bölgesi ismiyle özel bir bölge olarak ilan etmişti.

Kerkük’te siyasi subay olarak görev yapan Binbaşı Stephen Hemsly Longrigg “Irak’ın Yeni Tarihinde Dört Asır” adlı eserinde, Türkmenler’in yerleşim bölgelerini anlatarak şöyle demektedir: “Türkmenlerin, Telafer’de ve uzun bir çizgi olarak Musul yolunda Deli Abbas’tan Büyük Zab’a kadar uzanmaktadır. Güzel Kerkük şehri ise son iki asırda pek değişmemiştir. Ve büyük güzergâh üzerindeki Türkmen köylerinin konumu, hatta yağmura dayalı tarımla uğraşan çeşitli köylerin konumu da hiç değişmemiştir. Türk kanının hâkim olduğu bölgelerde, Türkçe’nin ve Türk bariz bir şekilde görüldüğü yerlerde, her zaman Türk ağırlığı görülmüştür”[3].

Longrigg bu kapsamda Kerkük’ü anlatırken, konuşulan dilin Türkçe olduğunu söylemektedir. Bir İngiliz subayı olarak Kerkük’te görev yapmış olan Stephen Hemsly Longrigg, Kerkük’ün bir Türk şehri olduğunu söylemektedir; bu Kerkük’ün bir Türkmen şehri olduğu tescili değil midir?

İngiliz işgali sırasında Erbil´in siyasi valisi olan W. R. Hay, bölge hakkında yazdığı bir kitapta şöyle demektedir: “Kerkük şehrinin bölgedeki Türklerin ana merkezi olduğunu ve savaştan önce 30.000 nüfusu bulunduğunu, ayrıca civarda birçok köy halkının da Türkçe konuştuğunu” yazmaktadır[4].

Alman araştırmacı Reinhard Fischer’in Berlin Üniversitesi’nde yüksek lisans diplomasını almak için sunduğu tezin konusu, “Irak Türkmenleri”dir. Irak’taki Türkmenlerin en önemli merkezi Kerkük’tür. Kerkük’ün rolü yalnız önemli bir kültür merkezi olmaktan ziyade, Türkmenlerin en yoğun olduğu şehirdir“[5].

Fransız araştırmacı ve yazar Chris Kutschera’nın “Kürt Ulusal Hareketi” adlı kitabında:
“Kerkük’ün çok özel bir statüsü vardı. Teorik olarak Irak’a bağlıydı. Bağdat’la ilişkilerinde resmî dil olarak Türkçe kullanılıyordu. Kerkük, danışmanları İngiliz olan bir Türk mutasarrıfı (vali) tarafından yönetiliyordu. İngiliz yetkililer (Faysal’ın 23 Ekim 1922 tarihli genelgesi çerçevesinde) Kerkük eşrafını kendi bölgelerinde bir kurucu meclis seçimi yapılacağından haberdar etmişlerdi.” demiştir[6].

1890´lı yıllarda Duyun-i Umumiye müfettişi olarak bölgeye gelen Fransız Vital Cuinet, “Le Turquie î D´Asia” isimli eserinde, Kerkük şehrinin nüfusunu otuz bin olarak verirken, bu nüfusun yirmi sekiz bininin Türkmen olduğunu belirtmektedir[7].

Rus araştırmacı Vladimir F.Minorsky ise şunları söylemiştir: “Türkmenler; Telafer, Erbil, Altunköprü, Kerkük, Tazehurmatu, Tavuk, Tuzhurmatu, Kifri ve Karatepe gibi şehir ve kasabalarda ve Musul Bölgesi’nin güneyinden geçen tarihi “İpek Yolu” denilen yol üzerindeki bölgede çoğunluğu teşkil etmektedirler”[8].

Kerkük katliamı 1959’da Kerkük’te Komünist Kürt grupları, Kürt askerleri ve KDP peşmergeleri tarafından silahsız ve suçsuz Türkmenleri 3 gün 3 gece hunharca öldürmeleri ile gerçekleşmiştir ve bu, tarihe “Kerkük Katliamı” olarak geçecektir. Bu olay, Amerikan basınında da yankı bulmuştur. Amerika’nın tanınmış gazetelerinden The Newyork Times Gazetesi bu konuda haber vermiştir. “Bağdat´ın 150 mil kuzeyinde olan Kerkük´ün çoğunluğu müreffeh Türkmenlerden oluşmaktadır. Eyleme, çeşitli silahlarla donatılmış sivil Kürtlerle, ordu ile işbirliği içerisinde olan komünist ağırlıklı Halkın Direniş Grubu (çoğu Kürtlerden oluşuyordu) katılmışlardır[9].

Kürt asıllı Prof. Dr. Nuri Talabani, “Kerkük Bölgesi’nin Araplaştırılması” adlı kitabında mevcut durumu şu alıntıyla özetlemiştir:

”Kerkük’ün 2. Tümen Komutanı Nazım Tabakçalı’nın, Kerkük’teki gelişmeleri Bağdat’taki Savunma Bakanlığı’nın askeri istihbaratına gönderdiği raporda: ‘Belge: Kerkük Eyaleti’nin Arap, Hıristiyan (Asuri, Keldani, Ermeni) azınlıklarıyla bir Türkmen çoğunluğuna sahip olduğuydu. Kerkük Eyaleti’nde Kürt Eğitim Müdürlüğü kurulması veya girişimi buradaki diğer milliyetler arasında projeye karşı huzursuzluk duyguları uyanmasına yol açacaktır. Ayrıca öğretmenler birliği (Arap milliyetçiler, Baasçılar ve Türkmenlerden oluşan “Ulusal Liste” içinde Öğretmenler Birliği seçimlerini kazanan hepsi Türkmen olan grup) bunu bana kamu yararı için bildirdiklerini, ilkeleri Kürt olmayan çoğunluğun yaşadığı bir eyalete asla uyarlanamayacak bir müdürlüğün varlığıyla tehdit altına girebilecek ülke geleceği, eğitimin birliği için yaptıklarını da söylediler[10].
İmza 

Tümgeneral Nazım el-Tabakçalı

İkinci Tümen Komutanı

Askeri İstihbarat Müdürlüğü”

Aslı Arap olan ancak Amerika´da yaşayan Said K. Aburish, Saddam hakkında İngilizce kaleme aldığı eserinde bir gerçeği aydınlatmak istiyor: “Saddam, Kerkük´ü Araplaştırmaya çalışıyordu. Saddam Kerkük´ün bir Arap, Kürtler de bir Kürt şehri olduğunu iddia ediyorlardı. Aslında bu şehir ne Arap ne de bir Kürt şehridir. Kerkük şüphe götürmez bir Türkmen şehridir. Kürtler 1960 yıllarından itibaren planlı bir şekilde Kerkük´e gelmeye ve yerleşmeye başlamışlardır”[11].

Filistinli yazar ve araştırmacı Hanna Batatu : “Kerkük şehri yakın tarihe kadar kelimenin tam manasıyla bir Türk şehri idi. Kürtler bu şehre yakın köylerden göç etmeye başladılar. 1959 yılında Kürtler şehrin yaklaşık üçte birini oluşturmaya başladılar” [12].

Ferik El-Mızhır El-Firavn: “Irak’taki azınlıklar şöyledir: “Süleymaniye’de Kürtler ve Kerkük’te Türkler…” demişti [13].

Seyyar El Cemil’e göre: “Irak’ın kuzeyinde belirli bölgelerde yaşayan Türkmenler Dicle nehrinin doğusundaki Kerkük’te ve nehrin batısındaki Telafer’de yoğun olarak yaşamaktadır. Bunların asılları Irak’ta egemenlik kuran Türkmen Devletleri’ne dayanmaktadır”[14].

Araştırmacı yazar Sati Al-Hisri, “Irak’ta Hatıralarım” adlı eserinde 1921 yılında, o dönemin Eğitim Bakanlığı baş müşaviri görevinde bulunan İngiliz Yüzbaşı N. Varel ile olan ihtilafı ve çarpışmasını, Eğitim Müdürü muavinliği görevini reddettiğini açıklarken, Varel’in kendisine: “Kerkük’e git, orada Eğitim Müdürlüğü görevini sana verelim; orada Türkçe konuşulur, sen de Türkçe biliyorsun”, dediğini hatırlatıyor. Varel bu önerisini Kraliyet Sarayı Başkanı Rüstem Haydar’a da tekrarlamış ve Al-Hisri’den Türkçe konuşulan Kerkük’te yararlı olabileceğini söylemişti [15].

Bir başka yazar, Abdulmecid Hasip Al-Kaysi’ye bakacak olursak; 1 Haziran 2000 tarihinde Londra’da çıkan el-Hayat gazetesinde Asuriler adlı kitabı hakkında yayınlanan bir eleştiriye verdiği cevapta, kendisini tanıtırken Irak’ın siyasi tarihiyle ilgilenmesinin elli yılı bulduğunu ifade etmiş ve adı geçen kitabında Kerkük’ün bir Türkmen şehri olup, halkının Türk ırkından olduğunu belirtmiştir [16].

Dr. Mecit Khudduri “Cumhuriyet Döneminde Irak” adlı esrinde Kerkük, Altunköprü ve Telafer’e temas ederken, buraların Türkmenlerce meskûn olduğunu yazar [17].

Iraklı yazar Mir Basri “Yeni Irak’ın Edebîyat Yıldızları” adlı eserinde Irak’ta gelişen edebîyattan söz ederken, Kürtler’in Süleymaniye Bölgesi’nde edebî eserler vermelerine karşın, Kerkük’te Türkmen edebiyatının yaygın olduğunu yazarak, Fuzuli, Fazli, Rizai, Ahdi, Şemsi ve Hüseyni ile başlayan edebiyat akımının, sadece Türkmen edebiyatı ile geliştiğini ve Hicri Dede, Hıdır Lütfü, Naci Hürmüzlü, Mehmet Sadık ve Ahmet Faiz ile doruğa çıktığını, Kürt asıllı Şeyh Rıza Talabani’nin de Türkçe yazmak durumunda olduğunu bildirmektedir[18].

Irak’ın yeni tarihi üzerine pek çok araştırması ve eseri bulunan Hayri Emin Ömerî de Irak’ın Yeni Tarihinden Politik Hikâyeler başlıklı kitabında, Irak tahtı üzerine yaşanan tartışma ve çatışmaları anlatırken Kerkük’te çoğunluğun Türkmen olduğunu yazmaktadır.

Dr. Fazıl Hüseyin’in “Musul Sorunu” kitabının ikinci baskısının 92’nci sayfasında, Erbil, Kerkük ve diğer Türkmen bölgeleri hakkında Milletler Cemiyeti raporunda şunu yazmıştır: “Milletler Cemiyeti komisyonu bu şehirlerin sakinlerinin asıllarının Türk olduklarını belirterek Erbil’de, Türklerden beş, yarısı Türk, yarısı Kürt olan ve bir de Yahudi mahalle vardır.” Komisyonun ifadesinde, hükümet denetiminde tek gazete basıldığını, burada yayınlanan resmî fermanlarda Arapça ve Türkçe dillerinin kullanıldığını belirtmiştir ve devam etmiştir; “Kerkük’te bulunan İngiliz siyasi subayı Arapça ve Kürtçe konuşmayı dâhi bilmiyordu. Yalnızca Türkçe’yi öğrenmişti. Altınköprü ve Tuzhurmatu, tamamen Türk veya Türkmen şehirleridir. Bunlar içinde birkaç aile Yahudi bulunmaktadır. Karatepe %75’i Türk, %22’si Kürt, %3’ü ise Araplardan oluşmaktadır. Tazehurmatu ve Dakuk tamamen Türk şehirleridir. Yalnız çevresindeki köyler Kürtlerden oluşmaktadır.”

Ansiklopedik bilgilere başvuracak olursak, Cambridge Üniversitesi yayını olan “Dünyanın Yöresel Mimarisi Ansiklopedisi” adlı eserin Kirkuk (Kerkük) maddesi, Kerkük’te çoğunluğun Türkmen olduğunu ve Irak’ta Türkmen nüfusunun 2,5 milyonun altında olmadığını yazmaktadır [19].

Ana Britannica Ansiklopedisi’nin “Kerkük” maddesini J.H. Kramers yazmıştır. Kramers ilgili maddede “Kerkük’ün 1. Cihan Harbi’nden az evvel 20.000 kadar tahmin edilen nüfusunun hâkim unsurunu Türkler teşkil ediyordu” diye yazmaktadır [20].

Microsoft Ansiklopedisi’nde ise Kerkük Irak’ın petrol sanayisinin merkezidir. Akdeniz’e ham petrol taşınması için petrol boru hattıyla bağlıdır. Kerkük nüfus çoğunluğu Türkmendir. Ayrıca Kürt, Arap, Asuri ve Ermenilerde bulunmaktadır ifadeleri yer almaktadır [21].

28 Ekim 1992 tarihli Meydan Larousse’un Türkiye baskısının Kerkük maddesinde şu ifadeler yer almaktadır: “Kerkük’te yoğun bir Türk topluluğu ile onun geliştirdiği Türk kültürü vardır. Şehirde 350 aile kadar olan Hıristiyanlar da Türkçe konuşur ve Türkçe’yi Süryani harfleri ile yazarlar ve bir bölümü de Kerkük Kalesi’nde otururlar”.

Irak’ın kuzeyinde bütünüyle Türkmen kasaba ve köyleri vardır. Önemli bir kent olan Kerkük de bunlardan biridir [22].

Kerkük konusunda yalan söylemekten çekinmeyen Kürtler, Kerkük´ün aslında Osmanlı arşivlerine göre de Kürt şehri olduğunu söylerken, gerçek Osmanlı arşivleri bu konuda tam tersini söylemektedir. Belgelerle dolu olan bu kitap, T.C. Başbakanlık Devlet Arşivleri Genel Müdürlüğü, Osmanlı Arşivi Dairesi Başkanlığı Nu: 64, “Kanuni Devri”nde 111 numaralı Kerkük’e ait tahrir defteridir; yayın tarihi: 2003’tür.

Tahrir defteri incelendiğinde, bölgede yaşayan toplumların etnik kimlikleri, bağlı oldukları aşiretler ve bu aşiretlerin kimliği, bölgenin idari yapısı, nüfusu, din ve mezhepleri, vakıflar, toprağın yani, arazilerin tasarruf şekli ve kime ait olduğu, hayvancılık hakkında bilgilerin yanı sıra 7320 erkek nüfusunun bulunduğu ve bunların da % 90’ının Türk olduğu görülmektedir.

Kürtlerin gösterdiği ve her yerde ibraz ettikleri tek kaynakları, Şemseddin Sami’nin verdiği bilgilerdir. Şemseddin Sami Türkçe’yi öğrenerek kitaplar ve makaleler yazmaya başlamıştır. Şemseddin Sami Kerkük’ü hiç görmeden bazı Fransız ansiklopedilerden yararlanarak Kamus-i A’lam’inin Kerkük maddesinde Kürtlerin Kerkük’te çoğunluğu oluşturduğunu yazmaktadır. Verdiği bilgilerin bilimsel, gerçekçi ve doğru olduğunu kabul etmemiz gerekirse, Bağdat’ın da bir Türk şehri olduğunu kabul etmemiz gerekir. Çünkü Şemseddin Sami aynı eserinde, Bağdat’ta halk tarafından konuşulan birinci lisanın Türkçe, ikinci derecede ise Arapça’nın olduğunu tespit ettiğini yazmaktadır.

“Belge” Devlet arşivinden alınmış bir devlet belgesidir. Tartışma götürmez gerçek bir belgedir; “Musul Vilâyeti-Salnâme-i Resmîyesidir”. 1904 yılında bundan 100 yıldan uzun bir zaman önce yazılan bu belge, Şemseddin Sami’nin yazdıkları ile aynı tarihlere rastlar. İki belge arasındaki farklara bakılmak suretiyle bilimsel olarak konuyu iyi bir şekilde değerlendirilebilir. Eski Türk alfabesi ile yazılan belgeden bazı satırları okuyalım. S. 212, 213, 214:

“Kerkük Sancağına dair malûmat: 

… Kerkük şehrinde 26510 İslâm ve 432 Keldani ve 463 Musevi, buna bir misli ünas (kadın), üç binden aşağı olmayan yabancı ilâve olunursa şehrin nüfus mecmuası 57810’a baliğ olur. Kerkük şehri “kale” ve “karşı yaka” ve “korya” namları ile üç kısma münkasim (bölünmüş) olup bu her üç kısımda 14 mahalle vardır. AHALİ-İ ŞEHİR: UMUMİYETLE TÜRK OLUP TÜRKÇE TEKELLÜM EDERLER (konuşurlar.) GURABA (yabancı) OLARAK BİR MİKTAR ARAP VE KÜRT İLE KALİL’İL (az)- MİKTAR İRANİ BULUNUR”.

Aynı yıllara rastlayan, biri devlete, diğeri şahsa ait olan bu bilgiler arasındaki farka bakanlar ve Kerkük’ü, çevresini yakından bilenler, tanıyanlar, orada yaşayanlar, Kürtlerin ne kadar tarih bilgisinden yoksun, hayal peşinde koştuklarını anlayacaklardır.

Kerkük Kalesini Kürtler mi yaptı?

Sözde bazı Kürt araştırmacı, yazar ve çizerleri Kerkük’ü hayal edilen Kürt devletinin sınırları içine almak için türlü yalan ve uydurma belgelerle insanları yanıltıyorlar. Bu sözde Kürt Araştırmacıları: “Bu bölgede yaşayan Kürtlerin bağımsız devletleri, imparatorlukları, devletçikleri ve emirlikleri olmuştur… Irak kuzeyinin kalesiyle meşhur olan şehri Kerkük´tür” diyorlar.

Kürtlerin küçük ve dağınık beylikler kurduklarını kabul etmek mümkündür. Ancak, devletler, hatta imparatorluklar kurduklarını iddia etmenin hiçbir bilimsel dayanağı yoktur. Bu devletler ve imparatorluklar ne zaman ve nerede kurulmuştur; adları nedir; hükümdarları kimlerdir, hiç belli değildir [23].

Zira tarihsizler, yapay geçmiş yaratmaya çalışıyorlar. Kürt siyasetçileri, tarihçileri ve aydınları bir dala tutunmak ve yeni bir tarih yaratmak istiyorlar ama tarihi dayanakları yok ve iddialarını da hiçbir tarihi kaynak doğrulamıyor. Yapabildikleri tek şey, başka milletlerin tarihi şahsiyetlerini ve kültürel varlıklarını kendilerine mâl etmeye çalışmak. Yarın da Osmanlı İmparatorluğu’nun kurucularının Kürtlerin olduğunu söylerlerse kimse şaşmasın.

Yoksa Kerkük Kalesini Kürtler mi yaptı?! Kerkük´te diktikleri, tarihi değeri olan bir mimari eserleri var mı? Bir tane yoktur ama bu hayalperestler utanmadan Kerkük’ün tarihi ve coğrafi olarak Kürt şehridir derler!

Bir Ortadoğu uzmanı olan David McDowall Modern Kürt Tarihi isimli kitabında diyor ki:  Az sayıda Kürt, 1958 gibi yakın bir tarihten bu yana daha büyük bir Türkmen nüfusa sahip olmasına rağmen, bugün bile Kerkük şehrinin kendilerinin olduğunu öne sürecektir”[24].

Bugün Türkmen şehri Kerkük, Kürt şehri olarak gösterilmek istenmekte ve yapılması düşünülen referandumda petrol zengini Kerkük’ün Kürt bölgesine dâhil edilmesi hedeflenmektedir. Kerkük’ün bir oldubitti ile Kürt bölgesine dâhil edilmesi halinde ise Türkiye, İran, Suriye ve diğer bölge ülkelerinin güvenliğini tehdit teşkil edeceği gibi bölge bir kaosa sürüklenecektir.

Kürtlerin Kerkük Politikası

Irak’taki Kürt grupların Kerkük politikasını anlayabilmek için söz konusu grupların medya ve yetkililerinin tutumlarına değinmek gerekiyor. Genel olarak Irak Kürtleri, Kerkük’ün Kürt bölgesinin bir parçası olduğunu iddia edegelmişlerdir.

Onların ifadelerine göre Kerkük, Irak Devleti’ne ait bir şehir değildir; bu kent zorla Irak’a ilhak edilmiştir. Güya Kürtlerin ataları tarafından kurulan Kerkük (Kürtlerin Kerkük’te bir tane dahi tarihi eserleri yoktur), Irak Kürtlerinin başkenti olmalıdır. Sözde Kerkük’te yaşayan Türkmenleri ise azınlık konumundadırlar. Kerkük olmadan Kürt Devleti kurmak fikri bir anlam ifade etmiyor. Kuracakları devleti yaşatabilmek için bölgenin kalbi tüm hayat damarlarına mutlaka sahip olmak gerekiyor.

Bunun bilincinde olan Kürtler, Kerkük’ü ele geçirmek, Kerkük’ü Kürtleştirmek için ellerinden geleni yapıyorlar. Kerkük konusunda planlarını uygulayabilmek için bölgenin ezici bir çoğunlukla hâkim unsuru olan Türkmenleri etkisiz hale getirmek gerekliliğinin farkındalar. Bu nedenle Türkmenlerin hiçbir siyasal hakka sahip olamamaları için efendilerinin önlerine koyduğu planı harfi harfine uygulamaya çalışıyorlar. Kürtlerin, Kerkük ile ilgili Türkmenlere yönelik izledikleri politikanın argümanları, Irak hükümetlerinin geçmişte uyguladıklarının adeta tıpatıp benzerleri. Saddam Hüseyin sonrasında Kerkük’ü hedef alan Kürtlerin hareketlerinin temel hedefi, şehirdeki demografik yapıyı değiştirmekti. Kürt grupları Kerkük’teki emellerine ulaşabilmek için sözde Kerkük’ten göç ettirildiklerini ileri sürdükleri kişileri, bu kente yerleştirebilmek için binlerce sahte belge hazırladıkları bilinmektedir. Bunun haricinde Irak’ın işgalinden sonra kullanılan Kürtleştirme argümanlarından biri de Kerkük’teki demografik yapıyı değiştirme amacıyla diğer Kürt yerleşim birimlerinde doğan çocukların Kerkük’te kayıt edilmelerini sağlamak ve bu konuda özendirici maddi teşvikler vermek olmuştur.

Özellikle üzerinde durduğumuz Kerkük’teki demografik yapının değiştirilmek istenmesinin nedeninin ne olduğu, aynı politikanın daha önce Türkmen Şehri Erbil’de uygulandığı için biliniyordu. Amaç, gelecekte yapılacak olan herhangi bir nüfus sayımında üstünlüğü sağlayarak avantajlı bir durumu yakalamaktı. Böylece rahatlıkla Kerkük’ün bir Kürt kenti olduğunu iddia edebileceklerdi. Nitekim 1. Körfez Savaşı’ndan sonra Kürt grupların kontrolüne geçen Türkmen Şehri Erbil’de de aynı planı başarıyla uygulamışlardı. 1991’den beri Erbil şehrini Kürtleştirmek amacıyla yürütülen demografik yapıyı değiştirme politikaları semeresini vermiş ve bugün gelinen noktada Kürt nüfusu Türkmenlere yaklaşmaktadır.

Kerkük’te Yağma ve Talan

10 Nisan 2003 tarihinde Irak askerlerinin şehri boşaltıp güneye doğru çekilmeleri üzerine Kürt peşmergeleri Kerkük’e saldırdılar. Türkmen şehrine girmekle kalmadılar, şehirdeki resmî daire binalarını, hastane, işyeri, evleri, özel araçları yağma ve talan ettiler.

İlk yağmalanan yerlerin tapu ve nüfus dairelerinin olması, Kürtlerin maksadının Kerkük’teki Türkmen nüfus kayıtlarını yok ederek, Irak Türklerini azınlık durumuna düşürmek olduğu açıkça anlaşılıyordu. Kürt peşmergeleri, 11 Nisan 2003 tarihinde, Musul’a girerek Kerkük’tekine benzer yağma ve talan olaylarını gerçekleştirdiler.

Bu tahrip, talan ve yağmaların meydana gelmesi, Irak ordusunun Kerkük’ten güneye doğru çekilmesinden sonra olmuştur. Herhangi bir savaş veya çatışmanın yaşanmadığı bir ortamda Kürtler, devlet dairelerini ve insanların evlerini, özel araçlarını ve iş yerlerini yağmalamışlardır.

Kürt grupları, Türkmen şehri Kerkük’ün Kürtlere ait olduğunu iddia ediyorlar. Ellerinde bu asılsız iddiayı doğrulayacak bir belge, Kerkük’te yaşadıklarına dair tapuları olmadığı için kentin Türk kimliğini yok etmek gayesiyle nüfus ve tapu kayıtlarını imhaya kalkıştılar. Kürtler Kerkük’ün kendilerine ait olduğu iddiasında bulunuyorlar. Bir grup kendine ait olduğunu iddia ettiği bir şehri talan edip, yağmalar mı? Ayrıca bu talan ve yağmalama Kürtlerin yoğun yaşadığı Süleymaniye ve Dohuk şehirleri ile Çamçamal, Akra, Selahaddin, Zaho gibi kentler ve kasabalarda olmamıştır. Kürtler tarafından bu yağma ve talanın yalnızca Kerkük ve Musul’da olması bir anlam taşımıyor mu acaba?

Kerkük’e Yerleştirilen İthal Kürtler

İstihbarat Kerkük Raporu da Kerkük’ün demografik yapısının nasıl değiştirildiğini, bu konuda bugüne kadar yapılanları açıkça ifade ediyor.

Kürt bölgelerinden, Türkiye, İran ve Suriye’den on binlerce Kürt, 20 bin Dolar para, aylık maaş ve arazi vaadi ile Kerkük’e getirildi. 300 bin kişi de seçmen olarak kaydedildi. Kerkük’le ilgisi olmayanlar buraya taşındı. Onlara ev, arazi, çadır verildi. Yerleşmeleri teşvik edildi. Bu evler ve araziler devlete ve Türkmenlere aitti. Kürtler bu ev, konut ve arazileri gasp ettiler. Kürtler istila ettikleri Kerkük’te hemen hemen buldukları bütün boş arazilere ev ve konut yaptılar.

Bu ithal Kürtler Kerkük’ü, Leylan, Süleymaniye ve Erbil’e bağlayan kuzey güzergâhındaki yollar üzerinde bulunan Rahimova, İskan ve Şorca mahallelerinde yapılmış veya yapımı başlayan konutlara yerleştirildi ve Kerkük’ün etrafına “Kürt Güvenlik Hattı” oluşturuldu.

Irak’ın kuzeyindeki varoşlardan, Suriye-Türkiye-İran’dan getirilen Kürt aileler, Kerkük stadyumu içine veya stadyum kenarına yapılan evlerde barındırıldı.

Saddam döneminden kalma Kerkük’teki askeri garnizon (Feylak) içinde bulunan lojmanlara ve yapılan evlere de getirilen Kürtler aileleriyle birlikte yerleştirildi.

Kerkük’te okul, nüfus ve tapu müdürlüklerinin büyük çoğunluğu da Kürtlerin eline geçti. Kürtler ne yazık ki sadece demografik yapının bu raporda ifade edildiği gibi değiştirilmesiyle yetinmiyor. On binlerce Kürt, Kerkük’ün etrafını çevirmiş durumda…

Bu ithal Kürtleri (Kerkük’e ilgisi olmayanlar) yerleştirmek için Kerkük’ün girişinde hem Süleymaniye hem de Erbil’in kontrol noktalarını geçtikten sonra yolun iki tarafında iki katlı toplu konutlar yapıldı. Bu konutlar, Kerkük’e ithal edilen, çadır, stadyum, devlet binaları, askeri garnizonlar, evsiz, barksız on binlerce Kürt’e verildi. Abu Greyb işkence skandalını dünyaya duyuran Pulitzer ödüllü Amerikalı gazeteci yazar Seymour Hersh; “Kerkük’ün demografisini değiştirmek için kente her gün 50 Kürt aile gönderiliyor.” bilgisini aktardı.

Kerkük Hızla Kürtleştiriliyor!

Irak İşgali ile beraber ilk iş olarak nüfus ve tapu dairelerini yakan ve yağmalayan Kürt peşmergeler, Türkmenleri sadece askeri ve kültürel bir baskı altına almakla da yetinmemişler.

Gazeteci Nermin El Mufti de Al Ahram Weekly” dergisinde izlenimlerini aktarırken, Kerkük’e Kürt göçmen yığıldığını, bunların futbol sahaları ve izci kampları dâhil boş buldukları her yere yerleştiklerini yazdı. “Kelimenin tam anlamıyla Türk kenti olan Kerkük şimdi hızla Kürtleştiriliyor” ifadesini kullandı.

Araştırmacı gazeteci Stephen Farrell’in Amerikan’ın önde gelen gazetelerden The Newyork Times’te Türkmen şehri Kerkük’ün demografik yapısının değiştirilmesini, “Kerkük Petrol Mücadelesinde Kullanılan Piyon Kürtler” başlığıyla her şeyi gözler önüne seriyor.

Irak’ın petrol yönünden en zengin rezervlerinin yanı başındaki bu varoşlarda, kurak futbol sahasının tam girişinde idrar deresi akıyor.

Stadyumda kalan 2,200 Kürt, stadyumdaki boşlukları, stantları ve otoparkları briket gecekondulardan mürekkep bir mülteci şehrine dönüştürüyor; stadyumda bu Kürtlerden başka kimse olmuyor.

Bu evsiz Kürtler (Haklı olarak şu soruyu sormak gerekiyor bu Kürtler Kerküklü ise yaşadıkları evleri, okudukları okulları, yakınları ve akrabaları nerededir?) futbol için değil, siyaset için orada bulunuyor. Petrolün bol olduğu kuzeydeki Tamim Eyaleti’nin ve başkenti Kerkük’ün, Kürt Bölgesel Yönetimi idaresine mi gireceğini yoksa Bağdat yönetiminde mi kalacağını belirleyecek referandumda oynaması gereken gönülsüz oyunculardı onlar.

Bu istikrarsız şehir, gecikmelerden ve belirsizlikten çok çekeceğe benziyor. Petrol, siyaset ve etnik kargaşanın birleşimi Kerkük’ü potansiyel olarak ülkede patlamaya en hazır yer haline getiriyor.

Kürtlerin şikâyet ettikleri nokta ise referandumdan önce şehri Kürt oylarıyla doldurmak için kendilerini buraya zorla göç ettirenlerin kendi Kürt yetkilileri olması.

Bu durumdan şikâyetçi olan 67 yaşındaki taksi şoförü Hacı Velid Muhammed, Kürt yetkililerinin Çamçamal yakınlarında yaşayan bir grup Kürt’e dediği, “orada bir çadıra dahi sahip olsanız, oraya gitmek zorundasınız” şeklindeki cümleyi aktarıyor.

Reddetmesi durumunda ne olacağını kendine sorduğumuzda, şöyle diyor Muhammed: “Allah şahit, yemeğimizi keserler aylığımızı ödemezlerdi; bize hiçbir şey vermez geri dönmeye mecbur bırakırlardı. Başka bir Kürt, Necat Cesim Muhammed ise yetkililerin: “Dediler ki eğer dönmezseniz Kerkük’ü kaybedeceğiz. Siz Kürt’sünüz ve Kerkük, Kürdistan’ın ocağına yeniden dönmeli”. Fakat gitmek istemeyenlere hiçbir maddi destek sağlanmayacak ve bu şekilde bastırılacaktı. “Kabul etmeseydim işime son vereceklerdi” diye ekliyor Muhammed.

Yıllar boyunca yapılan hileli seçimler ve zorunlu yerleşim sebebiyle nüfusla oynanan bir eyalettir Kerkük.

Bir zamanlar Arapların ikamet ettiği Subay Bölgesi olarak adı geçen bölgenin adının Kürtçe’de yeni gün manasına gelen “Nevruz” olarak değiştirilmiş olduğunu fark ediyorsunuz. Saddam Hüseyin yönetiminde Hava Kuvvetleri Tuğgenerali Vafak Aziz El Ubeydi, kendinin ve tüm komşularının bölgeyi terk ettiğini, eski mallarını kontrol etmek için zaman zaman buraya döndüğünü ifade ediyor: “Araplara karşı saldırgan bir tavır takınan peşmergelerin nefretinden korunabilmek için binlerce Arap’ın yaptığı gibi ben de evimi terk ettim. Kerkük’e döndüğümde evimin sahiplenildiğini ve eşyalarımın çalındığını gördüm, ayrıca eve Kürtçe bir de yazı bırakılmıştı. Daha sonra Kürt üniformaları giyen kişiler bana gelerek ‘Canını seviyorsan evi hemen terk et’ dedi ve evimi terk etmek zorunda kaldım.”

Kürt grupları, Nüfus ve Tapu dairelerini Neden İmha ettiler?

Saddam Hüseyin döneminde Kerkük’ten çıkarılan Türkmen, Kürt, Asuri ve Keldani’lerin sayısı, belgelere ve istatistiklere göre 11.878 kişidir. Irak Ticaret Bakanlığı Gıda Karnesine göre; 30 Nisan 2003 e kadar tüm etnik gruplardan 11865 kişi göçe zorlanmıştır.

Kürtlerin kaynağına göre; Kasım 2003 Tarihinde KYB (Celal Talabani’nin Partisi) adına yayınlanan El-İttihat gazetesine göre göçe zorlanan Kürtlerin toplam sayısı 11.700’dür.

2206 sayılı ve 24 Temmuz 2003 Tarihli Kürdistan-i Nwe Gazetesine göre “15839 Kürt ve Türkmen’in göçe zorlandığı” belirtilmektedir. 2000 Yılında İnsan hakları temsilcisi Max Van Der Stoel’in Kerkük’ü ziyaret ederek hazırlayıp Birleşmiş Milletler’e sunduğu uluslararası rapora göre 25.000 Türkmen, 11.700 Kürt göçe zorlanmıştır. Göçe zorlanan 15.839 kişinin hepsinin Kürt olduğunu düşünsek bile (ki çoğu Türkmen’dir), Kerkük’e dışarıdan yerleştirilen 700.000’i aşkın Kürt için nasıl bir açıklama yapılabilir?

Kürt grupları 17 Mart 1991 ve 10 Nisan 2003’te Kerkük’ü yağmalayarak, şehirdeki devlet dairelerini talan ettiler. Kerkük’ün demografik yapısını değiştirmenin yolunu açmak için nüfus ve tapu kayıtlarını imha ettiler. Bu durum tesadüf olamaz.

Iraklı Kürtler, Irak’tan Toprak Talep Ediyor

Dış güçlerin desteği ile Kürtler, Irak’ın yeniden yapılandırılması sürecinde belirleyici güçlerden biri haline gelmiştir. Bölgesinde merkezden bağımsız olmuş, fiili egemenliklerini devam ettirmiş, kurulan hükümetlerde önemli konumlar kazanmış ve Irak’ın iç ve dış politikasında etkili olmuştur. Kürtler; ABD, İngiltere ve İsrail’in desteği ile kendi büyüklükleriyle orantısız olarak Irak Devleti’nde çok sayıda önemli görevi ele geçirmişlerdir. Bugün Iraklı Kürtler, Irak’tan toprak talep ediyor ve petrol zengini Türkmen şehri Kerkük’ü de sınırları içine katmak ve hayal ettikleri “Kürt devletini” (İkinci İsrail’i) kurmak istiyorlar. Sonraki hedef ise Türkiye, İran ve Suriye toprak talebinde bulunmak…

Saddam Hüseyin’in devrilmesinden sonra ortaya çıkan otorite boşluğu pek çok grup tarafından fırsat bilinmiş, özellikle Kürt gruplar bu fırsatı en iyi şekilde değerlendirmeye çalışan kesimlerden biri olmuştur, otoritenin sarsılması (Merkezi Hükümetin zayıflığı) ve işgal, Kürtler tarafından tarihi bir şans olarak algılanmıştır. Bu bağlamda ABD, İngiltere ve İsrail’in desteği ile Kürtler, bölgelerini genişletmek için de yeni topraklara göz dikmiştir.

Irak’ta gelişecek ayrılıkçı bir Kürt hareketinin, hele bir Kürt devletinin bölge ülkelerinin toprak bütünlüğünü (Türkiye, İran ve Suriye) etkilemeyeceğini düşünmek saflık olarak bile değerlendirilemez.

Irak bölünürse Türkiye muaf mı tutulur?

Kürt grupları, elden ele ve internet sitelerinde dolaşan sözde Kürdistan haritasını dünyaya açıkça ilan ediyorlar. Sözde Kürdistan’ın resmî sınırları olarak gösteriliyor. Türkiye (Türkiye’nin 27 ili ), Suriye, İran, Azerbaycan (Nahçivan), Ermenistan ve Irak’ın toprakları da bu haritanın içinde yer alıyor. Bu haritada Türkiye topraklarını da içine alan 27 il şunlardır; Muş, Van, Adıyaman, Bitlis, Bingöl, Malatya, Hakkâri, Mardin, Erzincan, Kars, Siirt, Şanlıurfa, Tunceli, Mersin, Hatay, Kahramanmaraş, Ağrı, Elazığ, Şırnak, Batman, Iğdır, Osmaniye, Kilis, Diyarbakır, Erzurum, Gaziantep ve Sivas.

Irak gibi tarihi olan bir ülke etnik ve dini esaslara göre bölünürse Türkiye neden bundan muaf olsun? Aynısı İran, Suriye, Suudi Arabistan, Yemen ve Ürdün’de de olur. Pandora’nın kutusu sadece Irak’ta değil; Türkiye dâhil bütün bölgede açılacak. Vatansever Türkler durumu doğru analiz etmelidir! Aksi takdirde Türkiye de bölünür ve parçalanır. Türkiye’nin bu yeni durum ve statüden etkilenmeyeceğini düşünmek mümkün değildir.

Çocukluğumuzun Cennetidir Kerkük

Bazı gruplar Kerkük bizim diyor, o zaman haklı olarak şu soruları sormak gerekiyor: Kerkük sizin ise o zaman Kerkük’te tarih, medeniyet ve kültür mirasınız nerede? Yok. Kerkük sizin ise neden nüfus kayıtlarını ve tapu dairelerini tahrip edip yaktınız? Kerkük sizin ise devlet dairelerini, devlete ait araçları, okulları, hastaneleri, insanların evlerini, özel araçlarını ve iş yerlerini neden talan edip yağmaladınız? İnsan kendine ait olan bir şehri talan edip, yağmalar mı hiç? Kerkük sizin ise Irak işgalinden hemen sonra sahte “Kerkük” nüfus kâğıdı ve gıda karnesi düzenleyerek 700 bin Kürt’ü Kerkük’e neden yerleştirdiniz?

Bugün Kerkük ve Türkmenler bir yok olma, kimlik ve geleceğini kaybetme tehlikesi ile karşı karşıyadır. Türkiye başta olmak üzere bütün Türk Dünyası’nın gözü önünde, bin yıllık bir Türk şehri göz göre göre Kürtleştirilmek istenmektedir!

Başkaları için “petrol cenneti” bizler için ise çocukluğumuzun cennetidir Kerkük… 

KAYNAKLAR:
1-Doç. Dr. Türel Yılmaz, Gazi Üniv. İİBF Uluslar arası İlişkiler Bölümü,Türkiyesiz Kerkük´te çözüm olmaz.
2-Dr. Bülent Aksoy, Kerkük-Tarihi Türk Şehri..
3-Nihat Kaşıkçı, Irak’ta Yok Edilen Türk Mirası.
4-Nefi Demirci, Belgelerle Kerkük’ün Kimliği, Orkun Dergisi, Sayı:80, Ekim 2004.
5-Erşat Hürmüzlü, Irak’ta Türkmen Gerçeği, Kerkük Vakfı Yayınları, Ankara, 2005.
6-Suphi Saatçi, Tarihten Günümüze Irak Türkleri, Ötüken Yayınları, İstanbul, 2003.
7-Mahir Nakip, Kerkük’ün Kimliği, Bilgi Yayınevi, Ankara, 2007.
8- Raşit Kısacık, ABD’den Kürtlere Bir Demet Kerkük, Truva Yayıncılık, İstanbul, 2007.
9-Kardaşlık Dergisi, Yıl: 3, Sayı: 10, Nisan-Haziran 2001.
10-Mesud Barzani, Barzani ve Kürt Ulusal Özgürlük Hareketi I,2. İstanbul Doz Yayınları, 2005.
11-Chris Kutschera, Kürt Ulusal Hareketi, Avesta Yayınları, İstanbul, 2001.
12-Stephen Hemsley Longrigg, 1900 – 1950 Arası Yeni Irak, Tercüme ve Yorum, Selim Taha el-Tikriti, el-Fecir Yayınları, Bağdat, 1988.
13-Ata Terzibaşı, Kerkük Matbuat Tarihi, Kerkük Vakfı Yayınları, İstanbul, 2005.
14-W.R.Hay, Two Years in Kurdistan, Experiencies of a Political Officer 1918-1920, London 1921.
15-FISCHER, Reinhard, Die Turkmenen Im Irak, frei Wissenchaftliche Arbeit zur erlangung des grades eines Magister Artrium, Universitat Berlin.
16-Zekeriya Kurşun; “Kerkük’ün Sosyal ve Demografik Yapısı”, Global Strateji, Yıl:1 Sayı:1 İlkbahar 2005.
17-Ferik El-Mızhır El-Firavn-1920 Irak Ayaklanması Liderlerinden, “Irak 1920 Ayaklanması” Bağdat-ikinci baskı,1995.
18-Said K. Aburish, Saddam Hussein, The Political Of Revenge (Saddam Hüseyin: İntikamın Politikası), Blooms Bury, London, 2001.
19- Hanna Batatu, Irak 1. Kitap, Komünistler, Baasçılar ve Özgür Subaylar, Arap Araştırmaları Yayınevi, Beyrut, 1992.
20- Said K. Aburish, Saddam Hussein, The Political Of Revenge (Sadam Hüseyin : İntikamın Politikası, Blooms bury, London, 2001.
21-Vladimir F. Minorsky, Musul Sorunu, Çeviri : Salim Şahin, Kürt Araştırmaları Merkezi Yayınları, İstanbul, 1998.
22-Hayri Emin Ömeri de, Irak’ın yeni tarihinden politik hikayeler (Arapça) , Bağdat, 1969.
23-Philip G. Kreyenbroek, Kürtler (Güncel Araştırma) Cep Belgesel, İstanbul, 2.b.2003.
24-Nefi Demirci, Sönmeyen Ateş Dinmeyen Hasret Kerkük, Türkmeneli İnsan Hakları Derneği Yayınları, İstanbul, 2006.

Türkiye’nin Bekâsı ve Güvenliği Kerkük’ten Başlar. Kerkük Düşerse, Türkiye Düşer! yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

İran-Türkiye ilişkileri özellikle Suriye’de iki ülkenin birbirine zıt bir politika izlemesinden beri çok iyi gitmiyor. En son Ağustos ayında İran Dışişleri Bakanı Cevad Zarif’in Türkiye ziyareti son anda iptal oldu. Diğer yandan çözüm sürecinin ve çatışmasızlığın sona ermesi, PKK saldırılarının artmasıyla birlikte bölgesel etkiler ve Tahran-Kandil ilişkisi de sıkça konuşulur oldu. Türkiye ve İran ilişkilerini, İran’ı en iyi bilen isimlerden, aslen İran’daki Azerbaycan Türklerinden olan ancak uzun yıllardır Türkiye’de yaşayan Omran Stratejik Araştırmalar Merkezi Ortadoğu uzmanı Arif Keskin ile konuştuk.

Türkiye ve İran ilişkilerinin bugünü nasıl özetlenebilir?

İran-Türkiye ilişkileri Adalet ve Kalkınma Partisi’nin iktidara geldiği 2002’den bugüne belki de en kötü dönemini yaşıyor. İran basını, analistleri ve yetkilileri açıkça Türkiye’yi, AKP’yi ve Cumhurbaşkanı Erdoğan’ı eleştiriyor. Özellikle İran basınının dili çok serttir. Türkiye’yi IŞİD’in kurucusu, hamisi ve en büyük destekçisi gibi sunuyorlar. Türkiye’nin PKK’ya karşı mücadelesini bile PKK’yı zayıflatarak IŞİD’e alan açma ve güçlendirme olarak gösteriyorlar. Türkiye’nin IŞİD’le mücadelesini ise göz boyama olarak görüyorlar. İşin ilginç tarafı, İran’ın P5+1 ülkeleriyle yaptığı mutabakatın ardından Türkiye’ye yönelik dili ve duruşu daha sertleşti ve saldırganlaştı. Bu aslında komşularla iyi ilişkiler arayışında olduğunu iddia eden Hasan Ruhani’nin dış politika söylemleriyle de açıkça çelişiyor.

Türkiye’ye karşı bu sertleşmenin sebebi nedir?

Türkiye ve İran Ortadoğu’da çatışmalı bir jeopolitik mücadele içinde. Bu mücadele alanı Irak, Suriye, Yemen dahil bütün Ortadoğu’yu kapsıyor. İran, Türkiye’nin diplomatik ve siyasi girişimlerini kendi aleyhine görüyor ve Türkiye’nin nüfuz ve imkân alanını sınırlandırmak, daraltmak istiyor. Siz bu mücadeleyi Erbil’de de görebilirsiniz Bağdat’ta da, Şam’da da, Aden’de de. Bu açıdan bakıldığında Ortadoğu’da jeopolitik, ideolojik ve siyasi rekabete tutuşan İran-Türkiye ilişkilerinin mantığı ve özellikleri artık değişmiştir. Bugün iki ülke ilişkilerini Kasr-ı Şirin Anlaşması (1639) metaforuna sıkıştırarak analiz edemeyiz.

İran Dışişleri Bakanı Cevad Zarif’in Ağustos’ta Türkiye’ye yapacağı ziyaret son anda iptal edildi. Bu ziyaret neden gerçekleşmedi?

Bunun birçok sebebi var. İlk olarak Zarif’in tam da Türkiye’ye gelmeyi planladığı günlerde Cumhuriyet gazetesinde yayınlanan makalesinde, üstü örtülü bir şekilde bölge sorunlarının asıl sorumlularından birinin Türkiye’deki yöneticiler olduğunu iddia etmesinin Ankara’da yol açtığı rahatsızlık söylenebilir. Yazıların içeriği, Ankara’da ‘diplomatik nezakete aykırı’ olarak yorumlanmış olabilir. Zarif, bir taşla iki kuş vurmak istemişti, yani bu ziyarette hem iktidarın hem de muhalefetin yıldızı olmayı planlamıştı. Ancak Zarif’in Cumhuriyet’teki yazısının zamanlaması İran’da da bazı çevrelerce “İki ülke hassasiyetlerini dikkate almayan ham ve acemice bir girişim” olarak eleştirildi. İkincisi, İran’ın P5+1 ile imzaladığı mutabakat nedeniyle Ruhani ve Zarif’in yıldızı parlamaya başlamış ve İran diplomasisine özgüven gelmişti. İran nükleer mutabakatta elde ettiği zaferden Ortadoğu’da faydalanmak istiyordu. Zarif’in Türkiye’ye geliş amacı da buydu. Ankara, Zarif’in ziyaretini iptal ederek Tahran’ın elinden bu fırsatı aldı. Nitekim Zarif’in ‘Türkiyesiz Ortadoğu’ turu hüsranla sonuçlandı. Üçüncüsü, ziyarete denk gelen günlerde Türkiye’de İran’ın PKK’yı desteklediğine yönelik çok ciddi iddialar dolaşıyordu ve İran’ın bu iddialara karşı ikna edici bir yanıtı da yoktu. Ankara Zarif’in ziyaretini iptal ederek İran’a mesaj vermiş de olabilir.

“Arap Baharı dönüm noktası oldu”

Türkiye-İran ilişkileri Arap Baharı’ndan nasıl etkilendi?

İlişkilerde Arap Baharı’nın bir dönüm noktası olduğu söylenebilir. Arap Baharı, İran ve Türkiye’yi Ortadoğu’da karşı karşıya getirerek yeni bir sayfanın açılmasını sağladı. Bu, tarafların öngördüğü veya beklediği bir durum da değildi. İran 1979’daki devrimin ardından ‘devrim ihracı’ siyasetiyle Ortadoğu’da etkin bir mevzi kazanmıştı. İsrail-Filistin sorununda etkin olan İran, bölgedeki İslamcılığı – Şii ve Sünni fark etmeksizin – desteklemişti. Buna karşın Türkiye, AKP ile Ortadoğu’ya yeni girmişti, acemiydi, siyasi süreçleri etkileyecek enstrümanlara yeterince sahip değildi. İran, Ankara’nın bu girişimini özellikle Türkiye’nin İsrail ile sorunları ve Filistinlilere desteği çerçevesinde ihtiyatlı da olsa destekliyordu.

Arap Baharı neden bir kırılma noktası oldu?

Arap Baharı her şeyi altüst etti. İran, Arap Baharı’nı “1979 İran İslam Devrimi’nden ilham alan İslami Uyanış” olarak adlandırarak ve Ortadoğu’da beklediği günlerin geldiğini düşünerek umutlandı. Arap Baharı’nda İran’ın değil, Türkiye’nin model olarak alınması İran’ı hayal kırıklığına uğrattı. Tunus’tan Mısır’a kadar geniş bir yelpazede güç kazanan İhvan’ın İran’ı değil, Türkiye’yi model olarak görmesi iki ülke ilişkilerini yeni bir evreye taşıdı. Ardından Suriye’de halk ayaklanmasının başlaması, iki ülkeyi karşı karşıya getirdi. Suriye’deki ayaklanma Tahran’ı hem şoke etti hem de çelişkide bıraktı. Arap Baharı Suriye’ye sıçrayınca, İran buna karşı çıkarak aslında ‘İslami Uyanış’tan ‘karşı devrim’ safına geçiş yaptı. Bu durum İran dış politikası açısından bir dönüm noktasıydı. Özellikle Suriye krizi nedeniyle Sünni İslamcılar İran’dan uzaklaştı. İran bunu beklemiyordu. Çünkü İran 1979’dan sonra İslamcılığın gelişmesini kendi lehine görüyordu. Ancak Arap Baharı böyle olmadığını gösterdi. İran’ın 1979’dan sonra desteklediği Ortadoğu’daki Sünni İslamcılarla ilişkileri sorunlu hale geldi. Arap Baharı, 2003 Irak’ın işgali ile baş gösteren Şii-Sünni çatışmasını zirveye taşıdı. Ortadoğu’daki siyaset mantığını değiştirdi. IŞİD gibi radikal örgütler güçlendi. Bölge devletleri arasındaki rekabet keskinleşti. İran ve Türkiye Ortadoğu’da çok boyutlu jeopolitik, ideolojik ve siyasi mücadele içine girdi.

İran Suriye sınırında yaşananlara, Türkiye sınırında kantonlar oluşturulmasına nasıl bakıyor?

İran, Esed ile iyi ilişkisi olan PYD’yi destekliyor. Salih Müslüm’ün defalarca İran’a gittiği ve Tahran’dan mutlu geri döndüğü biliniyor. İranlı yetkililer PYD’den memnuniyetlerini saklamıyor. PYD’nin varlığı, hem İran’ın Suriye siyasetiyle çelişmiyor hem de İran’ın stratejik hedefleriyle aynı doğrultuda.

PYD ve İran’ın hedefleri aynı mı?

PYD, Esed’e karşı bir mücadeleye girmedi, onunla iyi ilişki kurdu. PYD’nin bu girişimi Suriye Kürtlerinin önemli bir bölümünü Esed karşıtı bir süreçten uzak tutu. PYD, Esed karşıtı cephede yer almayarak Suriye muhalefetini ideolojik, siyasi ve askeri olarak böldü. Böylece Esed’ın daha stratejik olarak gördüğü alanlarda yoğunlaşmasına imkân sağladı. Ayrıca PYD ve kurduğu kantonlar, Türkiye’nin Suriye siyasetinin sorgulanmasına yol açarak Ankara’ya karşı kamuoyu baskısını artırıyor. Suriye’nin bölünme ihtimali Türkiye’deki güvenlik kaygılarını artırıyor. İran, AKP’nin Suriye siyasetinin kamuoyu tarafından sorgulanmasını istiyor zaten. İran’ı PYD ve kantonları desteklemeye iten diğer bir neden de IŞİD faktörü. İran, PYD’yi destekleyerek Türkiye-Suriye sınırının PYD kontrolüne geçmesini ve Türkiye’nin Suriye üzerinden Arap dünyasına kara sınırının kesilmesini istiyor. İran bu yolla Ankara’nın güvenli bölge gibi tezlerini gerçekçi olmaktan çıkararak Türkiye’nin Suriye muhalefetiyle de bağını koparmak istiyor. İran-PYD ilişkisinin şekillenmesinde Tahran-Kandil ilişkisinin de etkisi büyük.

Tahran-Kandil ilişkisinde yeni dönem

Tahran ve Kandil arasında nasıl bir ilişki var? İran çözüm sürecine nasıl bakıyordu? Türkiye’de Kürt sorununun çözülmesini istiyor mu? Çatışmaların yeniden başlamasına İran’ın bakışı nasıl?

Murat Karayılan İran’ın PKK ile iletişimini, örgütle ilişkisinin en kötü olduğu dönemde bile koparmadığını söylemişti. İran-Kandil irtibatı hiçbir zaman kesilmemiş. İran-Kandil ilişkisinin niteliği, Tahran-Ankara ilişkisinin durumuna göre değişiklik gösteriyordu. İran, Türkiye’yle ilişkisinde Kandil’e ihtiyacı olabileceği ihtimalini hiçbir zaman reddetmedi. Nitekim Arap Baharı sonrasında bu ihtiyaç ortaya çıktı. Bu süreçte İran, Kandil ile yeni bir ilişki modeli geliştirmeye yöneldi. Arap Baharı özellikle de Suriye krizi sonrası Tahran-Kandil ilişkisi yeni bir döneme girdi. Yeni dönemde İran-PKK yakınlaşmasını PKK’nın Ortadoğu’da değişen konumu nedeniyle sadece İran-Türkiye ilişkisi çerçevesinde analiz etmek mümkün değil.

Neden? PKK’nın Ortadoğu’da değişen konumu nedir?

PKK 2003’ten itibaren bölgeselleşmeye başladı. İran’da PEJAK, Suriye’de PYD ve Irak’ta Demokratik Çözüm Partisi’ni kurarak bu stratejisini gerçekleştirmek istedi. PKK’nın 2003’teki bu girişimi o dönem istenilen sonucu vermedi, hatta PKK’yı güçlendirmek yerine zayıflattı. PKK’nın bölgeselleşme girişimi, Arap Baharı ve özellikle Suriye krizi sonrasında netice verdi. Bu da PKK’nın konumunu değiştirdi. PKK’nın artık sadece Türkiye’de değil, İran, Irak ve Suriye’de de bütün güçlerin hesaba katması gereken bir aktöre dönüştüğü açıktır.

Peki bu yeni durum İran-PKK ilişkilerini nasıl etkiledi?

PKK’nın Ortadoğu’daki konumunun değişmesi İran-PKK ilişkilerini de yeni bir aşamaya taşıdı. Yeni dönemde İran’ın PKK’yı destekleme nedenleri de arttı. İran-PKK ilişkisine PYD yeni, güçlü, neredeyse belirleyici bir unsur olarak dâhil oldu. PKK yeni dönemde İran’ın Suriye siyasetinin ayrılmaz bir parçası haline geldi. İran’ı PKK’yı desteklemeye ve onunla iyi ilişki kurmaya iten diğer bir neden de, Irak Kürt Bölgesel Yönetimi’ndeki (IKBY) güç mücadelesi. İran Barzani’ye karşı PKK-KYB (Kürdistan Yurtseverler Birliği) ile ilişkisini geliştirdi. Artık İran-Türkiye ilişkileri değişse bile, İran-PKK dostluğu devam edebilir. İran, PKK’yı destekleyerek Türkiye’nin Ortadoğu siyasetini değiştirmek ve özellikle Suriye konusunda ya Tahran’ın görüşünü kabullenmesini ya da iddiasından vazgeçmesini istiyor. İran Türkiye’nin PKK ile mücadelesini desteklemiyor. İran basını Türkiye aleyhinde yazılar ve haberlerle dolu. İran basını Türkiye’yi ”Kürtlerin düşmanı” ve “IŞİD’in en büyük hamisi” gibi sunuyor. İran’ın devlete yakın bazı sivil toplum kuruluşları Birleşmiş Milletler’i Türkiye’yi Kürtlere katliam yaptığı iddiasıyla cezalandırmaya çağırıyor. Ankara, PKK ile mücadeleye başladığı sırada Hasan Ruhani İran’ın Kürdistan bölgesinde “Yaşasın Kürdistan” diyerek Ankara’nın meşruiyetini sorguluyor. İran İçişleri Bakanı Kandil’de fotoğraf çektiriyor. İran Genelkurmay Başkanı Ankara’nın girişimlerini “yanlış ve sonuçsuz” diyerek eleştiriyor.

İran neden Esed’den vazgeçemiyor?

Peki İran Suriye’de ne istiyor? İran ve Türkiye’nin anlaşabileceği bir Suriye senaryosu olabilir mi?

İran, Suriye’de kategorik olarak Beşar Esed’i destekliyor. Esed’siz bir çözüm olmayacağını vurguluyor. İran’ın neden Esed’den vazgeçmediği veya vazgeçemediği önemli bir sorudur. Öncelikle şunu belirtmek lazım: İran’ın Suriye mücadelesi İsrail karşıtlığı üzerinden analiz edilmez. Çünkü İran’ın “Esed olmazsa İsrail karşıtı direniş hattı çöker” iddiasının anlamsızlaştığı bir Suriye var karşımızda. Putin’in İsraillilere söylediği “Suriye ordusu size bir tehdit değil” sözü aslında yanlış değil. Esed ülkenin küçük bir bölümüne hâkim ve geleceğinin ne olacağı belirsiz. İsrail de Esed’in gitmesi taraftarı değil. Rusya, Suriye’deki operasyonları İsrail ile koordineli yapıyor. Başka bir ifade ile İran açısından Suriye sorunu ideolojik bir mesele değil, tam anlamıyla Ortadoğu güç mücadelesinde jeopolitik bir mesele. Esed’in düşmesi hem sembolik açıdan hem de pratikte İran’ın bu jeopolitik mücadelesini kaybetmesi demektir. İran aslında Suriye’de hiçbir ahlaki, dini, ideolojik bir kaygı gütmüyor. Ayrıca İran, Suriye’deki kavgayı sadece Suriye ile de sınırlı görmüyor. Tahran, Suriye’de kaybının domino taşı etkisi yaratmasından endişe duyuyor. Ayrıca İran’ın Suriye’de Esed’den başka hiçbir seçeneği yok. Bu açılardan bakıldığında Ankara ile anlaşması düşük bir ihtimal olarak görünüyor. İran içerisinde Esed konusunda farklı görüşler olabilir ancak İran’ın Ortadoğu siyasetini belirleyen Hameney ve Devrim Muhafızları, Esed’in dışında hiçbir seçeneğe sıcak bakmıyor.

İran’ın nükleer anlaşması ve Batı denklemine yeniden dahil olması, Türkiye ile ilişkilerini nasıl etkileyecek?

Arap Baharı sonrası İran-Türkiye ilişkilerinin mantığı değişti. İran nükleer mutabakatına da bu açıdan bakmak gerekir. Ankara, mutabakatı olumlu olarak nitelese de coşkuyla karşılamadı. Anlaşmanın, Türkiye’nin siyasetiyle uygun olduğu halde Ankara’da heyecan yaratmaması, Tahran-Ankara ilişkilerinin mantığının değişiminin de işaretidir. Bu mutabakatın Türkiye için olumlu sonuçları olsa da, anlaşma Ortadoğu’da İran ile mücadele eden bir Türkiye’nin lehine değil. Mutabakat, İran’ın Ortadoğu siyasetinde bir değişime yol açmadı ama elini daha güçlendirdi. Nitekim düne kadar “Ortadoğu’daki sorunların kaynağı, İran’dır” diyen Batılılar bugün “İran’sız bir çözüm olamaz” diyorlar. Mutabakat sonrası uluslararası dengenin Esed’in lehine değiştiğini de gözden kaçırmamak gerekir.

“İran artık sistem karşıtı bir unsur değil”

İran’ın nükleer mutabakatı Ortadoğu’da bir dönüm noktası mı?

Mutabakat aslında bir dönemin sonu ve yeni bir dönemin başlangıcıydı. Arap Baharı sonrasında şekillenen Ortadoğu’ya baktığımızda İran’ın Ortadoğu siyasetini Amerika ya da İsrail karşıtlığı üzerinden analiz edemeyiz. İran ile ABD’nin bölgede görüldüğünden daha fazla ortak çıkarı var ve birçok alanda işbirliği içindeler. Afganistan, Irak ve Suriye’de İran ve ABD doğrudan veya dolaylı işbirliği içinde. İran’ın Ortadoğu siyaseti Amerikan karşıtlığı ideolojik sınırını aştı. Batılılar da bunun farkında. Arap Baharı, Suriye krizi, IŞİD sorunu, Şii-Sünni çatışması ve başka faktörler Ortadoğu siyasetinin mantığını değiştirdi. İran bu değişimi iyi okudu ve kendisini buna adapte etmeye çalışıyor. Yeni şekillenen Ortadoğu’da İran artık sistem karşıtı bir unsur değil. İran sisteme dahil edilirken, AKP yönetimindeki Türkiye sistem dışına itiliyor. İran’a yönelik övgü artarken, Türkiye’ye yönelik eleştirel dil sertleşiyor. Mutabakat sonrası Türkiye’nin jeopolitik önemi azalıyor. İran çözümün yanında gösterilirken, Türkiye sorunların kaynaklarından biri olarak sunuluyor. Batı, İran’a alan açarak Suudi Arabistan ve Türkiye’yi dengelemek istiyor.

Rusya’nın Suriye’deki son girişimleri bir değişime işaret ediyor. İran’ın kabul edebileceği Suriye senaryosu nedir?

Rusya’nın Suriye’deki son girişimlerinin İran ile koordineli olduğu açık. Devrim Muhafızları’na bağlı Kudüs Ordusu Komutanı Kasım Süleymani de bu süreçten önce iki kez Moskova’yı ziyaret etti. Rusya’nın bu girişimi genel olarak İran’ın lehine. Bu hamleler, Rusya’nın sahip olduğu uluslararası güç, irade ve nüfuz sayesinde Esed’in pazarlık gücünü artırabilir. Diğer yandan Türkiye’nin güvenli bölge, IŞİD’den arınmış bölge gibi girişimlerini de zorlaştırabilir. ABD ve koalisyon güçlerinin operasyon kabiliyeti zayıflayabilir. İran’ın Suriye’deki yükü azalabilir, enerjisini başka alanlara taşıma fırsatı elde edebilir. Rusya’nın etkinliği artarken İran’a da yeni fırsat ve imkânlar doğabilir. Rusya’nın girişimi Çin’i de Esed’i daha ciddi desteklemeye motive edebilir. Esed yanlısı askeri güçlere moral/motivasyon sağlayabilir. Esed’in kalıcılığı yönündeki algı güçlenebilir. Gürcistan ve Ukrayna krizinde olduğu gibi ABD ve Batılılar, Rusya’nın oldubittiye getirdiği Suriye müdahalesini de kabullenebilir. Bu da Esed’in kalıcılığını artırabilir. Son tahlilde Esed’ın çözüm masasının dışında tutulması imkânsız hale gelebilir.

Peki Rusya’nın yeni Suriye hamlesi İran için hiç risk barındırmıyor mu?

Elbette bazı riskler de içeriyor. Öncelikle Rusya’nın Suriye çıkarması geçici bir hedef değil. Rusya, Suriye’ye yerleşmek istiyor. Bu durum Rusya’nın Esed’i destekleme nedeninin İran’dan farklı olduğunu düşündüğümüzde, gelecekte sorun teşkil edebilir. Rusya ayrıca Esed’le olan ilişkisini İsrail karşıtı bir zeminde görmüyor. İran’ın Esed üzerinden İsrail karşıtlığı hesapları yapmasıyla Rusya’nın Esed üzerindeki etkisinin artması çelişiyor. Rusya, Suriye üzerinde pazarlık gücünü artırarak İran’ın önemini azalttı. Rusya bu hamlesiyle, İran’ın özellikle nükleer mutabakat sonrasında Suriye üzerinden yapabileceği tüm stratejik manevraları çöpe atmış oldu.

“İran Esed’e mecbur kaldı”

İran nükleer anlaşmayla yeniden olumlu bir imaj yarattı. Suriye’de yaşanan trajedi mülteciler aracılığıyla da sürekli gündemde. İran, Suriye’de çözüme yönelik bir rol üstlenebilir mi?

İran lideri Hamaney, nükleer mutabakattan sonra İran’ın Suriye siyasetinin değişmeyeceğini söyleyerek Tahran’ın yeni dönemde Suriye yol haritasını çizdi. İran mutabakat sonrası da Esed’le yürüyecek. İran’ın tüm çözüm önerilerinde Esed merkezi rol oynuyor. Aslında Suriye krizinin çözümünde en önemli engellerden biri de İran’ın bu tutumu. İran, Suriye’deki savaşa taraf olarak seçeneklerini tüketti ve Esed’e mecbur kaldı. Esed iktidardan giderse, İran’ın Suriye’deki konumu ciddi şekilde sarsılacak. İran açısından Suriye, Irak gibi değil. Irak’ta Şiiler çoğunlukta ve üstelik İran’ın Iraklı Kürtlerle de ilişkileri iyi. Suriye’de İran’ın müttefikleri azınlıkta ve muhtemel bir iktidar değişiminde bugünkü konumlarını kaybedecekleri belli. Bu da İran’ın Suriye’nin geleceğindeki yerinin garantili olmadığını gösteriyor. Suriye’deki çözümsüzlüğün nedeni de buradan kaynaklanıyor. Suriye’deki reelpolitik hiçbir ülkeye tatminkâr bir gelecek vaat etmiyor. İran’ın çözüm önerileri ve girişimleri başkalarının çıkarlarını öteleyen, kendi ulusal, jeopolitik çıkarlarını merkeze alarak oluşturulmuş, sonuçsuz bir girişimin ötesine geçmiyor. İran’a göre Suriye’nin temel sorunu IŞİD gibi örgütlerden kaynaklanan terörizm ve terörizmle mücadele için de Esed güçlenmeli. Bu şartlarda İran’ın Suriye krizinde bugünkü maksimalist pozisyonuyla olumlu rol üstlenmesi zor gözüküyor.

Türkiye ve İran arasındaki sorunlara rağmen, Ruhani’nin geçen seneki Türkiye ziyaretinde ticaret hacmini 30 milyar dolara çıkarma ve Ankara-Tahran ilişkilerini de Paris-Berlin düzeyine getirme hedefleri kondu. Bu hedefler gerçekçi mi? İran’a yönelik ambargoların kalkmasıyla Türkiye-İran ticaret ilişkilerinin de geleceği daha parlak olabilir mi?

İlişkilerin bugünkü durumu büyük hayaller kurmayı engelliyor. İran’a yönelik ambargoların kalkması, iki ülke ekonomik ilişkilerini olumlu etkilese de Tahran-Ankara ilişkilerini Paris-Berlin düzeyine çıkartmak şimdilik bir hayal gibi duruyor. Ekonomik ilişkilerindeki sorunlar sadece ambargoya indirgenerek analiz edilemez. İki ülkenin ekonomik açıdan birbirine ihtiyacı var. İran 78 milyonluk genç ve dinamik nüfusu, gelişme arzusu, enerji zengini olması ve sınır komşuluğu nedeniyle Türkiye için çekici bir pazar. İran ile ticaret hacmi, potansiyelinin altında seyrediyor. Ekonomik ilişkilerin arzu edilen bir noktaya taşınmasının önünde zorluklar var. Ticarî dengeler, doğal gaz ve petrol alımı nedeniyle Türkiye’nin aleyhine açık veriyor. 1996’dan beri bu durum böyle. Türkiye bunu değiştirmek için çabalasa da sonuç alamadı. İran’ın Dünya Ticaret Örgütü’ne üye olmaması, korumacı ekonomi siyaseti, ithal ikameci zihniyeti, ekonomik mevzuatı çerçevesinde dış yatırım zorlukları, ekonomik çalışma kültürü, siyasi hesaplaşmalar ve güvenlik algılamaları süreci sıkıntılı hale getiriyor. Türkiye, İran ile ulaşım sorununu çözme konusunda bile istenilen sonucu alamıyor. Yazının tamamını okumak için…

TÜRKİYE – İRAN İLİŞKİLERİ yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

İran’da ortaya çıkan gelişmeler hakkında sağduyulu bir yorum yapmanın çok mümkün olamadığı düşünülmektedir. Uluslar arası Atom Enerji Ajansı’nın (UAEA) 8 Kasım 2011’de vermiş olduğu İran raporunda bu ülkenin doludizgin nükleer silah eldesine doğru yol aldığı iddiaları her ne kadar İran ret etse dahi, ABD, Kanada, AB ve İngiltere tarafından ciddiye alınmış ve mevcut yaptırımlara ilave tedbirler alınması kararı alınmıştır.

Son değerlendirmelere göre 2015 yılına kadar İran nükleer silaha ve Avrupa kıtası ile ABD’nin doğusunu kapsama alanı içine alabilecek menzile sahip atma vasıtası olan balistik füzelere sahip olacaktır. [1]

2011 başından ortaya çıkan Arap Baharı nedeniyle bütün gözler Kuzey Afrika ve Ortadoğu’da bundan etkilenen ülkelere dönmüştür. ABD ve AB, BM ve NATO kanalıyla Libya’da bir fiil rol almışlar ve angaje olmuşlardır. ABD ve Batı bu ülkelerdeki olayların ağırlığını takip etme zorunluluğundan dolayı İran nükleer programı gibi diğer konulara eğilme imkanı bulamamıştır. Diğer bir değişle bu konunun takibi ihmal edilmiştir. Aradan geçen bir yıllık süre zarfında 5+1 denilen İran’la uzlaşmayı sağlayan komisyonun etkinliği askıya alınmış gibi görünmektedir. Durum böyleyken, bir anda yıl sonuna doğru UAEA ansızın ortaya çıkarak, İran’ın nükleer silah üretimi konusunda ciddi bulgulara ulaşıldığını dünyaya ilan etmiştir. Raporda İran’ın nükleer üretim konusunda aldığı yol ve imkan kabiliyetlerine ait değerlendirmeler can sıkıcı bir şekilde ele açıklanmıştır. İran artık nükleer silah ve tetik mekanizmaları için çalışma aşamasında ve balistik füzelere adapte edebileceği nükleer harp başlıkları üzerinde geliştirme çalışmaları yapmaktadır.

Ancak, bu sırada İsrail’in bu konuda duyarlılığını göz ardı etmemek gerektiğini belirtmek uygun bir değerlendirme olacaktır. İsrail her fırsatta, İran’ın nükleer konusunda yol aldığını ve buna karşı her türlü tedbirin alınması gerektiğinden israrla bahsetmiştir. Hatta İsrail bu işin farkındadır ve İran’a karşı örtülü bir takım hareketlerde de bulunmaktadır. Stuxnet siber saldırısı bunlardan biri olabilir denilmektedir. Anlaşıldığı kadarı ile İsrail zaten devamlı istim üzerindeydi, İsrail basınında her gün İran’a olası bir askeri darbeden bahsedilmekteydi. Ama diğer ülkelerin o sıradaki ilgisizliği kesin girişimlerde bulunmasını engellemekteydi.

UAEA’nın verdiği rapor üzerine ABD ve AB yenide gözünü İran üzerine çevirmiş ve yine bir seri yaptırımlarla İran’ı baskı kıskacı altına alma çabalarını artan bir dozda gündeme getirmiştir. En son, sırasıyla İran Merkez Bankasının uluslar arası finansman işlemlerine konulan yasaklarla, ABD ve ABD’nin baskısıyla AB’nin İran’dan ham petrol alımını durdurmaya kadar giden ve artık İran ekonomisine darbe vurarak içeride canının yanmasına sebep olacak yaptırımlar devreye sokulmuştur.

Bu arada Mart 2012’de yapılacak olan genel seçimler için propaganda sürecine giren İran iç politik istikrarı sağlamak adına yaratılan bunalımdan kurtulmak için bir takım çıkış yolları aramaktadır. Bu yollardan birisi de yeniden 5+1 müzakerelerine Türkiye ev sahipliğinde başlamaktır. Anlaşıldığı kadarıyla ABD İran’ı bu konuda samimiyetsiz bulmaktadır.

Bu nedenle, Batı İran’a artık son darbeyi vurmak için planlı bir şekilde krizi tırmandırma stratejisini birkaç ayaklı olarak uygulamaktadır.

Birinci ayak; UAEA’nın vermiş olduğu rapor doğrultusunda İran’ın nükleer programından vazgeçeceği şartı ile masaya oturtabilmek için ABD ve AB’nin uyguladığı yaptırımlardır. BM Güvenlik Konseyi’nden Rusya ve Çin’in karşı çıkışı nedeniyle somut bir karar çıkartmasının mümkün olamayacağını anlayan ABD, AB ile birlikte münferit yaptım kararlarını uygulamaya koymaktadır. Bunlar İran ekonomisine ciddi etkisi olacak ve hatta halkın yaşam standartlarını da etkileyebilecek gittikçe ağırlaşan bir yapıdadır. Diğer taraftan UAEA vasıtasıyla İran ile ilişkilerini sürdürmektedir. Son olarak, İran’a UAEA’dan üst düzey bir heyet gönderileceği ve şüpheli hususlar hakkında incelemede bulunacakları açıklanmıştır. Bu durum tabiatıyla İran’ın bu konuda ne kadar yardımcı olacağına bağlıdır. İran kartlarını açık oynamaz ise yine çabalar başladığı yere dönecektir. Üçüncü ayak, Askeri tırmanmanın gerçekleştirilmesidir. Hürmüz Boğazı ile ilgili İran’ın çıkışı aslında ABD’nin istediği fırsatı yaratmış ve ABD ve İngiltere ve Fransa’nın silahlı güçlerinin devreye girmesini sağlanmıştır. ABD bölgeye Fransız ve İngiliz gemileri refakatinde bir uçak gemisi göndermiştir. Her iki tarafta bölgede teyakkuz durumundadır ki bu ciddi maliyetlere sebep olmaktadır. Ekonomik açıdan, bundan en fazla zarar görecek taraf kuşkusuz İran’dır. ABD’ne hem bölgeyi kontrol etmesi ve hem de İsrail’e muhtemel bir harekatta yakın destek sağlaması için ön alması şansı verilmiştir.

Son olarak İsrail’in de devreye girmesinin sağlanması için Tiflis ve Yeni Delhi’de geçen hafta İsrail Büyükelçiliklerine yapılan saldırılar gündeme gelmiştir. Yapılan saldırıların İran’la ilişkili Hizbullah üyeleri tarafından yapıldığı ileri sürülmektedir. Bu doğrultuda, Bankok’ta üç İranlı tutuklanmıştır.[2]

Görüldüğü gibi ABD satranç oyununda İran’ı çevreleyecek ve hem ekonomik, hem de askeri ve bunların yanı sıra terör konusunu gündeme getirerek Dünya kamuoyunu iknaya yönelik bir süreç içinde, İran’ın hareket imkanını kısıtlayacak her türlü hamleyi yapmış ve şat mat diyene kadar bunu sürdürme kararlılığındadır. İran bir taraftan nükleer silah elde etme çılgınlığı içinde bulunan bir ülke konumunda bulunurken, diğer taraftan da İran kesinlikle ilişkisini ret etmesine rağmen, İsrail elçiliklerine yapılan saldırıların üstüne yıkılmasıyla birlikte daha evvel ABD Başkanı George W. Bush’un ilan ettiği “Asi Devlet- Rogue State” konumuna getirilmeye çalışılmaktadır.

Nihai amaç, İran’ın “Asi Devlet” konumuyla uluslar arası güvenliği tehdit ettiği savıyla ABD/NATO/İsrail üçgeninin İran’a karşı askeri harekatına meşruiyet kazandırabilmektir. Ayrıca, ABD’nin İran’a karşı önleyici harekat icra etmesi için İsrail’e yol vermesi için gerekçeler somut bir hal alacaktır. Önümüzdeki günlerde bir sabah anonsunda İran’a karşı yapılan hava saldırısı haberleri alırsak büyük olasılıkla buna çok fazla şaşırmayacağız gibi gelmekte..

---

Debbie Siegelbaum, “ Regarding Iran’s nukes, senators keep military options on the table”, 18.11.2011,y – http://thehill.com/homenews/senate/194463-regarding-irans-nukes-senators-keep-military-options-on-the-table

[2] Finian Cunningham , Another Pretext To Wage War? The Fingerprints of False Flags Against Iran. The Thailand, India, Georgia Terrorist Bomb Blasts, February 15, 2012, www.globalresearch.ca/index.php?context=va&aid=29307

http://www.turksam.org/tr/a2604.html

ABD ve İran İlişkilerindeki Gelişmeler Nereye Gidiyor? yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

İran’ın nükleer silah ürettiğine ilişkin haberlerin 2003 yılından itibaren duyulması ve Ağustos 2005’ten itibaren Mahmud Ahmedinecad’ın İran Cumhurbaşkanı olmasıyla birlikte “İsrail’in, ABD ile birlikte veya ABD’siz her an İran’a saldırabileceği” sıkça duyulur oldu.

Bu gelişmede 1979 İran İslam Devrimi’nin ve bu rejimin liderlerinin İsrail’i “şeytan” olarak nitelemelerinin etkisi büyüktü. Hatta Ahmedinecad bir tarihte İsrail için Hitler’in pek sevdiği ifadeye benzer şekilde “İsrail yeryüzünden kazınmalıdır!” demişti. Zaten bundan sonra da İsrail’in her an İran’a en azından bir hava harekâtı yapabileceği konuşuluyordu.

ABD’nin İran Üzerinde Artan Baskısına Rağmen İran’ın Nükleer Silah Üretimindeki Kararlılığı

ABD’nin Mart 2003 Irak müdahalesinin ardından, dönemin ABD Başkanı George W. Bush ile İran Cumhurbaşkanı Ahmedinecad arasında yaşanan söz düelloları ve İran’ın MB Atom Enerjisi Kurumu’nun denetimlerine ayak diremesi de “Irak’tan sonra sıra İran’da mı?” sorusunu gündeme getirmişti.

Hatta 2008’in ikinci yarısında İran karasularındayken içinde kadınların da bulunduğu İngiliz askerlerinin esir alınmaları sırasında yaşanan gerilimle “savaşın eşiğinden dönüldüğü” sıkça telaffuz edilmişti. Ancak, o tarihlerde G.W. Bush’un başkanlıktaki son haftaları olduğu gerekçesiyle müdahaleden vazgeçildiği ileri sürülmüştü.

İsrail, o tarihlerde Şimon Peres – Dimitri Medvedev görüşmesi sonucu, Rusya’nın İran’a satacağı S-300 hava savunma füzelerinin transferini önledi. Karşılığı ödenen bu silahlar sebebiyle İran, Rusya’yı mahkemeye bile verdi!

ABD’nin 2009 başından itibaren başkanlığını yapan Obama ise, daha başkanlık kampanyası sırasında Irak’taki askerleri çekip Afganistan’a ağırlık vereceğini beyan etmişti. Nitekim bunu da yaptı ve 2011 sonu itibariyle ABD’nin askeri varlığını Irak’tan çekti. Hatta 2014 sonundan itibaren Afganistan’dan da çekileceğini ifade etti.

ABD kamuoyu askeri müdahalelerden yorulmuş durumdadır. Hatta bu müdahaleler sebebiyle ülkedeki ekonomik krize çare bulunamadığı, sosyal reformlar için ayrılabilecek kaynakların askeri harcamalarla çar-çur edildiği düşüncesi hâkimdir.

Obama, her ne kadar İran’a müdahale etmemiş ise de, elinden geldiği kadar BM şemsiyesi altında İran’a yüklenmeyi de ihmal etmedi. Önce Rusya’nın itiraz ettiği Avrupa ülkelerinin nükleer başlıklı balistik füze savunma (Füze Kalkanı) projesinin yerini değiştirdi. Bu proje, “İran’a karşı” olduğunu iddiayla Türkiye ve Balkanlara taşıdı.

2010 yılı boyunca İran’ın uranyum zenginleştirme faaliyetlerini hedef aldı. BM geçici üyesi sıfatıyla Türkiye’nin Brezilya ve İran’la alel acele Mayıs 2010’da imzaladığı “Uranyum Takas Anlaşması”nı bir kenara attı. Haziran 2010’da BM Güvenlik Konseyi’nde İran’a ekonomik yaptırım kararını geçirtti. Üstelik aynı oturumlarda Türkiye, İran için adeta tüm dünyayı karşına alıp aksini savunmasına rağmen…

ABD, İran’a yaptırım konusunu ciddiye alarak, Türkiye de dâhil, birçok ülkede hükümet ve iş dünyası ile bir araya geldi. Kâh denetledi, kâh aba altından sopa gösterdi.

2011’de İran’dan Petrol Almama Ambargosu ve Hürmüz Boğazı’nda Restleşme

2011 sonlarından itibaren ise İran’ı pes ettirmek için, Avrupa ülkeleri başta olmak üzere, yakın bulduğu ülkelerin firmaları “İran’dan Petrol almamaya” davet etti. Bunun üzerine İran da 2011’in son 10 günü Basra Körfezi’ni dış dünyaya bağlayan Hürmüz Boğazı’nda askeri tatbikat yaptı. Bu tatbikat sırasında İranlı komutan ve devlet adamları “Şayet İran’ın petrol satışı engellenirse, Körfez’den hiçbir ülkenin Petrol ihracatına izin vermeyiz. Hürmüz Boğazı’nı kapatırız!” şeklinde, küresel ticareti tehdit eden açıklamalarda bulundular. Bu gelişme ile varili 90 dolar civarında seyreden petrol 100 doların üzerine fırladı.

AB, şayet İran uzlaşmaya yanaşmazsa, 1 Temmuz 2012’dan itibaren İran petrolü almama kararı aldı. Aynı günlerde İsrail’in her an İran’a bir hava harekâtı yapabileceği, hatta Obama’nın bunu önlemek için İsrail’i uyardığı haberleri yayıldı.

Bu tehdit ve şantajlara rağmen İran da, yıllardır sürdürdüğü orta-uzun menzili balistik füze çalışmalarına ilaveten, Şubat 202 otalarında kendi imkânlarıyla %20 oranında zenginleştirdiği uranyumu nükleer araştırma tesisine yerleştirdi. Bu durum dünyaya “İran’ın meydan okuması!” gibi servis edildi.

Bu son gelişme İsrail’in baharla birlikte İran’a harekât yapacağı söylentisini daha da hızlandırdı. 19 Şubat 2012’de İngiliz ve Fransız şirketlere petrol satmayacağını açıkladıktan sonra havada barut kokusu yoğunlaşır gibi oldu.

Üstelik İran, 2011 Şubat’ında olduğu gibi bu yıl da Kızıldeniz-Süveyş Kanalı yoluyla donanma unsurlarını Akdeniz’e gönderdi. Hem de Akdeniz kıyılarındaki en yakın müttefiki Suriye Devlet Başkanı Beşşar Esad ve Baas rejiminin tam da moral ihtiyacı bulunduğu sırada Suriye limanlarına demir attırdı.

ABD’nin tek başına, BM şemsiyesi altında ve İsrail’le birlikte İran’a karşı tüm yüklenmelerine rağmen, İran’ı nükleerden vazgeçirmek mümkün olamadı. Aksine tüm engellemeler sanki İran’ı ve İran vatandaşlarını birbirine daha da kenetledi. Ancak, İran’ın kararlı ve misillemeye dönük tutumu, Orta Doğu’da savaş çığlıklarını yeniden yükseltmeye başladı. 2012 yılı içerisinde İsrail’in inisiyatifiyle İran’a müdahale ihtimali yükselmeye başladı.

Sonuç

Savaşı çağrıştıran böylesi bir gelişme, Ermenistan sınırından Akdeniz sahillerimize kadar geniş bir coğrafyamızı ve komşu ülkeleri olumsuz etkiler. Orta Doğu’yu alt üst edebilecek bu tür bir müdahaleyi, “Kendi öz savunmamız için gereklidir!” şeklindeki bir açıklamayla hukuki ve anlaşılır bulmak mümkün değildir. “Benden sonra tufan!” anlamı taşıyan bu tür girişimlere engel olmak üzere, uluslararası kuruluşlar nezdinde önlem alınmalıdır. En ufak bir çatışmada dahi petrol-doğalgaz fiyatları tavan yapabileceği ihtimali bile Türkiye için tehlikedir. Bölgenin karışacak olması ise çok daha büyük bir tehlikedir…

Bölgede çıkabilecek olası bir yangının önlenmesinde Çin’in anahtar rolü oynayacağı unutulmamalı, bu konuda Çin’in siyasi gücünden istifade de düşünülmelidir.

http://www.turksam.org/tr/a2603.html

İsrail – İran Soğuk Savaşı Orta Doğu’da Sıcak Savaşa Davetiye Çıkarıyor yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Rusya Dışişleri Bakanı, Sünni-Şii gerilimi konusunda İslam dünyasını uyardı.

Rusya Dışişleri Bakanı Sergey Lavrov, bugün Moskova’da düzenlediği basın toplantısında, bir gazetecinin sorusu üzerine, Suriye ve İran çevresindeki durumun İslam dünyasının bütünlüğüne yönelik de bir tehdit olduğunu belirterek, İslam dünyasında Şii ve Sünniler arasında ciddi bölünmelerin yaşanabileceği uyarısında bulundu.

“DURUM İYİ DEĞİL”

Amerikalıların Irak’tan çekilmesinin ardından durumun çok daha kötü hale geldiğini, Suriye ve Yemen’de de durumun iyi olmadığını ifade eden Lavrov, ” Türkiye ve İran’ın da bu süreçlerde etkin olmaya çalışmasını göz önünde bulundurduğunuzda bu gelişmeler endişe uyandırdığı gibi İslam dünyasında Şiiler ve Sünniler arasındaki derin çelişkiler de ortaya çıkıyor. Bu eğilim durdurulmazsa İslam dünyası içinde büyük çatışmalara yol açabilir” diye konuştu.

Türkiye, İran ve bazı Arap ülkelerinin öncü rolü oynamak için mücadele ettiklerini ileri süren Lavrov, ”Dış güçler İslam dünyasını bölmeye çalışmamalı aksine İslam dünyasının hepimiz için güvenilir, istikrarlı ortaklar olması için çalışmalı. Çünkü İslam dünyası olmadan uluslararası ilişkilerdeki mevcut sorunları çözmek, bugün karşı karşı olduğumuz tehditlere karşı koymak ve gerekli karşılığı vermemiz imkansız olur” dedi.

Ajanslar, 18-01-2012 19.33 (TSİ)

Rusya Dışişleri Bakanı Sergey Lavrov: İslam dünyası bölünmemeli yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.