Hollanda Parlamentosu Ermeni iddialarına paralel karar verdi. Türkler 1915 yılında ermeni vatandaşlarına soykırım yaptı.

Daha önce Fransa, İsviçre Parlamentoları da bu çeşit kararlar aldılar. Fransa ve İsviçre parlamentoları, 1915 yılında “soykırım yapılmamıştır” demeyi suç kabul eden yasalar da çıkardılar.

Fransa Anayasa Mahkemesi “soykırım yoktur” demeyi suç kabul eden yasayı, araştırma ve soruşturma sonucunda ulaşılan bilgileri açıklama ve ifade etme özgürlüğüne aykırı bulması sebebiyle iptal etti.

İsviçre’nin “soykırım yoktur” demeyi suç sayan yasasını ise Doğu PERİNÇEK, yasanın düşünceyi açıklama özgürlüğüne aykırı olduğu iddiası ile Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’ne (AİHM) götürdü.

AİHM Doğu PERİNÇEK’in başvurusunu kabul etti. Yasa mahkemece görüşüldü. Düşünceyi açıklama özgürlüğünü ihlal ettiğine, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesine aykırı olduğuna karar verdi. Mahkeme, kararının gerekçesinde önemli bir tespitte de bulundu. Kısaca özetlersek Mahkeme, “1915 olayları 2. Dünya savaşında Nazilerin Yahudilere uyguladığı soykırıma benzemiyor” dedi. Yani AİHM; Ermeni diasporasının soykırım yapıldığı iddiası doğru değildir, soykırım yapılmamıştır dedi.

Bu önemli bir hukuki belgedir. AİHM’nin bu kararını kullanmalı, yararlanmalıdır.

Parlamentoların soykırım ile ilgili karar vermek yetkileri yoktur. Verdikleri kararların hukuki geçerliliği de yoktur. Bunu onlarda bilirler. Bu kararlarla Türkiye’yi baskı altına almaya, bu yolla Türkiye’yi Ermeni iddialarını kabul etmeye zorluyorlar.

Soykırım Sözleşmesi 1948 yılında kabul edilmiştir. Hukukun genel prensibi bir yasa, kabul edildiği tarihten önceki döneme uygulanamayacağıdır.

Soykırım suçlarına bakmaya, suçun işlendiği iddia edilen devletin yetkili bir mahkemesi veya sözleşmeci devletler bakımından yargılama yetkisine sahip bulunan uluslararası bir ceza mahkemesi yetkilidir.

Ermeni diasporası 1915 yılında Osmanlı Devletinin ermeni vatandaşlarına soykırım yaptığını iddia ediyor. İşlendiği iddia edilen soykırım suçu işleniş tarihi itibariyle iddia doğru olsa bile mahkeme bu suça bakamaz.

Ancak ermeni iddiaları doğru değildir. Ermenilerin iddialarını kanıtlayacak delileri yoktur. Türkiye’nin ise 1. Dünya Savaşının başlaması ile 1920 ve hatta daha sonraki yıla kadar Anadolu’da ermeni çetelerinin savunmasız kalan halkımıza soykırım uyguladığını gösteren çok sayıda delili vardır.

Anadolu’muzda Ermenilerin katlettiği vatandaşlarımızın topluca gömüldüğü çok sayıda toplu mezar bulunmaktadır.

Tehcir ise asla soykırım değildir. Savunmasız vatandaşlarımıza soykırım uygulayan, ordumuzu arkasından vuran ermeni çetelerine karşı devletimizin vatandaşlarımızı korumak için aldığı bir tedbirdir. Aynı tedbiri 2. Dünya Savaşında Amerika Birleşik Devletleri de Japon asıllı vatandaşlarına uygulamıştır.

Anadolu’nun hiçbir köşesinde ermeni iddialarının doğru olduğunu gösterecek Ermenilerin topluca gömüldüğü tek bir toplu mezar bulunmamıştır.

Birinci Cihan Savaşı sonunda galip devletlerin Osmanlı Hükümeti ile imzaladığı Türkiye’nin kabul etmediği Sevr Anlaşmasının bir maddesine dayanarak, o zamanki milletler cemiyeti, tutuklanıp Malta’ya götürülen Ziya GÖKALP ve diğer arkadaşlarının yargılanmasını istedi. Olayın tahkikine Londra Başsavcısı tayin edildi. Başsavcı ciddi bir hukuk adamıydı. Ermeni iddialarını titizlikle araştırdı. İddiaları doğrulayacak tek delil bulmadı. ABD’den de ellerinde delil varsa göndermelerini istedi. ABD’nin elinde de ermeni iddialarını doğrulayacak tek bir delil yoktu, sonuçta Başsavcı Ziya GÖKALP ve arkadaşları hakkında dava açmadı, takipsizlik kararı verdi.

Bu sebeple Ermeni diasporası ve diasporayı destekleyen batılı devletler parlamentolarından sözde Ermeni soykırımını tanıyan kararlar çıkartıyorlar. Bu kararlarla Türkiye’yi mahkûm edemezler.

Batılı devletler şöyle bir yola da başvurabilirler. Önceden çıkaracakları bir yasa ile parlamentolarını soykırım suçlarına bakmaya yetkili sayabilirler. Böyle bir yasa çıkarırlarsa bu yasada 1948’de kabul edilen BM Soykırım Sözleşmesine aykırıdır. Soykırım Sözleşmesi bütün imzacı devletleri bağlar. Sözleşmeye göre soykırım suçlarına bakacak mahkeme yetkilendirilmiş uluslararası ceza mahkemesi ile suçun işlendiği devlet ceza mahkemesidir.

Türkiye çok çetin hukuki mücadele vermek durumundadır. AİHM’in verdiği Perinçek Kararını Avrupa’nın bütün parlamentolarına, hükümetlerine ve hatta Amerika Birleşik Devletlerinin bütün eyaletlerine hatırlatmalıdır. Ermeni çetelerinin yaptığı soykırım ile ilgili belgeseller hazırlamalı bunları bütün Avrupa ülkeleri ve ABD’ye göndermeli bu belgesellerin okunmasını sağlamalıdır.

Ermenistan ordusu 26 Şubat 1992’de Dağlık Karabağ’ın Hocalı kasabasına baskın düzenledi. Hiçbir şeyden habersiz 613 sivil Azerbaycan Türkü’nü katletti. Katledilenlerin 106’sı kadın 63’ü çocuk 70’i yaşlı idi. Bugün Ermenistan Devlet Başkanı olan Sarkisyan, İngiliz araştırmacı Thomas De Wall’a “biz bunu ibret için yaptık” diyebilmiştir. Ermenilerin[1] “2 Mart 1992 günü yaktığı cesetlerin içinde 10 yaşında henüz ölmemiş bir kız çocuğu da diri diri yakılmıştır.”Bu Azerbaycan Türklerine karşı işlenmiş soykırım suçudur.

Türkiye, Ermeni ordusunun işlediği bu soykırım suç faillerinin yargılanmasını mutlaka sağlamalı, bu konuda kardeş Azerbaycan Devleti ile birlikte hareket etmelidir.

*[1] Aslan BULUT’un 26 Şubat 2018 günlü Yeniçağ’da ki yazısı

Hollanda Parlamentosu Kararı yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

12 Şubat (1920) Maraş’ın Fransız İşgalinden kurtuluşunun yıl dönümü.

Mondros Mütarekesi’nden sonra, önce İngiliz’in işgal ettiği sonra Fransız’a devrettiği Maraş, büyük kahraman Aslan Bey (Toğuzata) başkanlığında Kuvvay-ı Milliye’yi kurup şehir savaşını başlatırlar. Çok değil 22 gün sürmüştür mücadele. Ama öncesi, hazırlık safhası bir hayli çetindir.

Maraş Kalesi’nden Şanlı Bayrağımız indirilmiştir. Galiba bardağı da bu olay taşırmıştır. Ankara’nın, “Sabredin Aslan, büyük mücadelemiz için biraz daha sabredin” demesine rağmen, Türk nasıl dayansın Bayrağını görmemeye…

“Gebedir geceler ak sabahlara
Sabahlar utkuyu koynunda saklar
Mermiler sürülür gök silahlara
Bir cehennem olur sokaklar” (Kurtuluş Destanı’ndan)

Hepsi de Türk oğlu Türk olan yiğitler davranırlar silaha…

“Çıktılar erce meydanlara
Kendilerini meydana attılar
Ata yadigarı dolma tüfekleriyle
Kazmalarıyla kürekleriyle
Mangal gibi yürekleriyle
Yerle-göğü
Birbirine Kattılar” (Bir Avuçtular’dan)

Bir kıyıcı mücadele başlamıştır ki demeyin gitsin… Komşu evden açılan ateşle bir çok şehit verildiğini gören Yiğit Türk Kadını çıkar sahneye. Bakar çare yok, verir ateşi kendi evine… Yakar bir çok yiğidin şehit olmasına sebep olan evi de kendi eviyle beraber.

Bu kadar mı yiğitliği bu karı kocanın? Olur mu, yiğitlik savaştan sonra da devam eder… “Biz ne yaptık ki?” diyeceklerdir.

“Kazanında kaynatacak aşı yok
Kimse bilmez mezar taşı yok
Savaşmayı bilir özge işi yok
Gök maviyle bilenir Gök bıçaklar.” (Kurtuluş Destanı’ndan)

Savaşamayanlar da şavaşın içindedir.

“Kırk
Kırk kurt
Kırk kurt kız
Kırk kurt kız kırk gün
Bilediler öfkelerini bilinçle
Yumruklarını gökyüzüne kaldırdılar
Gökyüzünü öfkeyle-hınçla yumrukladılar
Bakışları kurt bakışlı-özleri kurt soyundan
Tanrı önünde önce dua ettiler sonra
Yalın kılıç meydanlarda durdular
Döllendi özlerde ak umutlar
Kırk kurt kız kırk gün
Kırk kurt kız
Kırk kurt
Kırk” (Kırk Işık Kız’dan)

Ya cephede…

“Ön cephede bir kadın
Yanında mavzeri
çapraz kuşanmış fişekliği
Gelmiş oturmuş cepheye
Gökten ağmış gibi
Beyazlar giyinmiş
Savaş meleği

Belli ki-bir sıkıntısı var
Kenetlenmiş dişleri
Dizlerine vurur
yumruk olmuş elleri

Sorar Aslan Bey
‘Bir sıkıntın mı var bacım?’
Kadın döner usulca
Utanır-kızarır yüzü
Yüzünde Tamu’nun öfkesi
Soluk soluğa sesi
‘Sıkıntıma çare değilsin bey
Biraz ileride
Ayşe bacı var cephede
Onu bana gönder
Bir iyilik yapacaksan
Bu yeter.’

Az sonra cepheden
Bir bebek sesi yükselir
Çeteler
Toplanırlar başına
İlk ezan okunur kulağına
Üç defa adı söylenir
Adı ‘ZAFER’ olsun denir

Daha ilk kez
Memeyi vermeden daha
Daha ilk kez
Yavrum demeden daha
Daha ilk kez
Kucaklamadan daha
Kara bir kurşun sesi
Dalga-dalga kuşattı cepheyi” (Cepheden Bir Kesit’ten)

Düş görür yiğitler…

“Göğün memelerinden
Işık sağdım dün gece
Karanlıklar aklandı

Ben bir Ay’dım dün gece
Nikah kıydım Yıldız’a
Her yanım ışıklandı” (Çuhadaroğlu Ali’nin Türküsü’nden)

Yirmi iki gün sürer savaş… yanıp yıkılır etraf… sonunda zafer gelir. Ama işleri bitmemiştir daha. Kendi evlerinin önü temizlenmiştir fakat Antep vardır, Urfa vardır, oralarda da yiğitler vardır. Sakarya olacaktır, Kocatepe Dumlupınar onları bekleyecek, İzmir kurtulacaktır…

“Bize şimdi
Bir masal gibi gelir
O yiğitler-öyle savaştılar
Tanrı’ya kavuştular” (Bir Avuçtular’dan)

————-

Şiirler, Kahramanmaraş Türk Ocağı Şubesinin yayını olan, Nihat Yücel’in Utku Türküleri – Maraş Destanı Kitabından alınmıştır.

BİR MASAL GİBİ… yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Türkiye; 19 ve 20’inci yüzyılda konuşulan, tartışılan ve cumhuriyetle birlikte çözüme kavuşturulan konuları 21’inci yüzyılda da konuşup tartışmaktadır. Yeniden o günlere dönerek her şeyi sil baştan yapmak isteyen, bunları yanlışlığını ikaz eden herkese kulak tıkayan ve kendileri gibi düşünmeyenleri her fırsatta öteleyenler tarafından yönetilmektedir.

Her alanda değişim ya da reform diyerek atılmış olan bütün adımlar aslında işleri kötüye götürmüş, düzeltmek için yapılanlar da daha fazla karışıklığa sebep olmuştur. Bunun en önemli sebebi yapılanların ideolojik hedeflerle gerçekleştirilmesidir. Özellikle milli eğitim, adalet ve Türk Silahlı Kuvvetleri ile Polis Teşkilatı içler acısı bir durumdadır.

Ülkeyi yönetenlerle, aslında “menzillerinin aynı olduğu” ortakları arasındaki iktidar kavgası, taraflardan birinin emperyalist güçlerle iş birliği ile, tarihin en hain hareketlerinden birisi olarak, Türk Milletinin başında patlamıştır. Bu da yetmezmiş gibi, akan kanın siyasi sorumluları kargaşayı fırsat bilerek, Devletin ana omurgasında değişiklikler gerçekleştirmekte, yeni bir devlet yapılanmasına doğru gitmektedirler.

“İstanbul Hükümeti yüklendiği görevi yerine getirememektedir. Bu durum milletimizi yok saymak anlamına gelmektedir. Md. 3.”

İktidar sahipleri; ideolojik bir anlayış ve bu ideolojinin kesin inançlılığı içerisinde, amaçlarına ulaşmak için her türlü ittifaka girebilmektedir. Bu yönetim anlayışı sonucunda ülke uçurumun eşiğine gelmiş, bu süreçteki en büyük siyasi sorumluluk sahibi olan Cumhurbaşkanı da dahil, bütün fikir ve siyaset adamları bölünme tehlikesinden, bekamızın tehdit altında olduğundan bahsetmektedir. Dış politika, günlük değişimlerin sıradan hale geldiği bir durumdadır. Bu değişimler rüzgârın önündeki hazan yaprağı gibi savrulmamıza yol açmakta, yalnızlık içine düşmemize sebep olan bu savrulmalardan komşularımız, bölge ülkeleri ve sözde stratejik ya da stratejik olmayan müttefiklerimiz istifade etmektedir. Beka tehdidinin en önemli sebebi, yöneticilerin, Türk milli kimliği ile sürekli bir şekilde ideolojik kavga halinde olmalarıdır.

Bugüne kadar kamu gücünü en üst düzeyde kullanmışlar ve maksatlarını ustaca gizleyerek, bu kavgayı devam ettirmişlerdir. Hedeflerine ulaşabilmek için adalet ve milli eğitimle sürekli oynamışlar, yargı; parti yargısı halini almış, gazetelerde ihkak-ı hak haberleri sık görülmeye başlamıştır.

Toplumsal ahlakta ciddi bir bozulma yaşanmakta, tamamına yakını Müslüman olan toplumun din anlayışında gözle görülür bir farklılaşma oluşmakta, Sünni-Hanefi-Maturidi anlayışın, çok da farkında varılmayan, Sünni-Hanefi-Selefi bir yaşayışa dönüştüğüne dair uyarılar artmaktadır.

“Milletin istiklalini yine milletin azim ve kararı kurtaracaktır. Md. 2.

Milletin haklarını korumak amacıyla her türlü etki ve denetimden uzak milli bir kurul oluşturulmalıdır. Md. 4.”

Ülkemiz; bir avuç siyasetçi kılavuzluğunda girilen bu yoldan yine bir siyasi kadro hareketi ile dönmek mecburiyetindedir. Bu hareket;

• Öncelikle, vazgeçilmez bir şart olarak Millete ve hayata Türkçe bakmalıdır. Türk Devletinin varlığını sürdürmesi, 80 milyonun bir ve beraber olarak Vatanın bütünlüğünün korunması buna bağlıdır.
• Her şey bu hedef için düşünülmeli, bunu sağlayacak tedbirler alındıktan sonra da Türk medeniyetine hamle yaptıracak büyük Türk Rüyası’na yönelmelidir.
• Türk medeniyeti kurucusu olarak Türk Milleti ile toplumsal bir sözleşme imzalayabilecek, çağa teklifi olan bir program ve hatıraların baskısından sıyrılabilmiş olan bir kadro hareketi olmalıdır.

Bu kadro; Yunus Emre’deki Türk, Hacı Bektaş’taki bilge, Harmandalındaki efe, Ata Barındaki dadaş, halaydaki yiğit, horondaki kabına sığmayan Karadeniz uşağı…  gerektiğinde “valsteki şövalye” gibi davranmalıdır. Milletin hiçbir ferdini ayırmadan; ölüsüne gidip ağlamalı düğününe gidip oynamalı, kıtlıkta lokmasını paylaşmalıdır. Unutulmamalıdır ki kıtlıkta verilen lokmanın hükmü büyüktür.

• Gençlik özel olarak önemsenmelidir. 12 Eylül sonrasındaki süreçte anarşiden uzak bir gençlik yetiştirmek mazereti öne sürülerek, tercih edilen bir strateji neticesinde, Türk milletinin devlet ve millet felsefesi hayatın akışından uzaklaştırılmıştır. Milli kimliğinden uzaklaştırılan nesiller, ökseye yakalanmış kuş misali, ne idüğü belirsiz tarikat ve cemaatlerin eline düşmüştür. Bu toplumsal gelişmelere, üçüncü bin yılda yaşanan baş döndürücü teknolojik ilerlemeler ve Türk kimliği ile kavgalı yönetimin Türk milletine yaşattığı dönüşüm/farklılaşma da eklenince trajik sonuçlar ortaya çıkmıştır. Bunların en önemlilerinden birisi nesiller arasındaki ilişkinin kopma noktasına Oluşacak kadronun belki de en önemli işi, bu ilişkinin yeniden kurulması veya onarılması olacaktır.

Türk devlet ve millet felsefesine olan hâkimiyeti bilinen, her yaş grubundan toplumsal güvenirliği üst düzeydeki insanlarla kuşaklar arasındaki ilişkiler sağlıklı hale getirilmelidir. Bu şekilde dün ile yarın arasındaki köprüler yeniden kurulacak, zamanla bu döngü hep tekrar edilecek ve yarınların yöneticileri de hazırlanacaktır.

• Milli meselelere bu pencereden bakabilen herkesle birlikte hareket edebilmeli dolayısıyla her türlü ideolojik yapılanmanın dışında ve üstünde özgün bir yapıya sahip olmalıdır. Böyle bir özellik, çok korunaklı bir mendireğe benzeyecektir. Her türlü fırtınada ya da insanların kendilerini tehlikede hissettiklerinde sığındıkları liman gibi olunmalıdır.
• Türk Milletinin rüya görmesini yeniden sağlamalı, bütün farklı düşünce sahipleri başat ortak hedefleri olan Türk Rüyası görmek heyecanı ile bir arada çalışmaktan mutlu olmalıdırlar. Dolayısıyla kendilerini tarif için isimlerinin önünde herhangi bir sıfata ihtiyacı olmamalı, özellikle yıpratılmış ve yorgun kavramlar kullanılmamalıdır.

Bu hususta Büyük Atatürk’ün İstiklal Harbi ve sonrasında yaptıkları örnek alınmalıdır. 1876’da başlayıp 1922’de bitmiş olan savaş süreci, 46 yılda toprak ve nüfus kaybına sebep olmuş, büyük yıkımlara yol açmıştır. Bütün bunlara rağmen, İstiklal Harbinden galip çıkan Milletin her bir ferdinde oluşan özgüven, kalkınmanın motor gücü olmuştur. Türk Milletinin uzun süreden beri, bizzat yöneticileri tarafından sürüklendiği kısır iç çekişmeler yüzünden kaybettikleri ve kendine olan güveni yeniden kazandırılmalıdır. Türk Rüyası ancak özgüven sayesinde görülebilecektir. Bu da Ergenekon Destanının yeniden yazılmaya başlanması demektir.

Türk tarihi, bunları başarabilenleri Milli Kahramanları arasına katacak, gelecek nesiller onlarla gurur duyacaktır.

21. Yüzyılda Ergenekon’dan Yeniden Çıkış yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Bugün yapılmak istenen ve başlangıçta çok masum olarak yansıtılan bu girişim, AKP’nin hep yaptığı gibi, Türk Milletinin başına çok büyük gaileler açacak yeni bir kapının aralanması olabilir. Osmanlı Türk Cihan Devletinin tarihine kısacık bir göz atıldığında konunun ne kadar ürkütücü boyutlarda olduğu görülecektir. Dolayısıyla değerlendirme de iki boyuttan, önce bugüne sonra tarihte neler olduğuna bakılarak yapılmalıdır.

Tarihten önce bugün

“Müftü” TDK Büyük Türkçe Sözlükte “İl ve ilçelerde Müslümanların din işlerine bakan görevli” ve “Dinî konularda fetva veren kimse”dir.  “Nikah” ise “Bir erkekle bir kadının evlilik birliği kurmasını sağlayacak yasal işlem, evlilik akdi” şeklinde açıklanmaktadır.

Evlilik akdi hukukî ve dünyevî bir işlemdir. Bir kadın ile erkeğin hayatını birleştirmek suretiyle oluşan ailenin ve tarafların, sosyal ve hukuki meşruiyeti ile haklarını teminat altına almaktadır. Toplumda yaşanan “imam nikahı” kavramı geleneksel bir adettir. Dolayısıyla bu meşruiyet ve hakların, herhangi bir düzenleme ile temin edilmesi yeterlidir.

Nikahın diğer bir işlevi de toplumsal düzenin sağlanmasında üstlendiği görevdir. Nikahla, milletin temel taşı olan aile birliği kurulmaktadır. Bu bir nevi yeni sosyal egemen birimin oluşmasıdır. Onun için düğünlerimizde gelin alayı yürüyüşe geçince Bayrak kaldırılır, yeni kurulan eve Bayrağımız çekilir. Bu da toplum dokusunu güçlendiren kültürel bir gelenektir.

Dinimiz de kadın erkek ilişkilerinde sadece meşruiyetten bahsetmektedir.  Kur’ân, dünyevî iktidarı bütünüyle insanın hür iradesine bırakmıştır (E. Prof. Dr. R. Fığlalı, Laiklik, MDM Temel Eserler, Panama Yayınevi, 2016, S. 15).

Bu konuda Hayrettin Karaman’ın yazdıkları, AKP’ye yakınlığı açısından niyetin anlaşılmasında güçlü bir karine olarak önem arz etmektedir. Karaman gazetedeki köşesinde; “İslam hukukunda evlilik akdi ibadet ve kutsal değildir. (…) Laik bir ülkenin kanunları vazedilirken kimseyi mecbur etmeksizin dini hassasiyetlerin de tatmini gözetilse problem olmayacak.” diye yazmaktadır. (Yeni Şafak, 30 Temmuz 2017.) Yukarıdaki cümleler konunun bamtelini açığa çıkarmaktadır. Aslında Karaman, nikahın dini dediği kurallarının aslında insanlar tarafından tespit ettiğini/ edildiğini belirtmesine rağmen “dini hassasiyetlerin de tatmini” talebi oldukça manidardır…

Anlaşılan o ki, mesele laikliktir ve bu üç cümle bunun için eklenmektedir.

Hal böyle iken, hiçbir tartışmaya fırsat vermeden böyle bir düzenlemeye gidilmesi, ancak ideolojik hesaplarla yapılmış bir projenin girişi olarak izah edilebilir. Arkasından oldubittiye getirilerek proje çerçevesinde nelerin geleceğini görmek için beklememiz gerekecek.

Yetki müftülüklere mi yoksa Diyanet İşleri Başkanlığı’na mı?

Nikah kıyma yetkisi verilecek olan il ve ilçe müftülükleri, Diyanet İşleri Başkanlığının (DİB) kuruluş ve görevleri hakkındaki 633 sayılı yasaya göre, başkanlığın taşra teşkilatıdır. İl ve ilçe müftüleri, bölgelerinde DİB’nı temsil ederler. Dolayısıyla müftülere verilecek olan yetki aynı zamanda DİB’na da verilmiş anlamına gelmektedir.

DİB kanununun görev başlığı altındaki 1’inci maddesi “İslam Dininin inançları, ibadet ve ahlak esasları ile ilgili işleri yürütmek, din konusunda toplumu aydınlatmak ve ibadet yerlerini yönetmek üzere; Başbakanlığa bağlı Diyanet İşleri Başkanlığı kurulmuştur.” demektedir. Yine yasada belirlenen ve Başkanlığa bağlı olan Din İşleri Yüksek Kurulunun ilk görevi: “İslam dininin temel bilgi kaynaklarını ve metodolojisini, tarihî tecrübesini ve güncel talep ve ihtiyaçları dikkate alarak dinî konularda karar vermek, görüş bildirmek ve dinî soruları cevaplandırmak.” şeklinde belirlenmiştir. Buradaki “dinî soruların cevaplandırılmasının fetva olduğu gayet açıktır. Fetva, kişilerin bilgilendirilmesini amaçladığından, değerlendirilmesi de kişilere aittir; yasal bir mahiyeti de yoktur. Böyle olması da Yüce Dinimizin mesajları ve yaşanması açısından önemlidir. Bu bakımdan müftülerin nikâh kıymaları diye bir görevi olamaz, çünkü ibadet ve kutsal olmayan bir konuda hukuki bir yetki ile donatılmış olmaktadır.

Buradan da anlaşılacağı üzere ne Diyanet İşleri Başkanlığının ne de müftülüklerin yasaların uygulanması ve yargı gücünün kullanılması gibi bir görevi yoktur. Bilakis dinî sahada önemli bir görevi üstlenmekte ve bir boşluğu bilgilendirme yoluyla doldurmaktadır. Ama bu yasa değişikliği, FETVA GÜCÜ ile YARGI GÜCÜNÜ aynı makamda birleştirmenin kapısını aralamaktadır.

Fetva makamı bağımsızlık demektir ve ilim gerektirir. Osmanlı döneminde ancak sorulan hususlarda fetva verilirdi ve mahkeme ilamı gibi mutlaka uygulanması da gerekmezdi. Padişah, halife olmasına rağmen fetva veremezdi. (E. Z. Karal, Osmanlı Tarihi, C.7, S. 137)

İmam-ı Azam Ebu Hanife’nin müftü iken (fetva verirken) kadılık yapması teklifini, hapse girmek pahasına reddetmesi önümüzdeki en güzel örneklerdendir.

Zenbilli Ali Efendi’nin fetva makamını bırakarak kaadi-l kudat (kadılar kadısı) ve kadıaskerliğe geçmeyi kabul etmemiştir.

Bu kapı açıldığı takdirde…

Ayrıca müftü(lük)lere yetki verilip, papaz(lıklar)a, haham(lıklar)a verilmediği takdirde Anayasa’nın kanun önünde eşitlik ilkesi (Anayasa M 10) bozulacaktır. Aynı yetki tanınırsa daha büyük bir problem doğacak ve hahamlık(!) ya da her kilise için ayrı birer papazlık(!) gibi, aslında olmayan, ucube bir tüzel kişilik ortaya çıkmış olacaktır. Bu da bir çeşit egemenlik değil midir?

Yahut mezhepler (doktrinler) arasındaki -varsa- farklılıklar karşısında nasıl davranılacaktır? Mesela Şia’daki (Şia’nın bir kısmında geçerli olan) Mut’a nikahı da kıyabilecek midir? Dini gruplar; cemaat ve tarikatlar “benim anlayışım” mazereti ile yetki talebinde bulunurlarsa ne olacaktır?

Tam da burada çok hukukluluk tartışmaları devreye girecek, yıllarca bitmeyen senfoni devam edecektir.

Açılan kapıdan tarihe bakıldığında çok hukukluluk…

Büyük fikir ve ilim adamı Ziya Gökalp’in, yukarıdaki cümlelerin yer aldığı “İttihat ve Terakki Kongresi” başlıklı iki makalesi çok dikkatli okunmalı ve üzerinde çok düşünülmelidir. Birinci Dünya Savaşının tam ortasındayken toplanan parti kongresinde (1332-1916) konuşulanlar çok dikkat çekicidir. İkinci makalede bir husus daha vardır ki tarihçilerin ve siyasetçilerin ilgisine muhtaçtır.

Makalelerinde Gökalp, aslında bugünün siyaset yapıcılarının çok şikayetçi oldukları ve 16 Nisan referandumuyla artık kurtulduklarını söyledikleri Tanzimatçıların; hilafet ve saltanatı iki ayrı kuvvet olarak düşündüklerini, birini hükümet-i cismaniye diğerini ise hükümeti ruhaniye olarak değerlendirdiklerini belirterek, “İslamiyeti de Katoliklik gibi iki hükümetli bir din zanneyleyenler az değildir” dedikten sonra, Tanzimatçıların, Tanzimat’tan önce var olan kendi hukuklarını uygulama (kapitülasyonlar) durumunun “bir aynını da İslamlar için icad ve taklid ettiler. Ve bu suretle, tahfif (hafifletme) yahut izalelerine (yok etme) çalışacakları yerde, takviye ve idamesine ikdam etmiş oldular.” diye yazmaktadır. Gökalp; “Osmanlı Devleti fertlerden mürekkep (oluşmuş) bir heyet değil, cemaatlerden mürekkep bir müttehide (birlik) mahiyetindedir. Yerli ve ecnebi cemaatler arasında bir de, halifenin riyaset-i diniyyesi altında bir cemaat-i İslamiyye tasavvur ettikleri için böyle bir ‘Cemaatler Konfederasyonunu’ kendilerine gayet makul görüyorlardı.” diye düşündüklerini belirtmektedir.

Ne kadar da bugün değil mi? “Türkiye sadece Türklerin değil, Kürt, Türk, Çerkez… Tek Millet [her etnisite ayrı, bunların birleşeni tek millet], tek devlet [her etnisitenin ayrı, birleşeni tek devlet]… İbrahimî millet/ümmet…” (Ayrı bir değerlendirme konusu olmakla birlikte, böylece ümmet ve millet bölünüyor, imanın orta direği “Tevhit akidesi”ne aykırı bir düzenleme yapılmış oluyor.)

Gökalp; “…Tanzimatçıların, bir nevi muhtariyeti haiz cemaatler kabul etmesi güya serbesti-i edyan (dinlerin serbestliği) umdesine gösterdikleri ihtiramdan … bu heyetlere cemaat-ı diniyye namını verdikleri gibi, muhtar (özerk) bırakıldıkları ahkam-ı hukukiyye (hukuk hükümleri)…” bütün bu işlere de “umur-u mezhebiyye adını veriyorlardı. Güya aileye ait ahkam-ı kazaiyye (yargı hükümleri) hukukun işlerinden değilmiş de mezhep işlerindenmiş…” demektedir. (Müftülüğe nikah yetkisine de bu açıdan bakınız)

Bu makaleler bize, tarihi belirtilmemekle birlikte, Tanzimat döneminde herkesin kendi hukuku ile yaşama düşüncesinin; “Cenab-ı Hakka çok şükür ki yalnız Edirne’de teşkil olunan cemaat-i İslamiyye…” adı altında denendiğini, ancak; yöneticilerin cemaat telakkilerinin aslında “… siyasi bir mahiyeti haiz bir nevi natamam bir devlet…” olduğunun anlaşılması ve dolayısıyla mahzurlarının ortaya çıkması sebebiyle projeden vazgeçildiğini göstermektedir.

***

Bir milletin yöneticileri tarih şuuru sahibi olmalıdırlar. Ancak tarih şuuru sadece bilmek değil tarihten ders almaktır.

Türk Milleti; tarihin sayfalarında yer almış tartışmaları bugüne taşıyanları, tarihe ideolojik pencereden bakan ve -sanki intikam almak için- milletini iki asır geriye götürenleri hiç ama hiç affetmeyecektir.

Tarih Tekerrür Etmemelidir yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Yapılan konuşmada Cumhurbaşkanı:

“Biz söyleyecek sözü olan derdi olan herkesle konuşmaya görüşmeye, birlikte yol yürümeye hazırız. Tek bir şartımız var; kimsenin elinde silah olmayacak. Kimse bu ülkeyi bölmeye, bu milleti parçalamaya kalkmayacak. İşte bunun için ne diyoruz?

Tek millet…

Kardeşlerim dikkat ediniz Türk demiyoruz, Kürt demiyoruz, Çerkez, Laz, Roman, Boşnak demiyoruz. Hepsini birden içine alan bir ifade kullanıyoruz, tek millet diyoruz. 80 milyonuyla tek millet.” diyordu.

Bir gün sonra, 2 Nisan 2017 Pazar günü, Başkent Ankara’da ise; “Ankara … 2002’den itibaren Türkiye’ye, Türk Milletine cumhuriyet tarihinin en büyük hizmetlerini getirdiğimiz yer.” sözleri ile konuşmasına başlamıştı.

Cumhurbaşkanı gibi birinin, hem makamı hem de siyasi geçmişi açısından, millet kavramına bir gün arayla iki ayrı ve farklı anlam yükleyen cümleler kurması, çok önemli problemleri de beraberinde getirmektedir. Ki kamuoyundaki tartışmalarda bu görülmektedir. Eğer bizzat sözü söyleyen tarafından “bir yanlışlık oldu” denilecek olursa biraz da olsa konu kapanabilir. Ya da, “siyasetin popülizmi içerisinde olur böyle şeyler…” diye geçiştirilecekse de, hangi tanımı esas alarak davranmamız gerektiğini birilerinin açıklaması gerekmektedir.

Peki, her ikisi de doğru denilebilir mi? Yani Ankara’da Türk Milleti, Diyarbakır’da tek millet olabilir mi? Bu sorulara cevap arayalım.

Evet, olabilir ama bir tek durumda bu ifadeler doğruluk arz edebilir. Bu da Türkiye’mizin; konfederatif, federatif ya da (özerk) eyaletler sistemine, yani çok ortaklı bir yapıya sahip olması halidir. Türkiye, Türk Milleti yanında, milletin doğal ve sosyolojik unsurları olan etnik gruplara siyasi statü (egemenlik) verilerek, özerk veya federal bir şekilde yeniden yapılandığı takdirde bu mümkün olabilecektir. Böyle bir yapının referandum konusu olan anayasa değişikliği ile gerçekleşebileceği yoğun bir şekilde tartışılmaktadır.

İşte o zaman, Türk Milletine ait olan yerde (Ankara’da) “Türk Milleti”, etnik unsur(lar)a ait olan yer(ler)de (Diyarbakır’da ya da başka bir yerlerde) o etnik unsurun milleti, hepsinin birden bağlı olduğu çatı yapının milleti de “TEK MİLLET” halini alacaktır.

Cumhurbaşkanının bu söylediklerinin açıklığa kavuşturulması Türk Milleti açısından bir zaruret, hatta milli güvenlik meselesidir.

TÜRK MİLLETİ Mİ, TEK MİLLET Mİ? yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

***

Türk Milleti 16 Nisan’da yapılacak olan ve egemenliğini ilgilendiren çok önemli bir halkoylamasına doğru hızla yol alıyor. Sandıkta nelerin oylanacağından daha ziyade kısmen, “benim takımım” yaklaşımının öne çıkmaya başladığı görülmeye başlandı. Böyle olunca da yurt içi ya da yurt dışı fark etmeden sonuca odaklanıldı.

Hollanda’da bakanlarımıza karşı yapılmış olan muamele Türk Milleti için ziyadesiyle inciticiydi, ama tabii ki Devletimizin “Türk Milletine ait” olduğuna iman edenler için. Mesela olayların ilk gününde Bakan’ın ve yöneticilerimizin açıklamaları; “hanım bakanımıza bu yapılır mı?” ya da “bir kadına böyle bir davranış yapılır mı?” şeklindeydi. Hâlbuki orada bir hanım bakan ya da bir kadın değil, Türkiye Cumhuriyeti Hükümetinin bir üyesi vardı. Yani bu muameleye maruz kalan bir Türk bakanıydı. Ayrıca muhatap kaldıklarımız, batının yüzünü göstermesi açısından da önemliydi.

Türk devletinin bir bakanına karşı yapılmış olan böyle bir davranışa şiddetle karşı çıkmak elbette her Türk’ün görevidir. Ancak bu görevi yapmaya devam etmekle birlikte olaylara başka pencere(ler)den bakmak da önem arz etmektedir.

***

TBMM, 2008 yılında bir yasa çıkararak yurt dışında siyasi propaganda yapmayı yasaklamıştır. Bu yasanın gereği olarak da Yüksek Seçim Kurulu, 15 Şubat 2017 tarih ve 109 sayılı Kararı ile halkoylaması sürecinde yurt dışında propaganda yapılamayacağını açıklamıştır. Bu yasal duruma rağmen birçok siyasi, Türklerin yaşadığı ülkelerde referandumla ilgili olarak programlar düzenlemektedir. Yani yasanın izin vermemesine rağmen hareket edilmesi söz konusudur.

Türkiye referandum konusu olan anayasa değişikliğini de benzeri bir durumdan ötürü yaşamaktadır. Hatırlanacağı üzere anayasa değişikliği gündeme geldiğindeki ilk açıklamalar, “fiili durumu hukuki hale getirmek için anayasa değişikliği gereklidir.” şeklindeydi.

Bu iki husus Türkiye’de yasa ve kurallara uymamanın artık alışkanlık haline geldiğinin birer göstergesidir. Ama daha da vahim olan, güçlü olanın – hem de kendi koyduğu- kurallara uymamasıdır. Bu şekilde yasalar sadece zayıflar için uygulanır hale gelmiş durumdadır. Bu da –Allah korusun-  kargaşa ve kamu düzeninin sonu demektir. Kaldı ki devlet yönetiminde, kanunlar kadar yaptırım gücü olan, yazılı olmayan kurallar da vardır ve Türk devlet felsefesinde bunların adı Kanun-u Kadim ya da Töre olarak geçer. Türklerin insanlık tarihi boyunca hâkimiyetleri de kanun olarak kabul ettiklerine, yani hukuka baş eğmeleri sayesinde mümkün olmuş, Devlet-i Ebed Müddet bu şekilde sağlanmıştır.

Hukukun üstünlüğüne tarihte birçok örnek vardır. Kırk altı yıl hüküm sürmüş Kanuni Sultan Süleyman döneminde yaşanmış tek bir örnek bile, hukukun üstünlüğü yanında, anayasa değişikliği referandumunun temel tartışma konularından birisi olan “tarihimizde tek adam yönetimi anlayışı” hususuna da ışık tutmaya yetecektir.

Kanuni, büyük denizci Barbaros Hayrettin Paşa’yı bir name-i hümayun ile payitahta çağırır ve ona kaptan-ı derya olması teklifini yapar. Paşa da kabul eder. Ancak tayin hemen gerçekleşmez çünkü Kanun-u Kadim’e göre kaptan-ı derya tayini vezir-i azama ait bir yetkidir. Vezir-i Azam İbrahim Paşa ise sefer dolayısıyla Halep’tedir. Hayrettin Paşa atına atladığı gibi neredeyse hiç durmadan yol alarak on günde Halep’e varır ve tayin gerçekleşir.

Bir yanda devlet-i ebed-müddet için şehzadelerine kıyabilen Sultan Süleyman, diğer yanda Kanun-u Kadim… Bir yanda Cihan Padişahı diğer yanda hukuk… Yazılı ya da yazılı olmayan yasalar padişahtan üsttedir ve buna uyduğundan dolayı Sultan Süleyman, “Kanuni ve Muhteşem” Süleyman’dır. Hukuk, hayatın her aşamasında ve devletin her kademesinde üstün olduğu için Devlet-i Aliye cihan devletidir.

Adalet mülkün temelidir. Buradaki mülk devlet anlamındadır. Hukuk ve adalet hâkim olmazsa otorite meşruiyetini kaybeder.  Güç haklının olması gerekirken, hak güçlünün eline geçerse mülk yani devlet zarar görecektir.

***

Hollanda’nın Bakanımıza karşı kabul edilemez tutumuna gösterilen tepkiler, daha önce yaşanan bazı olaylarda niçin böyle davranılmadı diye de sordurmaktadır.

Çok değil 1,5 yıl önce gerçekleşmiş ancak hiçbir şekilde basında yer almamış bir olay dış politikada ne durumda olduğumuzun ve bugünlere nasıl geldiğimizin önemli bir karinesidir.

Hatırlanacağı üzere 2015 Ekiminde Suriye sınırımızda önemli olaylar oldu. Rusya, 7 Ekim 2015’de Hazar Denizinden 26 (yirmi altı) uzun menzilli füze fırlattı. Yaklaşık 1500 km menzilden gelen füzelerin; IŞİD’e karşı atıldığı, İran-Irak-Suriye hava sahasından(!) geçtikleri ve hedeflerini bulduğu açıklanmıştı.

Türk kamuoyu bunun üzerinde hiç durmadı hatta durdurulmadı demek de mümkün. Medyada sıradan bir haber olarak yer aldı ve geçti gitti.

Aradan dört ay geçtikten sonra, Cumhurbaşkanı Güney Amerika seyahatindeyken gazetecilerle sohbet ederken; “… Bunun yanı sıra ülkemiz ciddi tehdit altında. Zaman zaman bombalar düşüyor. Mesela Hazar’dan Suriye’ye atılan ve patlamayan bir füze vardı ki, pekâlâ patlayabilirdi de. Bedeli çok da ağır olurdu.” diyecekti (Şili, 2 Şubat 2016 gazeteler). Her nedense bu açıklamalar pek bir karşılık da bulmadı!

Burada hemen akla düşürülen Rus uçağı gelecektir ama “Rusya ile aramızı bozmak isteyenler… Kim emir verdi? Hain FETÖ…” gibi açıklamalar da unutulmamalıdır. Düşürülen Rus uçağı krizinde, sürecin daha sonraki safhası, iki olayın birbirinden bağımsız gibi durduğunu düşündürmektedir. Eğer ilişkiliyse bile diplomasinin, bu kriz(ler)in yönetiminde başarılı olamadığı anlaşılmaktadır.

***

Batı ile yaşanan krizin düşündürdüklerinin ışığında akla gelen sorular cevaba muhtaçtır.

Tercih edilerek tırmandırıldığı intibaı oluşan kriz, niçin bu kadar tırmandırılmaktadır? Niçin gösterilen tepkilerin dozu gitgide artmaktadır?

Hollanda ve diğer batılı ülkelerle yaşanan olaylar, topraklarımıza düşen füzeden daha mı vahim midir de tepki gösterilmemesi bir yana, hatta, neredeyse görmezden gelinmiştir?

“Kurşunun namluya sürüldüğü sesini duydum, gerekirse ölmeyi göze almıştım…” gibi açıklamalar, var olduğu çok sık söylenen beka sorununun ortadan kalkmasına ne kadar hizmet edecek, Türk Milletine ne faydası olacaktır?

Kendi yazılı kurallarına dahi uymayanların devletinin uluslararası ilişkilerde güvenilirliği ve saygınlığı nasıl sağlanacaktır?

Bir gün herkese lazım olabilecek hukukun, hayatın her anına hâkim olması kaçınılmaz bir mecburiyettir. Aksi takdirde…

HOLLANDA KRİZİ, RUS FÜZESİ ve HUKUKUN ÜSTÜNLÜĞÜ yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

“Yürü!” dese dağlar yürür, / “Dur!” dese kalpler dururdu?

…

Benim, dedemle yan yana / Yazılı kalacak adım…

Yıldızların söneceği / Güne yıldızlar sakladım.

Arif Nihat Asya

İnsanlık tarihinin en önemli unsuru hatta başrol oyuncusu olan biz Türklerin devlet felsefesinde belirli aralıklarla kurultay toplanarak, milletin hayatına ait kararların ortak alınması geleneği, teamülü ya da kuralı vardır. Ancak bugün bu kural hiç işletilmez olmuş, özellikle de millet hayatının yönetilmesinin en önemli aracı olan siyasi partilerde, artık tek adam hegemonyası hâkim hale gelmiştir. Hâlbuki Türkiye’nin meseleleri bir kişinin omuzlarının taşıyamayacağı kadar büyümüştür.

Böyle bir dönemde, “küçük kurultay” da denebilecek bu kabil toplantılar çok büyük önem arz etmektedir.

Bu akşam burada Türk Milletinin dayanağı Türk milliyetçileri olarak toplandık. Gerek İstiklal Harbi gerekse ’80 öncesi yaşananlar gösterdi ki bu kuşak, bu inanç, bu inanmışlık: “uğraşta yenici, barışta düzen tutucu”dur.

Bugün yaşadıklarımıza bir bakacak olursak ilk olarak, Türk Milletinin egemenliğine yönelmiş olan tehdit karşımıza çıkmaktadır. Bu tehdit çok yakın tehlike halini almıştır.

Türk Milletinin egemenliğine yönelik tehdit, en son İstiklâl Harbinde defedilmiş, gücümüz ve varlığımız 24 Temmuz 1923’de Lozan’da Düvel-i Muazzama’ya tescil ettirilmiştir.

Lozan’ın sonucu: “Mütecanis, yeknesak bir vatan, … hakkı müdafaası mutlak, menabii [kaynakları] mebzul [pek çok] ve serbest bir vatan. Bu vatanın adı Türkiye’dir.”[1]

Ancak, bugün, Lozan’la kavga edenler Türk Milletinin istiklâlini tehlikeye düşürmüşler, bunu her fırsatta söylemekten de çekinmemektedirler.

***

Bir binanın statik projesi hazırlanırken, yapının ağırlık merkezi ile simetri merkezinin birbirine yakınlığı üzerine hesap yapılır. Bu iki merkez birbirine ne kadar yakın olursa, yapının depreme dayanıklılığı o kadar fazla olacak, uzaklaşmasıyla da dayanıklılığı o kadar azalacaktır.

Bunu devlete de uyarlayabiliriz. Bu durumda; devletin ağırlık merkezi milletin kendisi, simetri merkezi ise devletin yönetimidir.

Yani bir devleti yönetenlerin, yönettikleri devletin sahiplerinin millet tarifi ve anlayışı ile devlet felsefesi farklı olduğu takdirde, ağırlık merkezi ve simetri merkezi birbirinden oldukça uzak düşecektir.

Bu durumda sonuç tam da bugünkü gibi olur. Milletin tarihi ile ayrı düşerek, kendinden önce yaşananları yok sayarak yönetmek, Türk Milleti için 1923 yılında bitirilmiş olan tartışmalara 21. Yüzyılda geri dönmek nasıl izah edilebilir?

Peki, bu patinaj niye?

Bu sorunun cevabı için 2005 yılına uzanmak gerekir. Bu yılın sonunda, Şırnak Şemdinli’de bir kitapevine bomba atıldı. Ama gerçekte bomba Türk Devlet felsefesine atılmış gibidir. Sıradan bir adli vakada Türk Devletinin en üst düzey yetkililerine kadar uzanmaya çalışılan İddianame, çok önemli işaret fişeklerini içermektedir. III. Selim’den bu yana tarihi sorgulayan İddianamenin son kısmında;

“Bütün bu değerlendirmeler ışığında karşımıza şöyle bir tablo çıkmaktadır.” Denilerek altı madde halinde hüküm kesilmektedir.

Bu altı maddenin 2. maddesi: “Temelde devlet denilen bürokratik aygıt ile seçilerek gelen hükümetler arasında bir gerilim mevcuttur. Bu gerilim zaman zaman gizli veya açık çatışmaya dönüşebilmektedir.”

3. maddesi: “Devletin bekasını korumak ve temsil etmekle görevli olan bürokratik aygıt içerisine sızmalar olması halinde bürokrasinin kendisi devletin bekasını tehdit eder noktaya gelebilir.”
4. maddesi: “Osmanlı’dan Cumhuriyete miras kalan ve Cumhuriyet’in ilanında da kabul edilerek devam ettirilen modernlik projesi Kürt milliyetçiliğinin ve siyasal İslam’ın devletin temel yaklaşımlarına hâkim olmasını temel tehdit unsurları olarak belirlemiştir. Bugün kimi çevrelere göre siyasetin gizli ajandası bu iki temel tehdidi içermektedir. (…) o halde devlet içerisinden kimi ideolojik gruplaşmanın çıkar çevreleri ile işbirliği içerisinde temel risk faktörü olarak gördükleri iktidara karşı tavır geliştirmesi beklenmeyen durum olmamalıdır.(…)

Manifesto niteliğindeki bu altı madenin sonuncusunda da: Devlete ve siyasi iktidara karşı yapılacak “(…) bu tür operasyonlar dünyada küreselleşen ancak dış tehdit unsurlarının amaçlarına hizmet eder. Bu operasyonların süratle deşifre edilmesi gerekmektedir. Üstelik bu tür olaylar uluslararası zeminde utanç tablosu olarak karşımıza çıkarılmakta ve ülkemiz tecrit edilmektedir.”

Denilmektedir. Şemdinli İddianamesi bir ibret vesikası olarak arşivlerde yerini almıştır. Merak edenlerin hemen ulaşabileceği bir belgedir.

Bu iddianame ile; “modernlik projesi” adı altında Türk Devlet Felsefesinin yargılandığı apaçık ortadadır ve bu kavga Türk Kimliğine karşı verilmektedir.

Ne acıdır ki 2005’den bu yana yazılanların aynısı yazanlar tarafından yapılmış ve bugün Türkiye gerek içeride gerekse dışarıda, hazan rüzgârı karşısındaki bir yaprak gibi savrulmaktadır.

***

Türk Milletinin karşı karşıya bulunduğu hususların bir kısmını kısaca özetleyecek olursak:

• Cumhuriyet tarihinde uğruna savaşa girdiğimiz tek millî mesele olan Kıbrıs için 12 Ocak 2017’de, İsviçre’de beşli denilmekle birlikte Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi üyelerinin de katılacağı (ne alakaysa) bir toplantı yapılacağı açıklanmıştır. Bu toplantıda garantörlüğün kalkacağı dolayısıyla Türk Askerinin Kıbrıs’tan çekileceği yazılmaktadır. Bu hiç kimse tarafından yalanlanmamıştır.
• Ege’deki Türk mülkü olan adalara çekilmiş olan Yunan bayrağı gözümüze sokulmuş vaziyettedir ve hiçbir yetkili bu durumu ağzına bile almamaktadır.
• Suriye ve Irak politikaları ortadadır.
• Cennet Vatanımızın farklı köşelerinde bombalar patlamakta, her defasında onlarca can kaybı yaşanmaktadır.
• Kahraman Askerlerimiz sınır ötesinde Vatan müdafaası yapmaktadır.
• Habur çadır mahkemelerini kurduran, Oslo görüşmelerine ve İmralı Mutabakatına zemin oluşturan ve en son Dolmabahçe Açıklamalarını yaptıran; anlayış, düşünce ve özellikle “ideolojik kesin inançlılık”tan vazgeçildiğine dair herhangi bir emare görülmemektedir.
• Hatta; bir mecburiyetmiş gibi gösterilerek Türk milliyetçilerinin ikna edilmeye çalışıldığı anayasa değişiklikleri ile çok ama çok tehlikeli sulara yelken açılmaktadır.

Bu durum karşısında…

Peki, Türk Milliyetçilerinin çok büyük kısmı için malum olan bu konular bizi ürkütebilir, yıldırabilir ya da korkutabilir mi?

Hayır, bin kere yüz bin kere hayır…

Bakın büyük şair Mehmet Emin Yurdakul Bey, İzmir’in Yunanistan tarafından işgali üzerine düzenlenmiş olan Sultanahmet Mitinglerinin birinde ne diyor:

“Demir ve ateş, kardeşler bunlarla hiçbir vatan ve milletin öldüğünü işitmedim. Şerefli bir tarih ve medeniyete, sağlam bir fazilet ve ahlaka, zengin bir şiire ve edebiyata, dinî ve millî ananelere, millî ve vatanî hatıralara malik olan bir milletin mahvolduğunu tarih göstermiyor.”

Türk Milletinin büyük evladı, fikir adamı Ziya Gökalp, Malta’dan sürgünden yazdıklarında;

“Felaket içinde ah vah etmek Türk’e yakışmaz.

…

Bizim saadet ve felaketimiz, milletimizin saadet ve felaketine bağlıdır.

…

Yaşamak için, evvela insanın bir mefkûresi olmalı! Mefkûre tükenmez vecdlerin, ümitlerin membaıdır. Mefkûreler, millî felaketler zamanında doğar. Bugün Türklerin en ziyade mefkûreli olacakları zamandır.”

Diye seslenmektedir.

Büyük vatansever, yiğit Türk kadını Halide Edip Hanım (Adıvar), 23 Mayıs 1919’daki ilk büyük Sultanahmet Mitinginde:

“Fatihlerin, Yavuzların, Kanunîlerin ülkesi istiklâlsiz kalamaz. Birbirimize ellerimizi uzatalım. Tek bir hedefe, yalnız Türk istiklâl ve hürriyeti gayesine doğru yürüyelim. Vatan behemehâl kurtulacaktır. Milyonlarca kahraman evladının omuzlarında yaşayan aziz ve mübarek Vatan, bu eşsiz ve sayısız evlatlarınla övün. Sahibi bulunduğun ateşli, mefkûreli Türk gençliği senin fedakâr koruyucularındır.

Bu eşsiz kahramanların gölgesinde sen, ebediyyen payidâr olacaksın.”

Şeklinde haykırır ve ardından o büyük kalabalığa yemin ettirir;

“Türkiye’nin istiklâl ve hayat hakkını alacağı güne kadar hiçbir korku, hiçbir meşakkat önünden kaçmayacağız. 700 senelik tarihin ağlatan minareleri önünde yemin ediniz.”

Son sözler “Türk’ün unutulmuş yüksek medeniyeti bir gün, gelişen dünyada bir güneş gibi parlayacaktır” diyen ve TBMM’nde “Kayseri’ye taşınalım” teklifine sert bir şekilde;

“Asker Mustafa Kemal mavzerini eline alır, fişeklerini göğsüne dizer, bir eline de bayrağı alır, bu şekilde Elmadağı’na çıkar, orada tek kurşunum kalana kadar vatanı müdafaa ederim. Kurşunlarım bitince bu aciz vücudumu bayrağıma sarar, düşman kurşunlarıyla yaralanır, temiz kanımı, kutsal bayrağıma içire içire tek başıma can veririm. Ben buna and içtim.”

Sözleriyle karşı çıkan 20. Yüzyılın Bilge Kağanı, büyük dahi Atatürk’e aittir:

 “Bir gün ressamlar Türk’ün simasını unutuverirlerse, bir yıldırım yapıversinler.”

Bunu gerek Türkiye’de gerekse dünyada kimse ama hiç kimse aklından çıkarmamalıdır.

* Bu satırlar Konya’da, Ahde Vefa Turan Birliği Derneği tarafından 23 Aralık 2016 tarihinde düzenlenmiş olan “78’liler Buluşuyor…” toplantısında yapmak üzere hazırladığım konuşma metnidir. “Günün meselelerini konuşmak üzere toplanıyoruz” mealinde yapılan davet üzerine bu hazırlık yapılmış olmakla birlikte geçmişi yâd etmek üzerine güzel bir toplantı gerçekleşmiştir. Dolayısıyla bu konuşma yapılamamıştır.

[1] İsmet İnönü, Lozan Antlaşmasının TBMM’ne Sunuş Konuşmasından,

“UĞRAŞTA YENİCİ, BARIŞTA DÜZEN TUTUCULAR: TÜRK MİLLİYETÇİLERİ… *” yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

(Yüksek basınç dayanılmaz hale geldi)

Türk Milleti tarihindeki en önemli süreçlerden birisini yaşamaktadır. Karşı karşıya kaldığı tehdit çok büyüktür. Devletin en üst makamında olan Cumhurbaşkanı, Doğu ve Güneydoğu Anadolu bölgelerinden gelen “kanaat önderleri” ile düzenlenen iftarda yaptığı konuşmada; “Çok ciddi tehditlerle karşı karşıyayız” demiştir. (23 Haziran 2016, Cumhurbaşkanlığı Sarayı)

Tehdit nedir, diye baktığımızda bölücü terör en önde görülmektedir. Türk Milletinin bütününün içinden bir grup için; ayrı bir kimlik, statü ve nihayetinde egemenlik talebi vardır. Bunun için Türk Milletine karşı teröre başvurmuşlardır. Peki, “çok ciddi” olan tehdit terör müdür? Elbette terör ciddi bir tehdittir ancak onunla mücadelede; kararlılık, doğru yöntem ve zamanlama ile çabuk bertaraf edilebilecek bir tehdittir. Dolayısıyla tehdidin ciddiyetini arttıran diğer unsurları tespit edip, onların üzerine gitmek tehlikeyi ortadan kaldırmak için elzemdir.

Türk Milleti terör eylemleri karşısında tekvücuttur. Dolayısıyla tehdidi bu kadar ciddi hale getiren terörle mücadele değil terörün sebepleri ile ilgili olarak, Devletin kuruluş felsefesi ve millet telakkisi ile neredeyse taban tabana aykırı düşüncelerin varlığıdır. Daha da önemlisi bu düşünceler, Türk toplumunda çok yüksek basınç oluşturmaktadır. Bu yüksek basıncın en önemli sebeplerinden birisi de, vatandaşların düşüncelerini etkileyen yönetici ve siyasilerin konuşmalarıdır.

***

Cumhurbaşkanı terörün yoğun yaşandığı bölgeden gelen STK yöneticilerine tehdidin büyüklüğünden bahsederken;

“Kim der ki bu coğrafyada sömürgecilik izi vardır, vallahi yalan söylüyordur. Kim der ki bu coğrafyada asimilasyon işareti vardır, vallahi iftira ediyordur. Kim der ki bu coğrafyada ötekileştirme, ikinci sınıf insan veya vatandaş muamelesi yapma ayıbı vardır, vallahi bühtandadır. Sorunlar, sıkıntılar yaşanmamış mıdır? Elbette yaşanmıştır. Hem de her dönemde yaşanmıştır. Ama bu sorunların, sıkıntıların hiçbiri münhasıran bir kökene, bir meşrebe yönelik olmamıştır.” (23 Haziran 2016, Cumhurbaşkanlığı Sarayı)

Demiştir. Çok doğru cümlelerdir ve tek başına değerlendirildiğinde,  kendisi tarafından geçmişte çok sık kullanılmış olan “ret, inkâr ve asimilasyon politikalarına son verdik” fikirlerinden vazgeçildiğini düşündürecek sözlerdir. Ancak 27 Haziran günü esnaflarla düzenlenen iftarda yapılmış olan konuşmada da;

“Gerçekten çok büyük fedakârlıkla İstiklal Savaşı’nı zafere ulaştıran bu aziz millet maalesef yeni devletimizin yönetiminden tek parti-millî şef formülüyle adeta dışlandı. (…) 1950 yılına gelindiğinde Türkiye Kurtuluş Savaşı sırasında hazırlanan ilk Anayasamızda ifade edilen, ‘Hâkimiyet kayıtsız, şartsız milletindir’ ifadesini uzun bir aradan sonra nihayet tam olarak faaliyete geçirebildi. ”

Cümleleri sarf edilmiştir.  (27 Haziran 2016, Cumhurbaşkanlığı)

Bu arada Başbakan Yardımcısı Numan Kurtulmuş bir toplantıda; “Kadim kültürümüzle şehirlerimizi buluşturma mecburiyetindeyiz. Fiziki olarak değil, zihniyetin de ihyasına, inşasına mecburuz. (…) Osmanlı’dan sonra, Türkiye’de maalesef bir zulüm tarihi oldu.” Şeklinde konuşmuştur.

Cumhurbaşkanının “Türkiye Kurtuluş Savaşı sırasında hazırlanan ilk Anayasamızda ifade edilen, (…)” cümlesi de bu minvaldendir 1921 Anayasası kast edilmektedir. Hâlbuki aynı hükmün 1924 Anayasasında da mevcut (3. Madde) olduğunun bilinmediği düşünülmez. Ayrıca arşivde yapılacak kısa taramada birçok benzer sözleri hemen görülecektir.

Peki, bu cümlelerde ifade bulan farklılıklar ne anlama gelmektedir denildiğinde cevap yakın geçmişte yaşadığımız Şemdinli Davası iddianamesindedir (Kasım 2005). İddianame neredeyse bir manifesto niteliğindedir. Dönemin siyasilerinin iddianame hazırlanırken gösterdikleri ilgi, geçen zaman içinde unutulmaya yüz tutmuştur. Bu dava ile artık fikir planından çıkılarak harekete geçilmiştir. Şemdinli Davası, millî bütünlüğümüze yönelik tehdidin bugünkü büyüklüğe ulaşmasında etkisi olan kırılma anlarından birisidir. Böyle bir öneme sahiptir ve tehdidin büyümesinin sebeplerini ihtiva etmektedir.

İddianamede;

“Osmanlı’dan Cumhuriyet’e miras kalan ve Cumhuriyet’in ilanında da kabul edilerek devam ettirilen modernlik projesi Kürt milliyetçiliğinin ve siyasal İslâm’ın devletin temel yaklaşımlarına hâkim olmasını temel tehdit unsurları olarak belirlemiştir. Bugün kimi çevrelere göre siyasetin gizli ajandası bu iki temel tehdidi içermektedir. Ayrıca çevreden gelerek merkezi ele geçirme çabası içerisinde olan unsurlar modernlik projesinin sahibi olan sivil/askerî bürokratik eliti oldukça rahatsız etmektedir. O halde devlet içerisinden kimi ideolojik gruplaşmaların çıkar çevreleri ile işbirliği içerisinde temel risk faktörü olarak gördükleri siyasî iktidara karşı tavır geliştirmesi beklenmeyen bir durum olmamalıdır.”

Denilmektedir. Yazılanlar orada kalmamış, yani dava bittikten sonra da o çizgi üzerinde uygulamalar devam etmiştir. İdeolojik zeminde, Osmanlı’da başlayan ve Cumhuriyet’te de devam eden Türk modernleşmesi projesi sorumlu görülmektedir. Dolayısıyla bir hesaplaşma söz konusudur. Konuşmalara yukarıdaki açıklamaların ışığında baktığımızda işin rengi değişmektedir.

Bütün bunlarla birlikte önemli bir husus daha vardır. Söz konusu ifadelerin sahipleri ülke yönetiminin en üstündekilerdir dolayısıyla söylenenlere ayar verme veya düzeltebilme şansı ortadan kalkmaktadır. Ülkenin farklı coğrafyalarından oluşan guruplara, birbirinin zıddı fikirleri ifade etmek, meseleyi daha karmaşık hale getirmektedir. Toplumun her kesiminde uzun süredir var olan gerginlik artık taşınabilir olmaktan da çıkmak üzeredir.

***

Allah, Yüce Kitabında birçok yerde ölçüden bahsetmektedir. Rahman Suresi’nde; “O yarattı insanı (3), Ve gök. Yükseltti onu. Ve koydu şaşmaz ölçüyü / dengeyi (7), Azgınlık etmeyin ölçüde / dengede (8), Ölçüyü / ahengi titizlikle, adaletle koruyun ve saptırmayın ölçüyü / dengeyi. (9)”   buyurulmaktadır.

Yaradan, her yaratılanın hem kendi içinde hem de kâinatın bütününde bir denge üzerinde ve ölçülü olduğunu söylemektedir. Ki bu ölçü ve denge sadece fiziki değildir. Aynı zamanda hem maddi hem de sosyal boyutu vardır ve hayatın her aşamasını da kapsamaktadır. İnsanlar toplu halde ve toplumlar şeklinde yaşamaktadırlar. Bu birliktelik de belli ölçüler ve denge üzerine kurulmuştur. Bu ölçüde ayar kaçarsa denge bozulacaktır. Yöneticilerin kısa aralıklarla birbiriyle taban tabana zıt fikir serdetmeleri ölçüyü / ayarı / dengeyi bozmaktadır.

***

Sayın Cumhurbaşkanı, kanaat önderlerine yaptığı konuşmada önemli bir cümle daha sarf etmiş; “Teröristler kadar bizler gururlu, onurlu olmazsak onların karşısına dikilmezsek, bilesiniz ki bu ülkede büyük bir kırılma olur.” demiştir. Gerçekten “Ne Mutlu Türk’üm Diyene” diyemeyenlerin “teröristler kadar(!) gururlu ve onurlu” olmaya ihtiyaçları vardır.

YÜKSEKLERDEN KARIŞIK ESEN BUNALTICI RÜZGÂR yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

ABD, Suriye Demokratik Güçleri (SDG) adı verilen, aslında neredeyse tamamı bölücü terör örgütünün Suriye kolu olan PYD tarafından meydana gelen güçlerle bir operasyon başlattı (24 Mayıs 2016). Türkiye’nin ısrarla terör örgütü olarak tanınmasını istemesine rağmen ABD “hayır değildir, PYD bizim kara gücümüzdür” diyerek işbirliği yaptı ve bunu yaparken de Türk kamuoyunun tepkilerini azaltmak için adını SDG olarak değiştirdiler.

24 Mayıs’ta başlayan operasyon Rakka’ya yapılıyor görünmektedir fakat asıl hedef neresi ona bakmak ve neler olabileceği üzerinde düşünmek gerekmektedir. Çünkü 2011’den bu yana iç savaşın yaşandığı Suriye’de yeni bir sürece girilmektedir. Cumhurbaşkanının “Suriye’de butik devlet kurulmak isteniyor[1]” sözünün üzerinden sekiz ay gibi kısa bir zaman geçmiş ve gidişat bir Kürt devleti / özerk bölgesine doğrudur. Bu hedef için Fırat Nehrinin batısına geçmek mecburidir. Ve Fırat’ın batısında, denize ulaşmak için aşılması gerekecek tek engel Türkiye vardır yani asıl hedef Türkiye’dir, İskenderun Körfezidir.

Nasıl mı? Gelin önce haritaya bir bakalım…

Fırat, üzerinde yapılmış olan barajlar dolayısıyla Suriye coğrafyasını geçilmesi çok zor bir şekilde ikiye bölmektedir. Harita incelendiğinde, üzerinde Rakka köprüsü, Tabka barajı (Caber Kalesi, Süleyman Şah’ın ilk türbesinin bulunduğu yer), Teşrin barajı, Karakozak köprüsü (eski Süleyman Şah Saygı Karakolu yeri yanı, yıkıldı) geçişleri ile hemen Türkiye Sınırının alt tarafındaki iki köprü bulunmaktadır.

Türkiye baraj kapaklarını açtığında su basan köprüler güvenli değildir. Süleyman Şah Türbesi bir gece operasyonu ile geri çekilip önce IŞİD’e terk edilen ve sonra PYD tarafından ele geçirilirken Karakozak köprüsü de çekilirken IŞİD tarafından havaya uçurulmuştur. (Bu arada çok başarılı bir operasyon olarak sunularak, eskiden Bayrağımızın dalgalandığı Saygı Karakolundan nasıl ricat edildiği ile bu çekilmenin sonuçları ayrı bir bahis konusudur ve tarih bunun hükmünü mutlaka verecektir.)

Geriye üç geçiş noktası kalmaktadır. Birisi Teşrin Barajı ki Aralık 2015’de PYD tarafından IŞİD’den alınmıştı. İkincisi Tabka Barajı ve üçüncüsü de Rakka’daki köprüdür. Operasyonun başlangıcında ABD Teşrin Barajına askeri güç göndermiş ve güvenliğini takviye etmiştir. Rakka Köprüsü ile Rakka’nın hemen yukarısındaki Tabka barajı için de operasyon başlamıştır.

***

Şimdi filmi çok kısa bir geçmişe sardıralım ve Cumhurbaşkanının ABD ziyareti öncesine dönelim.

Cumhurbaşkanı Nükleer Güvenlik Zirvesi için 29 Mart – 1 Nisan tarihleri arasında ABD’de olacaktır ve basında, Obama’nın programının yoğunluğu sebebiyle ile sadece Zirve sırasında ayaküstü görüşme olacağına dair haberler yer almıştır.

28 Mart sabah saatlerinde basına The Times Gazetesi kaynaklı bir haber düşer. Haberde: “ABD’nin ‘IŞİD militanlarının geçişine engel olmak için’ Türkiye’nin Suriye’de sınıra yakın IŞİD kontrolündeki Menbic’le arasındaki yolları kapatmasını istediğini ve Washington’ın o bölgeye Suriyeli Kürtlerin yerleşmesinden yana olduğunu yazdı.” Denilmektedir. (Odatv, 28 Mart 2016[2])

Yazı, “The Times gazetesine konuşan ABD’nin IŞİD’le mücadele koalisyonu özel temsilcisi Brett McGurk de Dabık için ‘Burası onların kalbi, orayı kuvvetlendiriyorlar’“ diye devam etmekte ve “Türk hükümeti hala ABD’nin Suriye’nin kuzeyinde uçuşa yasak bölge oluşturulması için ısrar ediyor. ABD Başkanı Obama da bununla ilgili tüm önerileri reddetti. Menbic Boşluğu’yla ilgili anlaşmaya varılana kadar Amerika’nın yabancı savaşçıların geçişini havadan gözetlemek dışında başka alternatifi yok.” Cümleleri ile bitmektedir. Tam bir beyzbol sopası daha değil mi?

Membiç Boşluğu diye isimlendirdikleri 98 km’lik yolu isteyen ABD, bu yolun 40 km’lik bölümünde Dabık kenti de var diyor yani istediği yol doğu – batı istikametindedir. Başka bir ifadeyle Suriye’nin Türkiye sınırına paralel olan bölgesinin, PYD’nin elinde olan Afrin ile Fırat’ın doğusundaki Ayn el Arap’ın (Kobani) birleştirilme operasyonunun bir parçasıdır. Arada bir Azez kalıyor o da kimseye bırakılamaz tabii. Çünkü Azez, Kilis’in hemen karşısında ve sınıra 8-10 km yakınlıktadır. Şimdi yerçekimi etkisi ile(!) Kilis’e düşen bombaların sebebi daha bir netlik kazanmaktadır

Membiç’in boşluk değil bilakis dopdolu bir hat olduğu ne kadar açık değil mi?

Bu haberin çıktığının ertesi günü, Erdoğan ABD seyahatine çıkmıştır ve ziyaret başladıktan sonra da Erdoğan – Obama görüşmesi hakkındaki bilgi Nükleer Güvenlik Zirvesinde olacağına dairdir, ta ki Erdoğan Joe Biden görüşmesine kadar. Otelde yapılan görüşme sonrasında Erdoğan – Obama buluşmasının Beyaz Saray’a alındığı haberi çıkar. (1 Nisan 2016 Hürriyet Gazetesi[3])

Gelişmelere bakıldığında önce Büyükelçilik’te ABD Dışişleri Bakanını kabul edilmiş, 45 dakikalık kabulden sonra arkasından Başkan Yardımcısı Biden ile görüşme yapılmıştır. Bu görüşmede iki tarafın istihbarat başkanları, dışişleri yetkilileri ve özellikle özel temsilci Brett McGurk’da bulunmuştur. 2,5 saat süren bu toplantının sonuçlarından birisi de Beyaz Saray görüşmesi olmuştur.

Diplomatik teamüller içerisinde pek görülmeyen şekilde ziyaretin ortasındaki programı değiştirmek için nasıl bir sebep vardı denildiğinde cevap olarak: “Suriye – Türkiye sınırında IŞİD’in elinde kalan 98 km’lik hattın alınması ve Türkiye’nin de buna destek olması[4]” cümleleri göze çarpmaktadır.

ABD yetkililerinin Cumhurbaşkanının ziyaretinin hemen sonrasında Ankara’ya gelmiş olmaları[5] teknik konular olması hasebiyle değerlendirme dışıdır; çünkü siyaset kararını vermiştir ve operasyona razı olmayanları da yerçekiminden bir türlü kurtulamayan bombalar etkileyecektir. Tıpkı Cumhurbaşkanının Şili Seyahatinde açıkladığı[6] (2 Şubat 2016) Hazar Denizinden fırlatılan Rus füzelerinden birisinin yolunu şaşırıp topraklarımıza düşmesi (7 Ekim 2015) ama tesadüfen(!) patlamaması gibi… Tıpkı Ekim 2014’de olduğu gibi “Kobani düştü düşecek”ten, teröristlerin Türk polisi eskortluğunda, sevinç çığlıkları atılarak ve bölücü örgüt paçavraları sallanarak Ayn el Arap’a yardıma gitmeleri gibi…

***

“Ne olacak efendim, sınırlarımızın öbür tarafı bize ne” denilebilir. Ama bu doğru değildir. Gelin şimdi de 19 Mayıs 2016 tarihli Yeni Şafak gazetesinin manşetine bir göz atalım. Gazete “Yeni Terör Hattı: Afrin – Amanos” manşetiyle[7] çıkmıştır. Türkiyemiz gibi terörden bunalmış ve etrafı yanmakta olan bir ülke için sıradan bir haber gibi gösterilmektedir.

Gazete, “Hatay – Hassa üzerinden Amanoslara çıkan teröristlerin oradan Afrin’e geçtiklerini” yazmaktadır. O bölgeyi bilenler “yahu arkadaş, adamlar Afrin’e geçecekse niçin dağa çıksınlar ki? Amanoslar gibi sarp ve çetin bir arazide ne işleri var?” diyeceklerdir. Bölgeyi bilmeyenler de hemen haritaya bakmalıdırlar. Amanoslar Hassa’nın batısında, Afrin (Suriye) doğusunda kalmaktadır. Bu dağ silsilesi Akdeniz ile Amik (Hatay) Ovasını birbirinden ayırır. En yüksek yeri de Hassa yakınlarındaki 2262 m yüksekliğindeki Mığır (Bozdağ) Tepesi’dir (Wikipedia).

Eğer teröristler gerçekten gazetede yazıldığı gibi, “Suriye sınırındaki artan güvenlik sebebiyle Afrin’e geçmek için” Hassa’ya geliyorlarsa dağa çıkmadan, doğrudan Suriye’ye geçebilecek çok ama çok fazla yerleri vardır.

Amanoslar Dağları, uzun zamandan beri terörist faaliyetlerin yapıldığı ve birçok şehit verdiğimiz çok önemli bir coğrafyadır. Akdeniz’in en önemli körfezlerinden birisi olan İskenderun bu dağların eteğindedir. Buradaki faaliyetler, Suriye’nin kuzeyinde kurulmak istenen(!) Kürt devleti / özerk bölgesi için denize çıkış sahasıdır. Yani Ortadoğu için canlandığı(!) yazılmaya başlanan Sykes – Picot ruhu İskenderun üzerinde dolaşmaya başlamıştır.

Şimdiye kadar çok yanlış yönetilen uzak ve yakın komşularımızla olan ilişkilerimizde, her yönüyle Türkiye’yi çok yakından ilgilendiren bu yeni dönemde de, eskisine benzer şekilde ideolojik yaklaşımlar tercihleri belirlememelidir. Tarih ve akıl ile millî menfaatler kılavuzumuz olmalıdır. Aksi takdirde bu gidiş, Kıbrıs’taki müzakerelerle beraber değerlendirildiğinde Akdeniz’e çıkamaz olma ve bin yılda kazanılmış olanları 15 yılda verme istikametindedir.

[1] http://www.hurriyet.com.tr/cumhurbaskani-recep-tayyip-erdogan-esed-butik-devlet-pesinde-30157403

[2] http://odatv.com/abd-turkiyeyi-neye-ikna-etmeye-calisiyor-2803161200.html

[3] http://www.hurriyet.com.tr/erdogan-obama-gorusmesi-beyaz-saraya-alindi-40079023

[4] http://sosyal.hurriyet.com.tr/yazar/tolga-tanis_322/cumhurbaskani-nin-washington-bilancosu_40080058

[5] http://www.aydinlikgazete.com/politika/erdoganin-arkasindan-menbic-heyeti-geldi-h85950.html

[6] http://www.hurriyet.com.tr/erdogandan-bulent-arinca-durust-davranmiyor-40048155

[7] http://www.memurlar.net/gazeteler/2016/5/19/yeni_safak/

RAKKA OPERASYONUNDA NİHAİ HEDEF İSKENDERUN’DUR! yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Rahmetli Durmuş Hocaoğlu Milletimizin yaşadıkları için “Ya ikinci Ergenekon ya da ikinci Endülüs olacak” demişti. Türk Milletinin 21 yüzyılın başında yaşadıklarına hazır ol(a)mayan Türk milliyetçileri/Ülkücüler kendilerine bir çıkış yolu arıyorlar. Bulmak da zorundalar çünkü bugün yaşananların neredeyse aynısı 20. Yüzyılın başında yaşanmış ve Türk Milleti Türkçülerin liderliğinde istiklallerini kazanmıştı.

Bu arayışlardan birisi İkbal Vurucu ve Fırat Kargıoğlu’nun düzenlemesi ile hazırlanmış olan “Yeni Nesil Ülkücüler” kitabı. Kitap 12 değerli ismin birtakım sorulara verdiği cevaplardan oluşmuş.

Kitabın önsözü, kitap için önemli ipuçlarını veren bir metin olarak görünmektedir. Özellikle Türkeş dönemini ayrı tutan düşünceler ortaya konularak ’80 sonrasında yaşananları analiz eden bir yaklaşım görünmekle birlikte, “Yeni nesil Ülkücüler, klasik Ülkücülerin davranış, düşünce, dil ve yaklaşım biçimlerinden uzaktır. …farklı bir aidiyet formu ortaya koymaya başlamıştır.” diyerek, aslında camianın tamamını içine alan bir bakış açısı söz konusudur. “Bugün ‘düşünme itaat et’ uranını davasının ana ilkesi kabul eden, gerek Türkiye’yi ve gerekse dünyayı sağlıklı bir şekilde okuyarak fikir geliştiremeyen bir anlayışın yerine, Türkiye’nin ve dünyanın yeni sosyolojisini çok iyi bilen …yerel ve küresel gelişmeleri …yorumlayabilen bir nesil ortaya çıkmıştır.” denilmektedir. Kanaatim o ki, bu cümlelerde var olduğu belirtilen “fikir geliştiremeyen bir anlayış” sahipleri, “bizden öncekilerin hepsi” değildir. Ve elbette, her dönemde de olması gereken, bugünün dünden ileride olmasıdır…

***

Kitabı elime aldığım andan itibaren bende uyanan duygu Ülkücü Camiada kuşaklar arasındaki kopukluk olduğu hissi idi. Belki de bu düşüncelerin doğmasını sosyal medyada okuduklarım da desteklemiş olabilir, kim bilir? Ama kitap da sosyal medya da hayatın bizzat kendisi elbette, yani yaşananları yansıtmaktadırlar.

Yaşadıklarımız ne kadar canımızı yaksa da, yaşanacakların ağırlığını azaltacak en önemli unsur soğukkanlı ve kızgınlıklardan uzak değerlendirmelerle alınacak tedbirler olacaktır. Nesiller arasında yaşanacak kopukluklar çekilecek sıkıntıların ağırlığını arttırmaktan başka bir işe yaramayacaktır.

Tarihin sürekliliği bir gerçektir ya da başka bir deyişle bugün dünün sonucudur. Yarın da bugünün sonucu olarak yaşanacaktır. Dolayısıyla bu devamlılığı kesintiye uğratmak çok da sağlıklı değildir. Üstelik tespit edilen hususlar arızidir ve arıza giderildiğinde normale dönülecektir. Özellikle “Soğuk savaş dönemi (20. yüzyıl) Türkiye’sinde Ülkücü olmak ayrı, Postmodern Dönem (21. yüzyıl) Türkiye’sinde Ülkücü olmak ayrıdır. (Kargıoğlu)” şeklindeki hüküm ve benzerleri, kitapta diğer bazı cevaplarda da görülmektedir. Bu yaklaşım ’80 öncesini yaşayıp bugüne gelenleri ve özellikle çizgisini geliştirerek muhafaza edenleri Araf’ta bırakmaktadır. Ve kaldı ki o kuşağın ekseriyeti de, ciddi anlamda çağın ve Türkiye’nin dönüştürülme baskısına direnmiş, ’80 sonrasının önünü açan nesil olmuşlardır. Başka bir söyleyişle onlar, ’80 sonrasında ülkücü olanlar üzerinde emeği olan nesildirler. Ülkücünün en önemli ülkülerinden birisi adaletin hakim kılınmasıdır. Dolayısıyla var olduğu düşünülen bir meseleyi hallederken farklı bir problem yaratmak tehlikesi ortaya çıkmaktadır.

Yeni yüzyılda Türk Milletine alttan alta işlenen ve geniş kesimlere kabul ettirilmiş görülen “bireyselleşme” bütün eksiğiyle camiamızda da etkisini göstermektedir. Elbette birey çok önemlidir ama birey şahsiyetle birlikte değer kazanmaktadır. Şahsiyet bulamamış bir davranış insiyaki olmaktan öteye geçmeyecektir. 20. Yüzyılın başlarında da aynı tartışmalar yaşanmış, yılların imbiğinden geçerek olgunlaşmış olan birey ve şahsiyet ilişkisi, yine dışarının Türk Milletine empoze ettiği şekilde yeniden tartışılır hale gelmiştir. Unutulmamalıdır ki; geçmişin “Milletin faydasını kendi çıkarından üstün gören” ve “dava” anlayışı “Türk Cihan Hâkimiyeti Ülküsü”nün önemli bir cüz’üdür.

Türk Milliyetçileri bir kalıbın içine sıkıştırılamaz, sıkıştırılmamalıdır ve zaten de bir kalıbın içinde hiç olmadılar. En basit ifadesi ile “dünyanın ‘vız geldiği’ bir düşünce, bir kalıba girebilir mi?”. Evet, dünya bizim için küçüktür ve Ülkücünün “Kimsesizliği (Atsız)” de “Çilesi (Galip Erdem)” de bu büyük düşünceye önemli delillerdir. Her ikisi de büyüklüklerinden ötürü bugün halen yaşamaktadırlar, sanıyorum daha çok uzun zaman yaşayacaklardır. Fakat hiç kimse, sadece bu kelimelere bakıp da; ülkücüleri mazoşist olarak değerlendirmemelidir. Böyle bir değerlendirme çok büyük haksızlık olacaktır.

***

İskender Ağabeyin (Öksüz) Niçin kitabının Giriş bölümünde: “İlk kısım Tarih, tarihten neyi nasıl fakat daha ziyade niçin öğreneceğimiz sorularını sorar ve bir uygulama metodu elde etme gayesi güder. Tarihteki büyük insanlarımızı—ki bunlardan bizde çok var—aynen taklit mi edeceğiz? Onlar nasıl yaptıysa biz de öyle mi yapacağız? Yoksa onlar niçin yaptıysa o niçini kavrayıp da mı yolumuzu çizeceğiz?” diye yazar. Doğrusu bu olsa gerektir ancak camiamızda da bir hafıza problemi yaşanmaktadır. O halde öncelikli olarak yapılması gerekenlerden birisi kim olduğumuzu hatırlamak olmalıdır.

İskender Ağabey bir soru sorar ve filmden bahsederek başlar kitaba: “Ben kimim? Burası neresi? Saat kaç?” Hiçbir hatırası ertesi güne kalmayan bir kadın ve kocasının hikayesidir film. “Âşık delikanlıya düşen, her sabah, sevgilisinin aşkını yeniden kazanmak, onu kendine yeniden aşık etmektir.” demektedir Hoca. Haklıdır da. Kimliği ile ilişkileri en aza inmiş bir milletin, bunu hatırlatmakla yükümlü olan fertlerinin işi sabırla mümkün olacaktır. Bu sabır hem birbirlerine hem de topluma karşı gösterilmelidir.

Bilginin eksik, adamın azlığında yetkinin ehil ve layık olmayanların elinde olması ve özellikle ’80 sonrası, Türk Milletinin yönlendirildiği istikamet karşısında vaziyet alınamaması, bugünkü sonucu getirmiştir. Bunun sebepleri içinde hayat şartlarının dayanılmaz baskısı da hiç mi hiç ihmal edilmemelidir. Bütün bu baskılara rağmen ve her türlü eksiklikle birlikte, “kahramanlık” olarak nitelenecek bir fikri duruş da sahiplenilmesi gereken bir durumdur. Eksikler giderilir, bilgi tamamlanır… Ancak bunu yapabilmek için eksiği olanın sizinle birlikte olması şarttır, aksi takdirde sayınızın azalarak yola devam etmeniz kaçınılmaz olacaktır.

Kanaatim o ki; on yıllık aralıklarla doğanların içinden seçilecek isimlere, aynı sorular sorularak ortaya çıkaracak sonucu değerlendirmek camia için iyi olacaktır. Böyle bir çalışma olaylar karşısındaki yaklaşım hakkında bilgi verecek, kuşaklar arasındaki bilgi aktarımının ne kadar sağlıklı olduğunu gösterebilecek ve ortak aklın oluşmasına katkıda bulunacaktır. Aksi takdirde dağılma ve parçalara ayrılma çok kolaylaşacaktır.

Kitap da maksadını Giriş bölümünde “Çalışmamızın amacı, teşkilatlarca erişilip anlaşılamayan bu yeni, parçalı ve doğurgan dünyalara doğru, düşünsel yolculuğa çıkmaktır.” diyerek ortaya koyuyor. Zaten kitabın adı da “Yeni Nesil Ülkücüler”, “Yeni Nesil Ülkücülük” değil.

İnşallah gereğince karşılık bulur ve maksadına hizmet etmiş olur. Emeği geçenleri kutluyorum.

ESKİ NESİL(!) BİR ÜLKÜCÜDEN, “YENİ NESİL ÜLKÜCÜLER”E yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.