Tarih 1919’du
Beşinci ayın on dokuzu
Ufkumuzda kara bulutlar vardı.
Kara, kapkara…
Biz kırık döküktük
Ümitsizdik, tükenmiştik.
Neden, niçin? Bilmezdik…
Oysa mevsim bahardı
Ve
Kara bulutlara inat, bir de Karadeniz vardı.
Deniz… Deniz…
Deniz karaydı, hırçındı.
Çok da dalgalı,
Bir doğuşun sancısını yaşadı.
Kalktı, doğruldu,
Yer, gök sarsıldı.
Tarih 1919’du,
Beşinci ayın on dokuzu…
Ve bir kıyamet kopmuştu sanki Anadolu’da
Söyleyen söylemişti her şeyi
Artık ilk ve son söz bizimdi.
Dağ dağ, ova ova
Köy köy, şehir şehir
Saf tutup sıra sıra dizildik
Ben, sen, o…
Biz, Anadolu’yuz dedik.
Her Mayıs’ta yeniden doğarız
Serpiliriz, büyürüz bir uçtan bir uca…
Kars’tan Edirne’ye
Edirne’den Van’a…
Biz Anadolu’yuz,
Al bayrağımız kadar hür
Türkümüz “Ne mutlu Türk’üm diye” başlar…
Asırlardan beri asırlarca…
Asırlardan beri korkusuzca,
Biz Mustafa Kemal’ce konuşuruz.