Bende, uzun zamandır ülkemizde -yönetimden kaynaklı- güvensizlik ortamı nedeniyle “her şeyi sorgulamak gibi” bir hastalık (!) oluştu. Haber dinlerken, olayları seyrederken, kitap okurken, hep arka planını düşünüyor ve sorguluyorum. Bazı ülkelerde “Kur’an yakılması” hadiseleri, ülkemizde “Hatay halkının Arap olduğu” sözleri bile beni düşündürüyor. Sebep? Büyük bir algı operasyonu altında olmamızdan. Çünkü “doğrular eğri, eğriler doğru; yalanlar gerçek, gerçekler yalan” gibi kamuoyuna sunuluyor.
Memleketteki her yanlışın, her sorunun, her beceriksizliğin sorumlusu ya içerdeki muhalefet ya da dışardaki emperyal güçler. Ülkenin kim tarafından yöneltildiği muallak!..
Bende oluşan bu sorgulama hastalığı, yabancı yazarların eserlerini okurken de nüksediyor. Ne kadar yerli yazarlarımızdan daha tarafsız olsalar da, Türklerle ilgili peşin hükümlü olduklarından bazan ipin ucunu kaçırıyorlar.
Bu sebepten; her kitabı -yazarı yerli veya yabancı olsun- sorgulayarak okurum; her yazılana hemen inanmam. Objektifler desem de konu “Türkler” olunca farklılaşıyorlar. Hakkımızdaki bilgileri, bazan aleyhimize kullanıyorlar bazan da yanlış aktarıyorlar. Kendilerini medenî millet; bizi “barbar, vahşi, saldırgan vs.” görüyorlar. Bu psikolojiden bir türlü kurtulamıyorlar. Mesela; eserlerinde Fars veya Arap alimlerin etnik kökenlerini açıkça belirtirlerken; bizim değerlerimizi “Türk” olduklarını belirtmeden ya İslâm ya da Müslüman âlimi yazıp geçiştiriyorlar. Bazı yerli yazarlarımız da aynısını kopyalıyor. Bu nedenle sorgulayarak ve araştırarak okumanızı tavsiye ediyorum.
Milletimizin çok güzel vasıfları yanında maalesef zaafları da var. Duygusal bir millet olarak iyi niyetimiz hep suistimal edilmiştir. Macar Türkolog Arminius Vambery (1832-1913) bunu çok güzel özetlemiş: “Türkler en mert, saf ve güvenilir insanlardır. Muhataplarını da kendileri gibi bilirler ve her söylenene itimat ederler. Bilhassa dinî ve manevî bahislerde kimsenin yalan söyleyeceğine asla ihtimal vermezler.” diyor. Bu yüzden tarihte büyük bedeller ödemişiz; sadece mal-mülk veya maddi şeyler değil, insanlarımızı kaybetmişiz.
Şimdi de bir “ensar-muhacir” güzellemesi ile ülkenin işgal edilmesine göz yumuluyor. 622 yılında dinî baskılar sebebiyle Mekke’den Medine’ye hicret edenler de karşılayanlar da Arap’tı. Göçenler de milyonlar değil; TDV.İslâm Ans. “Hicret” md.ne göre Medine’de sadece 186 aile kardeş yapılmış.
Yerli yazarlarımızdan alıntılar
Bazı ilim adamlarımızdan yapacağım alıntılarla bize yapılan iftiraları açmak isterim:
Dr.Tahsin Ünal, “Türk’ün Sosyo-Ekonomik Tarihi (Emel Yayınları, Ankara-1977)” adlı eserinin önsözünde; “…Çünkü, dün Çinliler, İranlılar, Araplar, Bizanslılar, Yahudiler ve Ermeniler; bugün Rumlar, İngilizler, Fransızlar ve Ruslar tarihimizi tahrif ederek ve yanlış yollara saptırarak, Türk milletini kötü göstermek için ellerinden geleni yaptılar ve yapmaktadırlar. Barbarlığımızı, medeniyetten mahrum bir millet olduğumuzu, göçebe bir millet olduğumuzu, insanları ve toplumları idare etmek kabiliyetinden mahrum bulunduğumuzu, tarımdan, sanayiden ve teknikten anlamadığımızı, fakat sadece savaşçı bir millet olduğumuzu, milletlerin başına vurup ekmeklerini ellerinden aldığımızı, gittiğimiz her yeri yakıp yıktığımızı, medeniyet eserlerini tahrip ettiğimizi yazdılar, söylediler ve buna dünya milletlerinin aydınlarını inandırdılar. Bununla paralel olarak dilimize, dinimize ve milliyetimize saldırdılar. Bizi dilimizden, dinimizden ve milliyetimizden ayırdılar. Eh!.. Bir millet dilini, dinini ve milliyetini kaybederse geride ne kalır?.. Türk milletinin kendi çocukları, kendi milletini beğenmemeye, kendilerinde hasıl olan aşağılık duygusu ile, kendi milletini, kendi atasını hor görüp başka milletleri üstün görmeye, onları takdir ve taklit etmeye başladılar. Türk’e düşman olanlar gibi konuşmayı ve yazmayı bilgi icabı “aydın”lık icabı sandılar.
‘Türk milletinin bir ekonomik, bir sosyal ve kültürel düzeni yoktur. Bu millet, millet değil illettir’ demeye, millî ve dinî olan her şeyi inkâr etmeye başladılar. Ekonominin ve kültürün yalnız Batı’da olduğunu, Doğu’da olmadığını savundular.
12.000 senelik mazisi olan Türk milletinin sağlam bir ekonomik düzeni, sağlam bir sosyal ve kültürel düzeni yoktu da bu millet 12.000 seneden beri nasıl ayakta durdu?..
Türk milleti, şimdiye kadar sanılanların ve söylenenlerin aksine tarımda, hayvancılıkta, sanayide, ticarette, siyaset ve askerlik sahalarında olduğu gibi din, iman, ırz, namus, karakter, ruh, milliyet, kültür ve medeniyet sahalarında da sair milletlere örnek olmuş bir millettir…”
Dr. Arslan Tekin, “Türk’ün Tarihi” adlı eserinde; “Coğrafi ad olarak ‘Türkiye (Turkhia)’ tabirine ilk defa 6.yüzyılda Bizans kaynaklarında rastlanır. Bu tabir Orta Asya için kullanılıyordu. 9-10.yüzyılda Volga’dan Orta Avrupa’ya kadar olan sahaya bu ad verilmekte idi. Doğu Türkiye, Hazarların ülkesi; Batı Türkiye, Macar ülkesi olarak anılmaktadır. 13.yüzyılda Türk (Kölemen) devleti zamanında Mısır ve Suriye’ye ‘Türkiye’ deniliyordu. Anadolu ise 12.yüzyıldan itibaren ‘Türkiye’ (Turcia) olarak tanınmıştır (s.15).
…Batı’da milletleşme süreci çok geç, 17-18.asırlarda başlamış olabilir. Ancak Doğu’da, en geç 7.asırdan itibaren Türk, Çin, Fars ve Arap milletleri vardır (s.17).”
Prof. Dr. Mehmet Eröz, “Türk Kültürü Araştırmaları (Kutluğ Yayıncılık, 1977)” adlı kitabında; “Avrupalı ilim adamları, göçebeleri, içtimai tekâmül çizgisinin en alt kademelerinde görür, onların başıboş, rastgele bir hayat sürdüklerine, sadece çevrelerini istismar ettiklerine inanırlar (s.14). …bazı göçebe Türk zümrelerinin, bu fatih ve istilacı atlı göçebelerin, dahilî teşkilat yani idarî ve siyasî müesseseler bakımından da ileri derecede olmaları gayet tabiidir (s.15).
Prof. Sadri Maksudi Arsal: ‘Bazı milletler bazı devirlerde oturdukları saha münhasıran ziraatle geçinmeyi mümkün kılmadığı için büyük miktarda hayvan beslemeye mecbur oluyorlar, hayvan beslemeye mecbur oldukları için göçebelik hayatı sürüyorlar.
Göçebelik çok hayvan besleyici olmanın icaplarındandır… Göçebelerin ziraat mümkün olan sahalarda ziraat de yaptıklarını’ söylüyor. Buna misal olarak Hun’ları veriyor. Hunlarda ziraat yanında demir, deri ve yünü işleyen türlü zanaatlar da hayli ilerlemiştir (s.15).”
Prof. Dr. Halil İnalcık “Tarihçilerin Kutbu (Söyleşi, Emine Çaykara, İş Bankası Yayın., 2005)” adlı kitabında: “Balkanlar’da Osmanlı tarihi tamamen çarpık bir şekilde okutulur; Osmanlı kılıçla gelmiş, yerli Hıristiyan köylüsünü esir etmiş, elinde ne varsa zapt etmiş… Komünist dönemi tarihçiliğinin yorumu kısaca budur. Arap dünyasında yazılan kitaplar aynı şekilde düşmancadır… Araplar, Osmanlı devrini istismarcı, baskıcı, kötü ve karanlık devir olarak öğretirler (s.161).”
Yılmaz Öztuna, “Büyük Türkiye Tarihi” adlı eserinde: “En gerçek savaş, ordularla yapılan bildiğimiz savaş değil, eğitim, sanat, propaganda, dil ve kalemle yapılan kültür savaşıdır. Bunu kavrayamayan, iktisadi kalkınmaya öncelik tanıyıp milli kültürle paralellik kuramayan devlet adamları, milletin gözbebeği haline gelseler bile düşmeye, hatta yok olmaya mahkumdur (c.10/s.439).”
Dr.Tahsin Ünal’la bitirelim: “Milletler faziletlerle yaşar, rezaletlerle yıkılırlar.”