Bir diziyi izleyip kapatamadım ekranı. Çünkü hikâyeler ekranda bitmiyor, insanın içinde devam ediyor. Mezarlık dizisini izledim. Diziyi bitirdiğimde ekranda akan son görüntüden çok, kafamın içinde dönüp duran cümleler vardı. Bir süre hiçbir şey yazmak istemedim. Çünkü bazı hikâyelerin ardından hemen konuşmak kolay gelmiyor insana. Önce biraz susmak gerekiyor. İçinde bıraktığı duygunun nereye oturduğunu anlamak, öfkenin nereden geldiğini fark etmek, “Ben neden bu kadar etkilendim?” diye kendine sormak gerekiyor. Mezarlık benim için tam olarak böyle bir yerde durdu. Bir polisiye dizi izledim sanıyordum. Ama yalnızca cinayetleri, soruşturmaları, katili bulma telaşı değildi. Kadınların korkuları ve susmak zorunda bırakılışları da vardı. Bir olayın ardından kurulan o tanıdık cümleleri düşündüm. Ve en çok da zihnimi tırmalayan da, “Bir kadının hikâyesinin ciddiye alınması için neden...