Uygur kadınları, Çin’in soykırım politikalarının en büyük mağdurlarıdır ve aynı zamanda zulme karşı gösterdikleri cesaret, Uygur halkının mücadelesinin en güçlü kahramanlarıdır.

Bugün 8 Mart, Dünya Kadınlar Günü. Ancak Uygur kadınları, Doğu Türkistan’da Çin hükümeti tarafından uygulanan sistematik soykırım politikaları nedeniyle sadece Uygur oldukları için hâlâ en ağır bedelleri ödemeye devam ediyor.

Doğu Türkistan’da yüz binlerce Uygur kadını, toplama kamplarında fiziksel ve psikolojik işkencelere maruz kalıyor. Bu kamplarda tutulan kadınlar, zorla ideolojik eğitimlere tabi tutulurken aynı zamanda dayak, cinsel saldırı ve çeşitli işkencelerle insanlık dışı muameleler görüyor. Kamplardan sağ çıkmayı başaran kadınların tanıklıkları ve belgeler işkencenin boyutlarını ve sistematikliğini tüm çıplaklığıyla ortaya koyuyor.

Uygur kadınlarının maruz kaldığı zulüm toplama kamplarıyla sınırlı kalmıyor. Kamplardan çıkarılan birçok kadın, Çin’in farklı bölgelerindeki fabrikalarda zorla çalıştırılmaya devam ediyor. Çin hükümetinin sözde istihdam politikaları kapsamında Uygur kadınları, düşük ücretlerle ve ağır çalışma koşulları altında zorunlu çalıştırmaya tabi tutuluyor. Bu fabrikalarda hem fiziksel hem de psikolojik baskılarla karşı karşıya kalan kadınlar, ailelerinden koparılmış bir şekilde adeta modern kölelik koşullarında yaşamlarını sürdürmek zorunda bırakılıyor.

Uygur anneler, çocuklarından; kadınlar, eşlerinden ayrı düşerek derin bir hasret ve acı içinde yaşamlarını sürdürüyor. Toplama kamplarına alınan kadınların çocukları ise Çin yönetimi tarafından devlet kontrolündeki yetimhanelere yerleştiriliyor. Bu çocuklar, Uygur kültüründen ve dilinden uzaklaştırılarak zorunlu asimilasyon politikalarına maruz kalıyor.

Doğu Türkistan’da yaşanan zulmün en ağır yükünü taşıyanlar, her alanda yine kadınlar oluyor. Aydın, eğitimli kadınlar, Çin’in soykırım politikalarının başlıca hedefi hâline gelmiş durumda. Akademik çalışmaları ve Uygur kültürüne katkıları dışında hiçbir siyasi faaliyeti olmayan Uygur akademisyen Rahile Davut, yalnızca Uygur dili ve kültürü üzerine yaptığı araştırmalar nedeniyle müebbet hapis cezasına çarptırıldı. Bu durum, yalnızca Rahile Davut ile sınırlı kalmıyor; onun gibi binlerce aydın kadın, Çin’in baskıcı yönetimi tarafından hapislerde tutuluyor. Bu kadınlar, kültürel miraslarını korumaya ve topluma katkı sağlamaya çalışırken, en temel haklarından mahrum ediliyor.

Uygur oldukları için en ağır bedelleri ödeyenler Uygur kadınlarıdır ve aynı zamanda Çin’in devlet terörünü karşı en güçlü bir şekilde direnenler ve Çin’in Uygurlara karşı soykırım politikalarını uluslararası kamuoyuna duyurmak için en büyük çabayı gösterenler de yine onlardır.

Uygur mücadelesinde kadınların yeri ve rolü tarih boyunca daima özel ve yüksek olmuştur. 5 Temmuz 2009’da Urumçi’de gerçekleşen ve yüzlerce Uygur’un yaşamını yitirdiği katliam sırasında elinde bastonuyla zırhlı aracın önünde dimdik duran Uygur kadını ve Çinli askerlerin zorbalıklarını yüzüne vurarak onları durdurmaya çalışan mavi tişörtlü kızın direnişleri, zulme karşı çıkan Uygur kadınlarının cesaretinin sembollerinden biri olmuştur.

Daha önce Doğu Türkistan’da toplama kamplarında kalmış ve diplomatik yollarla kurtarılmış olan Mihrigül Tursun, Gülbahar Celilova, Sayragül Sauytbay, Tursunay Ziyawudun ve Zumret Dawut gibi işkence tanığı kadınlar, yaşadıkları korkunç işkence ve insanlık dışı muameleleri tüm dünyaya anlatmak için büyük bir cesaret sergilemişlerdir. Bu kadınların tanıklıkları, Uygur soykırımının daha geniş bir kesim tarafından bilinmesini sağlamıştır.

Uygur davasının uluslararası arenada duyulmasında kadın aktivistlerin rolü son derece önemlidir ve asla göz ardı edilemez. Uygur kadınları, gösterdikleri cesaret ve kararlılıkla, Çin’in sistematik baskı ve soykırım politikalarına karşı dünyaya hakikati anlatmak için büyük bir mücadele vermektedirler. Dünya Uygur Kurultayı’nın (DUK) eski başkanı Rabia Kadir, Uygur Hareketi’nin başkanı ve aynı zamanda DUK İcra Kurulu Başkanı Ruşan Abbas, DUK başkan yardımcısı Zümretay, Çin’e karşı ailesi ve akrabaları için adalet arayan Toplama Kamp Mağdurları Platformu’ndan Medine Nazımı ve Melike gibi cesur kadınlar, Uygur soykırımını dünya kamuoyuna duyurmak ve bu konuda farkındalık yaratmak için büyük bir azim ve kararlılıkla mücadele etmektedirler.

Ayrıca, haksız yere müebbet hapis cezasına çarptırılan Uygur akademisyen İlham Tohti’nin kızı Cevher İlham da babasının uğradığı adaletsizliği ve Uygur halkının maruz kaldığı baskıları tüm dünyaya duyurmak için büyük bir cesaret ve fedakârlıkla çalışmaktadır. Cevher İlham’ın sesi, yalnızca babasının özgürlüğü için değil, aynı zamanda Uygur halkının adalet ve insan hakları mücadelesi için de kritik bir öneme sahiptir.

Bu anlamlı ve önemli günde, Çin’in soykırım politikalarına maruz kalan tüm Uygur kadınlarına özgürlük, ailelerine, eşlerine ve çocuklarına kavuşma fırsatı, onlarla birlikte mutlu yaşamlar sürmelerini diliyoruz. Zulme ve baskıya karşı dimdik duran, özgürlük ve hak arayışından vazgeçmeyen tüm Uygur kadınlarının Dünya Kadınlar Günü’nü en içten dileklerimizle kutluyoruz. Cesaretleri, dirayetleri ve mücadeleleri karşısında saygıyla eğiliyoruz. Onların verdikleri mücadele, Uygur halkının özgürlük ve adalet arayışının en güçlü sesi olmaya devam edecektir.

Uygur kadınları: Direnişin kahramanları yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Bugün 8 Mart. 

Şiire, romanlara, müziğe, resimlere kısacası sanatın tüm alanlarına ilham kaynağı olan, emekçi kadınların günü… 

Sahi, kadını en güzel bir şiir anlatmaz mı? Duygularımızı anlatmak için edebiyata yöneldiğimiz vakit şiirlere sarılırız. Bazıları vardır ki kadınların parmak uçlarından öpüp kalbindeki tüm sevgiyi şiire aktarır. 

Bu şiirler hayatımızda yer edinirken bir köşede kendini hatırlatan kadına şiddet ise devam etmekte. Günümüzde her ne kadar kanunlar karşısında eşitsiniz denilse de çoğu kez kadınların hakları yok sayılır. Hâlâ gece sokağa çıktığı için, şort giydiği ya da açık giyindiği için tacize, saldırıya, tecavüze uğrayan, sevildikleri iddiasıyla öldürülen kadınlar ülkesinde yaşıyoruz. 

Bütün bunların yanında içimizi bir nebze ısıtan ve rahatlatan, kadın ve sanat var. Kadınlar için yazılan o duygu yüklü şiirler… 

Şiddete karşı olan biz kadınlar sesimizi yazılara döküyoruz. Bugünde kadınlarımızı geçmişten günümüze özellikle erkek şairlerimizin dilinden dökülen şiirleriyle anmak istedim. Çünkü biz kadınlar artık bir erkek tarafından şiddet görmek değil, şiir duymak istiyoruz.  

“Bir kadını ortadan ikiye böl; yarısı annedir, yarısı çocuk…” der Cemal Süreya ve ardından devamı gelir.  

“Sarı saçlarına deli gönlümü, bağlamışım, çözülmüyor Mihriban…” der Abdurrahim Karakoç.   

Kadınlar edebiyatımızda destanlara kadar yansıdı. 

Gelin biraz şiirlerde kaybolalım. 

Mehmet Emin Yurdakul – Anadolu’da Kadın 

Türk edebiyat tarihi içinde yazdığı şiirle en çok etkilendiğim şairimiz Mehmet Emin Yurdakul.  Türkçü, milliyetçi, halkçı ve sosyal bir şairdir. Türkçe Şiirleri ile Türkçe’nin bağımsızlığı ve üstünlüğü ilkesine dayanan yeni bir çığır açar ve halkın diliyle halkın hayatını anlatır.  

Anadolu’da yaşayan hayatları, şiirlerinin konusu yapar. Bu konuda kadınların hayatlarıyla geniş bir yer tutar.  

Zengin ama duygusuz köy delikanlılarıyla evlenip, yaşamaya dayanamayarak ölüp giden kadınlar, kocası şehit olmuş yoksul, kimsesiz kadınlar, kibrit satarak hayatını kazanan küçük kız çocukları… 

“Yürüyordum; Ağlıyordu ırmaklar 

Yürüyordum; Düşüyordu yapraklar 

Yürüyordum; Sararmıştı yaylalar 

Yürüyordum; Ekilmişti tarlalar” 

Anadolu şiirinde, aç ve sefil köylü kadının sefaletini ortaya koyar. Çünkü Mehmet Emin, güzel bir şiir yazmaktan ziyade, Anadolu’ya karşı kayıtsız kalan İstanbul hükümetini ve aydınlarını uyandırmaya çalışmaktadır. 

“Gözler dönük, kaşlar çatık yüz azgın 

Derileri çatlak, bağrı kapkara 

Sağ elinin nasırında bir yara; 

Başında bir eski püskü peştamal; 

Koltuğunda bir yamalı boş çuval!” 

dizeleriyle kadının hayat tarzına, onunla yaptığı bir söyleyişi dikkat çeker… 

“-Ne o bacı? 

-Ot yiyoruz, n’olacak… 

-Tarlan yok mu? 

-Ne öküz var, ne toprak 

-Bugüne dek ırgat gibi didindim; Çifte gittim; ekin biçtim, geçindim. 

-Bundan sonra… 

-Kocan nerede? 

-Ben dulum; Kocam şehit, bir ninem var, bir oğlum. 

-Soyun solun? 

-Onlar dahi hep yoksul! Ah efendi bize karşı İstanbul 

-Neden böyle sert, yalçın taş gibi 

-Taşraların hayvanlık mı nasibi?” 

Bu söyleşi de dile getirilen hayat tarzının Anadolu kadınının kaderi olamayacağı, aksine sahip olduğu kadınlığın hakkıyla ocağının karşısında saadete ermek, anneliğin aşkıyla evladına sütü gibi pak duygular vermek olduğunu anlatır. Çünkü onun sesi, insana mücadele azmini hissettirir. Sevgisi, fedakârlık etmeyi öğretir. Yüzü merhamet duygusu kazandırır. İşte şairimiz bir kadının sesine şiiriyle dokunur. 

Attilâ İlhan – Kadın (Anne) 

Türk şiir geleneği içerisinde kendi çizgisi olan, kendini bu alanda tamamlayan şairlerdendir Attilâ İlhan. Kadının sürekli taşıdığı sığınma, doğurganlık, sevgili, ev, mekân gibi durumları şiirlerindeki kadınsı değerlere önem verdiğini yansıtır.  

“Ne kadınlar sevdim zaten yoktular  

Yağmur giyerlerdi sonbaharla bir  

Azıcık okşasam sanki çocuktular  

Bıraksam korkudan gözleri sislenir 

… 

Yalnızlıklarımda elimden tuttular 

Uzak fısıltıları içimi ürpertir 

Sanki gökyüzünde bir buluttular 

Nereye kayboldular şimdi kimbilir 

Ne kadınlar sevdim zaten yoktular 

Böyle bir sevmek görülmemiştir.” 

İlhan aslında hep aynı kadına âşıktır. Bütün şiirleri de aynı kadına ithaf olunmuştur. “Anne” 

Şiirlerinde kadın, şairin yalnızlığını eriten ve onun çoğalarak özgürleşmesini sağlar. 

Necip Fazıl Kısakürek – Kadının Duyguları 

Cumhuriyet dönemi Türk edebiyatında sanatkâr olan Necip Fazıl Kısakürek özellikle Türk şiirinde adını zirvelere taşımış çeşitli sanat çevrelerine sanatı ve dehasını kabul ettirmiş bir şairdir.  

“Kalıp değil bir fikir… 

Elmas sorguçlu fakir; 

Açıkta sırrı bakir; 

Kadın… 

… 

Bir işaret, bir misal; 

Ayrılık remzi visal… 

Allah’a yol bir timsal; 

Kadın…” 

Şairin şiirlerinde kadının, hayal, his ve fikir dünyasını anlatır. 

Nazım Hikmet – Kadının anlamı 

Nazım Hikmet, gerçekçi bir şair olarak Türk edebiyatında önemli bir yer edinmiştir. Özellikle toplumun sorunlarına değindiği şiirlerinde eşitlikçi barışçıl bir dünya isteğiyle şiirler kaleme almıştır. 

“ Kimi der ki kadın 

Uzun kış gecelerinde yatmak içindir. 

Kimi der ki kadın 

Yeşil bir harman yerinde 

Dokuz zilli köçek gibi oynatmak içindir. 

Kimi der ki ayalimdir, 

Boynumda taşıdığım vebalimdir. 

Kimi der ki hamur yoğuran. 

Kimi der ki çocuk doğuran. 

Ne o, ne bu, ne döşek, ne köçek, ne ayal, ne vebal. 

O benim kollarım, bacaklarım, başımdır. 

Yavrum, annem, karım, kızkardeşim, 

Hayat arkadaşımdır.” 

Kadın şiirlerinde bir kadının kendisi için ne ifade ettiğini anlatır. 

Ne güzel anlatmışlar. O dönemin tarihini, o dönemin kadınlarını.  

Kadın 

Kadın bir tarih midir? Kadın insan mıdır? Kadın nedir? gibi gibi sorular günümüzde devam ederken ben diyorum ki kadın, bir dildir. Dili yok ederseniz, sesini keserseniz, zihinsel çerçevesini yok edersiniz. Ruhunu yaralarsınız. Kendi doğasını kurutursunuz. Bu toplumda kadınların gücü fikirleri, sanatlarıdır. Sanatın, aşkınlığın kaynağı doğa ile ilişkimizde, kâinat ile ilişkimizde yatıyorsa, kadın oraya fazlasıyla yakın duruyor. 

Evet canım kadınlar…  

Dün, bugün ve yarın yine bizim günümüz. Doğadan, tarihten aldığımız gücü, içimizdeki gücü keşfedin. Biz yeniden bu tarihin içinde doğuyoruz, yaşıyoruz. Tüm bu mirasla ilişki kurup, tarihimizden heyecan duyarak, acısıyla, güzelliğiyle ve de tüm fikirlerimizle ayağa kalkalım. 

Kadınlar günümüz yeniden kutlu olsun… 

Ruhları özgür kadınlar yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Cinsiyet savaşının esir şehitleri: kadınlar yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Kadın olmak zanaati yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

“Erkek arkadaşının evinde ölü bulunan Havva…”

“Kızının önünde boğazı kesilen Emine Bulut’un son anları…”

Kadının adı son yıllarda hep vahşet haberlerinde, mağdur olarak anılıyor. Bu 8 Mart’ta da her yıl olduğu gibi kadının güçlü oluşundan, kadının güçlü olduğu takdirde toplumun güçlü olduğundan, kadının çiçek, böcek… oluşundan filan bahsedebilirdik. Ama çok daha temel bir problemimiz var: kadın “yaşayamıyor”. Bir yaşasa çiçek, böcek de olur, toplumu da kalkındırır. Ah bir yaşasa, bir yaşayabilse! Demek ki unutulan şey kadının anne oluşu, toplumun direği oluşu, çiçek oluşu filan değil; insan oluşu. O zaman en temelden tekrar başlamak lazım. Bizlerin, kadınların, insan olduğumuzu yeniden hatırlatmamız gerek, Neşet Ertaş’ın da dediği gibi, “insanoğluna”. Nerede bir kadın cinayetinin ardından yürüyüş yapılırsa orada “Kadın insandır!” diye bağırmamız lazım.

Ancak iş, “insan” olduğumuzu hatırlatmakla bitmiyor. Çünkü insanın insana yaptığını, başka hiçbir canlı yapmaz.

O hâlde nasıl bitireceğiz bu şiddet döngüsünü?

İşe şiddeti anlamakla başlamalı. Çoğumuz şiddeti bir sebep, şiddetin doğurduğunu da sonuç olarak görüyoruz. Oysa şiddet sıfır noktası değil, ancak sonuca giden süreçte bir adımdır. Asıl yapılması gereken şiddeti doğuran sebepleri bulmak ve bunları ortadan kaldırmaktır. Şiddetin kök sebeplerine bir psikolog veya psikiyatrın bakış açısıyla inemem ancak hem şiddet görmüş hem de gören insanları tanımış biri olarak şiddete açılan kapılardan kısa kısa örnekler vermem belki şiddeti anlamamıza yardımcı olur.

Öncelikle şiddetle ilgili ana akım medya ve sosyal medyada sürekli karşılaştığımız için kafamızda oluşan belli başlı kalıpların farkına varmalıyız. Özellikle dikkatimi çeken iki tanesi, her zaman gözümüzün önünde: şiddetin fiziksel boyutta olanı ve erkeğin kadına uyguladığı şiddet. Şiddet fiziksel olabileceği gibi ekonomik, sosyolojik, psikolojik ve daha birçok farklı biçimde uygulanabilir. Psikolojik şiddet, fiziksel şiddet gibi fark edilmesi kolay ancak kabul etmesi de belki en zor olan şiddet türü çünkü kendine en çok geçirdiği kılıf sevgi. Üstelik karşınızdaki bunu sizin zaaflarınızdan yararlanarak da yapabilir ve bu durumda farkına varmanız zorlaşabilir. Dahası fiziksel ve psikolojik şiddet birbirinden pek de ayrı gezmez. Fiziksel şiddetin olduğu yerde psikolojik şiddeti de görmeniz şaşırtıcı değildir. Yaygın olan bir diğer şiddet türü ekonomik şiddet. Şiddeti uygulayana, ekonomik özgürlüğü olmayan birey üzerinde çeşitli “haklar” tanıyan bu tür gibi aile, arkadaş, akraba ile görüştürmeme, sokağa çıkartmama, istediği kıyafeti giydirmeme, kıyafet dayatma, iletişim araçları kullandırmamama gibi toplum ilişkilerini kısıtlayıcı şiddet de bir o kadar fazla. Çoğu zaman da bu şiddet türleri ve diğerleri birbirleriyle hep bir arada. Diğer kalıp ise şiddetin erkekler tarafından kadınlara uygulandığı durumlar. Aslında belki de en yaygın ve son yıllarda medyanın da nihayet ses verdiği durum bu. Oysa erkeğin, çocukların, hayvanların hatta eşyaların bile şiddet gördüğü durumlar var ve bunlar hiç de düşünüldüğü gibi az değil. Bu da demek oluyor ki şiddeti tek bir açıdan değil bir bütün hâlinde ele almak gerek.

Hepimizin öfkeli anları oluyor, her günümüz bayram havasında geçmeyebiliyor. Ancak sevdiğimizi söylediğimiz insanlara, başka bir canlıya zarar vermiyoruz. O zaman neden bu insanlar, insanlıktan çıkıyor? Çokça sebep sayabiliriz. Gözlemlediğim birçok sebepten ancak birkaçına değinebileceğim çünkü her sebep için sayfalarca makale, düzinelerce kitap yazılabilir.

Sevgi, şefkat eksikliği

Eski aile yapısında anne-babanın çocuklarına sevgi, saygı, şefkati fazla göstermediğini büyüklerimden dinledim. Bir genelleme olmasa da eskilerin gördüğü ve devam ettirdiği bu durum, yavaş yavaş kırılıyor. Yeni nesil anne-babalar çocuklarına daha çok sevgiyle yaklaşıyor, disiplini sevgi üzerinden vermeye çalışıyor. Belki yanlış belki doğru. Ancak şu bir gerçek ki sevgiyi, ilgiyi, şefkati gıdım gıdım vermek sevgiye aç, sevgi gördüğünde nasıl davranması gerektiğini ve nasıl seveceğini bilmeyen bireyler yaratıyor. Bunun farkına varıp kendi çocuklarını böyle yetiştirmek istemeyenler bu döngüyü kırsa da çoğu kişi, kendi anne-babasının “doğrularını” devam ettiriyor. Sevgi ile yaşadığı sorunları anlatan bireylerin bir şekilde çocukluk hatıralarına gittiklerini dinlersiniz. Çünkü çocukluğunda sevgi eğitimini doğru almamıştır. Evet, sevgi de bir eğitimdir. Yanlış kişiler tarafından yanlış şekilde verilirse hayatın her alanında iyiliğe değil felakete neden olabilir.

Cinsellik tabusu ve cinsel sağlık eğitiminin olmaması

Bu ülkede çok farklı mecralarda farklı farklı cinsellik anlayışları gördüm. Ama gördüklerimin arasında sağlıklı denilebilecek çok azına rastladım. Kimisi cinsellik üzerine konuşmayı bile günah sayarken kimisi de hayvanlardan farkımız olmadığını öne sürerek insanlığın binlerce yıldır inşa etmeye çalıştığı medeniyeti yok sayıyor. Bunun sebebi ise aynı sevgide olduğu gibi cahili olunan şey ile baş etme mücadelesi. Kimisi cehennem ateşini harlamak istemiyor kimisi de uçsuz bucaksız denizlerde gönlünce yüzmek istiyor. Çünkü daha önce ailesi veya konunun uzmanı kişiler tarafından bilgilendirilmemiş. Peki ailesinde de tabu olan bu konuyla ilgili sağlıklı bilgiyi nereden edinecek? Cevap basit aslında: okul. Okullarımızda cinsel sağlık eğitimi ne durumda? Cevap yine basit: Yok.

Orta okul 1. sınıfta (6.sınıf) öğrencilere insanlarda üreme organları, bölümleri ve üreme sisteminin işleyişi anlatılır. Müfredatın bu kısmında bir de öğrencileri, kız ve erkek olarak iki gruba ayırarak kızlara hijyenik ped, erkeklere de prezervatif kullanımı öğretilir (en azından bize anlatılanlar bu kadardı). Bundan gayrı da cinselliğe değinilmez. En baştan işin saçmalığı bu eğitimi her iki gruba da vermemekte.  Üreme sistemiyle ilgili hastalıklar ve bu hastalıklardan korunmak için yapılması gerekenler, düzenli jinekoloji/üroloji kontrolleri ve bu kontrollerin neleri kapsaması gerektiği, istek dışı gebelikten korunma yöntemleri, sağlıklı cinsel yaşam için neler yapılması gerektiği ve partner/eş ile olan iletişim gibi konuların bir harfi bile geçmiyor. O zaman ergenliğe yeni adım atan çocuklar bu meraklarını nasıl gideriyor? Elbette çağın gereği ile: internet. Biraz eski zamanlara gidersek Haydar Dümen’in köşe yazıları. İnternette sapkınlık derecesinde çok fazla içeriğe ulaşabilen çocuklardan sağlıklı düşünceler bekleyemezsiniz. Daha da kötüsü, birçok tehlikeye açık hâle gelebilirler. Yukarıda bahsettiğim eğitimleri uzak gelecekte bile beklemiyorum. Ama en azından çocukları bu tehlikelerden korumak için onlara farkındalık kazandıracak eğitimler vermeliyiz. Bunu yaparken de çocukları kız/erkek diye ayırmamalıyız. Neticede “oğlancılık” sözcüğü hayatımıza Ensar Vakfı’ndan yüzlerce yıl önce girmişti. Unutmayın, çocuk istismarı bu ülkenin gizli gizli kanayan yarasıdır, kadına yönelik şiddetten bağımsız düşünülemez.

Ahlak eğitiminin olmaması

Ahlak Orta Doğululaşma yolunda dört nala giden bu ülkenin en büyük ve en temel sorunu. Hayatın her alanında karşınıza çıkan her sorunun nedenini bulmaya çalıştığınızda yollar hep ahlaksızlığa çıkıyor. Ahlak kavramının kadın bedenine indirgenmesi bile bu kavramı doğru anlamadığımızın bir göstergesi. Eskiye kıyasla ahlak anlayışının bu denli değişmesinin sebebi ise yine eğitim veya daha doğru bir ifadeyle “eğitimsizlik”.

Ahlak eğitimi ailede başlar. Aile, çocuğu doğru ahlak anlayışıyla yetiştirirse her koşula göre eğilip bükülmeyen bireyler kazanır toplum. Ancak ailesinde bu eğitimi almamış veya ailesi olmayan çocuklar bu açığı okulda kapatabilmeli.

Eskiden toplum içinde nasıl davranılması gerektiği; yalan söylemenin, hırsızlık yapmanın, hak yemenin yanlışlığı gibi temel değerleri okullarda veriliyordu. Ancak bu dersler din kültürü derslerinden bağımsızdı ve okula yeni başlayan çocuklara da veriliyordu. Çünkü ahlakın tüm dinlerin ortak değeri olduğunun; iyi bir Müslüman/ Hristiyan/ Yahudi vs. olmak için önce iyi bir insan olmak gerektiğinin bilincindeydik. Bu bilinci kaybetmeyen milletler (örneğin Japonlar) bugün demirden bireyler yetiştirirken bu şuuru yitirmiş olanlar geleceklerini ahlaksızlığa, liyakatsizliğe teslim ediyor.

Sözün özü öfke kontrolünü öğrenmeden, psikolog/psikiyatr desteğinin delilik olmadığını, ruh sağlığının en az fiziksel sağlık kadar önemli olduğunu anlamadan, ahlak eğitimi olmadan, tarihimize ve kültürümüze bakıp kadının bizim için anlamını kavramadan şiddeti önlememiz mümkün değil.

Kültür demişken buyurun size bir geleneğin değişe değişe bekaret üzerinden kadını temiz/kirli diye ayırdığına bir örnek: gelinin beline bağlanan kırmızı kuşak. Son zamanlarda bu gelenek ortadan kaldırılmaya çalışılıyor. Oysa bu geleneğin özünün bekaretle uzaktan yakından alakası yok. Gelinin beline bağlanan kırmızı kuşağın eskiden gümüş kemer olduğunu; bunun da bolluk, bereket ve mutlu bir yuvayı ifade ettiğini hatırlarsak kadının hak ettiği değeri, öz kültürümüzde olduğu gibi verebiliriz belki. Böylece bir geleneği yozlaşmaktan ve yok olmaktan da kurtarmış oluruz. Özümüz nasıl diye soracak olursanız sizi Kırım Türklerinin geleneksel düğününe alalım.

Bir de dilimize yerleşmiş ve regl olmayı ifade eden “kirlenmek” kelimesi var ki akıllara zarar. Fiziki olarak cinsel olgunluğa erişmiş her sağlıklı genç kız ve kadının yaşadığı bu en doğal döngü toplumda neredeyse şeytanlıkla bir tutulacak. Regl olan kadın taziyeye gidemez, yeni doğan bebek göremez, kurban kesecekse birine vekalet vermesi gerekir, tarlaya tohum ekemez, mezarlığa gidemez gibi toplum baskısına dönüşen son derece sistemleşmiş bir ayrımcılık için araç edilmiş. Erkek çocuğunun sünneti için düğünler yapılırken kız çocuklarının neredeyse utanması gerektiği söylenecek. Neyse ki yeni nesil anneler daha bilinçli ve bu nesilden nesile aktarılan zinciri kırmaya kararlılar.

Şiddete dair çok şey yazılıp söylenebilir. Ama bu tepkiler cinayetten cinayete, tecavüzden tecavüze konuşulur ve nedenlerini anlayıp önleyici tedbirler almak için somut adımlar atılmazsa daha nice şiddet haberi okur dururuz.

Kadının “insan” olduğu güzel günlere… 8 Mart Dünya Kadınlar Günü’müz kutlu olsun güzel hatunlar.

“Ey kahraman Türk kadını! Sen yerde sürüklenmeye değil, omuzlar üzerinde göklere yükselmeye layıksın.”

Söz Konusu 8 Mart Özel Yayını: https://www.youtube.com/watch?v=vDyx37gOjlU

Kadın insandır yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Kadın erkek eşitliği töremizde var!

2021 yılı Türkiye’sinde günün herhangi bir saatinde herhangi bir haber bültenine baktığımızda kadın cinayetlerinin, kadına uygulanan şiddetinin, tacizin, tecavüzün olmadığı bir gün hemen hemen yok. Kanunlardaki eksiklikler, öğrenilmiş çaresizlikler ve daha pek çok neden bu yaşananlara her gün bir yenisinin daha eklenmesine vesile oluyor. Dolayısıyla kadının özgürlüğünü elinden alan eylemler bitmek tükenmek bilmiyor. Eğitim hakları ellerinden alınan, maddi özgürlüklerine kavuşması engelenen, ayrılmalarına izin verilmeyen, giyim-kuşamlarına karışılan, ötekileştirilen, susturulan, her türlü zulme boyun eğmek zorunda kalan, hayatları çalınan, canlarından olan kadınlar maalesef çığ gibi büyüyor.
Düşünüyorum da biz toplum olarak ne zaman, nasıl bu hale geldik? Tarihimiz üzerine yazılmış eserleri incelediğimizde dünyadaki pek çok kültürden, milletten daha fazla kadına değer veren bir milletin torunları olduğumuzu görebiliriz. Hatırlarsak eski Türklerde kadın ve erkeğin ekonomik, siyasi ve sosyal açıdan hemen hemen hiç farkları yoktu. Örneğin; kağanların Tanrı tarafından görevlendirildiğine inanılmakta, kutsal kabul edilmekte ve Orhun Yazıtlarında bu kutsallık hatuna da atfedilmekte ve kadının devlet yönetiminde söz sahibi olduğu yer almaktadır. Saka Türklerinin kadın lideri Tomris Hatun ise tarihin ilk kadın hükümdarı olarak tarihte yerini almıştır. Kadın ve erkek arasındaki eşitliğin sadece devlet yöneticilerinin ailesiyle sınırlı kalmadığının da altını çizmek gerekli. Kadınların gündelik ev işlerinin yanı sıra savaşlara eşleriyle katıldığı, ata bindiği, silah kullandığı, ok attığı yeri geldiğinde ise güzel giyinip süslendiği, kokular sürdüğü bilinmekte. Kadınların ekonomik hayatta da pasif olmadıklarını ziraat, maden işçiliği, dokumacılığı sayesinde aile ekonomilerine katkı sağladıkları tespit edilmiştir. Hatta öyle ki kadınların pazara gittiği, alışverişi kontrol ettiği, istedikleri fiyatlara mallarını sattıkları araştırmacılar tarafından kaydedilmiştir. Kadın erkek arasında kaçgöçün olmadığı birlikte oturduğu gibi bazı Türk boylarında erkeklerin ev işlerinde eşlerine yardım ettiği de aktarılmaktadır. Osmanlı döneminde kadınlara verilen haklarda bazı kesintiler olsa da kadınların eşleriyle birlikte çalıştığı da bilinmektedir. Cumhuriyetimizin kurucusu Ulu Önder Mustafa Kemal Atatürk’ün “Dünya yüzünde gördüğümüz her şey kadının eseridir.” dediği kadına, Cumhuriyetimizin kurulmasıyla tanınan hakları da asla unutmamalı hatta mıh gibi aklımıza çakmalıyız.
Peki ya nasıl oluyor da günümüzde “Sen bir kadınsın yapamazsın!”, “Sen bir kadınsın başaramazsın!”, “Sen bir kadınsın ayrılamazsın!”, “Sen kadınsın çok konuşamazsın!” “Sen bir kadınsın erkek işine karışamazsın!”, “Ya benimsin ya toprağınsın” gibi cümlelere maruz kalıyoruz. Bizler bu noktaya nasıl geldik? Kadim tarihlerde kadın başarabilirken, eşinin yanında söz sahibi olabilirken şimdi “modern çağda” nasıl oluyor da susturulmaya, engellenmeye, yaşam hakkı elinden alınmaya çalışıyor? Ecdadımızın kadın verdiği değeri mi bilmiyoruz yoksa unutuyor muyuz ya da Türk töresine mi sahip çıkamıyoruz? Galiba değerlerimizi unutuyoruz dostlar, özümüzü unutuyoruz. Oysa ne güzeldir “kökü mâzîde olan âtî” olabilmek… Velhasıl bizler güçlü, merhametli, zeki Türk kadınlarının ve kadınlara değer veren, kadınlarla omuz omuza işleri başarmaktan kaçınmayan erkeklerin torunlarıyız. Kadın erkek eşitliği töremizde var! Yeter ki bunu idrak edelim Türk töresinden beslenerek anımızı, yarınlarımızı inşa edelim, şekillendirelim.

Söz Konusu 8 Mart Özel Yayını: https://www.youtube.com/watch?v=vDyx37gOjlU

Kadın erkek eşitliği töremizde var! yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Bu ülkede insan olmak zor… Kadın olmak ise çok daha zordu. Kadınlar için ölmek, öldürülmek “kolay” ; yaşamak “zorunlu” bir durumdu. Her köşeyi sağ olarak döndüğüne şükretmekti kadın olmak. Bu yolu da ölmeden, öldürülmeden, tamamlayacağını bilip bilmeden yaşamaktı Türkiye’de kadın olmak.

Gariptir… Garipliktir… Dünyaya yeni bir can getiren, onu besleyen, büyüten kısacası yaşamını sürdürmesi için canını veren kadın; içinden pek çok ölüm sözü geçen haberlere konuk oluyor. Sanki onun asıl görevi buymuş gibi…

Derken ardı ardına gelen kadın cinayeti haberleri gelmeye başladı. Samsun’da, Denizli’de, Aydın’da, yer-mekan önemli miydi? Türkiye’de, pek çok güzellikler barındıran ülkemde, birçok çirkinlikler birbiri ardından geliyordu.

Samsun’da küçük bir kız çocuğunun hayatta en güvendiği iki kişiden biri diğerini tekme tokat dövüyor. O kız çocuğu annesinin o duruma gelişini seyrediyor. Babasının bağırışları kendi çığlıklarına karışıyor. Annesinin dünyası kararırken kendi dünyası ise boşluğa düşüyor. Aydın’da ise bir pislik daha peyda oluyor ve 92 yaşındaki Hanım Nine’nin hayatına vahşice son veriyor. Bitiyor mu? Hayır.
Devam edecek mi? Maalesef…

Toplumdan ses çıkmamasına şaşırıyor muyuz? Seyirciliği pek şahane yerine getiriyoruz, kulaklarımızı tıkıyoruz fakat sesimizi çıkarmaya geldiğinde ise bir el bizi tutuyor. O el bizi tuttukça başka bir kadının boğazını sıkmak, bıçağı saplamak, yerden yere vurmak üzere yola çıkıyor. Biz sustukça o el daha çok kadını susturuyor. Daha fazla çocuk boşluklara sürükleniyor. Babası ve babası tarafından katledilen annesinin kaderini yaşamamak için çaba göstermeye başlıyor biten hayatında… Fakat çoğu zaman bu çocukların neredeyse hepsi ya annesi ile aynı kaderi yaşıyor ya da babası gibi…

Toplum buna da sessiz kalıyor. Öyle ya sessiz kalsa da adalet hep sapağı kaçırıyor. Doğru yolu bulana kadar da iş işten çoktan geçmiş oluyor zaten. Uzaklaşması gereken, şiddete meyilli kişi iken uzaklaşan çoğunlukla adalet oluyor. Caydırıcılar tepki gösterene değil de şiddeti yaratana verilirse belki toplum daha da güvenecek.

Kadını koruyan, kollayan ve el üstünde tutan toplumken ne oldu da ne değişti de bu hâle geldik? Günden güne artmasını geçtik her saat artar oldu şiddet olayları. İnsan düşünmeden edemiyor kıskandılar da göze mi geldik diye… Durun ben cevabını vereyim. İletişim unsurları başta olmak üzere her kadına yönelik şiddet ve kadın cinayeti haberini normalleştirdik. Her öldürülen, şiddet gören kadında normalleşme sürecine yeni baştan girdik. Tedbirler, engellemeler, uzaklaştırmalar ve yasaklar çiğnendikçe bu süreç daha da devam edeceğe benziyor.

Son olarak şunu diyelim ve en iyi temennilerimizi dile getirelim. Âlimin ölümü âlemin ölümü derler ya bir kadının ölümü ise o toplumun ölümüdür.. Umarız ki bu şiddet olayları son bulur toplum son bulmadan!

Söz Konusu 8 Mart Özel Yayını: https://www.youtube.com/watch?v=vDyx37gOjlU

Bir Kadın Öldürülünce Kaç Kişi Öldürülür? yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Kadınlar Günü münasebetiyle bir yazı kaleme almam istendi. Kadın-Erkek eşitliğini her fırsatta dile getirirken kadınlara özel bir günün varlığına çok sıcak baktığımı söyleyemeyeceğim. Fakat inkâr edilemeyecek bir şey de var ki, bu tarz günler toplumun sorunları üzerine eğilmek adına faydalı oluyor.

Bundan yirmi, otuz yıl önce Kadınlar Günü’ne özel kutlamalarda kadınların erkeklerle eşit haklara sahip olması gerektiği, iş hayatında, siyasette ve toplum yaşamında onlarla yan yana yürümeleri için neler yapılmalı gibi konular konuşulurdu. Bugün bunları bıraktık. Niçin? Özel sektör ve kamudaki idarecilerin % 50 si kadın mı? Türk Milletini temsil eden TBMM’nin % 50 si kadınlardan mı oluşuyor? Yoksa artık kadın, kadın olduğunu düşünmeden rahat yürüyebiliyor, gülebiliyor ve konuşabiliyor mu? Hayır, bunların hiç biri olmadı. Sadece eskiye göre az bir iyileşme var, hepsi bu. Buna rağmen neredeyse son on yıldır 8 Martta kadın ve erkeğin toplumdaki eşitliği üzerinde pek konuşulmuyor. Çünkü artık daha büyük bir sorunla karşı karşıyayız.

Kadınlarımız öldürülüyor!

Kadınlarımız neden öldürülüyor?

Biz bu soruyu nasıl ve niçin öldürülüyor olarak algılıyoruz hep.

Ve “Kadın Cinayetleri” diye adlandırarak toplumu çepçevre sarmalayan bu şiddet eğilimine cinsiyet kavramı yüklüyoruz.

Oysa şiddet sadece kadınlara uygulanmıyor, erkekler de hayvanlar da şiddet eğilimi gösteren bireylerden nasibini alıyor.

Neden “Kadına Şiddet” söylemi üzerine yoğunlaşıyoruz o zaman?

Kadının fiziksel olarak erkekten güçsüz oluşu ve feodal yapı, kadınların şiddet eğilimli bireylerden erkeklere ve hayvanlara göre daha fazla zarar görmesiyle sonuçlanıyor. Bu, bir toplum sorunu haline dönüşecek kadar artınca da kadınlar masum – bazı çevrelere göre o kadar da masum değil tabii ki–  erkekler cani algısı hâkim oluyor. Bunun tam doğru olduğunu düşünmeyenlerdenim.

Çünkü  sorunları sadece sonuçları ile değil sebepleri ile birlikte konuşursak çözebiliriz. Kadınların maruz kaldığı şiddet olayları ve akabinde yaşanan kadın ölümleri-cinayetleri ülkemizin çok büyük yarasıdır. Bu yaranın derhal iyileştirilmesi gerekir. Ama biz bu büyük soruna cinsiyet kavramı üzerinden yaklaşarak yarayı durmadan kanatıyoruz. Öldürülen kadın anamız, bacımız, kızımız ise öldüren erkek de babamız, ağabeyimiz ve oğlumuzdur. Yani ölen de öldüren de aynı toplumun bireyleri. Eğer sorunumuz şiddete eğilimli erkeklerin çoğalmasıysa bunda kadınların da sorumlu olduğunu unutmamak gerekir. Nihayetinde erkekleri bir kadın doğuruyor ve büyütürken ilk eğitimi o veriyor. Bir erkeğin ölünceye kadar annesini hayatının merkezinde bulundurduğu bilinen bir gerçektir. Ataerkil bir toplum olsak da kadının aile içindeki baskın rolü  inkâr edilemez. Kırsalda bu daha belirgindir. Özellikle orta yaş üstü kadınlar sadece kendi evini değil çocuklarının evini de yönetir. Bunu bazen açıktan açığa yapamaz ama burada da kadının kıvrak zekâsı devreye girer. Ben inanıyorum ki, kadın cinayetlerini ancak kadınlar durdurabilir. Bir anne gelinini döven oğluna ellerine sağlık diyorsa, suçu kadında mı erkekte mi aramak gerekir? Veya bir genç kızımız yerli yersiz her ortamda sen bana karışamazsın demeyi kimden öğrenmiş olabilir?

Tabii ki bireysel çabalarla çözülmeyecek kadar büyük bir sorun ile karşı karşıyayız. Özellikle ülkemizin içinde bulunduğu Sosyo-Ekonomik sıkıntılar şiddet olaylarını körüklüyor. Bunun doğurduğu ruhsal buhranlar da şiddet olaylarını arttırıyor. Eğer bugün bir erkek, eşi ile birlikte çocuğunu da öldürmüş ise bu olaya kadın cinayeti olarak bakmak ne kadar doğrudur? Ve benzer başka olaylara…

Bir canlıya zarar veren birey ister kadın ister erkek olsun en ağır cezaya çarptırılmalı. Aslında tüm suçlar dolaylı da olsa canlılara zarar veriyor. O zaman ceza kanunumuz yeniden düzenlenmeli, caydırıcılık özelliği kuvvetlendirilmelidir. Belki o zaman kadına şiddet, hırsızlık, dolandırıcılık, rüşvet, tecavüz suçları son bulmasa da azalır. Kanunları değiştirmek mümkün olur mu bilmem ama değişse de kesin çözüm olmayacaktır.

Eğer bir toplumda suç işleyenlerin sayısı artıyorsa o toplum kendi öz varlığını kaybediyor demektir. Türk gelenek görenekleri ile Arap kültürü arasına sıkıştıktan sonra teknoloji ile içimize giren batılılaşma hevesi zihinleri iyice bulandırdı. Var olan sorunu bir de bu açıdan değerlendirmek gerekir.

Sanırım yazıyı daha da uzatmama gerek yok. Demem o ki, kadınlarımızı engel olamadığımız kültürel yozlaşma öldürüyor, erkekler değil.

Söz Konusu 8 Mart Özel Yayını: https://www.youtube.com/watch?v=vDyx37gOjlU

Kadınları zihniyet öldürüyor, erkekler değil yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Dünya Kadınlar Günü ilk kez 1800’lü yıllarda ABD’nin Nеw York kеntindе, tekstil fabrikasında daha iyi çalışma koşulları için greve giden kadın işçilerin fabrikaya kilitlenmesi ve çıkan yangında fabrika önünde kurulan barikatlardan kaçamayarak ölmeleriyle gündeme geldi. Bunun üzerine aynı yıl diğer endüstri kollarındaki kadınlar da mücâdeleye devam ettiler. Kadınların yürüttükleri mücâdelenin temelinde seçme ve seçilme hakkı, günlük çalışma koşullarının ve ücretlerin yeniden düzenlenmesi gibi konular yer almaktaydı. 

8 Mart, Türkiye’de ilk kez “Emekçi Kadınlar Günü” olarak 1921 yılında kutlanmaya başladı. 1975 yılına gelindiğinde de hem daha yaygın olarak kutlandı hem de sokağa taşındı. Bugün de ilk başlarda yapıldığı gibi eşitlik için, bağımsızlık için, politik haksızlıkların ortadan kalkması için, daha iyi yaşama ve çalışma koşulları elde edebilmek için çalışılıyor. Kadınlar tüm dünyada olduğu gibi ülkemizde de eşitlik isteklerini yüksek sesle dile getiriyorlar. 

Bugün benim sesim ise yazıya dökülerek siz okurlarımızla buluşuyor.  

Kadına biçilen roller 

İnsan olarak kendimizi bulma ve tanıma serüvenimizle, hayatı deneyimlememiz arasında sıkı bir bağ var. Kadınlar için bunun bir mücâdeleye dönüşmesi ise toplumun biz kadınları, içine çekip, rol biçmesi ile ilgili… 

Anne rahmine düştüğümüz andan itibaren doğacak olan bebeğin cinsiyetine göre hazırlıklar yapılır. Çocuğun cinsiyetine göre belirlenen renkte kıyafetler ve oyuncaklar alınır. İşte bu durum bizlere toplumun daha çocukken biçtiği rollerden kaynaklanır. Bu andan itibaren çocukların cinsiyetine göre davranış sergilemesi beklenir. Kız çocuklarının arabayla oynamaz düşüncesi, çocukların birbirleriyle karşılıklı oynamasına izin verilmemesi psikolojik baskının temelini oluşturur. Bireyin küçük yaşta tüm hayatı üzerinde belirleyici bir rol oynar. 

Bunun yanı sıra toplumda kadınların yapmasına imkân tanınmayan meslekler var. Bir kadının bazı görevlerde yer almaması gibi kalıplaşmış bazı düşünceler hayatımızın içinde yer alıyor. Mesela bir kadın pilot olamaz, çünkü bu erkeğin işidir, dendiğinde cevabı bize Sabiha Gökçen veriyor. Sabiha Gökçen, Türkiye’nin ilk kadın pilotlarından biri olmakla beraber, dünyanın da ilk kadın savaş uçağı pilotudur. Geçenlerde Twitter da “Buraya tırnaklarımı kazıyarak geldim.” diyen bir kadın pilotun paylaşımını da gördüm. Toplumda kalıplaşan düşüncelere karşı duran, değiştirebilen ve geleceğe yön veren kadınlar çok sık görünüyor. Kim ne derse desin, kadınların giriştikleri her adım ve başarıları ortada. 

Eşit yaşam hakkı… 

Günümüzde eşit yaşam hakkı için kadın cinayetlerini durdurma mücâdelesi devam ediyor. Sadece kendi hayatlarımız için değil… Her gün öldürülen kadınlar hepimiz adına bir bedel ödüyor. Bu cinayetlerin arkasında erkek şiddetinin yer aldığını, kendi hayatlarına dair karar vermek isteyen kadınların çalışan, okuyan, toplumsal hayata karışan kadınlar olduklarını da görüyoruz. Kadınlar en çok da en yakınındaki erkekler tarafından öldürülüyor. Bir kadını öldürmenin bahanesi ise çok oluyor. Erkeğin kendisine bahşedilen fiziksel gücü, yanlış yorumladığı gibi şiddeti de buradan besleniyor ve durmuyor. Erkek egemenliğine hayatımızın birçok alanında maruz kalıyoruz. Hele ki çalışan bir kadın olmak, kadın olmaya ek külfetler eklemek anlamına geliyor. 

Toplumumuzdaki yanlış inanışlar kendini bir şiddet olarak gösteriyor. İnsanlar bu yanlış inanışlar sebebiyle cinsel şiddetin gerekçelerini sorguluyor, mağdura yönelik suçlayıcı bir yaklaşımda bulunuyor ya da faili koruyabiliyor. Mesela kadının cinsel tacize uğraması ve sebebinin giyim tarzıyla suçlanması toplumumuzda karşımıza çıkabiliyor. Cinsel şiddetin cinsel açlıktan, erkeklerin cinsel arzu ve dürtülerini kontrol edememesi yüzünden meydana gelmesi durumuna bağlanabiliyor. Cinsel şiddetin nedeninin kontrol edilemeyen dürtüler olmadığını hepimiz biliyoruz.  

Sosyal medyanın gücü 

Günümüzde erkek tarafından uygulanan şiddetin, cinayetin, tacizin savunulur bir yanının olmadığı yaygınlık kazanmaya başladı. Dünya değişiyor ve bu değişimden şüphesiz erkekler de nasibini alıyor. Tüm bunlar iyiye gidişin tablosu aynı zamanda. Ama daha alınacak uzun ve zorlu bir yol var. Hikâyeler, şu an yazdığım yazılar gibi durduk yere yaşanmıyor. Toplumla beraber şekilleniyor, değişiyor. Toplumun her kesimindeki erkekler artık sosyal medyanın gücü sayesinde, hayatlarındaki kadınlara şiddet uyguladıklarında, yaptıklarının yanına kâr kalmayacağını biliyorlar. Ve yavaş da olsa adalet yerini buluyor.  Son zamanlarda çekilen diziler, filmler de kadına şiddete yönelik konular içeriyor. Sosyal medyada yorum yapanın, iki satır yazanın kıymet ve sorumluluk taşıdığını bilmesi önemli.  

Sosyal medya, toplum bilinçlenmesi ve bakış açısının şekillendirilmesini sağlıyor. Çalışmalar, sosyal sorumluluk bilinciyle ele alınıyor ve gerek sivil toplum kuruluşları gerekse sosyal bilinçlenmeye duyarlı kurumsal şirketler tarafından destekleniyor. Sosyal medyanın küçümsenemez etkisi ile belirli bir kesim veya toplum için üretilmiş sosyal medya çalışmaları, evrensel şiddet olgusuna karşı bilinçlenmeye ve tepkilerin özgürce dışa vurumuna zemin oluşturuyor.  

Bunlardan birisi de sanatçı Aslı Aydemir’in sosyal medyanın kadına şiddet üzerindeki etkisini ele aldığı “Social Media Effect” adlı sergisi. Sergi, sosyal medyanın somut etkilerinin vurgulandığı çalışmalar üzerinden dikkat çekiyor. Sosyal medyada kadına şiddetle ilgili yapılan yorumlardan yola çıkarak, giderek sıradanlaştırılan kadına şiddet olaylarını unutturmamayı, alışılmasına izin vermemeyi amaçlıyor. 

Sinemadaki kadın emeğini görünür kılmak 

Toplumsal değişikliğin etkisiyle filmlerde ve dizilerde kadın hikâyelerine, kadın karakterlere eskisinden daha çok yer veriliyor. 

Sinema sektöründe çalışan birisi olarak vereceğim örnek de kadınlara yönelik sinema çerçevesinde olacak. Uçan Süpürge Vakfı, film festivallerinde, toplumsal cinsiyet eşitsizliğinin sinemanın etkisine dikkat çekti. Vakıf, 2017 yılında, emek veren kadınların dayanışması ve kendi imkânları ile kuruldu. Toplumsal cinsiyet eşitsizliğinin her alanda var olduğunu görerek, kültür sanat alanındaki kadınların ihtiyaçlarını gören Uçan Süpürge, sinema alanındaki kadınların emeğini görünür kılmak amacıyla, 1998 yılında Türkiye’de ilk defa uluslararası kadın filmleri festivalini başlattı. Süpürgesini Ankara semalarında uçurmaya başladı. Dünyanın her köşesinden kadın yönetmenler filmlerini Ankara’da seyircilerle buluşturdu. Kameranın önünde ve arkasında olan kadınları ve sinemacı olmak isteyen gençleri bir araya getirdi. Çalışkan, azimli, amaçlarının ve hayallerinin peşinden giden her kuşaktan kadın sinemacıya bu buluşmalar iyi geldi. Kadın yönetmenlerin toplumsal cinsiyet eşitliği hassasiyetiyle, herkes için eşit, adil bir dünyanın her yerde her alanda yayılmasında destek oldular.  

İnsanlık tarihinde kadının bilgisi, deneyimi, ekonomik gücünü ve başarısını konuştuğumuz günlerimiz olması dileğiyle… 

Söz Konusu 8 Mart Özel Yayını: https://www.youtube.com/watch?v=vDyx37gOjlU 

Emekçi kadınlar yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.

Söz Konusu açık oturum serimizin 14’üncü bölümü, 8 Mart Dünya Kadınlar Günü özel etkinliği olarak sizlerle buluşacak. Söz Konusu programında bu kez; “Kadın, toplumdaki adındır” diyoruz ve Millî Düşünce Merkezi bünyesindeki kadınlar olarak, Türkiye’de kadın olmayı ve kadınların sorunlarını konuşacağız.

Söz Konusu programımız, YouTube kanalımız ve Facebook hesaplarımız üzerinden  yayınlanacak.

8 Mart 2021 Pazartesi, saat 20.00’deki, Millî Düşünce Merkezi YouTube kanalımızdaki yayınımıza hepiniz davetlisiniz.

Söz Konusu’nu YouTube kanalımız üzerinden seyredebilmek için: (https://www.youtube.com/channel/UCD6fS9Db9cGQhP1m9nxuXbQ)

Millî Düşünce Merkezi Genel Merkezi Facebook hesabımız üzerinden seyrebilmek için: (https://www.facebook.com/millidusuncemerkezi)

Yönetici: Demet Yener- Felsefe Uzmanı-Yazar

Programımızın konukları;

Burçin Öner: Akademisyen

Reyhan Özçiftçi: İş kadını

Ülker İmge Koca: Makine Mühendisi

Şadiye Okur: Çevre Mühendisi

Gülcan Havva Eraslan: Türkolog

Söz konusu açık oturum-14: Kadın, toplumdaki adındır yazısı ilk önce Milli Düşünce Merkezi üzerinde ortaya çıktı.