“Eğitim benim de derdim, benim de geleceğim.” diyenler dün onu konuştular. Gençlik Parkındaki Ankara Büyükşehir Belediyesi Necip Fazıl Kültür Merkezinde. İlgiyle takip edilen panelin konuşmacıları; Prof. Dr. Ahmet Bican ERCİLASUN, Prof. Dr. İbrahim MARAŞ, Prof. Dr. Esergül BALCI oldular.

Panel, aralarında Prof. Dr. Fikret Eren, Muğla Milletvekili Selçuk Özdağ, 21. Dönem milletvekilleri Nidai Seven, Nail Çelebi ve 27. Dönem Milletvekili Fahrettin Yokuş’un da bulunduğu kalabalık bir topluluk tarafından ilgiyle takip edildi.

Prof. Dr. İskender Öksüz Hocanın yönettiği panel, Millî Düşünce Merkezi Genel Başkanı Hakan Paksoy’un açış konuşmasıyla başladı.

***

Saygıdeğer konuklar

Türkiye ve Türk Milleti tarihinin çok önemli zaman dilimlerinden birini yaşıyor.

Bu dönemi önemli kılan da hem dünyanın içinde bulunduğu şartlar hem de Türkiye’de yaşananlar.

Dünya düzeninin yeniden yapılanma sancısı bizi oldukça zor şartlar içinde ve zayıf olduğumuz bir anda yakaladı.

Zayıflığımız ise bizi yönetenlerin, Türk kimliği ve milletimizin yapısına karşı verdikleri ideolojik mücadeleden kaynaklandı.

Milleti “ümmet”, bireyi / vatandaşı “Müslüman” üzerinden yeniden kurgulamak isteyen bu ideolojik yapıyla yolumuza devam etmeye çalışıyoruz.

Bu anlayış Türk millî eğitimini de bir yerlere götürmekte.

Yasada meslek olarak tanımlanan “İmam hatiplik”, çocuklarımıza “İmam Hatiplilik ruhu” olarak aşılanmaya çalışılmakta.

Ortaöğretimde okullaşma bu ideolojik hedef üzerinden ilerliyor.

Sivil toplum kuruluşları idarenin yönlendiricisi, yöneticisi konumuna getirilmiş durumda.

Bu durum karşısında biz de (MDM) Millî Düşünce Merkezi, (AVAZ) Araştırma ve Strateji Derneği, (BİLDER) Bilim Düşünce Strateji Derneği, Toplumcu Düşünce Derneği, Kürsü Platformu, Uluslararası Kadınlar Dayanışma Derneği Ankara şubesi ve AYTÖRE Dayanışma Platformu olarak bir araya geldik ve bu konuyu uzmanlarından dinlemeyi, Türk halkına duyurmayı arzu ettik.

Bugün burada nereye götürüldüğümüzü uzmanlarından dinleyeceğiz.

Size ve konuşmacı hocalarımıza teşekkür ediyor saygılarımı sunuyorum. 

***

Hocaların hocası (ordinaryüsü) Ahmet Bican ERCİLASUN’un dikkat çektiği Türk Millî Eğitiminin Genel amaçları, öğretmenlik mesleğinin tanımını içeren ilgili maddeleri “Eğitimin ne kadar millî ve ne kadar eğitim?” olduğunu anlamaya anlatmaya yetti, arttı bile.

Genel amaçlar: Madde 2 – Türk Millî Eğitiminin genel amacı, Türk Milletinin bütün fertlerini,

1. Atatürk inkılap ve ilkelerine ve Anayasada ifadesini bulan Atatürk milliyetçiliğine bağlı; Türk Milletinin millî, ahlaki, insanî, manevî ve kültürel değerlerini benimseyen, koruyan ve geliştiren; ailesini, vatanını, milletini seven ve daima yüceltmeye çalışan, insan haklarına ve Anayasanın başlangıcındaki temel ilkelere dayanan demokratik, laik ve sosyal bir hukuk devleti olan Türkiye Cumhuriyetine karşı görev ve sorumluluklarını bilen ve bunları davranış haline getirmiş yurttaşlar olarak yetiştirmek;
2. Beden, zihin, ahlak, ruh ve duygu bakımlarından dengeli ve sağlıklı şekilde gelişmiş bir kişiliğe ve karaktere, hür ve bilimsel düşünme gücüne, geniş bir dünya görüşüne sahip, insan haklarına saygılı, kişilik ve teşebbüse değer veren, topluma karşı sorumluluk duyan; yapıcı, yaratıcı ve verimli kişiler olarak yetiştirmek;
3. İlgi, istidat ve kabiliyetlerini geliştirerek gerekli bilgi, beceri, davranışlar ve birlikte iş görme alışkanlığı kazandırmak suretiyle hayata hazırlamak ve onların, kendilerini mutlu kılacak ve toplumun mutluluğuna katkıda bulunacak bir meslek sahibi olmalarını sağlamak; Böylece bir yandan Türk vatandaşlarının ve Türk toplumunun refah ve mutluluğunu artırmak; öte yandan millî birlik ve bütünlük içinde iktisadî, sosyal ve kültürel kalkınmayı desteklemek ve hızlandırmak ve nihayet Türk Milletini çağdaş uygarlığın yapıcı, yaratıcı, seçkin bir ortağı yapmaktır.

Madde 4 – Eğitim kurumları dil, ırk, cinsiyet, engellilik ve din ayırımı gözetilmeksizin herkese açıktır. Eğitimde hiçbir kişiye, aileye, zümreye veya sınıfa imtiyaz tanınamaz.

Bir genel amaçlara bak, bir de mevcut duruma. “Ne ilgisi var” diyeceksiniz belki ama İran’daki kardeşlerimizin kullandıkları sloganı aklıma getirdi benim? “Tebriz -Bakü –Ankara… Biz hara, onlar hara”. Amaçlar nerede…Türk Millî eğitimi nerelerde…

***

Sonraki konuşmacı Eğitim Yönetimi, Denetimi, Planlaması ve Ekonomisi bölümü öğretim üyesi Esergül BALCI perdeye yansıttığı tablolarla Türk Millî Eğitiminde gelinen noktayı, hangi ellere, sözde STK’lara teslim edildiğini rakamlarla ortaya koydu. Adım adım bu amaçlardan nasıl uzaklaşıldığını çarpıcı rakamlarla gözler önüne serdi.

***

İlahiyat Fakültesi, Felsefe ve Din Bilimleri Bölümü, İslam Felsefesi Anabilim Dalı öğretim üyesi İbrahim MARAŞ da yine din adına yapılan maksatlı adımları ortaya koydu. Bu adımlara  karşı yapılması gerekenler hakkında açıklamalarda bulundu.

***

Üniversitelerden sivil toplum kuruluşlarından, siyaset dünyasından her kesimden geniş katılımın olduğu ilgi ile takip edilen panel izleyicilerden gelen soruların cevaplandırılmasıyla sona erdi.

Türk Millî Eğitiminin amacı değiştiriliyor mu?

Herkesin her bireyin düşünmesi, üzerinde durması gereken bir soru. Başlık kaç yıl geriye götürdü bizi. MDM, “Türk adı anayasadan çıkartılamaz!” bildirisinin imzalanmasına da öncülük etmişti. Sadi Somuncuoğlu ağabey merhumun yadigârı bu düşünce kuruluşu fikir akademisi hep yapıyor bunu.

Ha “Türk” adı ha “Türk Millî eğitimi”, fark yok arada.

Türk Millî Eğitiminin Amacı Değiştiriliyor mu? yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Vuran yakan bir safta,

Vurulan, yakılan diğer…

Vurulan canımız, yanan ciğerimiz

Askerinin karşısına çıkamayan, sivili vuruyor.

Çoluk  çocuğu, kadın,  yaşlıyı savunmasız insanları.

Topu tüfeğine mühimmatına ulaşamayan, ormanını kundaklıyor. Ateşin çocukları diyor onlara isim babaları.

Sorsan barış yanlılarılar.

“Bir ağaç gibi hür, bir orman gibi kardeşcesine” .

Sözde tabi bu hayat hakkı yok ne  ormana  ne kardeşe.

“ASALA-PKK” iki kardeş el ele.

***

Gence güzel şehir.  Tarih ve yeşil  içi çe.

Diyordu ya Ozan Arif merhum ;

“Bakü’de düğümü çözer gibiyim

Sanki İstanbul’da gezer gibiyim” diye.

Anadolu’nun bir şehrinde gezer gibisin

Kars’ta, Iğdır’da, Ardahan’aymışsın sanki.

İnsanı da ona göre, sıcak, samimi.

Davet almıştık iki saat bile geçmemişken tanışıklığımızın  üzerinden. Mesire yeri varmış yakında. Yazın gelin davar keserim size demişlerdi bize.

Şehir turu yapıyorduk  otobüsle.

Açıklamada bulunuyordu  rehberimiz ön koltukta.

“İndi gabağımızdaki Ermeni Gebristanıdı. Övvel çoh Ermeni yaşıyirdi munda. İndi bi dene bulamazsın ki  kafasını kopartasan”

Hocalı soykırımının izleri tazeydi henüz.

Yıl geçmemişti üzerinden. O psikoloji içindeydi halk.  Hangi tecrübelerdi daha bunları söyleten kim bilir.

Sözü vardı herkesin “Ermeni” denilince.

****

Türkün coğrafyası hareketli yine  bu günlerde.

Suriye’de, Ege’de, Akdeniz’de, Libya’da, Doğu Türkistan’da, Karabağ’da, Kıbrıs’ta.

Karabağ, Maraş  hangi dilden, ona baksalar bile  belli olacak hak sahibi ama  nerede o bakış.

Karabağ konuşuluyormuş Moskova’da,  uluslararası Ermenistan-Azerbaycan heyetleri arasında. “Karabağ Ermeni toprağıdır diyormuş” karşı taraf. Bir fıkra anlatacağım demiş. Azerbaycan yetkilisi

“Gençken bin gün Karabağ toprağında akan dereye girdim yüzdüm. Çıktım ki elbiselerim yok. Ermeni gençleri çalmışlar…”

Ermeni delegasyonundan birisi fırlamış ayağa; 

Yalan o zaman orada Ermeni yoktu” 

“E men de onı deyirem”  demiş bizimki.

Azerbaycan askerini Karabağ’da karşılayan yaşlı  Ermeni kadını da onu diyor işte;“Hoş geldiniz evinize”

Allah’  söyletecek biz  söyleteceğiz onun yardımıyla. Hak teslim edilecek  sahibine. Danışarak (konuşma) olmuyorsa   vuruşarak. Türk  vuruşarak var olmuştur tarihte

Azerbaycan Türk’ü Kafkas İslam ordusunu,  Nuri Paşayı unutmamıştır. Onun mahnısını çığırır  asır geçti  üzerinden.

Kardeşidir Çırpınırdın karedeniz  türküsünün “laleler”.

***

Yazın evvelinde Gence çölünde
Çıhıblar yene de dize lâleler
Yağışdan ıslanan yaprağlarını
Seripler dereye düze lâleler

 ***

Meylim üzündeki gara haldadır
Hicranın elacı ilk vüsaldadır
Ne vahdır aşığın (Bakü’nün) gözü yoldadır
Bir gonağ gelesiz bize lâleler, bize laleler

Askerin başındaki fesi sembolize eder  laleler.

Vefalı Türk askeridir orada ifade edilen

İcabet etmiştir  Mehmetçik  o davete. Kayıtsız kalmamış koymamıştır  gözünü yolda çaresizlerin.  Koymayacaktır bugün de…

 Tebdili kıyafet edip gezintiye çıkan  padişahın gözüne  tarlasına sürmekte olan bir çiftçi  ilişir.  Yatan öküz dururken ayaktakini kırbaçlamaktadır. Varır yanına sorar  ona;

        “Adalet mi şimdi, yatan öküz duruyor ayaktakini cezalandırıyorsun sen”.

        Yatan o da,  aklı veren ayaktaki bey” diye cevap verir köylü. 

Ermenistan ipi başkasının elinde olmayan devlet

Köpeği de tanıyoruz sahibini de.

Birden çok sahibi var. Okuşturuluyor(ileri sürülmek anlamında)  paçamızdan tutuyorlar zoru görünce de kaçıyorlar.

Tarihe geçti İlham Aliyev’in sözü;

“İti kovan kimi kovuyoruz onları, iti kovan kimi..”

Ariftir Anadolu insanı, yatanı da bilir,  yatıranı da…

Kenarda göründüğü halde esasta  meselenin ortasındakileri de. Rusya- ABD-   Fransa neyse de şu İran’a ne demeli ya. Sözüm ona.

Allah yardımcısı olsun milletimizin.

Adriyatik’ten Çin’e, Sibirya’dan Yemen’e.

Bugünlerde  gözümüz Karabağ’da.

Bir kere yükselen bayrak bir daha inmez.

Çıkılan yoldan dönülmez.

Müjdesini beklediğimiz yerler var daha.

Şuşa, Ağdam, Kelbecer,  Lâçin.

Bir santimi  kalmamalı,  kurtarılmalı işgalden

Kerkük  türkümüzde dendiği gibi tam da.

 “Bir garip mezar olsun, kalmasın yad elinde”.

***

Son not; Futbolun da adaleti yok bu dünyada.

İki kaleciyle oynadı  Rus takımı sanki dün akşam. Biri kaleci,  diğeri direk.  Puanlar bölüşüldü. Ayıda kaldı aslan payı. Üç topumuz döndü direkten. Kutluyoruz yine de milli takımımızı yürekten.

Gence’ye Füze, Hatay’a Kibrit… yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Bir düşünce kuruluşunun 500 konferans sayısına ulaşması onun gücüdür. Örneği azdır. Millî Düşünce Merkezi bu başarıyı göstermiştir. 10 Haziran (2020) Çarşamba akşamı “YouTube” kanalı üzerinden o konuşuldu. Tabii ki merkezin kuruluş gayesi bugüne kadar yaptıkları, hedefleri ve yapılacaklar…

Program sunucusu Hakan PAKSOY, konukları MDM’nin aksakalları, ulu çınarları oldular. Kurucu ve şu anki başkanı Sadi SOMUNCUOĞLU, kurucu ve yönetim kurulu üyeleri Ahmet Bican ERCİLASUN ve İskender ÖKSÜZ. Gece tam manasıyla adı gibiydi, bilgi şöleniydi.

Malum nedenlerle Çarşamba konferanslarına mart ayından bu yana ara verilmişti. MDM’nin Ziya Gökalp salonu, üç aydır insan yüzüne hasret.

Duvarındaki fotoğrafları hatırlamaya çalışıyorum.

Atatürk, Ziya GÖKALP, Mehmet Akif ERSOY, Namık Kemal, Elçibey, Rauf DENKTAŞ, Turan YAZGAN, Aziz SANCAR bunlar aklıma gelenler.

Türk Dünyasını gösteren kabartma harita.

Karabağ’da yurtlarından edilenlerin resmedildiği yağlı boya tablo.

Türk devlet ve topluluklarının bayrakları.

Kitaplık teşhir ve satış bölümü

Burası, Demirtepe’de mütevazı bir apartman dairesi. Üye aidatları ve katkılarıyla ayakta.

O bilgi şölenlerinin yarısından fazlasına katıldığımı biliyorum. Oradan edindiklerimle üçüncü bir üniversite bitirmiş gibi hissediyorum kendimi.

Mmerkezin internet sitesind ayrıca yüzün üzerinde yazım yer almakta.

Gerek konuşmacı, gerek dinleyici olarak heyecanları duvardakilerle aynı nice isimleri ağırladı o salon. Başbakanlık, bakanlık yapmışlar. Müsteşarlar, bürokratlar, yazarlar, şairler sanatçılar, rütbeli askerler, siyaset ve devlet adamları…

Yönü Turan’a dönük, kendini o ülküye adamış, fikir çilesini, yükünü çekmiş nicelerini.

Dünyasını değiştirdi kimileri… Mustafa Kafalı Hoca, Necdet ÖZKAYA gibi. Rahmet diliyoruz onlara da.

Ses getiren faaliyetleri oldu merkezin…

O mutfakta ortak akılla ortaya çıktılar onlar.

“Türk adı anayasadan çıkartılamaz” diyen “Türk Milletine Çağrı” bildirisi o aklın ürünüydü. Basın açıklamasıyla millete duyuruldu. Kamuoyuna mâl oldu.

Beş yüze yakın seçkin isim, devlet siyaset adamları, fikir adamları altına imza koydular bildirinin.

“Birlikte Türk Milletiyiz” platformu oluşturuldu. Ortak konferanslara imza atıldı.

Resmî internet sitesinde yüzlerce yazarın fikir ve düşünceleri yer almakta  Yüzü aşkın yazıyla bu fakir de arasındadır onların.

Turan YAZGAN Hoca’nın 2006 yılında Burdur Türk ocağında verdiği “Türk Dünyası” konulu konuşmasının kaydı vardı elimizde. Kitapçık hâline getirildi. O da merkezin gayretleri ve projesi sonucu ortaya çıkan eserlerle birlikte.

“Eğitim Ne Kadar Millî ve Ne Kadar Eğitim” başlıklı sunumum oldu ayrıca.

Hamamönü Kabakçı Konağında ayda bir yapılan bilgi şölenleri, iftar yemekleri, imza günleri, gençlere yönelik faaliyetler akılda kalan işlerdi. Bütün bunlar geride kalan zaman içinde yapılanların çok az bir kısmı.

Ozan Arif’in cenazesine merkezin organizasyonu sayesinde katıldık.

Türkistan’a, İran’a, Turan’a gezi planları şimdilik askıya alındı, mâlûm salgın sebebiyle.

Millî düşüncenin merkezi olmaya devam ediyor MDM. Bir düşünce akademisi olarak.

Konuşmaların video kayıtları internet sayfasına yüklenmiş durumda. Herkesin istifadesine açık. Dileyen oturup onları seyrederek ikinci bir üniversite bitirebilir pekâlâ. Tarihe düşülmüş birer not hepsi de.

TV’lerde görülmeyenlerin birçoğunu orada bulmak mümkün. Derneğin YouTube adresinden ulaşılabiliyor oraya: https://www.youtube.com/c/millidüşüncemerkezi

10 Haziran 2020 tam da 500’üncü şölene yakışır bir akşam oldu. Neler konuşulduğu ayrı yazı konusudur.

Bu sayıya ulaştıran Allaha hamdolsun.

MDM mimarlarına, ulu çınarlarına, aksakallarına Allah sağlıklı uzun ömür versin.

1000’inci şöleni de görmeyi nasip eder inşallah.

500. Bilgi Şöleni Üzerine yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Bu yıl bayram kutlamaları evlere şenlik.
Bir “19 Mayıs” günündeyiz. Bayraklarımız asılı, çıkıyoruz balkonlara. Milli marşımızı okuyoruz apartman sokak komşularımızla. Sahipleniyor destek çıkıyoruz elden geldiğince. Dönüyor, TRT kanalımızı yokluyoruz ne var ne yok bayrama dair diye.
Günün mana ve önemine uygun giyinmiş sunucumuz.
Arkasında kalpaklı Atatürk resmi.
Resmin yanında bir yazı;
“19 Mayıs Cumhuriyet Bayramı kutlu olsun”
“Atatürk’ü Anma, Gençlik ve Sporun” adı yok.
TRT kurumunun, hangi ellerde, ne durumda, olduğunu gösterir çıplak bir fotoğraf. Gerek yok başka söze. Kimse de o sunucumuzun yerinde olmak istemezdi herhalde.
Geçtik onu.

*
Milli futbolcumuz, Arda Turan, milli bayramımızı kutluyor, görüntülü şekilde;
“19 Mayıs Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı” kutlu olsun.
Alıyor kabul ediyoruz biz de…
Söz bulamıyoruz diyecek.
*
Geçiyoruz Giresun Belediyesine oradan.
“Arda boylarında” o da.
Paylaşım yapmış resmi sayfasından;
“23 Nisan” la karıştırmış 19 Mayısı” .
*
“innemel amalu binniyat”(Hadis)
Niyet ifşası tabi bütün bunlar birer .
Bizdeki görüntüsü “gerçek” ile “görüntünün”.
Çoğu işimizde öyleyiz ne yazık ki.

“Aleks” diye futbolcusu vardı Fenerbahçe’nin, kaptanı, unutulmaz yıldızı. Tebrik mesajı gönderir her bayram ülkesi Brezilyadan. Karıştırdığını görmedik daha bayramları birbirine.
Bizimki milli, yerli, öteki değil.
Gel de inan…

TRT özürle birlikte sorumlular hakkında soruşturma başlatıldığını duyurmuş bu konuda. haydi hayırlısı.
“12 Eylül” öncesi soruşturma sonucu görev yeri değiştirilen bir hizmetlinin hikayesini hatırlattı bana.
Yine böyle bir 19 Mayıs öncesi afişler astırmışlar lise öğrencileri okulun görünür yerine. Bayramla ilgili diye. Bilememiş astıklarının sol örgüt sloganları olduğunu o da. Fark edilmiş indirilmiş yerinden geç geçten sonra. Müdürünün de başını yemiş, kendisiyle birlikte.
TRT’de durum ne olur, müdüre kadar uzanır mı, bilemiyoruz onu bekleyip göreceğiz sağ kalırsak.

Kayseri’den bir görüntü, – bir milli hassasiyet- su serpiyor yüreğimize bu karamsar tablo arasında.
Bir İranlı İngiliz bayrağı asmış evinin balkonuna diye İhbar ediliyor. Sorguya alınıyor hemen. Nasıl bu hadsizliği yapar bu özel günde diye. Anlaşılıyor ki yok öyle bir bayrak ortada.
Havluymuş astığı aynı renklerini taşıyan. Demiş ya adamın birisi “Beni bir sen anladın, onu da yanlış anladın”
Kara mizah tam Aziz Nesinlik neresinden bakarsan
*
Öyle, böyle derken bir Ramazan ayını daha geride bıraktık işte.
Yarın arife, öbür gün bayram.
Sağlık bakanımız açıklıyor rakamları-ki bir koca iftiharı oldu kriz döneminin – en aza inmiş durumda günlük insan kaybımız.
Sevindirici durum ülkemiz adına . Gevşememek lazım.
Gidişi olur, dönüşü olmaz inşallah, uğursuzun.

Onun gölgesinde geçirdik bu yıl Ramazanı, Nevruzu, Hıdrellezi, 19 Mayısı, 23 Nisanı. Arada önem arz eden diğer günleri,,,

Baharı göstermedi bize muhannet kapattı içeriye bizi.

Misafir alamadık, misafir olamadık… Öksüz kaldı bu yıl iftar sofralarımız.

“Namazsız Bayramı” da gösterdi bize.

Görmemiştik daha evvel böylesini.

Bu kadarına şükür.

“Çayı geçtik arkta boğulmayalım” aman!

El öpmeyelim, öptürmeyelim bu bayram.

Borcumuz olsun büyüklerimize.

Alacağımız olsun küçüklerden.

Böyle geçsin bu yıl da .

Katlanalım ona, bayramı bayram gibi gönlümüzce kutlayacağımız günlere, sağlıkla, afiyetle ulaşabilmek dileği ile…

Hayırlı bayramlar herkese, bu vesileyle…

TRT’nin GAFI ve “BAYRAMLARIMIZ” yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Covid (19) Mayıs yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Bizim kuşak 18 yaşında öğretmen olabiliyordu. Mezun olmuş ay geçmemişti üzerinden Adıyaman il emrine atamamız yapılmıştı. Okulumuz da belirlenmişti ilde. Sıra görev yerimizi görmeye gelmişti. Bir taksiye atlayıp inmiştik köyün tek çeşmesinin başında. Tanıtmıştık kendimizi.  Muhtar gelmişti. Birlikte gezmiştik okulu lojmanı. Bilgi almıştık kendisinden. Düz toprak damlar vardı sadece. Camiye benzer yapı gözükmüyordu etrafta. Önümüz Ramazan ayıydı.  “Cuma, teravih işleri nasıl oluyor burada” diye sormuştum

“Köy Sünni. Cumaları komşu köye gidiyoruz. Teravihi de toplanıp bir evde kılıyoruz” demişti muhtar. Mezhebini öğrenmek için değildi tabi ki sorum. Bize “Sünni dendiğini de o zaman öğrenmiştim zaten.  Gelip göreve başlamıştık daha sonra. Evli arkadaş lojmana yerleşince bana da okulun içi müdür odası kalmıştı. Kalacak başka da ev yoktu köyde. Öncekiler de öyle yapmışlar. Tanışmıştık onlarla da ayrılmadan evvel. O şekilde geçirmiştik iki yılı. Gelir giderdi yanımıza muhtar. Samimi olmuştuk zaman içerisinde. Demişti ki bir sohbette;

-“Geldi bu hoca ilk gün. Cami sondu bize, teravih sordu. Sonradan geldiğinde indirdi taksiden bir koca saz. Dedim ki alevinin koyusu bu. Ne teravih lazım buna ne Cuma…”

-“Ben gibi mi oluyor koyusu” demiştim, gülüşmüştük.

Bağlamanın Alevi-Bektaşi kültüründeki yerini ilk orada fark etmiştim. Değişlerin, semahların türküler içendeki yerini, bu kültürün ürünü olduklarını, kimi yerde saza  “Telli Kuran” dendiğini,  Tahtacı Türkmenlerinin onu abdest alıp da eline aldıklarını da…

Kimsenin bir diğerinin itikadına karışma hakkı da, haddi de yok. Mezhebi dinin önüne geçirmesin yeter ki. Kabul edemeyiz işte onu.  Zarar verir onu yapan kötülük eder kendi eliyle dinine.

Bitmeyen kanayan yarasıdır bu husus İslam’ın. Mezheple imtihanı devam etmektedir halen de Müslümanın.  Bu konuya bakışımız Veysel’in bakışı gibidir bizim de; Ne eksik, ne  de fazla.

Bu âlemi yaratan bir.

O dur külli şeye kadir

Alevi Sünnilik nedir?

Menfaattir var varası.

Ne Sünni’si ne kızıl baş.

Bizi yakar bizimki ateş

Değil miyiz hep bir gardaş.

Söyleyim geldi sırası.

Söyleyip geçtik biz de sırası geldi diye.

Sürç-i lisan olduysa da affola.

***

Köy şehir fark etmez, kadınlar da teravihe giderler çoğu yerde. Bölüm ayrılır onlar için camide;   Karşılama ve uğurlama günlerinde yığılma olur özellikle. Dolar taşar camiler o gece. Türkçe ilahileri dinlemek için. Teravihi övme” denir bizde ona. Hüseyin Hoca, köyün imamı ondan  duymaya alışmıştık daha ziyade.. Vefat etti kalmadı o duyguyu yaşatacak şimdi. Birkaç dörtlüğü aklımdadır. Başka yerde bu şekilde okunuşunu duymadım. Biri notaya alsa, kayda girse hizmet olur diye düşünürüm onu da.

***

İstanbul yedi tepe, Ankara birkaç katı onun. Yirmiden fazlasını sayabilirim rahatlıkla. Tepesi olan yerin, deresi de oluyor.  İnerek gittiğin yerden, çıkaran dönüyorsun bu kez. Plan yapmıştım Ramazanın birinde. Her teravih ayrı camiye gidiyordum. Kokusu, dokusu farklı oluyor her birinin. Hemşeri topluluğu birçoğu. Adetlerini, geleneklerini de taşımışlar geldikleri yerden. İftar sonrası çıkıyordum evden, yakın uzak demeden. Yürüyordum o gün için hedefe koyduğum camiye. Teravih bitiyor dönüyordum aynı yoldan eve, ter içinde. Duşumu alıyor uzanıyordum. Kilo problemim kalmamıştı o şekilde karşılamıştım bayramı.  Devam ettiremedim onu sonrakilerde.

***

Acıya şahitlik etmişliğimiz vardır bir de teravihin birinde.  Akı Dayı eşiyle gelmişlerdi o gün. Saf tutmuştuk camide.   Önümüzdeydi hemen. Yığılıp kalmıştı, kalkamamıştı secdeden.  Teslim etmişti ruhunu orada öylece. Ovacık Köylüydü.  Unutmam onu da. Rahmet diliyorum kendisine.

***

Bizim köyün   “teravihi övme” ilahisinden akılda kalan kısmıyla noktalayalım.  Sağlık ve afiyet dileği ile.

***

Sefa geldin ya mahi mübarek,

Mübareksin,   mübareksin mübarek,

Seni âla kılupdur ol tebarek

Desin mümin olan Allahu Ekber.

***

Bu ayın hürmetine ya ilahi

Bağışla kulların cümle günahı

Ki sensin padişahlar padişahı

Desin mümin olan Allahu Ekber

***

Teravih kılanın baytı yücedir

Bugün yoksul ise yarın hocadır

Mübarek geceler iş bu gecedir

Elveda ya şehri ramazan elveda

****

Gelin gönderelim şehri siyamı

Acep o hazrette bizden razı ola mı

Zaif ümmet anı bir de göre mi?

Elveda ya şehri ramazan elveda.

Birkaç “Teravih” Ömürden yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Zorluğu, uykunun en tatlı saatinde kalkıp yemek yemeye mecbur kalmak. Ondan sonra da tok karna uyumaya çalışmak. Güzelliği bu zorluğu aşmak. Hayatın bu gibi yönlerinin olduğunu da görmek, ona hazırlıklı olmak.

Çocukluğumuzu hatırlayalım bir. Nazlanarak kalkmışızdır sahura çoğumuz. Kaç kez başucumuza gelmişlerdir analarımız. Buyur etmişlerdir sofraya. Ağırdan almışızdır yine de. Analar çekerler ancak onu da.
***
Öğretmenlik yaptığım köylerde, tek kalırken çok vefasını görmüşümdür köylülerimin. Kayalak Köyü mesela Keskin’in. Tasta çorba gelirdi iki üç evden. Buzdolabı da yoktu saklayacak. Ziyan olurdu çoğu. Elektrik yoktu ki, nasıl olsun. Yufka ekmeği yığılıp kalırdı. Geri verirdim karton kutuda, yenisi gelirdi yerine. Hakları vardır üzerimizde. Görüşürüm o günkülerle bir kısmı olmasa da çocuklarıyla. Rahmet diliyorum dünyasını değiştirenlere.
***
Köylerde davulla sahura kalkma işi olmazdı pek. Ufak yer neticede. Şehir geleneğidir o daha ziyade Köylülüğü pek kalmamış, mahalle olma arifesindeki Keçiören Ovacıkta teneke çalardı Mevlud Dayı. O şekilde davet ederdi sahura. Bekçisiydi köyün. Okulun temizliğini yapar, sobasını yakardı. Belli bir miktar alırdı karşılığında. Geçim ederdi onunla. Yalnız yaşayan biriydi.
***
Tenekeyi darı beklerken çalardık biz. Sürü dadanırdı tarlaya, tohum bağladığı sıra. Başında durmazsan kuru keviği,(boş başak) sapı kalırdı bir de geride. Boşaltırlardı hepsini hemen. Kuşlar ürker teneke sesinden. Sürü süzülünce tarlaya doğru, alır elimize vururduk değnekle ona. Konamaz yön değiştirirlerdi, Başka tarla ararlardı kendilerine o zaman. Zahmetli iştir darıyı kuştan kurtarmak. herkes ekmez o yüzden. “Kuştan korkan darı ekmez” sözü onu ifade eder. Babam sever, mısırda darı da katardı değirmene gidecek buğdaya. Arpa kattığı da olurdu az da olsa bazen. Vardı dışı çamur sıvalı sepetten ambarımızda onların hepsinden .
***
Demiştim dönemin muhtarı İbrahim Amcaya. “Darı beklediğim günleri hatırlatıyor bana gecenin o saati. Davul bulalım şu Mevlut Dayıya” diye. Mümkün olmamıştı o da. Trampeti olsa okulun, verecektim, o da yoktu ne yazık ki. Alışmıştık o şekilde. Bir tur atmak yetiyordu köylü uyandırmak için. Hep davul olacak değil ya, bu da teneke sesidir kulaklarımda, eski sahurlardan kalma.
***
Çermik (Diyarbakır) komşu ilçedir bize. Dayımlar vardı orada. Dayım en sevgilidir bana babamdan sonra. Çok severdim onu) Allah rahmet eylesin ona. Birlikte büyümüştük çocuklarıyla. Bir Ramazan ayıydı yine böyle. Sahur zamanı davulcu uzun kalmıştı sokakta. Ritmi değiştirmişti bir de. Çıkmıştık pencereye. Yer damı dediğimiz tek katlı evin önünde pijamasıyla, halaya durmuştu gencin birisi. Yeni evli, hanımı da yanında komşularıydı dayımların. Dökmüştü kurdunu gecenin o vaktinde. Seyretmiştik, neşe katmıştı sahurumuza. Değerlendirmişti hazır kapıya gelen davulu. Vardır Anadolu’da öyleleri, davulu duyunca vücudu seğirtenler. Tutamazsın öylelerini.
***
Sahurda değilse de oynatmıştı bir keresinde beni de anam bir yaz günü. Çingeneler -karaçi” denir bizde onlara- toplamaya gelirlerdi harman vakti. Kadınlar ayrı erkekler ayrı dolaşırdı köyü. Erkekler davulla yapardı o işi. İstek yapmıştı anam,davulcuya. Kırmamıştım ben de. Muradı olmuş öylece torbasına katmıştı hakkını davulcunun.
***
“Davul tozu”, “minare gölgesi” sipariş verirlerdi şehre gidene bazı muzip köylüler. Çözemezdik bilmeceyi çocuk aklımızla. Düşünüp dururduk nasıl bir şey diye.
Davul sesi “corona” yayar mı onu düşünür, onun endişesine kapıldığımız günlere geldik, o günlerden,
***
Akrabamız olan yaşlı teyzemizin yanında kalırdım Ortaokula giderken. Yazmıştım bu satırlarda. Kadir gecesi sahur sonrası kalkıp camiye gitmiştim yakınımızdakine. Tek çocuk bendim iki sıra cemaat içinde. Adımı, hangi köyden, kimlerden olduğumu sormuştu cami imamı. Osman Yüksel Serdengeçti’nin “Karanlık Gecelerin Nurlu Sabahı” kitabını hediye etmişti bana. “Dua et bana da” diyerek. Hakkı Hoca. Saatçilik de yapardı. “Citizen” marka kol saati almıştım öğretmen olduktan sonra ondan. Hayattaymış. İstanbul’da kalıyormuş. Uzun ömürler diliyorum kendisine.
***
Sahurun da, iftarın da güzellerine Burdur’da tanıklık ettiğimi söyleyebilirim. Dostluklar güzeldi en başta. İftarı sahurla birleştirdiğimiz misafirliklerimiz olurdu. Teravih sonrası Tecimer’in kundura dükkanında çay ikramı vardı. Pazar Caminin altında. Çıkan oraya gelirdi. Entelektüel derecede sohbetler olurdu. Vali, ilin gelenleri toplanırlardı. Renkli sayfadır o da Ramazana dair Burdur’dan kalma.
. ***
“Ateş almaya gelmek” tabi vardır Anadolu’da. Yanmamış közler küle gömülür akşamdan. Hazır olur sabaha. Küllerini aralayınca tutuşur kolayca. Ateş küreği(carut denir bizde ona) ile gelip alırdı ateşi olmayan komşu. En kısa olanıdır o komşu ziyaretlerinin. Beklerse hükmü geçerdi ateşin. Alır dönerdi o yüzden hemen . Sahurda olurdu o ateş alma işi genelde de. Durur o da çocukluk hatırası olarak aklımın köşesinde. Oradan gelir işte bu “ateş almaya mı geldin” sözü. Bilsin bunu da “doğal gazdan ötesini bilmem ben” diyen yeni nesil…
***
On dört asırlık geçmişi var tabi ki sahur geleneğinin. Her birinin bir hikayesi var o konuda iz bırakmış, sonra da dünyayı bize bırakmışların. Onlardan birisiyle, Ömer Hayyam’ın rubaisiyle noktalayalım; Görelim nasıl oluyormuş sahuru, be muradın, onun da;
***
“ Ramazanda orucumu yiyorsam eğer,
Mübarek aydan habersizim sanma.
Çileden geçe oluyor da gündüzüm
Sahura kalkıyorum gün ortasında

Allah vaktimizi şaşırtmasın”
Hayırlı sahurlar, hayırlı Ramazanlar….

Birkaç “Sahur”, Ömürden… yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Böylesini ne gördük, ne de duyduk. Tuttuk nefesimizi, yerküre üzerindeki seyrini izliyoruz virüsün. Doğduğu yerde öldüğü söyleniyor ama kıtalar dolaşıyor o. İnsan bedenine tutununca canlanıyor. Tarih hiçbir olayın, herkesin, bu şekilde, birinci derdi olduğu bir başka devri kaydetmemiştir herhalde. Hudutlar kalkmış, taçlar, tahtlar dize gelmiş durumdalar onun karşısında.

Gelinen noktada en çok kayıp veren ülke Amerika. Attığı “tweetlerle” ve eşek kuyruğu uzunluğundaki “imzasıyla” dünyaya posta koymaya alışmış, onunla ün yapmış başkanlarının da yapabileceği bir şey yok onun karşısında. Sağlık sistemleri çökmüş, parası olmayan ölüyor bu dünyanın en gelişmişi denilen ülkesinde.

Mukadderat işte… Bize maskelerimizi taktırırken, birilerinin de maskelerini düşürüyor eş zamanlı .

Kimler nasıl yönetmekteler ülkesini çıkıyor ortaya bir bir. Gölgesi kalksın virüsün, o zaman belli olacak asıl …

Çok kaosa tanıklık etti insanlık ama böylesini yaşamadı hiç. Sahipsiz defnediliyor ölen, başlarında kimsesi olmadan. İş makinelerinin kullanıldığı görülüyor yer yer bunun için. Uzaktan seyrediyor sevenleri. Ona bile izin verilmiyor hatta. Azalma var mı bugün ölüm sayısında ona bakıyoruz, onunla teselli arıyoruz. Ağlayacak üzülecek zaman yok. Kendi canını derdinde kendi başının çaresine bakma telaşında her fert ve her ülke. Önce can.

Unuttuk baharı çiçeği, bayırı çayırı. Güz gitti, kış bitti, şükür gördük baharı demiştik. Gün sayıyor can atıyorduk dışarı atmak için kendimizi. Erteledik, öteledik, iptal ettik tüm planlarımızı. Çıkamıyoruz dışarı. Mahkûmuz buna, tehlikeyi daha da büyütmemek adına.

Futbol konuşuyor olacaktık. Avrupa şampiyonasına katılma hakkı elde etmiştik yıllar sonra. Olimpiyatlar vardı bu yıl, dört yılda bir yapılan, dünyanın en büyük spor organizasyonu. Onun meş’alesi dolaştırılırdı adet üzere ülkeler arasında. Yolculuğunu izlerdik biz de. Unuttuk hepsini. Kıtalar arası yolculuğuna yoğunlaştık virüsün.

Her yaş gurubunda görülse de, asıl tahribatın yaşlı nüfus üstünde olduğu biliniyor artık. Onlar ki aklıselimini, itidalini temsil ediyorlardı günümüzün. Hafızası kayboluyor onlarla birlikte dünyamızın. Ne yaşanmışlıklar toprağın altına giriyor biz onları tanıyamadan. Renklerini kaybediyor dünyamız, bir bir, farkında olmadan biz.

***

Bizden birisini, seksen yaşındaki Necip Amcayı tanıyor kamuoyu bu kritik zamanda. O konuşuluyor sosyal medyada. Ankara’da yaşıyor bu yaşlımız . Örgü işi yapıp satarak hayatını kazanıyor amcamız. Evlenmemiş hiç. Babası esir kalmış Yemende onbir yıl. Yurtlarda büyümüşler üç kardeş. Ölmeden anası öğretmiş ona örgü işini. Dikkatini çekmiş gençlerimizden birisinin. Fotoğrafını çekip paylaşmış İnternet üzerinden. Tanınması o şekilde olmuş.

Öyle sözler ediyor ki “onlar da olmasa nasıl olurdu dünyamız” dedirtiyor insana.

İbrahim Ethem ile öğrencisi Şakik arasında geçen bir konuşmayı hatırlattı bana. Okumuştum yıllar evvel Tasavvuf Tarihi dersi dolayısıyla bir kitapta. Soruyor hocası öğrencisine;

***

-Siz yemek işini nasıl hallediyorsunuz?

-Buluncaya kadar sabrediyor, bulunca şükrediyoruz.

-Onu Belh’in köpekleri de yapıyor.

-Siz nasıl ediyorsunuz ya?

-Biz buluncaya kadar sabrediyor, bulunca da muhtaç olana varıyoruz .

***

O ekolün temsilcisi sanki. Öylesine derviş tabiatlı. Duruyor o maya kaybolmuyor bu topraklarda. Cümleleri tokat gibi, ders niteliğinde her biri;

***

“Kimseden yardım istemem. Kendim kazanırım hayatımı. Garibanım, sokak çocuğuyum ama yardım kabul etmem. Bir ekmeğin acı, iki ekmeğin tokuyum. On liram olsun yeter. Yüz liram olsa kırkını benden garibine veririm. Sırtımıza mı sarıp götüreceğiz? Elli kazansan yirmisini benden düşkününe verir yardım ederim. Allah şahittir.

İnsanoğlu öldüğünde Hoca Fatiha okurken biri toprak atacak gözüne, o zaman doyar ancak. Nefis kördür. Güzel kardeşim. Dünyayı versen ister yine de, hep ister. Kovalayacaksın, yanaştırmayacaksın yanına. Karnım doyunca şükrederim. Çok bulursam yerim. Aç olursam çok yediklerime sayarım. Vermedi diye isyan etmem, şükrederim. Her şeyin şükrü var. Şükür et her şey iyi olur. Az kazansam az, çok kazansam çok yerim. Az kazandığımda da çok kazandığımın yerine sayarım. Huzurevi istemem. Özgür yaşamak isterim. İnkârcı değiliz güzel kardeşim. Büyüklerimiz yardım ettiler bana. Allah memleketimizin yüzüne baksın. Vatanımız devletimiz var olsun.

***

Genç, yaşlı farkı yok. Okumasını bilene her insan bir kitap. Neleri var daha dünyamızın göremediğimiz tanıyamadığımız.

***

Yaptıklarınızın çoğuna sayın yapamadıklarınızı siz de Necip Amcamız gibi. Bizim sokak olarak bildiğimiz evi oluyor onun ama çıkamıyor evine.

Ondan pay biçin, çıkmayın dışarı siz de.

Beklemeye razıyım, ümidim olsun yeter.

Sağlık olsun yeter ki.

Sağ olsun evinizde olsun herkes.

Allah her şeyin hayırlısını versin.

***

Şairin dizeleriyle nokta koyalım.

Söz olmasın öyle ki söz üstüne;

“Mademki vücudumuz bir gün mezar doldurur.

Aldatan hayallerdir gençlik, şöhret ve gurur”

Kaybolan Renkler yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Mirza El Ekber Sabir (Şeyh SABİR) toplamış on iki kişiden oluşan meslek erbabını. “Söyleyin bakalım hanginiz ne günah işledi de Allah bu “corona” illetini başımıza musallat kıldı. Yalan konuşmayacaksınız ama, doğruyu diyeceksiniz sadece. Onu yapar, bulunursanız o itirafta ola ki Allah alır bu belayı üzerimizden. Onun üzerine bu sohbet..

Yok, tabi böyle bir şey. Farz edelim ki var ve oldu.Uyuşmaz örtüşmez miydi sizce de günümüzle? Aşağıdaki metin merhumun “Hophopname” adlı eserinin giriş kısmından alınmıştır.Allah rahmet eylesin Mirza El Ekber Sabir’e.Bir de sabrı çok versin bu zor günde fukaraya, fakire..(Her mesleğin düzgün temsilcilerini tenzih ederek elbette…)
****
BİR MECLİSTE ONİKİ KİŞİNİN SOHBETİ

1 Vekil=Haksıza haklı deyip çok günaha batmışam
***
2. Hekim=Derdi teşhis etmeyip hısım akraba ağlatmışam,

***
3. Tacir=Men helal ile haramı birbirine katmışam
**
4. Revzehan (Ağıtcı)=Ümmetin pulun alıp gözlerin ıslatmışam

***
5. Derviş=Nerde görsem söz açıp min bir yalan söz satmışam

***
6. Sufi= Gece gündüz hak deyip men herkesi oynatmışam

***
7. Molla=Günde bir fitva verip mahlûku çoh ağlatmışam

***
8. Alim (bilgin)= Gati ümid etmişem, bütün bu gavmi atmışam

***
9. Cahil= Ortada keyf eyleyip men her merama çatmışam

***
10. Şair= Bülbüle eşke(güle) dair yalanlar fırlatmışam
***
11. Avam=Anlamam bir şey cehalet uykusuna yatmışam

***
12. Gazeteci=Men ceridem dolmakçün metlebi(yazıyı) uzatmışam

***
(*)Mirza El Ekber Sabir (1862-1911).Azerbaycan satrik(eleştirici iğneli sözlerle alaylı ifadeyle anlatım) şiir akımının kurucusu. “Sabir” sabr eden, sabırlı anlamı taşır. Tüccar olan babası onu din adamı olsun diye 7 yaşında mollahaneye verir. İlk şiirini 8 yaşında yazar.. Aşkabat, Buhara, Semerkand, Merv, Horasan şehirlerinde yaşar. 1906-1911 yıllarında yayınlanan ve geriliği, cehaleti kamçılayan bu şiirleri Azerbaycan şiiri tarihinde yeni bir devrin başlangıcı olur. 49 yaşında hayata veda eder. “Şahi Hendan” mezarlığına defnedilir. Sağlığında hiçbir kitabı basılmaz. Ölümünden sonra 1912 yılında birçok Azerbaycan aydınlarının çabalarıyla “Hophopname” adlı kitabı kısa süre içinde Azerbaycan’da çok rağbet görür. Bakü’de ve Şamahı’da heykelleri dikilmiştir.
***
İlber ORTAYLI onun için; “…İslam dünyasında halkın topladığı bağış ile heykeli dikilen ilk büyük adam.” demiştir.Allah rahmet eylesin Mirza El Ekber Sabir’e.Bir de sabrı çok versin bu zor günde fukaraya, fakire..

(Her mesleğin düzgün temsilcilerini tenzih ederek elbette…)

Bir Mecliste On İki Kişinin Sohbeti yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Tarihin parlak sayfalarını seçip onları sahiplenmek, “sonrasına karışmam” demek olmaz. “Türk milletinin ferdiyim” diyen onu yapmaz. Pazar tezgâhında malın iyisini seçip, çürüğü çarığı başkalarına bırakmak gibidir o.

Çobanlık yapardık çocuklukta. Azığımızı da alırdık yanımıza. Öğlen vakti açardık bohçamızı, otururduk hep birlikte sofraya. Yumurtayı, peyniri, ağzının beğendiğini kapar kaçardı açıkgözün, aç gözün birisi.  Ekmek soğan kalırdı bize. Almak istemezdik tabi öylelerini aramıza. Tarihin “iftiharlık”, “kaymaklı” kısımlarını yürütmek bu da. Yok, arada bir fark.

Tarihimiz bir bütündür. Günahı sevabıyla bizimdir.  Zafer de vardır orada hezimette… Hatırlamak istemediğimiz sayfalar da… Gurur sayfalarımızın daha fazla olduğunu biliyoruz tabi ki. Dünya da biliyor onu.  Bizi diğer milletlerden farklı kılan da odur zaten.  Türk, devletsiz olmamıştır hiçbir devirde. Onaltı büyük devler kurmuşuz şimdiye kadar. (Kimi tarihçiye göre sayı bunun çok daha üzerinde)  On yedincisi Türkiye Cumhuriyeti devletidir. Osmanlı Türk Cihan Devleti “kemali zirvesi” olmuştur tüm tarihimiz içerisinde.  36 padişahın adı var orada. İyisi de var, kötüsü de var. “Fatih, Kanuni benim, Deli İbrahim sizin” demek olmaz. Bunun gibi “Çanakkale benim, Sarıkamış sizin”. “Lozan benim, Mondros sizin” demek de olmaz.

Basketbol takımındaydık öğretmen okulundayken. Mağlubiyet yüzü görmemiştik Kırşehir’de. Tokat’a gitmiştik, bölge birinciliği için. Galibiyet yüzü görmemiştik orada da.  TED koleji çıkmıştı karşımıza. Dünya ikincisi idiler bir önceki yılın. (Sır çıkmaz sizden. 204 sayı atmışlardı tam. 44 sayıda kalmıştık biz). Görmeyelim mi şimdi bu kısmını?  Göreceğiz elbet. Göreceğiz ki ders çıkartalım ondan. Giderebilelim eksiğimizi.  Tarih de bunun gibidir. Beğendiğin kısmını alarak olmaz o. Reddi miras olur,  aslını inkâr olur ancak.

Çanakkale’yi unutmayacağız. İstismar edenlere de bırakmayacağız.  Türkün dirilişi, geri dönüşü demektir Çanakkale. Milli Mücadelenin önsözü, Cumhuriyete giden yolun habercisi, benzersiz savunma savaşıdır. Bunlar doğrudur ama o gün mağlup edilenler üç yıl sonra,  donanmalarını da yanına alarak geçmişlerdir o siperlerin önünden elini kolunu sallayarak.  Sarayburnu önlerinde demirlermiş, namlularını da Topkapı’ya “Halife-i ruyi zemin” hazretlerine doğru çevirmişlerdir.  Bunu da unutmamak lazımdır.

Gol sevinci, sarhoşluğu içinde oyun disiplininden kopup hemen ardından gol yemek gibi bir şeydir bu.

Madem bu olacaktı, o kadar şehidi niçin verdik o zaman?  sorusunu akla getirmektedir ister istemez. Bunu sorgulamak sorgulayanı hain yapmayacağı gibi zaferin değerini de küçültmez. O yüzden bu tarafına da geçmeli meselenin,  bu yönüyle de anlatılmalıdır Çanakkale.

Çanakkale elbette büyük imanla, gayretle kazanılmıştır. Bu doğrudur. İman “inanmaktır” demektir. Kazanılacağına inanılarak olmuştur.  “Tembel tembel oturup da Allahtan yardım dilemeyin. Bilirsiniz ki gökten ne altın yağar ne gümüş”  buyurulur Hadiste. Sadece “Allah’ın yardımıyla,  birtakım mucizelerle kazanıldı” dersek verdiğimiz onca şehidin haklarını yemiş oluruz.  Allaha karşı da sorumlu yapar bu bizi ayrıca. Allah’ın taraf olduğu savaş dokuz ay sürmez hem. Biter birkaç saniyede. Yeşil sarıklıların, evliyaların, yardımıyla olacak olsa Osmanlı Rus Savaşında Balkan Savaşında, Sarıkamış’ta, öteki cephelerde neredeydiler hazretler? Ümmet aynı ümmet, ordu aynı orduydu orada da. Kimilerinin adını zikretmek istemedikleri (Deccal dedikleri) Atatürk de yoktu o sıra uğursuzluk getirdi desek. Geriledik durduk iki asır tam. Niçin çıkmadılar ortaya? Cevaba ortada bunun;

“Devemizi sağlam kazığa bağladık, sonra tevekkül ettik Allaha”. Bunu yaptık Çanakkale’de.  Aklını kullanana,  çalışana yardım eder Allah ancak. Kullanasın diye verildi o akıl sana.

“Allah aklını kullanmayanların üstüne pislik bırakır” buyrulmaktadır ayette. (Yunus 100)

“Şimal bolsama dalın başı gımıldamaz”  der Türkmenistanlı kardeşlerimiz. “Emek yoksa yemek de yok”.

Çanakkale’nin olağanüstülüklere ihtiyacı yoktur. Bizzat kendisi olağanüstüdür onun. Doğru bilinen yanlışlar vardır tarihimizde ”Galat-ı meşhur” eskilerin değimi ile. Düzeltilmesi gerekir onların.

“254 bin” diye telaffuz edilen şehit sayısını genelkurmayın kayıtları doğrulamamaktadır. “57 bin” olarak gözükmektedir orada. Nereden kaynaklanmaktadır bu fark? Bunu açığa çıkartmak çok zor değildir. İki doktora öğrencisinin çalışmasıyla açıklığa kavuşturulabilir…

Seyit onbaşının “250 kiloluk” topu kaldırdığı da tevatür.  O ağırlıkta top yok o sıra askerin elinde.

Ne olur yani 125 kiloluk topu kaldırsa? Zeval mi gelir o koca yürekli pehlivanın şanına? Bunun gibi 250 binin altına düşerse şehit sayımız değerinden mi kaybeder Çanakkale?  Değil elbette.

Sarıkamış Harekâtı da öyle.  “90 bin şehit” rakamı da, tek kurşun atamadan dondukları iddiası da doğru değil. 30 bini aşmadığı görüşündeler Sarıkamış araştırması yapanlar. Dram- olmaktan mı çıkar sayı düşünce Sarıkamış?  Değil elbet. Enver Paşa’ya fatura etmek için yapılıyorsa bu çarpıtma o çok daha vahim. Biliyoruz ki Çanakkale’de de, Sarıkamış’ta da genelkurmay başkanı aynı isim. Enver Paşa’yı Sarıkamış’ın müsebbibi görüp, gösterip Çanakkale’de yok saymak insafa da hukuka da sığmaz. Siyasi, ideolojik bakışla tarih olmaz.  Herkese göre Çanakkale, herkese göre Sarıkamış, herkese göre Milli Mücadele de olmaz.

Mustafa Kemal’i Çanakkale’de önemsiz görmek, göstermek de boş çabadır. Savaşın seyrini değiştiren komutan olarak kaydetmiştir tarih onu. Çarpıtmalarla değiştirilemez o gerçek. Millet o askeri dehayı orada tanımış, inanmış Mili Mücadelenin başkomutanı yapmıştır. Türkiye Cumhuriyetinin kurucusu ve Atatürk olmuştur o yoldan ilerleyerek. Tarihe ilgisi en fazla ve en çok okuyan devlet adamıdır o. Tarih konusundaki şu söz de onundur;

“Tarih yazmak tarih yapmak Kadar önemlidir. Yazan yapana sadık kalmazsa değişmeyen hakikat insanlığı şaşırtan mahiyet alır”.

Sonuç olarak; Meydanı hurafelere, menkıbelere, rüyalara, mucizelere, bırakırsak, gerçeğin yerini alırlar zamanla. Yazık ederiz sonraki nesillere. Çözüm hakikatte buluşmak, ona saygılı olmaktan geçer. “Hak” Allah’ın sıfatlarından biridir. “Hakikat” o kökten gelir. Hakikati ortaya koymak, hakkı sahibine teslim etmek, milli, insanı vicdanı bir görev ve sorumluluktur,   her vatandaş için.  Türk tarihi bütündür ve parçalanamaz. Tıpkı vatan gibi…

Yapanın yaptığına sadık kalarak, ona saygı çerçevesinde tarihimizi yazanlara da, tarihimizi yapanlara da minnet borcumuz vardır.

105. yıldönümünde Çanakkale’dekiler başta olmak üzere tüm şehitlerimizi saygıyla rahmetle anıyoruz.

Pazar Tezgahına Düşmeyecek Tarihimiz (Virüssüz yazı) yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.