ABD, PKK’yı terörist listesinden silmeyeceğini açıkladı. Ne kadar komik. PYD, PKK’nın Suriye’deki uzantısı, ABD, PKK ile PYD’nin aynı örgüt olduğunu bilmiyor mu? Biliyor. PYD’nin şimdi hâkim olduğu Suriye’nin kuzeyinde yaşayan arap halkını terörist eylemlerle kovduğu, bir daha dönmemeleri için evlerini yıktığı Birleşmiş Milletler raporunda yazıyor. PYD adı değişik olsa da PKK’nın Suriye koludur. Terörist bir örgüttür.

PKK Türkiye’de kurulmuştur. Hedefinde kendi deyişleriyle “büyük Kürdistan(!)” vardır. Gelecekte Irak, Suriye ve İran Kürtlerini içine alan “Kürdistan’ı(!)” hayal etmektedirler.

Abdullah Öcalan Suriye’deki günlerini boşa geçirmemiş, Suriye’nin Kürt vatandaşlarının bir kısmını PKK’ya kazandırmıştır. İmralı’da da faaliyetlerini devam ettirmesine müsaade edilmiş, kendisini ziyarete gelenlere Suriye’nin kuzeyinin PKK için önemini anlatmış, örgüt elemanlarına o bölgeye hâkim olmaları için talimat göndermiştir.

Suriye devleti güçlüydü, PKK – PYD’nin Suriye’de örgütlenmesi, yerleşmesi zordu. Burada PYD en büyük desteği ABD’den gördü.

ABD, Libya’yı kendi istediği hale getirdikten sonra Mısır ve Suriye’yi karıştırdı. Suriye’den kaçan ve batı ülkelerine sığınan on binlerce Esat muhaliflerini silahlandırdı tekrar Suriye’ye gönderdi. Bunlar da Suriye’de Esat rejimine karşı mücadele etti.

ABD’nin Suriye’yi karıştırması PYD’ye yaradı. PYD petrol bölgeleri de dâhil Suriye’nin kuzeyin geniş bir alanda hâkimiyetini kurdu. Bugün PKK’yı terör örgütleri listesinden çıkarmayacağını açıklayan ABD, Suriye PKK’sı olan PYD’yi terörist olduğunu bile bile müttefiki olarak kabul etti.

Binlerce tır dolusu silahla donattı, teröristleri eğitti. Türkiye, ABD’ye rağmen PYD’nin Suriye’de hâkimiyet kurmasını engelleyebilirdi. Türkiye’nin menfaati de bunu gerektiriyordu. Tek yapması gereken Suriye ile anlaşması, Suriye’ye geçmek isteyen teröristlere sınırlarını kapatmasıydı.

Türkiye Suriye’deki karışıklığı iyi değerlendiremedi, Suriye’ye hasım gibi davrandı, diplomatik ilişkilerini en aza indirdi.

Burada olayları uzun uzun anlatmıyorum. Tamamını anlatmak çok uzun olur. Ancak yazdıklarımdan ne anlatmaya çalıştığımı anlayacağınızı umuyorum.

IŞİD bölgeye girince, Türkiye, zarar göreceği endişesi öne sürerek Süleyman Şah Türbesini sınırlarımıza taşıdı. Kanaatimce bu yanlış bir operasyondu. Süleyman Şah Türbesinin bulunduğu toprak bizim toprağımızdır. Türbeyi IŞİD’den korumak için sınırlarımıza taşımak yerine saldırılarını önlemek için Suriye’ye yeterli kuvvetle girebilirdik. Kimse de bizi Suriye’ye asker sokmakla suçlayamazdı. Suriye o tarihte IŞİD saldırılarına karşı çaresizdi. Biz Suriye’ye kendi toprağımızı korumak için girmiş olacaktık. Hukuken haklıydık, kimse bizi suçlayamazdı.

O tarihte Menbiç’te ne PYD ne de ABD vardı. Biz o hamleyi yapsaydık bugün de ABD ve PYD Menbiç’te olamazdı. Ayrıca o bölgedeki Türkmenler de güvende olurdu.

Türkiye, bu gün Suriye’nin kuzeyine yerleşmiş PYD’ye operasyon yapmayı düşünüyor. ABD güvenli bölge oluşturulacağını Türkiye’nin endişelerini karşılayacağını söylüyor. Türkiye’nin Suriye’nin kuzeyindeki PYD’ye operasyon yapmasına karşı çıkıyor. Türkiye güvenlik bölgesinde de olmayacak, Rusya, İran ve Suriye de Türkiye’nin güvenlik bölgesinde Türkiye’nin olmasını istemiyorlar.

Diğer taraftan Suriye’de, PYD’nin de yer verileceği yeni anayasa yapma çalışmaları başladı. PYD – PKK bana hiç de yabancı olmayan uyanıklığını burada da gösterdi. Suriye’nin devletinin adı “Suriye Arap Cumhuriyeti”dir. Bu, devletin, sadece Arap milletine ait millî bir devlet olduğunu gösterir. Ancak PYD bu adın “Suriye Cumhuriyeti” şeklinde değiştirilmesini istiyor. Bununla da parçalı ve çok ortaklı bir Suriye Devleti hedeflemektedir. Bu Türkiye için bir tehdittir.

Türkiye, ABD, Rusya ve Suriye’ye rağmen Suriye’nin kuzeyine operasyon yapmalı mı? PKK’yı çok iyi tanıdığımı düşünüyorum. Asıl hedefleri Türkiye’dir. Türkiye’ye saldırmadan duramazlar. Bu sebeple Suriye’nin kuzeyindeki PKK varlığı da Türkiye için tehdittir.

Olayın başında yapılan hataların telafisi için ağır bedel ödeniyor. Gazetelerde birçok generalimizin açıklamalarını okuyorum. Bunlar sanki Suriye’nin kuzeyine Türkiye’nin operasyon yapmasını söylüyorlar. Ben asker değilim, durum değerlendirmesini onlar gibi yapamam, ancak Suriye’nin kuzeyine bir operasyon yapılacaksa –ki yapılmalıdır- Rusya ve Suriye ile önceden mutlaka mutabakata varılması gerektiğini düşünüyorum.

Fırat’ın Doğusuna Operasyon yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Eski devirlerde medya yoktu. O günlerin şairleri, ozanları bir çeşit medya görevi yaparlar, halkın hissiyatını, düşüncelerini duyururlardı.

Büyük şairimiz Fuzulî’nin “Selam verdim, rüşvet değildir deyü almadılar.” mısraını bilmeyen yoktur. Fuzulî bazı devlet görevlilerinin işlerini rüşvet karşılığı yaptığını duyurmakta, şikâyette bulunmaktadır.

Kanuni Sultan Süleyman büyük oğlu Şehzade Mustafa’yı boğdurtmuştur. Şehzade Mustafa iyi yetişmiş, halkın ve askerin sevdiği Kanuni’den sonra Osmanlı tahtına geçeceğini düşündüğü şehzadedir.

Şehzadenin idamı halkı da askeri de çok üzmüştür. Şehzade Mustafa’nın, Kanuni’yi tahtından indirmek ve tahta geçmek için bir teşebbüsü yoktur.

Başta Taşlıcalı Yahya, devrin şairleri şiirleri ile halkın hislerine tercüman olmuşlar, Şehzade Mustafa’nın katledilmesinin yanlışlığını duyurmuşlardır.

Taşlıcalı Yahya’nın;

Yalancının kuru bühtanı buğz-ı pinhanı

Akıttı yaşımızı yaktı nar-ı hicranı

Bir iki eğri fesat ehli nitekim şemşir

Bir iki name-i tezviri kıldı katline tir.

Taşlıcalı Yahya bu dizelerinde Şehzade Mustafa’nın katline Sadrazam Rüstem Paşa’nın tezviratının sebep olduğunu söylüyordu.

Taşlıca Yahya’nın yazdığı mersiye kısa sürede askerin ağzına düşmüştü. Mersiyeyi Kanuni de okumuş, askerin de kışlasında okuduğunu hüzünlendiğini duymuştu. Tedbir olarak Rüstem Paşa’yı sadaretten azletti.

Rüstem Paşa daha sonra ikinci defa sadrazam olur. Taşlıcalı Yahya’yı öldürmek ve intikam almak istemektedir. Rüstem Paşa’nın niyetini öğrenen Kanuni, “öç almayı düşünme” der. Taşlıca Yahya’nın katlini engeller.

Daha önceki Türk devletlerinde de bu gelenek vardır. Türk töresi ozanları deyişlerinde serbest bırakır. Kağan ailesinden birinin, hatta kağanın yanlışını terennüm etseler de cezalandırılamazlar. Töreyi bozamazlar (Bugünün hukukun üstünlüğü ilkesi gibi).

Ozan Arif de günümüz ozanlarındandır. Ülkücüdür ama türkülerinin, şiirlerinin muhatabı bütün millettir.

12 Eylül darbesinden sonra yurtdışına gitmiş, yıllarca yurduna hasret yaşamıştır. Bir tanıdığım “hiçbir suça bulaşmamıştı. Gitmeseydi daha iyi olurdu.” dedi.

12 Eylül döneminde suç işlememiş yüzlerce insanımız tutuklandı. Sonuçta belki beraat ettiler. Fakat çoğu, senelerce cezaevinde tutuklu kaldı, sağlıklarını kaybetti. Bu sebeple Ozan Arif’i suç işlemediği halde yurt dışına gitti diye suçlayamayız.

Ozan Arif herhalde son şiirlerinden birinde;

Vatanımın gözünde yaş,

Yurdu kime anlatalım,

Biz Eylülde donduk gardaş,

Mart’ı kime anlatalım.

Yaptığı ne, neler dedi,

Ahbap oldu fare kedi,

Sürüleri köpek yedi,

Kurdu kime anlatalım.

Bu dert fazla devletlere,

Biz dayandık bu dertlere,

Fırsat geçti namertlere,

Merdi kime anlatalım.

Arif kaçtı ağız tadı,

Adalet mi bunun adı?

Anamızı alan kadı,

Derdi kime anlatalım.

Gülemedim şöyle bir gün,

Senelerim geçti sürgün,

Gönül sevdiğine dargın,

Aha geldim gidiyorum.

Arif derki bunca yıl ve ay,

Geldi geçti, vay dünya vay,

Yaşamaksa yaşadım say,

Aha geldim gidiyorum.

Usta yazarların onlarca sayfada zor anlatacağı ülkemizin ve insanımızın yaşadığı dramı Arif, ozan diliyle her okuyanın, her dinleyenin anlayacağı sadelikte anlatıyor.

Yakın zamanda yazdığı bir şiiri, CHP milletvekillerinin biri tarafından Türkiye Büyük Millet Meclisi Genel Kurulunda okundu.

12 Eylül 1980 öncesinde Türk gençliği kamplara bölünmüştü. O dönemde Ozan Arif’in karşısında olan bir devrimci ölümünden sonra “Ozan Arif son yazdığı bir şiirde şaşırtıcı bir ustalıkla ihaneti ve iktidarı anlatıyordu, bir duruşu, bir kaygısı, vicdanı olan idealist insanlardandı. Antiemperyalistti. Devşirilmedi. Zulme, sömürüye, ülkeyi satanlara karşıydı. Türkiye namuslu bir çocuğunu, bir yurtseverini kaybetti. Rahmet olsun.” dedi.

Ozan Arif ile hiç karşılaşmadım, karşılaşmak, tanışmak isterdim kısmet değilmiş, Allah’tan kendisine rahmet, ailesine, sevenlerine sabırlar dilerim.

Ozan Arif yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Değerli romancı Orhan Yeniaras’ın Fahrettin Paşa’nın Medine Müdafaası romanında, askerimizin 1’inci Cihan Savaşı’ndaki, Suriye’deki muharebeleri anlatılmaktadır.

Osmanlı Devletinin girmek zorunda bırakıldığı 1’inci Cihan Savaşı’nda askerimiz çok büyük kahramanlıklar göstermiştir. Çanakkale’de destan yazmış, Yemen’de kırılmış, her cephede kahramanca savaşmış fakat devletinin yıkılmasını yine de önleyememiştir.

621 yıllık Osmanlı Devleti tarihi, karada ve denizlerde kazanılan büyük zaferlerle süslenmiştir. Ancak 1’inci Cihan Savaşı’nda artık, imparatorluk son anlarını yaşamaktadır. Son anlarında da düşmanlarını bile hayran bırakan kahramanlıkla savaşmış, yıkılışında da destansı kahramanlıklar göstermiştir.

Bir yiğit, nasıl girdiği çeşitli savaşlarda büyük kahramanlıklar göstermiş sonunda da kahramanca savaşarak şehit olmuşsa, Devlet-i Aliye’nin yıkılışını da bir kahramanın ölümüne benzetebiliriz.

Tarihimiz kahramanlıklarla doludur

Tarihimizde bu çeşit kahramanlar çoktur. Barbaros Hayrettin Paşa’nın ağabeyi olan Cezayir’de müstakil devlet kuran Oruç Reis de bunlardan biridir.

Oruç Reis, Tlemsen’i fethetmiştir. Tlemsen, Kuzey Afrika’da stratejik öneme haiz bir kaledir. İspanya bu kalenin alınmasını mutlak surette istemektedir. Kalenin üzerine kalabalık bir ordu gönderir. Kalabalık İspanyol Ordusu Tlemsen’e gelince, kalede bulunan Arap savaşçılar kaleyi hemen terk ederler. Reis’in yanında az sayıda Türk levendi kalmıştır. İspanyollar teslim olmasını teklif ederler. Oruç Reis teklifi ret eder. Leventlerin azlığına rağmen, İspanyollar kaleye giremezler. Ancak leventlerden yarısından çoğu şehit olmuştur. Yaralılar da vardır. Oruç Reis kaleden çıkmayı ve kaçmayı planlar. Planını uygular. Düşman hatlarının zayıf bulunduğu bir yerden kuşatmayı deler ve leventleri ile uzaklaşır. Fakat, İspanyollar Oruç Reis’in kaleden ayrıldığını ve kaçtığını anlamıştır. Hemen arkasına düşerler.

Yiğitlerinin Reis Baba diye isimlendirdiği Oruç Reis’in leventleri yorgundur. İçlerinde yaralılar da vardır. Önlerinde bir köprü vardır. O köprüyü geçerlerse kurtulacakları muhakkaktır. Oruç Reis köprüyü geçmiştir. Fakat İspanyollar arkada kalan yorgun ve yaralı leventlere yetişmişlerdir. “Baba Reis bizi bırakır da nereye gidersin?“ diye seslenirler. Leventlerinin yardım istediği Oruç Reis hemen geri döner, yardımlarına koşar.

Çarpışma çok çetin olur, yaralı leventler aslanlar gibi çarpışırlar, hepsi teker teker şehit olur. Oruç Reis, İspanyol Ordusu’nun karşısında tek başına kalmıştır. İspanyollar askerleri bu tek kollu kahramanın karşısında aciz kalmışlardır, uzaktan kargı atarak şehit ederler.

Fakat Oruç Reis’in kahramanlığına hepsi hayran kalmıştır. Kumandanlarının emriyle yerde cansız yatan bu büyük kahramanı silahlarıyla selamlarlar.

Tarihi zaferlerle süslü Osmanlı Devleti’nin yıkılışı da muhteşem olmuştur. Yıkılmamak için direnmiş, büyük zaferler kazanmıştır. İşte bu sebeple, ben, Osmanlı Türk Cihan Devleti’nin yıkılışını büyük kahramanlarımızın ölümüne benzetiyorum.

Cihan harbinde casuslar savaşı

Romanda, askerimizin Suriye cephesindeki savaşları anlatılıyor. Suriye cephesinde de çok başarılıyız. Kut-ül Amare Muharebesi, Suriye Cephesinde İngilizlerle yapılmıştır. Mehmetçik Kut’ül Amare’de İngiliz Ordusu’nu mağlup etmiş, büyük bir zafer kazanmıştır. 13 bin İngiliz askeri generalleri ile birlikte teslim alınmıştır.

Kut’ül Amare Muharebesi’nde ordumuzu Enver Paşa’nın kendisinden yaşça küçük olan amcası Halit Paşa yönetmiştir.  Kitapta Kut’ül Amare Muharebesi anlatılmamaktadır. Kitabın kahramanları yaşamış gerçek kahramanlardır. Kitabın yazarı Orhan Yeniaras ile konuştum. Romanın kahramanlarında Kara Memil’in soyu bugün İstanbul’da yaşamaktadır.

Kara Memil, Teşkilat-ı Mahsusa’nın başkanı Kuşçubaşı Eşref’in emrinde çalışan kahraman bir askerdir. Askerliğe er olarak girmiş, gösterdiği üstün başarılar sebebiyle albay rütbesine kadar yükseltilmiştir. Görevini eksiksiz yapmak için her tehlikeyi göze alır. Vatanını savunmak için ölümü göze alan bu kahraman adam, cephede göğüs göğüse savaştığı düşmanlarına karşı da anlayışlı ve alicenaptır.

İngilizlerin meşhur Lawrence’in yakın dostu bombacı Newcombe vardır. Görevleri icabı Kara Memil’le iki defa karşı karşıya gelirler. Öldürecek pozisyonda iken, görevini yapıyor düşüncesi ile Kara Memil, Newcombe’yi öldürmez. Medine savunması sırasında bombacı ile bir daha karşılaşırlar ve Newcombe’yi esir alır. Bombacı öldürüleceğini düşünmektedir. Kara Memil bombacıyı yine öldürmez.

Aradan yıllar geçer, 1’inci Cihan Savaşı bitmiş, Osmanlı Türk Cihan Devleti yıkılmış, Cumhuriyet kurulmuştur. Bombacı Newcombe evlenmiştir. Karısına başından geçenleri anlatır “Ben insanlığı Türklerden öğrendim” diyecektir. Kara Memil’i ziyaret etmek için İstanbul’a gelir. Kara Memil görevi sebebiyle Rusya’da olduğu için görüşemezler. Bombacı İstanbul’da Kara Memil’in yakın arkadaşlarından yine Teşkilat-ı Mahsusa’da çalışan Malaka Mustafa’yı bulur. Malaka Mustafa bu eski düşmanını bir hafta kadar evinde ağırlar.

Suriye’de İngilizlerin iyi yetişmiş casusları vardır ve başarılı olmalarında casusluk teşkilatlarının önemi büyüktür. Bizim Teşkilat- Mahsusa’mız da Suriye’de önemli işler başarmış. İngilizlerin birçok hamlesini boşa çıkarmıştır.

Kızıldeniz kıyısındaki Yenbu kenti stratejik bir öneme haizdir. İngilizler bu kenti ele geçirmek istemektedirler. Kentte, hangi mezhepten olursa olsun bütün kent sahiplerinin sevdiği, Merkez Cami İmamı Seyit Süleyman Efendi vardır. Seyit Süleyman Efendi Şafi mezhebinden olmasına rağmen, kentin Şiileri de, Malikileri de kendini sever sayardı. Yenbu da iç barışın simgesi gibidir. İngilizler, Seyit Süleyman Efendi öldürülürse kentin karışacağını ve şehrin bu surette kolayca düşürüleceğini hesaplamışlardı.

Öyle de oldu. Bir gece Seyit Süleyman Efendi kimin attığı belli olmayan bir kurşunla öldürüldü. Aynı gün İngilizler uçaktan, Süleyman Efendi’yi öldürenin Terzi Ali Hasan olduğunu yazan bildirileri Yenbu üzerine bıraktılar. Terzi Ali Hasan Efendi, Şiilerin seyit olduğuna inandıkları itibarlı bir esnaftı. Şiiler ile Şafi ve Malikilerin kapışması an meselesi idi.

Kara Memil hemen bir plan yaptı. Yenbu Kumandanı da tanıdığı biri idi. Yenbu kumandanı dağıtılan bildirileri toplatmak istiyordu. Bildirilerin toplatılmasına mani oldu. Bu arada Yenbu da kendisi ile bulunan fakat kendisi ile birlikte gözükmeyen emrinde çalışan Malaka Mustafa’ya gitti. Malaka Mustafa sarı saçlı ve mavi gözlüydü. Arkadaşına planını anlattı. “Biraz İngiliz’e benziyorsun seni Seyit Süleyman’ı öldüren kişi olarak tutuklayacağım. Sen de herkesin önünde Seyit Süleyman’ın Allenby’nin emriyle ben öldürdüm diye itirafta bulunacaksın. Seni cezaevine koyacaklar. Ben seni cezaevinden kaçıracağım “ der.

Malaka Mustafa hiç itirazsız olur der. Tutuklanır, halkın önünde “Seyit Süleyman’ı aldığım emir üzerine ben öldürdüm” der ve cezaevine yollanır.

Kara Memil aynı gece Malaka Mustafa’yı cezaevinden gizlice kaçırır ve emniyette olacağı Medine’ye yollar.

Malaka Mustafa’nın yaptığı büyük fedakârlıktı. Kara Memil planında başarılı olmasa ve onu cezaevinden kaçıramasaydı öldürüleceği muhakkaktı. Teşkilat-ı Mahsusa’nın iki kahraman üyesinin, her türlü tehlike karşı yaptığı operasyonla halkın birbirine girmesi, belki yüzlerce insanın ölmesi önlenmiş. İngilizlerin oyunu bozulmuştu.

Kahramanlar geçidi

Burada Teşkilat-ı Mahsusa’nın diğer büyük bir kahramanından da bahsetmek isterim. Bu kahraman Tunuslu Zenci Musa’dır. Musa çok uzun boylu, çok kuvvetlidir. Çok da akıllıdır. Benim anladığım, Musa çok çok özel bir insandır. İstanbul işgal edildiğinde Musa, İstanbul Karaköy Gümrüğü’nde hayatını sürdürmektedir. Bir gün İngiliz İşgal Komutanı General Harrington Karaköy’den geçerken, iri yarı bir zencinin koca bir çuvalı tek eli ile kaldırdığını görür, hayret eder, “Kimdir bu?“ diye sorar. Liman amiri kim olduğunu anlatır. General Musa’yı çağırtır ve ona “Benimle çalışırsan, sana iyi ücret öderim” der.

Musa da Generale “Kumandan teklifinize üzüldüm. Benim devletim Osmanlı Devletidir. Bayrağım al bayraktır. Kumandanım Eşref beydir. Size gelince sizinle işimiz henüz bitmedi. Bu savaş sürecek” der ve generalin teklifini reddeder.

Kumandanlardan Ali Sait Paşa, Musa’yı tanımakta ve onun Karaköy Gümrüğü’nde hamallık yapmasına üzülmektedir. Musa’ya maaş bağlatmak için kendisinden bir dilekçe ister. Musa, “Paşam ben bu yoksul milletten emekli maaşı alamam” der ve teklifi kabul etmez. Ona mutlaka yardım etmek isteyen Ali Sait Paşa, Liman Amiri ile anlaşır. Musa’ya liman kâhyalığı vermek isterler. Liman amiri Musa’yı yanına çağırı ve düşüncesini ona söyler. Musa “Beyim onu çalışmak zorunda olan yaşlı bir Müslümana verin. Bana hamallık yeter” der. Liman Kâhyalığını da kabul etmez.

Musa gündüzleri hamallık yapar, geceleri de uyumaz. Kuvva-i Milliye’ye cephane taşıyanlara da yardım ederdi. Bu şekilde çalışırken vereme yakalanır. Çalışamaz hale gelince Özbekler Tekkesi’ne taşınır ve orada hayata veda eder.

Hainler de vardı…

Suriye Cephesi’nde savaşan askeri birliklerin tamamı 4’üncü Ordu’ya bağlıdır. 4’üncü Ordu’nun Komutanı Cemal Paşadır. Ordu Karargâhı Şam’dadır. İlk askeri harekâtını Süveyş Kanalı’na saldırı ile gerçekleştirmiştir. Osmanlı Kuvvetleri Süveyş Kanalı’nı ele geçirselerdi, İngilizlerin Hindistan yolu kesilecekti. Ancak Cemal Paşa’nın Süveyş Kanalı’na saldırısı başarısız olmuş, çok sayıda askerimiz şehit olmuş, Ordumuz geri çekilmek mecburiyetinde kalmıştır.

İngilizler, başarılı olmak için her yolu denemişlerdir. Osmanlı tabiyetinde olan ve Osmanlı’ya bağlı kalacağına, ihanet etmeyeceğine Kuran üzerine yemin eden Şerif Hüseyin ile ilişki kurmuşlar. Şerif’e Arabistan Kralı olacağını vaad etmişlerdir. Şerif, İngilizlerin vaatlerine ve altınlarına kanmış. İngilizlerle onların istediği bir tarihte devlete isyan edeceği konusunda anlaşmıştı.

Teşkilat-ı Mahsusa’nın fedakâr elemanları Şerif Hüseyin ile İngiliz Generalleri Macmahon ve Allenby arasında teati edilen mektupları ele geçirmişlerdi. Mektupların içeriğinden Şerif Hüseyin’in İngilizlerle anlaştığı ve devlete isyan etmeye hazırlandığı açıkça görülüyordu.

Cemal Paşa, Kuşçubaşı Eşref’in kendisine getirdiği belgeleri yetersiz gördü. Kuşçubaşı’nın Şerif Hüseyin’i tutuklayalım teklifini kabul etmedi. Oysa Şerif Hüseyin belgelerin gösterdiği gibi, İngilizlerin istediği tarihte isyan etti. Peygamberimizin soyundan geldiği kabul edildiği için çok sayıda çöl kabilesi Şerif Hüseyin’e katıldı. Şerif Hüseyin’in İngilizlerin safına katılmasıyla Medine ve civarı hariç, Hicaz ve Mekke İngilizlerin kontrolüne geçti.

Hüseyin’in ihanetinden sonra ordumuz sadece İngilizlerle değil, İngilizlerin silahlandırdığı ve çoğunlukla İngiliz subayların komuta ettiği Şerif Hüseyin’e bağlı Araplarla da savaşmak zorunda kaldı. İngilizler her taraftan yardımlar alırken, ordumuzun imkânları kısıtlıydı. Yukarıda da söylediğim gibi İngiliz altınları ve İngiliz Casusluk teşkilatı önemli rol oynamıştı. İngiliz Casusları Cemal Paşa’nın karargâhına ve İstanbul’a kadar sızmışlardı. Böyle bir ortamda İngilizler Gazze ve Kudüs’ü de ele geçirdiler. Kayıplarımız çok büyüktü.

Ravza-i Mutahhara’da bir kahraman; Fahrettin Paşa…

Fahrettin Paşa asker bir aileden geliyordu. Annesi meşhur akıncı ailesi Malkoçoğullarındandı. 4’üncü Ordu’da Cemal Paşa’nın yardımcısı idi. Şerif Hüseyin ve oğullarının Mekke’de İngilizler ile anlaştığı ve isyan edeceği anlaşıldığında Medine’ye gönderildi. Medine’yi çok güç şartlarda savundu. Şehre yiyecek ve mühimmat taşıyan bütün yollar Şerif Hüseyin ve İngilizlerin kontrolünde idi. Et tükenmişti, yılmadı. Medine’de çekirge çoktu. Şehrin büyükleri ile konuştu. Din adamları ona İslam’da çekirge etinin yenebileceğini söyledi. Medine’yi savunan Türk askeri aylarca çekirge eti ile beslendi. Fahrettin Paşa siperlerde askerle bitlikte oldu. Yokluklara rağmen düşmanı Medine’ye sokmadı.

Bu arada Osmanlı Devleti Mondros Mütarekesini imzaladı. Mondros Mütarekesi’nin bir hükmüne göre İtilaf Devletleri Kuvvetleri lüzumlu gördükleri yerleri işgal edecek ve teslim alacaklardı. Mütareke Antlaşması’nda böyle bir hüküm bulunamaz. Ama Osmanlı heyeti bu hükmü kabul etmişti.

Bu hükmün anlamını en iyi anlayan Atatürk olmuştur. Emrinde bulunan 7’inci Ordu’nun silahlarının İngilizlerin eline geçmemesi için gerekli tedbirleri aldı.

Fahrettin Paşa, Mondros Mütarekesi’nden sonra da Medine’yi teslim etmedi. Tam 70 gün savundu. Peygamberimizin Kabri’nin bulunduğu Medine’ye İngilizlere teslim etmek içinden gelmiyordu. Fakat durumu da bütün çıplaklığı ile görüyordu. Mütareke hükümlerine göre Medine’yi teslim etmesi gerekirdi. Eğer Medine’yi savunmakta devam ederse şehrin çok zarar göreceğini, bundan da kendisinin sorumlu olacağını düşünerek, şehri teslim etmeye karar verdi. Kurmay subayları kılıcını aldılar ve Paşa’yı merasimle İngilizlere teslim ettiler.

İngilizler teslim olan diğer generallere maaş bağlayıp, ikametlerine özel konaklar tahsis etmişlerdir. Fakat mütarekeden sonra hemen teslim olmayan kendilerine 70 gün direnen Fahrettin Paşa’yı er yatakhanesine yatırmışlardır. Bir ara rahatsızlanır, İngilizler ölmesini istemediklerinden bir İngiliz subayının gözetiminde, özel doktorunun, yaverlerinin ve hizmet erlerinin yanında kalmasına müsaade ederler.

Zaman zaman, İngiliz koruması ile kısa otomobil gezisi yapardı. Bu gezilerde halkın paşayı görmek için yollara dökülmesi ve alkışlaması, İngilizleri rahatsız etti. Bir gün kampın komutanı “Sivil elbiselerinizi giyerseniz insanların taşkınlıkları önlenebilir” dedi.

Paşa, “Ben öğrencilik yıllarımdan beri resmi elbisemi çıkarmadım. Sizi çok rahatsız ediyorsa gezmeye de çıkmam” demiş, o günden sonra gezmeye de çıkmamıştır. İngiliz General Allenby, Paşa’ya haber göndererek kendisini ziyarete geleceğini söyler. Paşa Allenby’in ziyaretini “Kimseyle görüşmek istemiyorum” diyerek reddetmiştir.

Sonunda, Fahrettin Paşa’yı Malta’ya göndermeye karar verirler. Malta’ya gitmek için gemiye binmek üzere iken yanına bir kadın yaklaşır. Kadın, Paşa’ya konuşmak istediğini söyler. Paşa bu temiz elbiseli hanıma gülümseyerek “Siz kimsiniz?” diye sorar. Hanım ben “Allenby’in eşiyim” diye cevaplar. Paşa, kadına nazik davranır onunla biraz konuşur ve başı ile selamlayarak vapura biner. Allenby’in eşi “Eşim sizinle konuşamadı, ama ben sizinle konuşmayı başardım” diyecektir.

Fahrettin Paşa Malta’dan, oradaki diğer kahraman esirlerle birlikte, Atatürk’ün teşebbüsü ile kurtulur. Atatürk’ü ziyaret eder ve ondan kendisine hizmet verilmesini ister. Atatürk, Fahrettin Paşa’yı Türk Büyükelçisi olarak Afganistan’a tayin eder.

Ben burada, belki, duygularımı tam olarak anlatamadım. Anlatmak istediğim, ordumuz mağlup olmuştur. Fakat mağlup ordunun komutanı, galip ordunun komutanının kendisini ziyaret etmesini kabul etmemiş, onun karşısında, mağlup bir komutan gibi değil, kahraman bir asker olarak durmuştur. Beni ikinci en çok heyecanlandıran, Zenci Musa’nın İngiliz İşgal Komutanı General Harrington’un teklifini reddetmesi ve ona verdiği cevaptır. Üçüncüsü, Kara Memil’in, savaşırken düşmanına insanlık dersi de vermesidir. Asil ve yüce Türk Milletinin büyüklüğünü insanlık tarihine nakşeden komutan ve askerlerimiz… Rahmet ve şükranla anıyorum.

Bana bu duyguları yaşatan, herkesin okuması gereken bu güzel kitabı yazdığı için Sayın Orhan Yeniaras’a ve Panama Yayınları’na tekrar teşekkür ediyorum.

Ravza-i Mutahhara’daki Türkler… Talat Şalk yazdı yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Amerika Birleşik Devletleri, İngiltere ve Fransa Suriye’nin askeri noktalarını hedef aldılar ve füze saldırısı yaptılar. Gerekçesi Suriye’nin Duma’da kimyasal silah kullanması ve sivilleri katletmesiydi.

ABD, İngiltere ve Fransa, Suriye Duma’da kimyasal silah kullandı. Masum sivilleri katletti, insanlık suçu işledi diyor. Suriye ise ben kimyasal silah kullanmadım, Rusya’da Duma’da öldürülen siviller ve yaralılar üzerinde incelemeler yaptım, kimyasal silah kullanıldığını gösterir bir belirtiye rastlamadım diyorlar.

ABD ve ortakları Suriye’ye füze saldırısının Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyinin iddia ile ilgili incelemesini tamamlamadan yapmışlardır.

Suriye’nin Şam, Hama, Humus, Dera ve Süveyda kentlerindeki askeri ve kimyasal tesislerini vurduktan sonra üç mütecaviz devlet hazırladıkları ortak bir tasarıyla, Duma bölgesinde kimyasal silah kullanıldığı iddiası ile ilgili, bağımsız bir inceleme yapılmasını Birleşmiş Milletlerden istediler.

Suriye’yi evvela vur, sonra kimyasal silah kullanılmasıyla ilgili araştırma yapılmasını iste. Tam da ABD ve İngiltere’ye yakışan bir davranış. Vaktiyle Irak’ı kitle imha silahları üretiyor diyerek işgal etmişlerdi. Sonra da Irak’ın kitle imha silahları üretmediği, kitle imha silahları üretmek için hazırlığının dahi olmadığı anlaşıldı.

Ama ne oldu. Saddam Hüseyin devrildi. Bir bayram günü asılarak idam edildi. Irak parçalandı, milyonun üzerinde Iraklı katliam saldırılarıyla hayatlarını kaybetti. İşgalci Amerikan askerleri yüzbinlerce Iraklı kadının ırzına geçti. Irak çok acı günler yaşadı.

Suriye’de de kimyasal silah kullandığı henüz kanıtlanmamıştır. Bu halde acele edilmemesi, beklenilmesi gerekirdi. Ama Türkiye’de Birleşmiş Milletler raporunu beklememiş, Dışişleri Bakanı operasyonun hemen arkasından “Tüm insanlığın vicdanına tercüman olan bu operasyonu memnuniyetle karşılıyoruz.” Sözleriyle operasyona destek vermiştir. Türkiye operasyon ile ilgili açıklama yapmakta acele etmeseydi. Şunu da görecekti.

Üç mütecaviz devletin hazırladığı ve Birleşmiş Milletlere sunduğu karar tasarısında Suriye’nin Birleşmiş Milletlerdeki barış görüşmelerine katılması çağrısında bulunmuşlardır.

Suriye’den ne istenecektir? Kimsenin şüphesi olmasın Esad’dan Suriye’nin federatif bir sistemle idare edilmesini yani parçalanmasını isteyeceklerdir. Amaçları Suriye’nin kuzeyinde PKK / PYD devletini kurdurmaktır.

Güneyimizde PKK / PYD devletinin kurulması şüphesiz Türkiye’nin güvenliği için tehlikelidir. Türkiye bunu kabul edemez.

Bu durumda Menbiç ve Fırat’ın doğusuna operasyon yapılması da hayal olur.

ABD’nin mantığı yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Hükümet, Cumhurbaşkanı ve Dışişleri Bakanı’nın, ABD Dışişleri Bakanı Tillerson’la görüşmesinden sonra 14 şeker fabrikasının satılacağını açıkladı.

Şeker fabrikalarının satılmasının yanlış olduğu açıktır. Fabrikaların satılmasıyla yüzbinlerce işçi kısa zaman sonra işsiz kalacaktır. Fabrikalara işleyeceği pancarı üreten yüzbinlerce Çiftçi vardır

Bu fabrikaların satılması ile yüzbinlerce işçi ve çiftçi işsiz kalacaktır. Pancardan şeker üretilmekte, posasıyla da küsme yapılmaktadır. Küspe en iyi hayvan yemidir dolayısıyla fabrikaların kapatılması hayvancılığımıza da zarar verecektir.

Gerçi hükümet fabrikaların kapatılmayacağını, en az daha 5 yıl çalışmalarına devam edeceğini, çiftçilerimizin de pancar ekimi yapabileceğini söylemektedir. Ancak Hükümetin sözleri inandırıcı değildir. Daha önceki özelleştirmelerde de bu sözler söylenmiş fakat uygulama söylendiği gibi olmamıştır. Hükümet fabrikalarının zarar ettiğini söylemektedir. Bu söyledikleri de doğru değildir

Pankobirlik yöneticileri yaptıkları açıklamalarda fabrikaların toplamda kar ettiğini, birkaç fabrikanın gelen pancarın az olması sebebiyle zarar ettiğini ama bu zararın da diğer fabrikaların karlarıyla kapatıldığını söylemiştir.

Burada başka bir önemli hususta şudur; Şeker fabrikaları satılır ve Türkiye’mizde pancar şekeri üretilmezse, milletimiz nişasta bazlı şeker yemeye mahkûm olacaktır. Nişasta bazlı şekerin sağlığa zararlı olduğu ve birçok hastalıklara sebebiyet verdiği kanıtlanmıştır.

Şeker fabrikalarının satılmasına, ABD Dış İşleri Bakanı’nın isteği ve önerileri ile mi karar verilmiştir, bilmiyorum ancak fabrikaların satışından Amerikan şirketi Cargill’in karlı çıkacağı açıktır

***

Türkiye’de 2001 yılında ağır bir ekonomik kriz oldu Bizim Türkiye’de yaşayan iyi ekonomistlerin vardır Fakat o tarihte ABD’de dünya Bankası’nda çalışan Kemal Derviş Türkiye’ye davet edildi ve tam yetki ile ekonominin başına oturdu oturtuldu

Kemal Derviş’in belki yaptığı iyi işler de vardır. Ancak 15 günde TBMM’den geçirdiği yasalara dayanarak pancar ve tütün ekim alanlarının sınırlandırdı. Yasaların çıktığı tarihte ekilmiş olan binlerce dönüm pancarı söktürdü. Pancar ve tütün ekim alanlarının daraltılması pancar ekicisi çiftçilerimizin dolayısıyla Türkiye’mizin aleyhineydi. Kısa süre sonra Tekel fabrikaları kapatıldı, sigara ticareti Amerikan şirketlerinin eline geçti

ABD başkanları başka ülkelerde bulunan şirketlerinin ticareti ile bizzat ilgilenirler ve şirketlerin bulundukları ülkelerde kar etmelerini sağlamak için ellerinden geleni yaparlar.

Cargill Türkiye’ye ilk geldiğinde, fabrikasının kurulması için kendisine Bursa’da tarım arazisi üzerinde yer gösterildi. Tarım arazileri üzerine fabrika kurulamazdı. Danıştay, tahsis edilen arazinin tarım arazisi olduğu gerekçesiyle tahsis kararını bozdu. Bu defa, hatırladığım kadarıyla, Cargill için özel yasa çıkartıldı. Bu şekilde, Şirket’in kendisine tahsis edilen tarım arazisi üzerinde fabrikasını kurması ve faaliyete geçirmesi sağlandı

ABD başkanları kendi şirketlerinin başka ülkelerde çalışabilmeleri, kendi çiftçilerinin ürettikleri malları satabilmeleri için ilgili ülkelerin liderlerine rica edebiliyorlar. Bunu normal karşılıyorum. Normal olmayan, ilgili ülkelerin bu isteklerin kabul etmesi, kendi ülkelerinin aleyhine sonuç verse de ABD başkanının ricasını isteklerini kabul etmeleridir.

Pancar ve tütün ekim alanlarının daraltılması bizim aleyhimize idi, kabul ettik. Türk tütünü yok oldu. Tütün ticaretinde Amerikan şirketleri hâkim hale geldi. On dört şeker fabrikasının satılması da işçimizin, çiftçimizin, pancar üreticimizin aleyhine olacaktır.

AKP Çorum Milletvekili Salim Uslu fabrikaların kapatılmasına karşı çıkmıştır. Uslu yaptığı konuşmada:

“Satışa çıkarılan şeker fabrikaları kar eden fabrikalardır. Satılan fabrikalar da zarar eden fabrikalar değildir. Şeker fabrikalarında fazladan işi çalıştırıldığı da doğru değildir.

Fabrikaların salmasıyla üretim artışı olacağı da doğru değildir.

Bugüne kadar özelleştirilen hiçbir fabrikada, ne İstihdam ne de üretim artışı olmuştur.” Demiştir.

***

Bugünlerde beni sevindiren bir gelişme oldu. Nişasta bazlı şekerin kotası yüzde beşe düşürülmüş. Bu haberi önce Bloomberg TV’nin alt yazısında okumuştum. Birkaç gün önce FOX TV’de de İsmail Küçükkaya’dan dinledim. Anladığıma göre, olayda cumhurbaşkanının eşi Emine Erdoğan Hanımefendi ilgileniyor.

On dört şeker fabrikasının satışından vazgeçilebileceğini düşünüyorum. Milletimizin menfaati ve sağduyu bunu gerektiriyor, inşallah yanılmam.

Şeker fabrikaları satılacak mı? yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Yavuz Selim 2’inci Bayezid’in şehzadeliği döneminde Amasya’da doğmuştur. Annesi Dulkadiroğlu Şehsuvar Bey’in kızı Gülbahar Hatun’dur. Fatih Sultan Mehmed’in ölümünden sonra padişah olan babası ile birlikte İstanbul’a taşınmıştır.  Dedesinin ölümünden önce de, torunlarını görmek isteyen Fatih’in çağırmasıyla birkaç defa İstanbul’a gitmiş, çocuk yaşta da olsa İstanbul fatihi dedesini tanımak bahtiyarlığına ermiştir.

Belirli yaşa gelen Osmanlı şehzadelerinin bir sancağa tayin edilmeleri geleneği vardır. Şehzadeler tayin edildikleri sancaklarda devlet idaresine alışırlar, tecrübe kazanırlardı.

Yavuz Selim Trabzon Sancağına tayin edildi. Uzun yıllar Trabzon valiliği yaptı. Hocası devrinin tanınmış alimlerinden Halimi Çelebi’ydi. Trabzon’a tayin edildiğinde Hoca’sı da onunla birlikte Trabzon’a gitti.

Şah İsmail 1501 yılında Tebriz’i ele geçirmiş, Akkoyunlular Devletine son vermiş, Fırat’la Taşkent arasında uzanan geniş bir alanı hakimiyeti altına almış, Safevi Türk Devletini kurmuştur.

Akkoyunlular Sünni, Şah İsmail Şii mezhebindendi. Hakimiyet sağladığı İran’da Şii mezhebini zorla kabul ettirmek istiyordu.

Şii mezhebini kabul etmek istemeyen Akkoyunlu Türkmen aşiretleri İran topraklarını terk ettiler ve Osmanlıya gittiler. Osmanlı ülkesine gelen Akkoyunlu soylularına en çok sahip çıkan Şehzade Yavuz Selim oldu.

Trabzon, Rize, Türkmen boylarını yerleştirdi.

Trabzon’a sığınan Akkoyunlu Devleti’nin son hükümdarı Sultan Murad’ı sancak beyi olarak Osmanlı hizmetine kabul etti. Oğulları Yakup ve Hasan Mirza’yı maiyetine aldı. (Trabzon’daki Murad Hanzadeler Hasan Mirzadan gelmektedir.)

Şehzade Yavuz Selim’in Akkoyunlu Türkmen aşiretlerine iyi kabul göstermesi, bu Türkmen aşiretlerini Trabzon’la Maçka, Rize ile Sürmene arasındaki boş arazilere yerleştirmesi, Akkoyunlu beylerini devlet hizmetine alması çok önemlidir. Yavuz Selim’in Şah İsmail’den kaçanlara iyi kabul göstermesi ve aşiretleri sancağındaki boş arazilere yerleştirmesi sebebiyle hem nüfus çoğalmış hem de bölge Türkleşmiştir.

Yavuz Selim Trabzon valiliğini boş geçirmemiş, Kafkasya konularını ve İran’daki gelişmeleri günü gününe takip etmiş, iyi değerlendirmiştir.

Gürcü prenslikleri Osmanlı sınırlarını taciz ediyordu. Gürcülerin bu tecavüzleri önlenmeliydi. Gürcistan üzerine üç sefer düzenledi. En meşhuru üçüncüsü olan Kutayis Seferi’dir.

İran’daki gelişmeler de Osmanlı Devleti’nin geleceğini tehdit etmekteydi. İran’dan Anadolu’ya gönderildiği propagandistleri, Şah İsmail’in halka adil davrandığı, devlet işlerini ehil adamlara gördürdüğünü yayıyorlardı. Şah İsmail Anadolu’nun alevi Türkmenlerini yanına çekmek istiyordu.

Gelişmeleri yakından takip eden Şehzade Selim, Safevi tehdidiyle gerektiği gibi mücadele edilmediği düşüncesindeydi. Gerekli müdahale yapılmazsa fitne ve bozgunculukla baş etmek imkansız hale gelecekti.

Gürcistan’a üçüncü seferini yapmak üzere hazırlık yapıyordu. Ulaklarıyla; Sivas, Tokat, Amasya ve Karaman illerine haber gönderdi.

“Gürcü ülkesine akınım vardır. Ganimet elde etmek isteyen gençler ve yiğitler gelsinler…”

Anadolu’nun yiğit Türkmen delikanlıları Şehzade’nin bu davetini kabul ettiler, sefere katılmak üzere Trabzon’a geldiler. Bu gençlerden ayrı bir birlik kuruldu.

Şehzade Selim; Trabzon Sancağı’ndaki askerleri ve gönüllü Türkmen gençlerinin oluşturduğu birliklerle Gürcistan’a girdi.

Önceki seferleri ile Şavşatistan’ı Osmanlı ülkesine katan Selim, Kutayis Seferi ile Gürcü Prensliğini tabiyetine aldı. Bu Prenslik daha önce Akkoyunlu Devletine bağlıydı.

Şehzade Selim Gürcistan Seferleri ile; Posof, Hanak, Ardahan, Çıldır, Narman, Göle, İspir, Tortum, Olur, Oltu, Şenkaya, Ardanuç, Yusufeli ile bugün Türkiye toprakları dışında kalan Ahıska ve Ahılkelek’i Cihan Devletine bağlamıştır.

Gürcistan’ın coğrafyası zorlu ve Gürcüler de savaşçıydı. Zaman zaman Tebriz ve civarına saldırır, yakıp yıkar ve yağmalayıp dönerlerdi. Böyle bir durumda bile Akkoyunlu beyleri Gürcistan’a saldırmayı göze alamaz, barış yolunu tercih ederlerdi.

Şehzade Selim işte bu zorlu ülkeye girdi. Karşısına çıkan Gürcü kuvvetlerini ezdi. Ordugâhını Hopa ile Muratlı arasındaki Apsılah Köyünde kurdu.

Bu arada Hopa’nın kuzeydoğusundaki dağa çıkarak Acaristan’ı seyretti.

Şehzade’nin bu dağa çıkması sebebiyle, sonraları, dağa Sultan Selim Dağı adı verildi. Bugün de aynı isim kullanılmaktadır. (Yılmaz Öztuna, Cilt 1, S.456)

Osmanlı geleneğinde savaşta ele geçen esirlerin beşte biri hazineye kalırdı. Şehzade Selim bu geleneğe uymadı. Hazineye kalması gereken 2000’den fazla esiri de gazilere dağıttı. Bu davranışı Kutayis Seferine katılan gazilerin Selim’e olan bağlılıklarını arttırdı.

Selim, sefere gönüllü katılan Anadolu Türkmenlerinin önde gelen isimlerini huzuruna çağırarak, onlara hitaben bir konuşma yaptı.

“Büyük atalarımızdan beri sarayımızda faydalı ve seçkin, pehlivan ve tanınmış yiğitler işten el çekip, kuldan başkasına makam vermediklerinden, ‘kuldan başkasına, devşirmeden başkasına’ vilayet ve ülke halkının yarar dilaverleri kızılbaş gurubuna yönelmekte ve o hanedanla beraber olmak arzusundadırlar diye işitmekteyim. Gürcüler üzerine akın etmeyi bu sebepten istedim ve sizi getirmekten maksadım bu idi. Nazarım sizlerin üzerindedir. Dedelerimizin zamanından beri bize şöyle öğüt verilirdi… Sarayımızda asıl kulumuz, yolumuza can ve baş koyup bize hizmet edenlerdir. Yüksek mevkiler ve makam ve dirlikler onlarındır. Haksüphanehu ve teala ben kuluna devlet bağışlarsa benim bakışlarım ol yiğitlerin üzerine olacaktır. Hüsn-ü iltifatım, yarar ve güzide, kılıç vuran pehlivanlaradır. Kullarımıza niye minnet edelim. Onlar samimi kullardır. İçlerinde Müslüman, adaletli, temiz inançlı, dindar ve iyilikseverleri ileri çekip yükseltmek gerek. Yoksa kuldur diye beceriksizlere, pinti ve alçaklara değer verip değersizi adam etmek padişahlık alameti değildir. Halk ve memleket yiğitlerinden yüz çevirmek olmaz. İnşallah ben bu niyette kararlıyım.

Her biriniz yerli yerinize varıp benim bu tasavvurda ve niyette olduğumu vilayetiniz yiğitlerine, bahadırlarına tembih edip bildirin. Kızılbaşlara yönelip sevmekten ve onlara katılmaktan vazgeçsinler.”

Dedi ve onları uğurladı.

Kutayis Seferine kayılan Anadolu’nun yiğit Türkmen delikanlıları her yerde Gürcü ülkelerindeki gazalarını Şehzade Selim’in kendilerine yaptığı bağışları, temiz ve samimi niyetlerini anlatıyordu. Saz meclislerinde ozanlar “Yürü Sultan Selim meydan senindir.” Diyerek Şehzade Selim için türküler söylemeye başlamıştı, bu türküler İstanbul’da da söyleniyordu.

ŞEHZADE YAVUZ SELİM VE KUTAYİS SEFERİ yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Türkiye’nin Afrin Operasyon’u haklı sebeplerle yapılmış, uluslararası hukuka uygun ve meşrudur.

PKK/PYD Afrin’e yerleşmiş teröristlerini Amanos Dağları üzerinden Türkiye’ye saldırtmakta, vatandaşlarımızı katlettirmektedir.

Güney sınırlarımıza yerleşen ve ABD tarafından en modern silahlarla donatılan PKK/PYD Türkiye’yi tehdit etmektedir.

Suriye’nin karıştırılmasından, Suriye’de ABD’nin isyan çıkarmasından PYD, haksız ve hukuksuz olarak, Suriye topraklarının geniş bir bölümüne hakim olmuş, kendi idaresini kurmuştur. Suriye’nin geniş petrol yataklarının bulunduğu Deyr-i Zor PKK/PYD’nin elindedir.

PKK/PYD idaresini kurduğu bölgelerde yaşayan Arap aşiretlerini zorla evlerinden çıkarmış Suriye’nin başka bölgelerine sürmüş, geri dönmemeleri içinde de evlerini yıkmıştır.

PKK/PYD’nin amacı bellidir. İdaresi altına aldığı bölgede Kürt nüfus çoğunluğunu sağlamaya çalışmaktadır. Asıl büyük hedefleri, İran, Irak ve Türkiye’den koparacakları topraklar üzerinde büyük Kürdistan’ı kurmaktır. Hayalleri budur.

Türkiye, İran, Irak ve Suriye’nin toprak bütünlüğü PKK/PYD’nin tehdidi altındadır. Tehdit ciddidir. ABD tarafından en modern silahlarla donatılmış PKK/PYD teröristleri Amerikan uzmanlar tarafından eğitilmektedir.

Bu büyük tehdit karşısında Türkiye, İran, Irak ve Suriye’nin ittifak etmesi ve teröristlere karşı güçlerini birleştirmeleri gerekir.

ABD’nin IŞİD’le mücadele ediyor görüntüsünün arkasına saklanarak, kirli amacına ulaşmak için terör örgütü ile işbirliği yapması ibretlik bir olaydır.  Bu durumda kendi koyduğu kriterlere göre ABD deterörist devlettir.

1997 yılı Mayıs ayında ABD’nin davetlisi olarak Amerika’daydık. ABD Dışişleri Bakanlığı’nda bize konferans verildi. Konferansı veren uzman; “Terör örgütlerine yardım eden devletlere terörist devlet diyoruz. İran, Irak, Libya terör örgütlerine yardım ediyorlar. Bu devletler terörist devletlerdir.” demişti.

Vatan bütünlüğü ciddi tehlike altında olan Türkiye, Suriye, İran ve Irak, tehdidin karşısına birlikte çıkmalılar dedim.  Soçi Zirvesinde bu konuda anlaşıldı diye düşünmüştüm. Düşüncem yanlışmış. Türkiye’nin tutumu, yapılan konuşmalar Soçi’de bulunan diğer devletleri şüpheye düşürüyor.

Afrin’e girdik, Membiç’i de asıl sahiplerine eşlim etmek içi teröristlerden temizleyeceğiz deniliyor. Suriye’nin asıl sahibi kim? Suriye’nin sahibi halk tarafından seçilmiş, ABD’nin bütün çabalarına rağmen yıkamadığı Esad idaresidir. İkide bir “Katil Esad” demek de yanlıştır. Bu söylemler Türkiye’yi kurtarıcı olarak görebilecek ve Esad’a bağlı olan Suriye halkını üzecek söylemlerdir.

Ayrıca şu hususun da düşünülmesi gerekir. Mehmetçik Afrin’de kahramanca savaşmakta, adım adım ilerlemekte, yaralanmakta, şehit olmaktadır. Coğrafya zorlu, düşman çok alçaktır. Mehmetçiğimizin ayağının basması muhtemel her yer tuzaklanmış vaziyettedir. Ayağının basacağı her yer ölüm tehdidi taşımaktadır. Teröristlerin ne zaman ve nereden saldıracağı belli değildir ve devamlı takviye de almaktadır.

Bu şartlarda savaşan Kahraman Ordumuz yalnız bırakılmamalı, Afrin’e takviye gelmesi mutlaka önlenmelidir. Bu da Türkiye’nin Suriye, Irak ve İran’la birlikte hareket etmesi, birlikte savaşmaları ile mümkündür.

Sabahları şehit olan Mehmetçiklerimize yapılan cenaze törenlerini izliyorum. Bu sabah şehit olan oğlunu Karabük’e getiren silah arkadaşına annenin sarılışını gördüm. Şehidin annesi “Oğlum Allah seni annene babana bağışlasın” diye ağlıyordu. Ben herhalde yaşlandım ki onu izlerken ben de ağladım. Hüzünlenmeniz, ağlamanız için benim yaşıma gelmeyi beklemeyin. Siz sorumluluk mevkiindesiniz, milletimizin derdini sıkıntısını kendi derdiniz sıkıntınız bilin.

Suriye, İran ve Irak’la PYD/PKK konusunda anlaşmamak demek daha çok Mehmet’in şehit olması, daha çok annenin babanın çocuklarının arkasından gözü yaşlı kalması, daha çok çocuğun öksüz daha çok genç kadının eşini kaybetmesi, dul kalması demektir.

Türkiye bir saldırı ile karşı karşıyadır. Üniter ve milli bütünlüğü tehdit altındadır. Afrin’e operasyon düzenlemesi uluslararası hukuk açısından haklıdır. Fakat topraklarında operasyon yaptığı Suriye’yi ne sebeple olursa olsun görmezden gelemez. Esad’ı Suriye halkı seçmiştir. Esad’ı beğenmiyorsa yönetiminden indirecek olan yine Suriye halkıdır. Türkiye “Katil Esad” söylemlerini bırakılmalı  müşterek tehlikeye karşı Suriye, Irak ve İran’la kesin anlaşmalıdır.

Suriye ABD tarafından bölünmek istenmektedir. ABD’nin niyeti Suriye’de yerleşmektir. Bu da PYD/PKK’nın Suriye ‘de federal bir yapı kazanması ile mümkün olacaktır. Böyle bir yapının oluşması İran ve Irak için de kabul edilebilir değildir.

Türkiye Suriye’de parçalı bir yapının kurulmasını asla kabul etmemelidir. PYD/PKK’nın asıl hedefinin siyasi özerklik kazanmış federe devlet olmak değil, Türkiye, İran, Irak ve Suriye’den koparacağı topraklar üzerinde bir PKK devleti kurmaktır.

Suriye’nin üniter ve milli yapısı mutlaka korunmalıdır. Federal devletçiklerle toprak bütünlüğü Kağıt üzerinde kalacaktır.

Afrin Operasyonunun hedefi Türkiye’nin üniter ve milli yapısına yönelik tehdidi ortadan kaldırmaktır. Bunun içinse Suriye topraklarındaki PYD/PKK hakimiyetine son verilmelidir. Bu sebeplerle Esad’la anlamamaktaki ısrardan vaz geçilmesi, Suriye, Irak ve İran’la PYD/PKK’ya karşı birlikte mücadele edileceğine dair iyi bir anlaşma yapılması, Türk Silahlı Kuvvetlerimizin üzerindeki yükün hafifletilmesi gerekir.

YANLIŞTA ISRAR Talat ŞALK yazdı… yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Türkiye’nin Afrin operasyonu haklı sebeplere dayanmaktadır. PYD, PKK nın Suriye’deki uzantısıdır. Afrin’de yuvalanan PKK teröristleri Amanos Dağları üzerinden Türkiye’ye sızmakta kanlı eylemler yapmaktadır.

Birleşmiş Milletler sözleşmesinin 51. Maddesi uyarınca terörist saldırıya uğrayan devlet, teröristleri takip için sınır ötesine de operasyon düzenleyebilir. Güvenlik Konseyinin de 51. Maddeye uygun kararları vardır.

Türkiye’nin Afrin ’den başka bütün güney hududu da PYD’nin kurduğu kantonlarla çevrilmiştir. Türkiye geleceği ile ilgili hayati önemi haiz tehditle karşı karşıyadır. Bu durumda Türkiye beklemede kalamazdı. Afrin’e operasyon yapılması gerekli idi.

Burada ABD nin tutumu yanlıştır. ABD dostumuzdur. NATO müttefikimizdir. Fakat uzun zamandır dostumuz, müttefikimiz gibi davranmıyorlar.

ABD nin çok uzun zamandır PKK’ya yardım ettiği biliniyor. 2004 yılında Irak’ın kuzeyinde görevli Özel Kuvvetler mensuplarımızın başına çuval geçirildi. Çuval geçirme olayında Talabani taraftarlarının da Amerikalılarla birlikte olduğu bilinmektedir. Bu çuval geçirme tarih boyunca Türk askerine yapılan en büyük hakaretlerden biridir. Buna sessiz kaldık. PKK’ya yardım etmesine sessiz kaldık hâlbuki anında tepki vermeliydik. ABD’ye karşı yeni politikalar geliştirmekteydik. Bunu yapamadık.

Bugün ABD akıllı bir devletin asla yapmaması gereken başka bir hata yapıyor. Terörist YPG ile işbirliği yapıyor. YPG için bizim kara ordumuzdur diyor. YPG’yi 4000 veya daha fazla TIR dolusu modern silahlarla donatıyor. Amerikalı uzmanlar YPG’ye eğitim veriyor. Kimilerine göre 50.000 kimilerine göre 30.000 YPG’li terörist Türkiye’ye saldırmak için ABD’den işaret bekliyor.

ABD, PKK’yı terörist bir örgüt olarak tanımlıyor. PYD için ise terörist örgüt değil IŞID’a karşı savaşıyor diyor. Avrupa Birliği Devletleri de IŞID’e karşı savaşır gözüktüğü için PYD’yi terörist örgüt olarak görmüyor, hatta PYD’ye sempati duyuyor. PYD/PKK’nın Suriye’deki uzantısıdır ve terörist bir örgüttür.

Merkezi Londra’da bulunan Uluslararası Af Örgütü, PYD’nin Suriye’de işgal ettiği bölgelerde inceleme yapmış ve raporlar tutmuştur. Bu raporlar yayımlanmıştır.

Tutulan raporlarda PYD’nin Suriye’ye ait topraklarda hâkimiyet kurduğu bölgelerde Kürt olmayan halkı zorla evlerinden çıkardığı kendi hâkimiyet sahasının dışına sürdüğü, bir daha dönmemeleri için evlerini yıktığı anlatılmaktadır. Bu eylemler terör eylemleridir. Uluslararası Af Örgütü de eylemleri terörist eylemler olarak nitelemiştir.

Türkiye Uluslararası Af Örgütünün PYD için hazırladığı raporları kullanmalı ABD’ye de Avrupa Devletlerine de PYD’nin terörist bir örgüt olduğunu göstermelidir.

Yukarıda PYD için IŞID’le savaşıyor gibi gözüküyor dedim. Basından IŞID’ın Suriye’den aldığı ve işgal ettiği birçok bölgeyi hiç savaşmadan PYD ye bıraktığını okudum. Türkiye ABD ye Suriye’nin Rakka kentini IŞID’dan kurtarmak için birlikte operasyon yapalım teklifinde bulundu. ABD kabul etmedi. Rakka operasyonunu PYD ile birlikte yapacağını söyledi ve operasyonu PYD ile yaptı. Fazla mukavemet görmedin şehri IŞID den kurtardı.

Bu kurtarma sırasında İngiliz BCC muhabiri çok sayıda IŞID elamanının Amerikalılar tarafından silahlarıyla birlikte şehirden çıkarıldığını ve serbest bırakıldığını görüntülemiş.

Bu sebeplerden dolayı PYD’nin IŞID ile savaşır göründüğünü aslında savaşmadığını IŞID’ın da ipleri ABD’nin elinde bir örgüt olduğunu düşünüyorum.

Mehmetçik Afrin’de zor şartlarda kahramanca savaşıyor. Ancak Afrin’ in teröristlerden temizlenmesi ile iş bitmiyor. Menbiç var. Güney hudutlarımız PKK kantonları tarafından kuşatılmıştır. Buralarında PKK/PYD’den temizlenmesi gerekir.

Burada Türkiye ABD ile karşılaşacaktır. ABD Menbiç ’ten dahi çekilmeye razı görünmüyor. Türkiye’yi oyalamaya çalışıyor.

ABD hasım olarak Türkiye’nin karşısına çıkar savaşır mı?

Evvela şunun bilinmesi lazım. Türkiye’nin Suriye’de operasyon düzenlemesi Uluslararası hukuk kurallarına göre meşrudur. ABD ise şu an işgalci durumundadır. Kendisini gel beni kurtar diye Suriye Hükümeti davet etmemiştir. Beri Suriye halkı davet etti diyor. Halkın seçtiği Suriye Hükümetine isyan eden Suriye toprakları üzerinde hâkimiyet kurmak isteyen isyancıların davet etmesi ABD’nin Suriye topraklarında üs kurmasını meşrulaştırmaz. ABD şu an Suriye’de işgalci durumundadır.

ABD açıkça Türkiye’nin karşısına çıkamaz. Türkiye ile ilişkilerini daha çok bozmak istemez. Ancak en modern silahlarla donattığı ve eğittiği PKK/PYD teröristleri ile Suriye’de direnmeye çalışır.

Türkiye burada çok dikkatli olmalıdır. Suriye’de meşru idare Esad idaresidir. Esad’la anlaşmalıdır.

Türkiye üniter ve ulusal bir devlettir. PKK/PYD örgütü Türkiye’nin üniter ve ulusal yapısını tehdit etmektedir. Suriye’ye operasyon düzenlememizin birinci hedefi Türkiye’ye yönelik bu tehdidi ortadan kaldırmaktır. İkinci hedefimiz Suriye’yi federasyona zorlayan PKK/PYD den Suriye devletini kurtarmak ve Suriye’nin de ulusal ve üniter bütünlüğünü korumaktır.

Esad’da bunu gördü ve anladı. Suriye parçalanır, federatif bir yapı kurulursa aynı tehlike İran ve Türkiye için de vardır. Bu tehlikenin önlenmesi için Suriye, Türkiye ve İran’ın ittifak yapmaları gerekir. Rusya’da bu ittifakın yanında olacaktır. O zaman PKK/PYD ile daha kolay mücadele edilir, Amerika’da bu ittifak karşısında daha fazla direnmez.

Suriye için yeni bir anayasa yapılacak deniyor. Bu anayasada Suriye’nin ulusal ve üniter yapısı mutlaka korunmalıdır. Aksi durumda Türkiye’de İran’da zararlı çıkar.

MEHMETÇİK AFRİN’DE… yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Bunlar gerçekleşen ve halkın yararına olan projelerdir. Halk da memnun. Ak Parti iktidarı da bundan şimdiye kadar kazançlı çıktı. Halkın içindeyim, halkımızın ne konuştuğunu ve hissiyatını biliyorum.

Şimdi çılgın bir projeye daha başladılar. Büyük İstanbul kanalı projesi. Hele biraz durun. Uzmanlar bu kanalın açılmasını çok sakıncalı buluyor. Uzmanların uyarılarını dikkate almak lazım. Ne diyor uzmanlar? İstanbul’un su havzaları yok edilecek, İstanbul susuz kalabilir, kanal açılırsa Karadeniz ve Marmara’da kirlenir. Karadeniz’in kirli suyu üstten Marmara’ya akar. Marmara’da canlı yaşayamaz. Kirlenen Marmara suyu da alttan Karadeniz’e gider, Karadeniz daha çok kirlenir diyorlar. Bunlar önemli uyarılardır.

Ayrıca Türkiye bu kanalı mutlaka açacaksa, bugün açması doğru değildir. Çünkü kanalın ağır maliyetinin olacağı açıktır. 65 Milyar dolar diyorlar. Türkiye’nin ekonomisi zaten bozuktur. İşsizlik artmıştır. Birkaç gün önce işsiz kalan bir inşaat işçisi Ankara’da yüzüne benzin dökerek kendini yakmaya kalktı. Türkiye’nin dış borcu 500 milyar doları geçti diyorlar. Ayrıca Mehmetçik şu anda sınır dışında savaşmaktadır. Savaş demek çok paraya ihtiyaç var demektedir. Bu sebeplerle bu kanalın yapımında acele edilmemesi gerekir.

Osman Gazi ve Yavuz Sultan Selim köprüleri hizmete girdi. Osman Gazi köprüsü herhalde yap-işlet-devret modeliyle yapılmış, yapımcıya hazine garantisi de verilmiş. Geçiş ücreti herhalde vatandaşlarımıza pahalı gelmiş, köprüden günlük geçen araç sayısı beklenenin çok altında kalmış. Hazine garantisi verilmiş olduğundan devreye Devletimiz giriyor. Yapımcının her ay alması gereken parayı tamamlıyor. Bu da hazineden yani halkımızdan çıkıyor.

Yavuz Sultan Selim köprüsünden de tahmin edildiği kadar araç geçmiyor, bu köprüden araç geçirmek için başvurulan yöntem iyi bir yöntem değil. Senede 2 veya 3 kere Keşan’a giderim. Çoğu zaman otobüsle gider gelirim. Keşan’dan dönüşümde otobüsle önce İstanbul Esenler terminaline gelirim, terminalden Ankara otobüsüne binerim.

Ankara otobüsü Fatih Sultan Mehmet köprüsü veya Şehitler (Boğaziçi) köprüsünden geçip doğrudan Ankara’ya gitmiyor. Evvela Yavuz Sultan Selim köprüsüne gidiyor, köprüyü geçiyor, köprüyü geçtikten sonra yönünü Ankara’ya çeviriyor. Bu uygulama mecburi uygulamadır. Uygulamaya uymayan araçlar takip ediliyor, oldukça ağır cezalar veriliyormuş. Yavuz Sultan Selim köprüsünden mecburu geçiş Ankara yolunu da 100 km kadar uzatıyor.

Bu uygulama o büyük padişahın adını taşıyan köprüyü “Deli Dumrul” köprüsüne dönüştürmüş. “Geçenden 5 akçe, geçmeyenden 10 akçe”.

Televizyonda ABD de çalışan fırsat buldukça Türkiye’ye gelen bir Türk bilim adamını dinledim. Hoca konuşmasında “Yabancı iş adamları yatırım yapacakları ülkelerin hukukunu inceler eğer ülkede hukukun üstünlüğü ilkesi gerçekten varsa o ülkeye yatırım yaparlar aksi halde yapmazlar.” Dedi. Bizim ülkemiz için de hukukun üstünlüğü ilkesi önemlidir. Anayasa da kuvvetler ayrılığı ilkesi benimsenmiştir. Anayasanın 9. Maddesi uyarınca “yargı yetkisi Türk milleti adına bağımsız mahkemelerce kullanılır.”

Anayasanın 153/son maddesi “Anayasa mahkemesi kararları resmi gazetede hemen yayımlanır ve yasama, yürütme ve yargı organlarını, idare makamlarını, gerçek ve tüzel kişileri bağlar.” Diyor.

İki gazeteci hak ihlal edildiği gerekçesiyle Anaya Mahkemesine müracaat etti. Anayasa Mahkemesinin hak ihlallerini inceleme yetkisi yoktur. Vatandaşlarımız hak ihlalleri ile ilgili doğrudan Avrupa İnsan Hakları Mahkemesine başvururlardı. 2010 Anayasa referandumunda vatandaşlarımıza Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinde yazılı “insan haklarından birinin ihlal edildiği iddiasıyla Anayasa Mahkemesine re ’sen başvuruda bulunacakları kabul edildi.” Vatandaşlarımıza bu hakkın verilmesi iyi de oldu.

Anayasa Mahkemesi 2 vatandaşımızın hak ihlali iddiası ile ilgili müracaatları üzerine mahkemesinden dosyaları getirtti ve inceledi. İyi de incelemiş. İnsan Hakları Mahkemesinin içtihatları ışığında iyi tespitlerde de bulunmuş. Tutuklanan gazetecilerin normal demokratik ülkelerde var olan eleştiri hududunu aşmadıklarını, yazılarında hükümetin zorla uzaklaştırılmasını istemediklerini bu sebeple yazılarının suç unsuru taşımadığı gerekçesiyle tutuklanmalarında hak ihlali olduğuna karar verdi.

Mahkemelerin, Anayasa Mahkemesinin kararına uymaları gerekirdi. Uymadılar bu yanlış oldu. Anayasa Mahkemesinin kararına uyulamadığını bütün dünya halkları da duydu.

Türkiye demokratik bir ülkedir. Hukukun üstünlüğü ilkesini benimsemiştir. Fakat 2 hâkimin yanlış kararları ülkemizin imajını bozmaktadır.

Eski çağlarda da bugün de devleti ayakta tutan en önemli ilke hukukun üstünlüğü ilkesidir.

Bu ilkeden vazgeçmemiz mümkün değildir.

ÇILGIN PROJELER yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Türk edebiyatı yeni bir eser daha kazandı. Eserlerini çok akıcı bir üslupla kaleme alan Orhan Yeniaras’ın yeni kitabı, Hallac-ı Mansur’un hayatını anlatıyor. Hallac-ı Mansur Abbasiler döneminde yaşayan büyük İslam sufisidir. Asıl adı Hüseyin’dir. Babası Mansur’la birlikte hallaç olarak çalışmaktadır. Kazancının az olmasına rağmen babası oğlu Hüseyin’i medreseye göndermiş okutmuştur. Hüseyin medresede Kuran hadis ve tefsir dersleri almıştır. Tefsir hocası zamanın tanınmış din bilginlerinden Ahmet Semerkandi’dir.

Hüseyin’in bilgisi ve zekâsı birlikte çalıştıkları hallaç arkadaşlarının dikkatini çeker. Babasına “Hüseyin’i, Sehl Hocanın dergâhına gönder orada gelişir büyük bir âlim olur” derler. Mansur da oğlundaki cevheri görmüştür. Hüseyin’i Sehl Hocanın Tuster’de bulunan dergâhına götürür.

Sehl Hoca Hüseyin’i dergâhına kabul eder. Sehl Hoca’nın dergâhında Hüseyin, “Sehl Hoca’nın taktığı isimle Hallac-ı Mansur”, çalışmaya başlar (Mansur’un oğlu Hallac). Çileye girer. Çilesini başarıyla tamamlar.

Manevi yolda ilerlemenin şartları inanç ve sabırdır, Allah’a inanmaktır. Hazret-i Muhammed’in Allah’ın kulu ve peygamberi olduğuna inanmaktır.

Hallac-ı Mansur inançla ve sabırla çalışmaya başlar. Sehl Hoca’nın yanında sekiz yıl geçirir Öğrenme isteği çok fazladır. Sehl Hoca’dan nasibini almıştır Başka hocaları da tanımak onların bilgilerinden de nasibini almak için dergâhtan ayrılır Bir müddet Basra’da bir müddet de Bağdat’ta Cüneyd-i Bağdadi’nin dergâhında çalıştıktan ve onlardan da nasibini aldıktan sonra Bağdat meydanlarında sokaklarında halkı irşat etmeye başlar. Halkla konuşur sorularını cevaplar. Hacca gider. Öğrenme isteği sonsuzdur. Bu maksatla, yani öğrenme isteğini tatmin etmek için seyahate çıkar. Türk illerini, Hindistan’ı ve Çin’i dolaşır. Çin’de ve Hindistan’da o ülkelerin rahipleriyle konuşur, onların düşüncelerini öğrenir. Onlarla tartışır. Bu arada Bağdat ve Basra’da yaptığı gibi halkla konuşur. Bu konuşmalarıyla Çin’de ve Hindistan’da çok sayıda kişiyi İslam’a kazandırır. Zamanının tanınmış hekim ve matematikçileriyle de dostluklar kurar onlarla ilmi konuları tartışır.

Tarih, Hallac-ı Mansur’un Enel Hak demesi sebebiyle öldürüldüğünü yazar. Oysa Hallac-ı Mansur’dan dan önce de Enel Hak diyen İslam sufileri olmuştu. Onlar öldürülmemiştir.

Hallac-ı Mansur un öldürülme sebebini anlayabilmek için o günkü Abbasi Toplum yapısını ve Hallac-ı Mansur’un İslam’ı yorumunu bilmek gerekir.

Abbasi İmparatorluğu Asya ve Afrika’ya yayılmış çok geniş topraklara sahiptir. İslam’ın ilk halifeleri hilafet görevini İslam Devletine hizmet etmek için kabul etmişlerdi. Hilafeti saltanat sürülecek bir makam olarak görmüyorlardı. Hz. Ebubekir ölüm anında yerine oğullarından birinin değil Hilafet makamını doldurmaya en ehil gördüğü Hz. Ömer’in getirilmesini vasiyet etmişti.

Hz. Ömer ölüme yöneldiği anda yerine oğlu Abdullah’ı tavsiye etmesini önerenlere “Bir evden bir kurban yeter” cevabını vermiş yerine oğlu Abdullah’ın getirilmesini kabul etmemiştir. Hilafet makamını hizmet makamı, fedakârlık makamı olarak görüyorlardı.

O devrin Abbasi halifeleri ne Hz. Ebubekir, ne Hz. Ömer, ne Hz. Ali, ne de Hz. Osman’dı. Saraylarında debdebe ile yaşıyorlardı. Halkın sıkıntılarından da habersizdiler.

Halifelerin saraylarında debdebe ile yaşamalarına paralel devletin diğer yöneticileri ve valileri de mal biriktirme peşindeydi, fethedilen topraklarda yönetimde bulunan valiler binlerce dönüm toprağa sahip olmuşlardı.

Bu geniş topraklarını işletmek için çok sayıda işçiye ihtiyaç vardı. İşçi olarak Zengibar’dan getirtilen zenci kölelerle, arapların mevali dedikleri arap olmayan beyaz köleler çalıştırılıyordu.

Köleler gayriinsani şartlarda çalıştırılıyordu. İnsan gibi görülmüyorlardı. Ağır çalışma şartları altında çalışmaları, horlanmaları sebebiyle köleler kendi aralarında örgütlenmişler isyan başlatmışlardı. Kervanlara baskın düzenliyor, muhafızlarını katlediyor, mallarını yağmalıyorlardı. Kimse isyanın nedenleri üzerinde düşünmüyordu.

Kur’an da zekât farz ibadet olarak belirtilmiştir. Verilmesi mecburidir. Fakat Müslümanın sorumluluğu zekâtını vermekle bitmemektedir. Kur’an 20’den fazla suresinde sadaka ile ilgili hükümler getirmiştir. Bakara suresinin sadaka ile ilgili ayetlerinde, bir Müslüman’ın mallarının ihtiyacından fazlasını fakirlere sadaka olarak verebileceğini bildirilmiştir.

Peygamberimizin hadisleri Kur’an’ın açıklamasıdır. Peygamberimiz “Komşusu açken tok yatan bizden değildir.” “Haksızlık karşısında susan dilsiz şeytandır.” “Çalıştırdığın işçinin ücretini teri kurumadan ödeyiniz.” demektedir. Yine Kur’an’ın bir ayetinde “Allah, cennet karşılığı müminlerin malını satın almıştır. “ der.

Kur’an hükümleri Peygamberimizin hadisleri ile birlikte değerlendirildiğinde İslam’ın toplumsal dayanışmayı emrettiği anlaşılır. İslam fertlerin mal edinmesini zengin olmasını yasaklamıyor, zengine sorumluluk yüklüyordu. Zengin etrafını gözetmek varsa ihtiyaçlarını karşılamakla görevliydi.

Hallaç haksızlık karşısında susamazdı. Bütün zerreleriyle İslam’a inanmıştı. Yaşadığı devir Abbasi toplumunda İslam’ın tam uygulanmadığını görmüştü. İslam, tefeciliği, karaborsacılığı yasaklamıştı. Bu yasaklara rağmen toplumda tefecilik, karaborsacılık yaygındı. Büyük toprak sahipleri çalıştırdıkları kölelere insana yapılmayacak muameleyi yapıyor, köleleri topraklarında insanlığın kabul edemeyeceği şartlarda çalıştırıyorlardı. Oysa İslam ayırım yapmaksızın bütün insanlara eşit davranılmasını, kölelerin de hakkının verilmesini emrediyordu.

Kölelik uygulaması da tefecilik ve karaborsacılıkta İslam’la uyuşmuyordu. Hallaç, Bağdat’ta halka hitaben yaptığı konuşmalarda tefeciliği, karaborsacılığı, köleliği, büyük toprak sahiplerinin köleleri insan gibi görmeyen uygulamalarını şiddetle eleştirdi. Belki de bu sebeple özel mülkiyetin karşısında ortak mülkiyeti savundu. Hallaç’ın konuşmaları fincancı katırlarını ürküttü. Geniş topraklarında köle çalıştıran Abbasi bürokratları, Hallaç’ın konuşmalarını kendi çıkarları açısından tehlikeli görüyorlardı. Hallaç susturulmalı hatta yok edilmeliydi.

Hallac-ı Mansur’a düşman olan Abbasi bürokratlarının en tehlikelisi Vasıt Valisi Hamit Bin Abbas’tı. Son derece entrikacı olan bu adam Abbasi sarayına yakınlaştı. Halifenin güvenini kazandı, Onun veziri oldu. Hedefi Hallaç’ı ortadan kaldırmaktı. Adamlarını Bağdat sokaklarına saldı. Yalancı tanıklar buldurdu ve Hallaç’ı şikâyet ettirdi, kadılar üzerinde de baskı kurdu.

Yargılanması sırasında Hallac-ı Mansur’a Enel Hakk’ın ne demek olduğunu da sordular. Hallac “Ben yokum, yalnız O vardır. Yani yalnız Allah vardır. Enel Hakk’ın anlamı budur.” dedi.

Aslında kadılar Hallac-ı Mansur’u mahkûm etmeye yetecek delil bulamadılar. Hallac-ı, Hamit Bin Abbas’ın ağır baskısı sebebiyle idama mahkûm ettiler.

Vezir Hamit Bin Abbas mahkûmiyet hükmünü Halifeye onaylattı.

Hallac-ı Mansur Bağdat’ta kamçılanarak ve taşlanarak öldürüldü. Hallaç, Allah dostu bir dervişti. Medresede, dergâhta öğrendiği bilginin gizli kalmasını doğru bulmuyordu. Bilgiden halk da yararlanmalıydı. Dergâhtan da bu sebeple ayrılmıştı. Meydanlarda halkla buluştu. Abbasi toplumundaki yanlışları kölelere yapılan haksızlıkları görüyordu. Bunları anlattı. Abbasi bürokratlarının düşmanlığını kazandı. Haksız yere öldürüldü, şehit oldu.

Orhan Yeniaras Hallac-ı Mansur’u ve o devir Abbasi İmparatorluğu toplumunu çok güzel anlatmış. Bu güzel kitabı yazdığı için kendisini tebrik eder teşekkürlerimi bildiririm.

AŞKIN MİRACI HALLAC-I MANSUR   yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.